fbpx
REKLAMA

Baza wiedzy o ziołach

Arnika górska (Arnica montana) tradycyjnie może być stosowana w leczeniu takich dolegliwości jak zwichnięcia, siniki, zlokalizowany ból mięśni, ukąszenia owadów, zapalenia dziąseł lub owrzodzenia jamy ustnej. W medycynie ludowej arnika jest wykorzystywana w leczeniu obrzęków. Klinicznie potwierdzono skuteczność wyciągów z arniki w leczeniu bólu stawów.
Arcydzięgiel litwor (Archangelica officinalis) może być stosowany w leczeniu wspomagającym braku łaknienia, niestrawności. Korzeń arcydzięgla jest używany w medycynie ludowej do leczenia zaburzeń trawienia, zaburzeń perystaltyki jelit, stanów nerwowych, niepokoju, trudności z zasypianiem, bóli reumatycznych i nerwobóli. Brakuje wiarygodnych badań klinicznych, potwierdzających skuteczność.
Babka lancetowata (Plantago lanceolata) może być stosowana w leczeniu takich dolegliwości jak: podrażnienie gardła i związany z tym suchy kaszel. W medycynie ludowej liść babki jest stosowany w chorobie wrzodowej, zapaleniu żołądka i jelit, uszkodzeniu błony śluzowej żołądka, zapaleniu spojówek, oparzeniach i owrzodzeniach. Brak badań klinicznych potwierdzających skuteczność.
Babka płesznik (Plantago psyllium) może być stosowana w leczeniu nawykowego zaparcia i stanów chorobowych, w których pożądane jest ułatwione opróżnianie jelit. Potwierdzono badaniami klinicznymi skuteczność stosowania nasienia babki płesznik w leczeniu zapalnej choroby jelit, otyłości i nadwagi, hipercholesterolemii.
Kwiat rumianku (Matricariae flos) ma działanie przeciwzapalne, przeciwskurczowe, przeciwdrobnoustrojowe, ułatwiające gojenie ran. Rumianek pospolity (Matricaria chamomilla) stosowany jest w leczeniu chorób układu trawiennego, stanów zapalnych gardła, przeziębienia, stanów zapalnych pochwy i odbytu, trudno gojących się ran, stanów zapalnych skóry.
Rzewień dłoniasty (Rheum palmatum) ma działanie przeczyszczające, przeciwbiegunkowe, żółciotwórcze, pobudzające wydzielanie soków trawiennych. Korzeń rzewienia ma zastosowanie w krótkotrwałym leczeniu zaparcia. Tradycyjnie małe dawki w niedokwaśności, przewlekłych nieżytach żołądka, biegunce.
Liść senesu (Sennae folium) ma działanie przeczyszczające. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność liści senesu w leczeniu zaparć. Długotrwałe przyjmowanie preparatów z liścia senesu może powodować hipokalemię, która nasila działanie glikozydów nasercowych. Mogą wystąpić także interakcje z lekami przeciwarytmicznymi, co prowadzi do zaburzeń rytmu serca.
Ziele serdecznika (Leonuri cardiacae herba) ma działanie uspokajające, rozkurczające, regulujące pracę serca, hipotensyjne. Ziele serdecznika może być stosowane w leczeniu takich dolegliwości jak napięcie nerwowe, dolegliwości sercowe, na przykład: kołatanie serca, przyspieszone bicie serca. W medycynie ludowej ziele serdecznika stosuje się w takich schorzeniach jak: bóle menstruacyjne i osłabiona motoryka jelit, wzdęcia, uszkodzenia naskórka (zewnętrznie).
Ziele skrzypu polnego (Equiseti herba) wykazuje działanie moczopędne, poprawiające gojenie ran, wzmacniające paznokcie (przy stosowaniu miejscowym). Ziele skrzypu może być stosowane w leczeniu stanów zapalnych dróg moczowych i powierzchownych ran. Tradycyjnie w kamicy nerkowej i pęcherzowej, obrzękach, gośćcu, osłabieniu włosów i paznokci, chorobach skóry, niedobórze krzemu w organizmie i gruźlicy.
Sosna zwyczajna (Pinus silvestris) ma działanie wykrztuśne, moczopędne, odkażające, rozgrzewające (tylko zewnętrznie), bakteriobójcze i przeciwgrzybicze. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność stosowania olejku sosnowego w zapalaniu górnych dróg oddechowych. Tradycyjnie w kaszlu i chrypce, bólach reumatycznych, nerwobólach, chorobach skóry. 
Szałwia lekarska (Salvia officinalis) ma działanie antyseptyczne i grzybobójcze, rozkurczowe, przeciwcukrzycowe, moczopędne, zmniejszające uderzenia gorąca w menopauzie, hamujące wydzielanie potu, hamujące laktację. Może być stosowana w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych, nadmiernego wydzielania potu, stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, drobnych stanów zapalnych skóry.
Przewiń do góry