Amglidia

Produkt leczniczy AMGLIDIA jest wskazany w leczeniu cukrzycy noworodkowej, do stosowania u noworodków, niemowląt i dzieci.

Wykazano skuteczność pochodnych sulfonylomocznika, takich jak AMGLIDIA u pacjentów z mutacjami genów kodujących kanał potasowy wrażliwy na ATP w komórkach β i z przejściową cukrzycą noworodkową związaną z chromosomem 6q24.

AMGLIDIA 0,6 mg/ml zawiesina doustna

Każdy ml zawiera 0,6 mg glibenklamidu. AMGLIDIA 6 mg/ml zawiesina doustna Każdy ml zawiera 6 mg glibenklamidu. Substancje pomocnicze o znanym działaniu Każdy ml zawiera 2,8 mg sodu i 5 mg benzoesanu (E211). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Zawiesina doustna.

Biała zawiesina.

Terapię glibenklamidem w zawiesinie powinien rozpoczynać lekarz z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z cukrzycą o bardzo wczesnym początku.

Instrukcje dotyczące przepisywania leku

Przy przepisywaniu i podawaniu produktu AMGLIDIA należy zachować ostrożność, aby uniknąć błędów w dawkowaniu spowodowanych pomyłką między dawką w miligramach (mg) i mililitrach (ml). Należy dopilnować, aby zakomunikowana i wydana została właściwa dawka i moc leku.

Dawkowanie

Dla uniknięcia przekroczenia dopuszczalnej dawki dobowej sodu benzoesanu, dawka dobowa produktu AMGLIDIA nie powinna być większa niż 1 ml/kg mc./dobę. Produktu AMGLIDIA 0,6 mg/ml nie należy zatem stosować w dawce większej niż 0,6 mg/kg mc./dobę.

W celu ograniczenia ekspozycji na benzoesan sodu i w związku ze sposobem podawania (strzykawki doustne 1 ml i 5 ml) nie zaleca się stosowania produktu AMGLIDIA o mocy 0,6 mg/ml w przypadku dawek większych niż opisane poniżej:

Tabela 1: Maksymalna zalecana dawka

W pozostałych przypadkach lepiej stosować produkt AMGLIDIA 6 mg/ml.

Leczenie produktem AMGLIDIA należy rozpocząć od dawki 0,2 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach podzielonych przed karmieniem (w tym karmieniem butelką) i zwiększać dawkę o 0,2 mg/kg mc. do chwili uzyskania uniezależnienia od insuliny.

Z uwagi na to, że produkt AMGLIDIA jest podawany przy użyciu strzykawki doustnej z podziałką w ml, obliczona dawka dobowa powinna być wyrażona przez lekarza w ml z wyraźnym wskazaniem mocy, która ma być użyta.

Strzykawka będzie dobierana (1 ml lub 5 ml) na podstawie objętości w ml, która ma być podana dla każdej dawki, zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie objętości powyżej 1 ml należy użyć strzykawki o pojemności 5 ml.

Należy stosować objętość najbardziej zbliżoną do obliczonej.

W fazie stopniowego zwiększania dawki pacjenci powinni być uważnie monitorowani przez lekarza prowadzącego.

Wprowadzenie do leczenia szpitalnego

Produkt AMGLIDIA należy wprowadzać, rozpoczynając od dawki 0,2 mg/kg mc. na dobę w dwóch podaniach. W dniu 1. należy podać insulinę podstawową i bolus insuliny. W dniu 2., jeśli insulina podawana jest podskórnie, można odstawić insulinę podstawową. Jeśli stosowana jest pompa insulinowa, należy zmniejszyć podstawową dawkę podawaną przez pompę o 50% i zmniejszać dalej w zależności od pomiarów glikemii z krwi włośniczkowej. W okresie przejścia należy podawać odpowiednio bolus insuliny lub bolusy insuliny z pompy przy posiłkach, aby utrzymać dobrą kontrolę glikemii. Od dnia 2 do końca fazy zwiększania dawki, jeśli stężenie glukozy we krwi włośniczkowej wynosi ≥7 mmol/l, należy zwiększyć dawkę produktu AMGLIDIA o 0,2 mg/kg mc. Jeśli stężenie glukozy we krwi włośniczkowej jest <7 mmol/l, nie należy zwiększać dawki leku AMGLIDIA i należy zmniejszyć bolusy insuliny podawane przed posiłkiem o 50%.

