Rpz
Efavirenz Teva
efawirenz Efavirenzum
tabletki powlekane · Teva B.V.
ATC J05AG03Leki przeciwwirusowe do stosowania ogólnegosubstancjainne leki z: efawirenz
Warianty
| Nazwa handlowa | Postać | Dawka | Opakowanie | Kat. | 100% | 50% | 30% | R | bezpłatny | Inne refundacje | Opakowanie | Cena | Dopłata | Szczegóły |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Efavirenz Teva | Tabletki powlekane | 600 mg | 30 tabl. | Rpz | 600 mg · 30 tabl. | |||||||||
| Bez refundacji · Kategoria: Rpz · Postać: Tabletki powlekane | ||||||||||||||
| Efavirenz Teva | Tabletki powlekane | 600 mg | 90 tabl. | Rpz | 600 mg · 90 tabl. | |||||||||
| Bez refundacji · Kategoria: Rpz · Postać: Tabletki powlekane | ||||||||||||||
Wskazania
Efawirenz jest wskazany w leczeniu skojarzonym dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 3 lat, zakażonych ludzkim wirusem upośledzenia odporności-1 (HIV-1).
Efawirenz nie został dostatecznie zbadany u pacjentów z zaawansowanym zakażeniem HIV, tj. u pacjentów z liczbą komórek CD4 <50/mm 3 lub po niepowodzeniu schematów leczenia zawierających inhibitor proteazy (PI - protease inhibitor). Chociaż występowanie oporności krzyżowej pomiędzy efawirenzem a inhibitorami proteazy nie zostało udowodnione, nie istnieją obecnie wystarczające dane dotyczące skuteczności terapii skojarzonej z zastosowaniem PI, gdy schematy leczenia zawierające efawirenz okażą się nieskuteczne.
Informacje kliniczne i farmakodynamiczne patrz punkt 5.1.
Substancja czynna i dawka
Każda tabletka powlekana zawiera 600 mg efawirenzu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Każda tabletka powlekana zawiera 9,98 mg laktozy (w postaci jednowodnej).
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
Postać i wygląd
Tabletka powlekana.
Żółta, w kształcie kapsułki, tabletka powlekana z wytłoczeniem „Teva” po jednej stronie i „7541” po drugiej stronie.
Dawkowanie
Leczenie powinien rozpoczynać lekarz mający doświadczenie w leczeniu zakażeń HIV.
Dawkowanie
Efawirenz musi być stosowany w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwretrowirusowymi (patrz punkt 4.5).
W celu poprawienia tolerancji działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, zaleca się podawanie produktu leczniczego przed snem (patrz punkt 4.8).
Dorośli i młodzież powyżej 40 kg
Zalecana dawka efawirenzu w skojarzeniu z analogami nukleozydów będącymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTIs – nucleoside analogue reverse transcriptase inhibitors) oraz z PI lub bez niego (patrz punkt 4.5), wynosi 600 mg raz na dobę, doustnie.
Efawirenz w postaci tabletek powlekanych nie jest odpowiedni dla dzieci o masie ciała poniżej 40 kg.
Dla tych pacjentów dostępny jest efawirenz w innych postaciach.
Dostosowywanie dawki
Jeśli efawirenz podawany jest jednocześnie z worykonazolem, dawka podtrzymująca worykonazolu musi być zwiększona do 400 mg co 12 godzin, a dawka efawirenzu musi być zmniejszona o 50%, tj. do 300 mg raz na dobę. Po zaprzestaniu leczenia worykonazolem, należy powrócić do początkowej dawki efawirenzu (patrz punkt 4.5).
Jeśli efawirenz podawany jest jednocześnie z ryfampicyną pacjentom o masie ciała 50 kg lub większej, można rozważyć zwiększenie dawki efawirenzu do 800 mg/dobę (patrz punkt 4.5).
Szczególne populacje pacjentów
Zaburzenia czynności nerek
Nie badano farmakokinetyki efawirenzu u pacjentów z niewydolnością nerek; jednak ze względu na to, że mniej niż 1% dawki efawirenzu wydalane jest w moczu w postaci niezmienionej, wpływ zaburzeń czynności nerek na wydalanie efawirenzu powinien być minimalny (patrz punkt 4.4).