Stężenie glukozy przed śniadaniem może spadać bardzo wolno, natomiast wartości stężenia glukozy

przed obiadem i przed wieczornym posiłkiem spadają szybciej i są na ogół lepszym wskaźnikiem odpowiedzi na lek AMGLIDIA.

Ten sam protokół należy powtarzać każdego dnia do chwili uzyskania niezależności od insuliny. Gdy tylko insulina zostanie odstawiona, dawkę produktu AMGLIDIA należy dostosować w zależności od stężenia glukozy we krwi włośniczkowej.

W przypadku pacjentów nadal przyjmujących insulinę w dniu 6. należy utrzymać dawkę produktu AMGLIDIA przez co najmniej 4 tygodnie. Można to robić w trybie ambulatoryjnym.

Pacjentów można wypisać do domu, kiedy nie wymagają już leczenia insuliną, kiedy są w stanie stabilnym przy podawaniu produktu AMGLIDIA w skojarzeniu z insuliną lub kiedy są w stanie stabilnym przy podawaniu samej insuliny.

Wprowadzenie do leczenia ambulatoryjnego

Leczenie produktem AMGLIDIA należy rozpocząć od dawki 0,2 mg/kg mc. na dobę w dwóch podaniach i zwiększać dawkę stopniowo co tydzień o 0,2 mg/kg mc.

Wraz ze zwiększaniem dawki możliwe jest zazwyczaj zmniejszenie dawki insuliny, a następnie jej odstawienie.

Poczynając od tygodnia 2, jeśli stężenie glukozy we krwi ≥ 7 mmol/l, należy zwiększać dawkę produktu AMGLIDIA o 0,2 mg/kg mc. na dobę i zmniejszać dawkę insuliny. Jeśli stężenie glukozy we krwi włośniczkowej < 7 mmol/l, należy zmniejszyć dawkę insuliny.

Jeśli stężenie glukozy we krwi wzrasta po zmniejszeniu dawki insuliny, należy zwiększyć dawkę produktu AMGLIDIA o 0,2 mg/kg mc. na dobę. Redukcję dawki insuliny należy prowadzić na podstawie stężenia glukozy we krwi przed posiłkiem.

Ten sam protokół postępowania należy powtarzać co tydzień do chwili uzyskania niezależności od insuliny. Gdy tylko insulina zostanie odstawiona, należy dostosować dawkę produktu AMGLIDIA w zależności od stężenia glukozy we krwi włośniczkowej.

Jeżeli pod koniec 5- lub 6-tygodniowego okresu brak jest oznak odpowiedzi na leczenie przy dawkach insuliny zbliżonych do dawek początkowych, można spróbować podawać dawkę do 2 mg/kg mc. na dobę przez tydzień (w rzadkich przypadkach całkowite odstawienie insuliny zajmowało 4 miesiące).

W przypadku wyraźnego zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę w tej dawce 2 mg/kg mc. na dobę (zmniejszenie dawki insuliny co najmniej do 60% dawki przed zastosowaniem produktu AMGLIDIA) w wybranych przypadkach warto kontynuować stosowanie większej dawki produktu AMGLIDIA przez dłuższy czas.

Dostosowanie dawki i postępowanie w przypadku długotrwałego leczenia

Jak pokazuje literatura i badania kliniczne przeprowadzone z użyciem glibenklamidu, oczekuje się, że średnia dawka dobowa to od około 0,2 do 0,5 mg/kg mc. na dobę u większości pacjentów z cukrzycą noworodkową. Okazjonalnie obserwowano większe dawki, przy czym dawki do 2,8 mg/kg mc. na dobę były podawane pomyślnie bez działań niepożądanych według doniesień literaturowych. W przypadku częściowej odpowiedzi na mniejsze dawki, o czym świadczy zmniejszone zapotrzebowanie na insulinę, w wybranych przypadkach można spróbować wdrożyć dalsze zwiększenie dawki do 2,8 mg/kg mc. na dobę.

U niektórych dzieci można osiągnąć lepszą kontrolę glikemii, podając glibenklamid 3 lub 4 razy na dobę.