Zaburzenia czynności wątroby
Pacjenci z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby mogą być leczeni efawirenzem w zwykle zalecanej dawce. Należy uważnie obserwować pacjentów, czy nie wystąpią zależne od dawki działania niepożądane, szczególnie ze strony układu nerwowego (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Sposób podawania
Zalecane jest, aby efawirenz przyjmowany był na pusty żołądek. Po podaniu efawirenzu z pokarmem obserwowano zwiększone stężenie efawirenzu, co może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych (patrz punkty 4.4 i 5.2).
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Child-Pugh) (patrz punkt 5.2).
Jednoczesne stosowanie z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, midazolamem, triazolamem, pimozydem, beprydylem ani z alkaloidami sporyszu (na przykład ergotaminą, dihydroergotaminą, ergonowiną i metyloergonowiną), gdyż efawirenz konkuruje z nimi o izoenzym CYP3A4, co mogłoby powodować zahamowanie metabolizmu tych leków i stwarzać zagrożenie wystąpienia ciężkich i (lub) niebezpiecznych dla życia działań niepożądanych (na przykład zaburzeń rytmu serca, przedłużonego działania sedatywnego lub depresji oddechowej) (patrz punkt 4.5).
Jednoczesne stosowanie z elbaswirem (EBR) i grazoprewirem (GZR) w związku z możliwym znacznym zmniejszeniem stężeń EBR i GZR w osoczu (patrz punkt 4.5).
Produkty roślinne zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum), gdyż istnieje ryzyko zmniejszenia stężenia efawirenzu w osoczu i osłabienia jego działania leczniczego (patrz punkt 4.5).
Pacjenci z:
stwierdzonym w wywiadzie rodzinnym nagłym zgonem lub wrodzonym wydłużeniem -
skorygowanego odstępu QT (QTc) w badaniu EKG, lub jakimkolwiek innym stanem klinicznym, który wydłuża odstęp QTc.
objawową arytmią lub klinicznie istotną bradykardią, lub zastoinową niewydolnością serca ze -
zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory w wywiadzie.
ciężkimi zaburzeniami równowagi elektrolitowej, np. hipokaliemią lub hipomagnezemią.
-
Pacjenci, którzy przyjmują produkty lecznicze wydłużające odstęp QTc (leki o działaniu proarytmicznym).
Do takich leków należą:
- leki przeciwarytmiczne klasy IA i III,
- leki neuroleptyczne, przeciwdepresyjne,
niektóre antybiotyki, w tym należące do następujących klas: antybiotyki makrolidowe, -
fluorochinolony, imidazolowe i triazolowe leki przeciwgrzybicze, niektóre leki przeciwhistaminowe niewywierające działania uspokajającego (terfenadyna, -
astemizol),
- cysapryd,
- flekainid,
- niektóre leki przeciwmalaryczne,
- metadon.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Efawirenzu nie wolno stosować w leczeniu zakażenia wirusem HIV w monoterapii ani dodawać jako jedyny lek do nieskutecznego schematu leczenia. Podczas stosowania efawirenzu w monoterapii szybko narasta oporność wirusów. Wybierając nowy lek przeciwretrowirusowy (lub leki) do zastosowania w skojarzeniu z efawirenzem, należy uwzględnić możliwość powstawania oporności krzyżowej wirusów (patrz punkt 5.1).
Nie zaleca się jednoczesnego podawania efawirenzu z tabletkami złożonymi zawierającymi efawirenz, emtrycytabinę oraz dizoproksyl tenofowiru, chyba że konieczna jest modyfikacja dawki (na przykład w przypadku stosowania ryfampicyny).
Nie zaleca się jednoczesnego podawania sofosbuwiru/welpataswiru z efawirenzem (patrz punkt 4.5).
Nie zaleca się jednoczesnego podawania welpataswiru/sofosbuwiru/woksilaprewiru z efawirenzem (patrz punkt 4.5).
Jednoczesne podawanie glekaprewiru/pibrentaswiru z efawirenzem może znacznie zmniejszać stężenia glekaprewiru i pibrentaswiru w osoczu, prowadząc do zmniejszenia działania terapeutycznego. Nie zaleca się jednoczesnego podawania glekaprewiru/pibrentaswiru z efawirenzem (patrz punkt 4.5).
Nie zaleca się jednoczesnego podawania wyciągów z Ginkgo biloba (patrz punkt 4.5).
Przepisując inne leki do stosowania razem z efawirenzem, lekarz powinien zapoznać się z odpowiednimi Charakterystykami Produktów Leczniczych.
Jeśli odstawia się którykolwiek ze stosowanych w skojarzeniu produktów leczniczych przeciwretrowirusowych ze względu na jego przypuszczalną nietolerancję, należy zwrócić uwagę na konieczność jednoczesnego odstawienia pozostałych produktów leczniczych przeciwretrowirusowych.
Po ustąpieniu objawów nietolerancji należy ponownie rozpocząć jednoczesne stosowanie produktów leczniczych przeciwretrowirusowych. Nie zaleca się przerywanej monoterapii ani stopniowego wprowadzania leków przeciwretrowirusowych, ponieważ zwiększa to ryzyko selekcji opornych szczepów.
Wysypka
W badaniach klinicznych nad efawirenzem opisywano występowanie łagodnej lub średnio nasilonej wysypki, która zwykle ustępowała podczas kontynuowanej terapii. Zastosowanie odpowiednich leków przeciwhistaminowych i (lub) kortykosteroidów może poprawić tolerancję produktu leczniczego i przyspieszyć ustępowanie wysypki. U mniej niż 1% pacjentów leczonych efawirenzem opisano ciężką wysypkę połączoną z tworzeniem się pęcherzyków, wilgotnym złuszczaniem naskórka lub powstawaniem owrzodzeń. Częstość rumienia wielopostaciowego lub zespołu Stevensa-Johnsona
wynosiła około 0,1 %. Efawirenz trzeba odstawić, jeśli u pacjenta wystąpi ciężka wysypka połączona z tworzeniem się pęcherzyków, złuszczaniem naskórka, zajęciem błon śluzowych lub gorączką. Jeśli przerywa się stosowanie efawirenzu, należy zwrócić uwagę na odstawienie innych leków przeciwretrowirusowych, aby zapobiec rozwojowi wirusów opornych na leki (patrz punkt 4.8).
Doświadczenie dotyczące stosowania efawirenzu u pacjentów, którzy przerwali stosowanie innych leków przeciwretrowirusowych z klasy NNRTI, jest ograniczone (patrz punkt 4.8). Nie zaleca się stosowania efawirenzu u pacjentów, u których podczas przyjmowania innych leków z klasy NNRTI stwierdzono groźne dla życia reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona).
Objawy psychiczne
U pacjentów przyjmujących efawirenz odnotowano wśród działań niepożądanych zaburzenia psychiczne. Wydaje się, że pacjenci, u których w wywiadzie występowały zaburzenia psychiczne są bardziej narażeni na tego typu ciężkie działania niepożądane. W szczególności, u chorych z przebytą depresją częściej występowała ciężka depresja. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano ciężką depresję, zgony samobójcze, omamy, zachowania przypominające psychozy i katatonię. Należy poinformować pacjentów, że w razie wystąpienia takich objawów, jak: ciężka depresja, psychoza lub myśli samobójcze, powinni natychmiast zgłosić się do lekarza, który oceni, czy objawy te mogą mieć związek z przyjmowaniem efawirenzu. Jeśli tak, konieczne jest określenie, czy ryzyko dalszego stosowania leku przeważa nad spodziewanymi korzyściami z leczenia (patrz punkt 4.8).