W przypadku braku poprawy (niezmieniona dawka insuliny, zbliżona kontrola glikemii i brak

poprawy neurologicznej) należy przerwać stosowanie produktu AMGLIDIA.

W okresie stopniowego zwiększania dawki należy nadal monitorować stężenie glukozy we krwi włośniczkowej pacjentów cztery razy na dobę i przed odpoczynkiem nocnym, ponieważ zapotrzebowanie na insulinę może nadal spadać lub może zajść konieczność dostosowania dawki produktu AMGLIDIA. Po uzyskaniu stanu stabilnego nie ma potrzeby codziennego monitorowania stężenia glukozy we krwi włośniczkowej, z wyjątkiem sytuacji klinicznych, gdy istnieje zagrożenie braku równowagi metabolicznej (patrz poniżej). We wszystkich przypadkach wymagane jest monitorowanie stężenia HbA1c co trzy miesiące.

Czasem stężenie glukozy we krwi będzie spadał, mimo że pacjent będzie przyjmował stałą dawkę produktu AMGLIDIA. Dlatego aby uniknąć hipoglikemii, należy rozważyć zmniejszenie dawki produktu AMGLIDIA lub jego odstawienie.

Decyzję o zmniejszeniu dawki produktu AMGLIDIA podejmuje lekarz prowadzący i na pewno w przypadku, gdy stężenie glukozy spada poniżej 4 mmol/l (72 mg/dl).

U pacjentów cierpiących na współistniejące zakażenia, urazy, wstrząs lub poddawanych znieczuleniu konieczne może być dostosowanie dawki produktu AMGLIDIA:

o w przypadku dużych zabiegów chirurgicznych produkt AMGLIDIA powinien zostać zastąpiony przez terapię insuliną;

o w przypadku zaburzeń czynności wątroby lub nerek konieczne może być zmniejszenie dawki;

o w sytuacjach wyjątkowego stresu (np. uraz, zabieg chirurgiczny, infekcje z gorączką) regulacja stężenia glukozy we krwi może ulec pogorszeniu i dla zachowania prawidłowych parametrów metabolicznych konieczna może być przejściowa zmiana leczenia na insulinę.

U pacjentów sporadycznie mogą występować bardzo duże stężenia glukozy, tzn. > 20 mmol/l (> 360 mg/dl). W niektórych przypadkach te duże wartości stężenia glukozy wydają się spadać po zastosowaniu zwykłej dawki produktu AMGLIDIA. We wszystkich przypadkach wymagane jest jednak uważne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz także zalecenia podane poniżej pod nagłówkiem „Pominięcie dawki”) i należy podjąć odpowiednie środki w celu przywrócenia euglikemii (np. zastosowanie trzeciej dobowej dawki produktu AMGLIDIA lub insuliny).

Produkt AMGLIDIA nie jest biorównoważny (rozdrobnionym) tabletkom zawierającym taką samą ilość glibenklamidu. Dostępne dane opisano w punkcie 5.2.

Pominięcie dawki

W przypadku pominięcia dawki istnieje ryzyko hiperglikemii. Należy natychmiast skontrolować stężenie glukozy we krwi i jak najszybciej podać produkt AMGLIDIA. Jeżeli stężenie glukozy we krwi jest większe niż 16,5 mmol/l, należy także sprawdzić, czy nie występuje ketonuria lub ketonemia.

W przypadku obecności ciał ketonowych należy szybko podać insulinę we wstrzyknięciu w celu przywrócenia stanu metabolicznego. Następnie należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym specjalistą.

Specjalne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego wymagana jest modyfikacja dawki. U tych pacjentów leczenie należy rozpocząć od najniższych poziomów dawki, których należy ściśle przestrzegać, aby uniknąć reakcji hipoglikemicznych (patrz punkt 4.4).

Ciężkie zaburzenia czynności nerek - patrz punkt 4.3.

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego wymagana jest modyfikacja dawki. U tych pacjentów leczenie należy rozpocząć od najniższych

poziomów dawki, których należy ściśle przestrzegać, aby uniknąć reakcji hipoglikemicznych (patrz punkt 4.4). Ciężkie zaburzenia czynności wątroby - patrz punkt 4.3.

Osoby w podeszłym wieku

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu AMGLIDIA u pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ ten produkt leczniczy jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży.