Objawy ze strony układu nerwowego
W badaniach klinicznych, u pacjentów przyjmujących efawirenz w dawce dobowej 600 mg opisywano często m. in. takie działania niepożądane jak: zawroty głowy, bezsenność, senność, zaburzenia koncentracji i nietypowe sny (patrz punkt 4.8). Objawy ze strony układu nerwowego zwykle pojawiały się w pierwszym lub drugim dniu leczenia i na ogół ustępowały po pierwszych 2–4 tygodniach. Należy poinformować pacjentów, że gdyby takie objawy wystąpiły, prawdopodobnie ustąpią w trakcie dalszego stosowania leku i nie zwiastują rozwoju rzadziej występujących objawów psychicznych.
Napady drgawkowe
U pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży przyjmujących efawirenz obserwowano drgawki;
zazwyczaj dotyczyło to pacjentów, u których wcześniej występowały już napady drgawkowe. U pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwdrgawkowe metabolizowane głównie w wątrobie, takie jak fenytoina, karbamazepina i fenobarbital, może być konieczne okresowe kontrolowanie stężenia tych leków w osoczu. W badaniu dotyczącym interakcji między lekami, podczas jednoczesnego stosowania karbamazepiny i efawirenzu, nastąpiło zmniejszenie stężenia karbamazepiny w osoczu (patrz punkt 4.5). Należy zachować ostrożność, jeżeli u pacjenta występowały wcześniej napady drgawkowe.
Zdarzenia ze strony wątroby
Po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono kilka przypadków niewydolności wątroby u pacjentów, u których nie stwierdzono wcześniej chorób wątroby ani innych, dających się zidentyfikować czynników ryzyka (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć możliwość monitorowania aktywności enzymów wątrobowych u pacjentów, u których nie stwierdzono wcześniej zaburzeń czynności wątroby ani innych czynników ryzyka.
Wydłużenie skorygowanego odstępu QT (QTc)
U pacjentów przyjmujących efawirenz obserwowano wydłużenie odstępu QTc (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Należy rozważyć zastosowanie alternatywnego do efawirenzu produktu leczniczego w przypadku jednoczesnego stosowania produktu leczniczego o potwierdzonym potencjale wywoływania
częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes lub stosowania u pacjentów o podwyższonym ryzyku występowania częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes.
Wpływ pokarmu
Podawanie efawirenzu z pokarmem może zwiększać stężenie efawirenzu w osoczu (patrz punkt 5.2) i prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych (patrz punkt 4.8). Zalecane jest, aby efawirenz przyjmowany był na pusty żołądek, przed snem.
Zespół reaktywacji immunologicznej
U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem immunologicznym w czasie rozpoczynania złożonej terapii przeciwretrowirusowej (CART, ang. combination antiretroviral therapy) wystąpić może reakcja zapalna na niewywołujące dotąd objawów lub utajone patogeny oportunistyczne, powodująca ciężkie objawy kliniczne lub nasilenie objawów. Zwykle reakcje tego typu obserwowane są w ciągu kilku pierwszych tygodni lub miesięcy od rozpoczęcia CART. Typowymi przykładami są:
zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii, uogólnione i/lub miejscowe zakażenia prątkami oraz zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jiroveci (znane wcześniej jako Pneumocystis carinii). Należy rozpoznać każdy objaw stanu zapalnego i, w razie konieczności, zastosować odpowiednie leczenie. Zaobserwowano także przypadki chorób autoimmunologicznych (takich jak choroba Gravesa-Basedowa i autoimmunologiczne zapalenie wątroby) w przebiegu reaktywacji immunologicznej, jednak czas do ich wystąpienia jest zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia.
Masa ciała i parametry metaboliczne
Podczas leczenia przeciwretrowirusowego może zwiększyć się masa ciała oraz stężenie lipidów i glukozy we krwi. Takie zmiany mogą być częściowo związane z opanowaniem choroby i stylem życia. W odniesieniu do lipidów, w niektórych przypadkach istnieją dowody, że zmiany te wynikają z leczenia, podczas gdy w odniesieniu do zwiększenia masy ciała nie ma przekonujących dowodów na powiązanie z konkretnym leczeniem. W monitorowaniu stężenia lipidów i glukozy we krwi należy kierować się ustalonymi wytycznymi dotyczącymi leczenia zakażenia HIV. Zaburzenia gospodarki tłuszczowej należy leczyć w klinicznie właściwy sposób.
Martwica kości
Choć uważa się, że etiologia tej choroby jest wieloczynnikowa (związana ze stosowaniem kortykosteroidów, spożywaniem alkoholu, ciężką immunosupresją, podwyższonym wskaźnikiem masy ciała), odnotowano przypadki martwicy kości, zwłaszcza u pacjentów z zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV i (lub) poddanych długotrwałemu, skojarzonemu leczeniu przeciwretrowirusowemu (CART). Należy poradzić pacjentom, by zwrócili się do lekarza, jeśli odczuwają bóle w stawach, sztywność stawów lub trudności w poruszaniu się.
Szczególne populacje pacjentów
Choroby wątroby
Efawirenz jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2) i niezalecany u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, gdyż nie ma wystarczających danych, aby ustalić, czy konieczne jest dostosowanie dawki. Ze względu na znaczny udział cytochromu P450 w metabolizmie efawirenzu oraz ograniczone doświadczenie kliniczne u pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby, zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania efawirenzu u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Należy uważnie monitorować pacjentów pod kątem występowania działań niepożądanych zależnych od dawki, szczególnie ze strony układu nerwowego. Należy przeprowadzać okresowe badania laboratoryjne, aby określić zaawansowanie choroby wątroby (patrz punkt 4.2).
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności efawirenzu u pacjentów z nasilonymi zaburzeniami wątroby. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, którzy leczeni byli skojarzonymi lekami przeciwretrowirusowymi, występuje zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych ze strony wątroby, które mogą być przyczyną zgonu. U pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami czynności wątroby, w tym u pacjentów z przewlekłym czynnym zapaleniem wątroby, występuje zwiększona częstość zaburzeń czynności wątroby po stosowaniu skojarzonym leków przeciwretrowirusowych. Pacjentów tych należy kontrolować zgodnie z obowiązującymi standardami.
Jeżeli stwierdza się pogorszenie w przebiegu choroby wątroby lub długotrwałe zwiększenie aktywności aminotransferaz do wartości powyżej 5 razy ponad górny zakres wartości prawidłowych, należy rozważyć korzyści z kontynuowania leczenia efawirenzem wobec ewentualnego ryzyka znacznego działania toksycznego na wątrobę. U tych pacjentów należy rozważyć przerwanie lub odstawienie leku (patrz punkt 4.8).
U pacjentów leczonych innymi produktami leczniczymi, które mają działanie toksyczne na wątrobę, zaleca się również badania kontrolne enzymów wątrobowych. W przypadku skojarzonego stosowania leków przeciwwirusowych w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C należy zapoznać się również z Charakterystykami Produktów Leczniczych odpowiednich produktów leczniczych.
Zaburzenia czynności nerek
Nie zbadano farmakokinetyki efawirenzu u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednak ze względu na to, że w postaci niezmienionej w moczu jest wydalane poniżej 1% dawki efawirenzu, wpływ niewydolności nerek na wydalanie efawirenzu jest przypuszczalnie minimalny (patrz punkt 4.2). Nie ma doświadczenia u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, stąd zalecane jest uważne monitorowanie tej grupy pacjentów.
Pacjenci w wieku podeszłym
W badaniach klinicznych uczestniczyła niewystarczająca liczba pacjentów w podeszłym wieku, aby możliwe było określenie, czy ich reakcja na lek jest inna niż osób młodszych.
Dzieci i młodzież
Nie należy stosować produktu leczniczego Efavirenz Teva tabletki powlekane u dzieci w wieku poniżej 3 lat lub o masie ciała poniżej 40 kg.
U 59 ze 182 dzieci (32%) leczonych efawirenzem stwierdzono wysypkę; u sześciorga z nich wysypka miała ciężki przebieg. Przed rozpoczęciem terapii efawirenzem u dzieci można rozważyć profilaktyczne zastosowanie odpowiednich leków przeciwhistaminowych.