Pacjenci zagrożeni

U pacjentów niedożywionych lub wykazujących znaczną zmianę stanu ogólnego, albo spożywających nieregularne ilości kalorii, a także u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby leczenie należy rozpocząć od najniższych poziomów dawek, których należy ściśle przestrzegać, aby uniknąć reakcji hipoglikemicznych (patrz punkt 4.4).

Sposób podawania

Produkt jest podawany doustnie w postaci gotowej do użycia zawiesiny doustnej za pomocą strzykawki doustnej z podziałką. Podawany jest bezpośrednio do ust dziecka. Przed podaniem nie ma konieczności wstrząsania butelką.

Z uwagi na to, że nie przeprowadzono badania interakcji między glibenklamidem a mlekiem i pomimo braku wpływu pokarmu na wchłanianie glibenklamidu, zaleca się podawanie zawiesiny 15 minut przed karmieniem dziecka mlekiem.

Należy używać wyłącznie strzykawki doustnej umieszczonej w pudełku zewnętrznym.

Zależnie od podawanej doustnie objętości istnieją dwa rodzaje strzykawek doustnych - ze skalą do 1 ml lub do 5 ml. Każda strzykawka jest dołączona do opakowania w określonym rozmiarze. Odpowiednia strzykawka (1 ml lub 5 ml), zawarta w opakowaniu produktu AMGLIDIA w określonym rozmiarze, zostanie przepisana przez lekarza na podstawie objętości podawanej dla każdej dawki. Te dwie strzykawki, zawarte odpowiednio w dwóch opakowaniach w różnych rozmiarach dla każdej mocy, wyraźnie różnią się do siebie: strzykawka doustna 1 ml jest cienka i mała, natomiast strzykawka 5 ml jest gruba i długa.

Podawaną dawkę uzyskuje się przez cofnięcie tłoka do punktu skali odpowiadającego dawce dla danego dziecka. Należy ściśle przestrzegać zaleceń medycznych dotyczących dawki w ml na jedno podanie oraz liczby podań produktu na dobę.

Należy unikać podawania przez rurkę do karmienia.

Instrukcja dotycząca produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Ten produkt leczniczy jest przeciwwskazany w następujących przypadkach:

− nadwrażliwość na substancję czynną, inne pochodne sulfonylomocznika lub sulfonamidy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1;

− u pacjentów z kwasicą ketonową standardowym leczeniem pozostają ciągłe dożylne wstrzyknięcia insuliny i wlewy dożylne fizjologicznego roztworu chlorku sodu;

− u pacjentów z porfirią;

− u pacjentów przyjmujących bosentan (patrz punkt 4.5) − u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek − u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby

Należy zachować szczególną ostrożność przy obliczaniu dawki leku. Przed każdym podaniem należy sprawdzić, czy stosowana jest właściwa moc i strzykawka (patrz punkt 4.2).

Glibenklamidu nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą insulinozależną typu 1 z cechami autoimmunologicznego niszczenia komórek beta.

Pacjenci z niedoborem enzymu G6PD

U pacjentów z niedoborem enzymu G6PD informowano o przypadkach ostrej anemii hemolitycznej w związku z glibenklamidem. Z uwagi na to nie należy przepisywać glibenklamidu tym pacjentom i zdecydowanie zalecane jest zastosowanie alternatywnego leczenia, jeżeli jest ono dostępne. W przypadku braku alternatywnego leczenia przy podejmowaniu decyzji dla każdego pacjenta należy wziąć pod uwagę ryzyko hemolizy i potencjalne korzyści oczekiwane z leczenia. Jeżeli konieczne jest zalecenie stosowania tego produktu leczniczego, pacjenta należy poddawać obserwacji pod kątem występowania hemolizy.

Kwasica ketonowa

Cukrzyca noworodków jest stanem zagrażającym życiu i przewlekle osłabiającym ze względu na hiperglikemię, której objawami są pragnienie, częste oddawanie moczu oraz odwodnienie. W ciężkich przypadkach wiąże się z kwasicą ketonową, która może prowadzić do śmierci. Glibenklamidu nie należy stosować w leczeniu tego stanu zagrażającego życiu. Wzorcowym postępowaniem w takim przypadku pozostaje ciągłe dożylne podawanie insuliny oraz dożylny wlew fizjologicznego roztworu chlorku sodu.

Hipoglikemia

W trakcie leczenia sulfonamidami hipoglikemizującymi może wystąpić hipoglikemia. W niektórych przypadkach może ona być ciężka i długotrwała. Konieczna może się więc okazać hospitalizacja i podawanie cukru przez kilka dni.

Biegunka, nudności i wymioty

U niektórych pacjentów po zwiększeniu dawki glibenklamidu w zawiesinie może początkowo występować biegunka, ale ustępuje ona, jeżeli dawka jest utrzymywana na stałym poziomie.

W przypadku nudności glikemia wydaje się być utrzymana i nie ma konieczności ponownego wprowadzania insuliny, dopóki pacjent jest w stanie przyjmować glibenklamid w zawiesinie.

W przypadku silnych wymiotów do leczenia pacjenta należy zastosować szybkodziałającą insulinę do czasu ich ustąpienia.

W przypadku słabych wymiotów należy podać przeciwwymiotny produkt leczniczy i kontynuować stosowanie produktu glibenklamidem.

Analizy biologiczne:

W trakcie leczenia glibenklamidem należy okresowo kontrolować stężenie glukozy we krwi. Jeżeli stężenie glukozy we krwi jest większe niż 16,5 mmol/l, należy także sprawdzić, czy nie występuje ketonuria lub ketonemia. W przypadku obecności ciał ketonowych należy szybko podać insulinę we wstrzyknięciu w celu przywrócenia stanu metabolicznego.

Co trzy miesiące należy oznaczać stężenie hemoglobiny glikowanej, aby ocenić równowagę metaboliczną u dziecka.

Zaburzenia czynności nerek:

W trakcie leczenia pacjenci z zaburzeniami czynności nerek powinni być okresowo monitorowani z uwagi na zwiększone ryzyko hipoglikemii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu

od łagodnego do umiarkowanego wymagana jest modyfikacja dawki (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności wątroby:

W trakcie leczenia pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby powinni być okresowo monitorowani z uwagi na zwiększone ryzyko hipoglikemii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego wymagana jest modyfikacja dawki (patrz punkt 4.2).

Sód

Ten produkt leczniczy zawiera 2,8 mg sodu na ml zawiesiny doustnej, co odpowiada 0,1% maksymalnej dawki dobowej zalecanej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), wynoszącej 2 g sodu dla osoby dorosłej. Fakt ten należy uwzględnić u pacjentów na diecie ubogosodowej.

Kwas benzoesowy i benzoesany (benzoesan sodu)

Ten produkt leczniczy zawiera 5 mg benzoesanu w każdym ml zawiesiny doustnej.

Zwiększenie bilirubinemii po jego wyparciu z albuminy może nasilać żółtaczkę noworodkową, która może przejść w żółtaczkę jąder podkorowych (osadzanie się bilirubiny niesprzężonej w tkance mózgowej).

Interakcje leku Amglidia z innymi lekamiInterakcje leku Amglidia z alkoholem

Nie przeprowadzono badań interakcji dla dwóch zawiesin doustnych glibenklamidu (0,6 mg/ml i 6 mg/ml).

W przypadku stosowania innych produktów leczniczych może wystąpić hipoglikemia.

Produkty lecznicze silnie wiążące się z białkami, które mogą także nasilać hipoglikemizujące działanie glibenklamidu z uwagi na wypieranie glibenklamidu z białek osocza, obejmują doustne leki przeciwzakrzepowe, fenytoinę, salicylany i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Podczas przyjmowania innych produktów leczniczych może nastąpić osłabienie działania powodującego zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, a co za tym idzie zwiększenie stężenia glukozy we krwi.

Pod wpływem sympatolitycznych produktów leczniczych takich jak beta-blokery, klonidyna, guanetydyna i rezerpina oznaki przeciwregulacji adrenergicznej do hipoglikemii mogą być osłabione lub mogą nie występować. Objawy hipoglikemii mogą również być łagodniejsze lub mogą nie występować, gdy hipoglikemia rozwija się stopniowo lub gdy występuje neuropatia autonomiczna.