Substancje pomocnicze
Laktoza
Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
Sód
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Interakcje – z czym nie łączyć
Interakcje leku Efavirenz Teva z innymi lekamiInterakcje leku Efavirenz Teva z alkoholem
Efawirenz in vivo indukuje enzymy CYP3A4, CYP2B6 oraz UGT1A1. Podczas jednoczesnego stosowania z efawirenzem związków będących substratami tych enzymów, może następować zmniejszenie ich stężenia w osoczu. W warunkach in vitro efawirenz jest także inhibitorem enzymu CYP3A4. Z tego powodu teoretycznie efawirenz może początkowo zwiększać narażenie ogólnoustrojowe na substraty CYP3A4 i dlatego zaleca się ostrożność w wypadku stosowania leków będących substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (patrz punkt 4.3). Efawirenz może induktować enzymy CYP2C19 oraz CYP2C9, chociaż in vitro wykazano również ich hamowanie, dlatego ostateczny efekt jednoczesnego stosowania z efawirenzem związków będących substratami tych enzymów nie jest znany (patrz punkt 5.2).
Narażenie na efawirenz może być zwiększone podczas jednoczesnego podania z produktami leczniczymi (np. rytonawirem) lub pokarmem (np. sokiem grejpfrutowym), które obniżają aktywność CYP3A4 lub CYP2B6. Związki lub preparaty ziołowe (np. wyciągi z Ginkgo biloba i ziela dziurawca) indukujące te enzymy mogą doprowadzić do zmniejszenia stężenia efawirenzu w osoczu. Jednoczesne podawanie ziela dziurawca jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Nie zaleca się jednoczesnego podawania wyciągów z Ginkgo biloba (patrz punkt 4.4).
Leki wydłużające odstęp QT
Przeciwwskazane jest stosowanie efawirenzu jednocześnie z lekami, które mogą powodować wydłużenie odstępu QTc lub wystąpienie częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes, takimi jak: leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki neuroleptyczne i przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki, w tym należące do następujących klas: antybiotyki makrolidowe, fluorochinolony, imidazolowe i triazolowe leki przeciwgrzybicze, niektóre leki przeciwhistaminowe niewywierające działania uspokajającego (terfenadyna, astemizol), cyzapryd, flekainid, niektóre leki przeciwmalaryczne i metadon (patrz punkt 4.3).
Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.
Przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania
Efawirenzu nie wolno stosować jednocześnie z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, midazolamem, triazolamem, pimozydem, beprydylem ani z alkaloidami sporyszu (na przykład ergotaminą, dihydroergotaminą, ergonowiną i metyloergonowiną), gdyż wpływ na hamowanie ich metabolizmu może doprowadzić do wystąpienia ciężkich zdarzeń, zagrażających życiu (patrz punkt 4.3).
Elbaswir/grazoprewir
Jednoczesne podawanie efawirenzu z elbaswirem/grazoprewirem jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do utraty odpowiedzi wirusologicznej na leczenie elbaswirem/grazoprewirem.
Ta utrata wynika ze znacznego zmniejszenia stężenia elbaswiru i grazoprewiru w osoczu spowodowanego indukcją CYP3A4 (patrz punkt 4.3).
Ziele dziurawca (Hypericum perforatum)
Jednoczesne podawanie efawirenzu i ziela dziurawca lub produktów ziołowych zawierających ziele dziurawca jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie ziela dziurawca może wiązać się ze zmniejszeniem stężenia efawirenzu w osoczu z powodu indukcji enzymów metabolizujących lek i (lub) transportu białek przez składniki ziela dziurawca. Jeśli pacjent przyjmuje ziele dziurawca, należy odstawić produkt, sprawdzić poziom wiremii i w miarę możliwości, stężenie efawirenzu. Po odstawieniu ziela dziurawca stężenie efawirenzu może się zwiększyć i może być wymagane dostosowanie dawki efawirenzu. Indukujący wpływ ziela dziurawca może utrzymywać się przez co najmniej 2 tygodnie po przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.3).
Inne interakcje
W tabeli 1 poniżej wymieniono interakcje zachodzące między efawirenzem a inhibitorami proteazy, lekami przeciwretrowirusowymi innymi niż inhibitory proteazy oraz innymi, nie przeciwretrowirusowymi produktami leczniczymi (zwiększenie stężenia oznaczono jako „↑”, zmniejszenie stężenia jako „↓”, brak zmiany stężenia jako „↔”, raz co 8 lub 12 godzin jako „co 8 h” lub „co 12 h”). Jeśli było to możliwe, w nawiasach podano 90% lub 95% przedziały ufności. Badania przeprowadzono z udziałem zdrowych osób, chyba że wskazano inaczej.
Tabela 1: Interakcje pomiędzy efawirenzem i innymi produktami leczniczymi u dorosłych
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
|---|---|---|
| LEKI PRZECIWZAKAŹNE | ||
| Leki przeciwwirusowe stosowane | w zakażeniu HIV | |
| Inhibitory proteazy (PI) | ||
| Atazanawir/rytonawir/ efawirenz (400 mg raz na dobę/100 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę, wszystkie podawane z pokarmem) Atazanawir/rytonawir/ efawirenz (400 mg raz na dobę/200 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę, wszystkie podawane z pokarmem) | Atazanawir (po południu): AUC: ↔* (↓ 9 do ↑ 10) C max : ↑ 17%* (↑ 8 do ↑ 27) C min : ↓ 42%* (↓ 31 do ↓ 51) Atazanawir (po południu): AUC: ↔*/** (↓ 10 do ↑ 26) C max : ↔*/** (↓ 5 do ↑ 26) C min : ↑ 12%*/** (↓ 16 do ↑ 49) (indukcja CYP3A4). * Kiedy porównujemy z atazanawirem 300 mg /rytonawirem 100 mg podawanym raz na dobę wieczorem bez efawirenzu. Obniżenie C min dla atazanawiru może negatywnie wpływać na skuteczność atazanawiru. ** oparte na wcześniejszym porównaniu | Nie jest zalecane jednoczesne podawanie efawirenzu z atazanawirem/rytonawirem. Jeżeli wymagane jest jednoczesne podawanie atazanawiru z NNRTI można rozważyć zwiększenie dawki zarówno atazanawiru jak i rytonawiru do odpowiednio 400 mg i 200 mg, w skojarzeniu z efawirenzem z zachowaniem ścisłej obserwacji klinicznej. |
| Darunawir/rytonawir/ efawirenz (300 mg dwa razy na dobę*/100 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) *mniej niż dawki zalecane; podobne wyniki są oczekiwane dla dawek zalecanych. | Darunawir: AUC : ↓ 13% C min : ↓ 31% Cmax : ↓ 15% (indukcja CYP3A4) Efawirenz: AUC : ↑ 21% Cmin: ↑ 17% Cmax : ↑ 15% (inhibicja CYP3A4) | Efawirenz w skojarzeniu z darunawirem/rytonawirem w dawkach 800/100 mg raz na dobę może powodować zmniejszenie Cmin darunawiru do wartości suboptymalnych. Jeśli efawirenz ma być stosowany w skojarzeniu z darunawirem/rytonawirem, należy stosować schemat dawkowania: darunawir/rytonawir 600/100 mg dwa razy na dobę.. Połączenie to należy stosować ostrożnie. Patrz także poniżej punkt dotyczący rytonawiru. |
| Fozamprenawir/rytonawir/ efawirenz (700 mg dwa razy na dobę/100 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) | Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych produktów leczniczych. Patrz też poniżej punkt dotyczący rytonawiru. |
| Fozamprenawir/nelfinawir/ efawirenz Fozamprenawir/sakwinawir/ efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych produktów leczniczych. Niezalecane, ze względu na spodziewane znaczne zmniejszenie stężenia obydwu inhibitorów proteazy (PIs). |
| Indynawir/efawirenz (800 mg co 8 h/200 mg raz na dobę) | Indynawir: AUC : ↓ 31% (↓ 8 do ↓ 47) C min : ↓ 40% | Chociaż nie ustalono dotychczas znaczenia klinicznego zmniejszenia stężenia indynawiru, |