W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić nietolerancja na alkohol. Gwałtowne lub przewlekłe przyjmowanie alkoholu bądź nadmierne spożycie alkoholu przez osoby przyjmujące go sporadycznie może osłabiać hipoglikemizujące działanie glibenklamidu lub niebezpiecznie je wzmacniać, w wyniku opóźnienia jego inaktywacji metabolicznej. Po jednoczesnym zastosowaniu alkoholu i glibenklamidu w bardzo rzadkich przypadkach występowały reakcje podobne do disulfiramowych.

Glibenklamid może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu i potencjalnie prowadzić do zwiększenia jej toksyczności. Z uwagi na to zalecane jest monitorowanie i dostosowanie dawki cyklosporyny w przypadku jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych.

Kolesewelam wiąże się z glibenklamidem i powoduje zmniejszenie wchłaniania glibenklamidu z układu pokarmowego. Nie obserwowano interakcji w przypadku podawania glibenklamidu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem. Z tego względu glibenklamid należy podawać co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.

Podsumowanie interakcji

Podsumowanie wyżej opisanych i innych interakcji przedstawiono w poniższej tabeli.

Tabela 2: Podsumowanie interakcji

Ciąża

Na podstawie ograniczonej ilości opublikowanych danych zastosowanie glibenklamidu w pierwszym trymestrze nie wydaje się powodować zwiększenia wad wrodzonych. Co do drugiego i trzeciego

trymestru, w opublikowanych danych nie stwierdzono efektów fetotoksycznych.

Badania na zwierzętach nie wskazują na możliwość działania teratogennego.

Glibenklamid przenika przez łożysko zwykle w niewielkich ilościach; występuje jednak pod tym względem duża zmienność wśród pacjentek.

U kobiet w ciąży do kontroli stężenia cukru we krwi zalecana jest insulina.

Kobiety w wieku rozrodczym

U kobiet w wieku rozrodczym planujących ciążę, należy zmienić leczenie z doustnego glibenklamidu na insulinę. Glibenklamidu nie należy podawać w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Opublikowane dane pochodzące od 11 leczonych glibenklamidem matek wskazują, ze glibenklamid nie przenika do mleka kobiecego i nie zgłaszano hipoglikemii u noworodków karmionych piersią.

Wydaje się, że nie ma przeszkód dla karmienia piersią, ale w ramach środków ostrożności zalecane jest monitorowanie stężenia cukru we krwi u niemowląt karmionych wyłącznie piersią.

Produkt AMGLIDIA ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ponieważ glibenklamid może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Fakt ten może nie być istotny dla populacji docelowej. Zmniejszona czujność może jednak także stanowić problem podczas uczestnictwa w ruchu drogowym (np. jazda rowerem) lub zabawie (np. jazda na deskorolce).

Przedawkowanie sulfonamidów może wywołać hipoglikemię.

Objawy umiarkowanej hipoglikemii, bez utraty przytomności lub objawów neurologicznych, muszą zostać całkowicie skorygowane poprzez podanie cukru, dostosowanie dawki i (lub) zmianę zachowań dietetycznych. Rodzina musi uważnie monitorować stężenie cukru we krwi pacjenta, do czasu aż rodzina i lekarz (w razie konieczności kontaktu) nie będą pewni, że zagrożenie dla pacjenta minęło.

Możliwe są ciężkie reakcje hipoglikemii, ze śpiączką, drgawkami lub innymi zaburzeniami neurologicznymi - są to stany nagłe wymagające natychmiastowego leczenia po ustaleniu lub podejrzeniu ich przyczyny, przed natychmiastowym przyjęciem pacjenta do szpitala.

W przypadku rozpoznania lub podejrzenia śpiączki hipoglikemicznej pacjent powinien szybko otrzymać dożylne wstrzyknięcie stężonego roztworu glukozy (0,5 g/kg mc. masy ciała w postaci 30% roztworu glukozy). Następnie należy podać w ciągłym wlewie bardziej rozcieńczony roztwór glukozy (10%) z szybkością konieczną do utrzymania stężenia glukozy we krwi powyżej 100 mg/dl (100 mg/dl = 5,5 mmol/l). Pacjentów należy poddawać ścisłej obserwacji przez co najmniej 48 godzin i - zależnie od stanu pacjenta w tym momencie - lekarz zadecyduje, czy konieczna jest dodatkowa obserwacja.

Klirens osoczowy glibenklamidu może być wydłużony u pacjentów cierpiących na choroby wątroby.

Z uwagi na silne wiązanie glibenklamidu z białkami dializa nie przynosi pacjentowi korzyści.

Mechanizm działania

Pochodne sulfonylomocznika działają na komórki beta trzustki poprzez hamowanie kanałów potasowych wrażliwych na ATP.

Mechanizm działania proponowany dla tego efektu obejmuje stymulację uwalniania insuliny przez komórki beta trzustki.

Uważa się, że minimalne aktywne stężenie dla tego efektu wynosi 30-50 ng/ml glibenklamidu.

hydroksyetyloceluloza

kwas mlekowy

woda oczyszczona

sodu benzoesan (E211)

sodu cytrynian

guma ksantanowa

Nie dotyczy.

3 lata.

Po pierwszym otwarciu

30 dni.

Przechowywać w szczelnie zamkniętej butelce.

Przechowywać butelkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkt 6.3.

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.

ZAŁĄCZNIK II

A. WYTWÓRCA(-Y) ODPOWIEDZIALNY(-I) ZA ZWOLNIENIE SERII

B. WARUNKI LUB OGRANICZENIA DOTYCZĄCE ZAOPATRZENIA I

STOSOWANIA

C. INNE WARUNKI I WYMAGANIA DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA DO OBROTU

D. WARUNKI LUB OGRANICZENIA DOTYCZĄCE BEZPIECZNEGO I

SKUTECZNEGO STOSOWANIA PRODUKTU LECZNICZEGO

A. WYTWÓRCA(-Y) ODPOWIEDZIALNY(-I) ZA ZWOLNIENIE SERII

Nazwa i adres wytwórcy(-ów) odpowiedzialnego(-ych) za zwolnienie serii

Euromed Pharma France

1 Rue de la Chaudanne

69290 Grézieu-la-Varenne

Francja

Centre Spécialités Pharmaceutiques

76-78 Avenue du midi

63800 Cournon d’Auvergne

Francja

Unither Pharmaceutical

Zone d'Activites Tech Espace

Avenue Toussaint Catros

33185 Le Haillan

Francja

Wydrukowana ulotka dla pacjenta musi zawierać nazwę i adres wytwórcy odpowiedzialnego za zwolnienie danej serii produktu leczniczego.

B. WARUNKI LUB OGRANICZENIA DOTYCZĄCE ZAOPATRZENIA I

STOSOWANIA

Produkt leczniczy wydawany na receptę.

C. INNE WARUNKI I WYMAGANIA DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA DO OBROTU

• Okresowy raport o bezpieczeństwie stosowania

Wymagania do przedłożenia okresowych raportów o bezpieczeństwie stosowania tego produktu są określone w wykazie unijnych dat referencyjnych (wykaz EURD), o którym mowa w art. 107c ust.

7 dyrektywy 2001/83/WE i jego kolejnych aktualizacjach ogłaszanych na europejskiej stronie internetowej dotyczącej leków.

D. WARUNKI LUB OGRANICZENIA DOTYCZĄCE BEZPIECZNEGO I

SKUTECZNEGO STOSOWANIA PRODUKTU LECZNICZEGO

• Plan zarządzania ryzykiem (ang. Risk Management Plan, RMP)

Podmiot odpowiedzialny (MAH) podejmie wymagane działania i interwencje z zakresu nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii wyszczególnione w uzgodnionym RMP< przedstawionym w module 1.8.2 dokumentacji do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, i wszelkich jego kolejnych aktualizacjach.

Uaktualniony RMP należy przedstawiać:

• na żądanie Europejskiej Agencji Leków;
• w razie jakiejkolwiek zmiany systemu zarządzania ryzykiem, zwłaszcza w wyniku uzyskania nowych informacji, które mogą istotnie wpłynąć na stosunek ryzyka do korzyści, lub w wyniku uzyskania istotnych informacji, dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego lub odnoszących się do minimalizacji ryzyka.
• Dodatkowe działania w celu minimalizacji ryzyka

Przed wprowadzeniem produktu leczniczego Amglidia do obrotu w każdym państwie członkowskim

podmiot odpowiedzialny posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu (MAH) musi uzgodnić z właściwym organem krajowym zawartość i format materiałów szkoleniowych, w tym środki przekazu, sposoby dystrybucji oraz wszelkie inne aspekty programu.

Materiały edukacyjne mają na celu poszerzenie wiedzy na temat dostępnych wielkości opakowań

(dwie moce produktu leczniczego, każda zawierająca strzykawkę 1 ml lub 5 ml) i ograniczenie ryzyka hipoglikemii w przypadku pomylenia różnych wielkości opakowań.

MAH zapewni, aby w każdym państwie członkowskim, w którym produkt Amglidia jest wprowadzony do obrotu wszyscy lekarze, którzy mogą przepisywać lek, mieli dostęp do następujących

poradników edukacyjnych:

• Poradnik dla przepisującego lek, z CHPL produktu AMGLIDIA w załączeniu.

Poradnik dla przepisującego lek powinien zawierać następujące kluczowe wiadomości:

• Amglidia jest zawiesiną podawaną przez dostarczoną strzykawkę doustną z podziałką w ml. Personel medyczny ani pacjenci nie powinni nigdy stosować strzykawki innej niż dostarczona w opakowaniu, aby uniknąć błędów w dawkowaniu, które mogą wywołać poważny uszczerbek na zdrowiu.
• Produkt Amglidia jest dostępny w czterech różnych pudełkach odpowiadających czterem różnym wielkościom opakowania (czterem różnym mocom):
• Jedno pudełko na moc 0,6 mg/ml z jedną strzykawką 1 ml: żółty kolor kartonika zewnętrznego i typ odwrócony (negatyw) żółtego koloru na etykiecie
• Jedno pudełko na moc 0,6 mg/ml z jedną strzykawką 5 ml: żółty kolor kartonika zewnętrznego i typ odwrócony (negatyw) żółtego koloru na etykiecie
• Jedno pudełko na moc 6 mg/ml z jedną strzykawką 1 ml fioletowy kolor kartonika zewnętrznego i typ odwrócony (negatyw) fioletowego koloru na etykiecie
• Jedno pudełko na moc 6 mg/ml z jedną strzykawką 5 ml: fioletowy kolor kartonika zewnętrznego i typ odwrócony (negatyw) fioletowego koloru na etykiecie
• Wybór mocy produktu Amglidia powinien być uzależniony od zaleconego dawkowania i masy ciała pacjenta.
• Produktu Amglidia 0,6 mg/ml nie należy zatem stosować w dawce większej niż 0,6 mg/kg mc./dobę, aby ograniczyć ekspozycję na składnik produktu - sodu benzoesan.

Należy zapoznać się z dawkowaniem i metodą podawania w ChPL dołączonej do poradnika dla przepisującego lek.

• Wybór stosowanej strzykawki:
• Po określeniu całkowitej dawki dobowej i mocy należy wskazać częstość dawkowania i obliczyć odpowiednią objętość do podania.
• Zależnie od obliczonej objętości na podanie:
• Jeżeli objętość na podanie wynosi 1 ml lub mniej, należy zapisać strzykawkę 1 ml;
• Jeżeli objętość na podanie wynosi więcej niż 1 ml, należy zapisać strzykawkę 5 ml.
• W recepcie należy podać obliczoną dawkę dobową w ml, moc produktu Amglidia, która ma być podana, liczbę podań, na które podzielona jest dawka dobowa, oraz objętość w ml, która ma być podana dla każdej dawki oraz wielkość stosowanej strzykawki.
• Pacjentom i (lub) ich opiekunom należy wyjaśnić, że:
• Dawkę produktu Amglidia w ml przepisano im zależnie od masy ciała. Dawkę należy podać przez dostarczoną strzykawkę doustną z podziałką w ml.
• Istnieją 2 wielkości opakowań dla tej samej mocy: jedno ze strzykawką 1 ml i jedno ze strzykawką 5 ml.
• Pacjentom lub ich opiekunom należy przypomnieć, aby stosowali prawidłową strzykawkę podaną w recepcie.
• Jeżeli pacjentowi zalecono inną wielkość opakowania, lekarz powinien zwrócić uwagę pacjenta na różnice między różnymi wielkościami opakowań (zróżnicowanie kolorów, ostrzeżenia na kartoniku, grubość i długość dostarczonej strzykawki).

ZAŁĄCZNIK III OZNAKOWANIE OPAKOWAŃ I ULOTKA INFORMACYJNA