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Podobne zmniejszenie stężenia indynawiru obserwowano, gdy stosowano indynawir 1000 mg co 8 h z efawirenzem 600 mg raz na dobę. (indukcja CYP3A4) Efawirenz: Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | to obserwowaną interakcję farmakokinetyczną należy brać pod uwagę przy wyborze schematu leczenia z zastosowaniem efawirenzu w skojarzeniu z indynawirem. Podczas stosowania z indynawirem lub indynawirem/rytonawirem nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. Patrz też poniżej punkt dotyczący rytonawiru. | |
| Indynawir/rytonawir/ efawirenz (800 mg dwa razy na dobę/100 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) | Indynawir: AUC: ↓ 25% (↓ 16 do ↓ 32) b C max : ↓ 17% (↓ 6 do ↓ 26) b C min : ↓ 50% (↓ 40 do ↓ 59) b Efawirenz: Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Średnia geometryczna C min indynawiru (0,33 mg/l) podawanego z rytonawirem i efawirenzem była wyższa, niż średnia wcześniejsza C min (0,15 mg/l) indynawiru podawanego w monoterapii, w dawce 800 mg co 8 godzin. Farmakokinetyka indynawiru i efawirenzu u pacjentów zakażonych wirusem HIV- 1 (n=6), była porównywalna do farmakokinetyki niezakażonych ochotników. | |
| Lopinawir/rytonawir kapsułki miękkie lub roztwór doustny/efawirenz Lopinawir/rytonawir tabletki/efawirenz (400/100 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) (500/125 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) | Znaczące zmniejszenie stężenia lopinawiru. Stężenie lopinawiru: ↓ 30-40% Stężenie lopinawiru: podobne do lopinawiru/rytonawiru 400/100 mg stosowanego dwa razy na dobę bez efawirenzu | W przypadku stosowania z efawirenzem należy rozważyć zwiększenie dawek lopinawiru i rytonawiru w postaci kapsułek miękkich lub roztworu doustnego o 33% (4 kapsułki/około 6,5 ml dwa razy na dobę zamiast 3 kapsułek/5 ml dwa razy na dobę). Należy zachować ostrożność, ponieważ taka zmiana dawki może być niewystarczająca u niektórych pacjentów. Dawka tabletek lopinawiru/rytonawiru powinna być zwiększona do dawki 500/125 mg dwa razy na dobę, kiedy podawane są jednocześnie z efawirenzem 600 mg raz na dobę. Patrz też poniżej punkt dotyczący rytonawiru. |
| Nelfinawir/efawirenz (750 mg co 8 h/600 mg raz na dobę) | Nelfinawir: AUC: ↑ 20% (↑ 8 do ↑ 34) C max : ↑ 21% (↑ 10 do ↑ 33) Takie skojarzenie jest na ogół dobrze tolerowane. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| Rytonawir/efawirenz (500 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) | Rytonawir: Rano AUC: ↑ 18% (↑ 6 do ↑ 33) Wieczorem AUC: ↔ Rano C max : ↑ 24% (↑ 12 do ↑ 38) Wieczorem C max : ↔ Rano C min : ↑ 42% (↑ 9 do ↑ 86) b | Podczas podawania efewirenzu z małą dawką rytonawiru należy rozważyć możliwość zwiększenia częstości zdarzeń niepożądanych związanych ze stosowaniem efawirenzu z powodu możliwej interakcji farmakodynamicznej. |
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Wieczorem C min : ↑ 24% (↑ 3 do ↑ 50) b Efawirenz: AUC: ↑ 21% (↑ 10 do ↑ 34) C max : ↑ 14% (↑ 4 do ↑ 26) C min : ↑ 25% (↑ 7 do ↑ 46) b (hamowanie oksydacyjnych szlaków metabolicznych, w których pośredniczy CYP) Podczas podawania efawirenzu z rytonawirem w dawce 500 mg lub 600 mg dwa razy na dobę stwierdzono złą tolerancję tego skojarzenia leków (występowały na przykład zawroty głowy, nudności, parestezje oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych). Brak wystarczających danych dotyczących tolerancji efawirenzu podawanego z małą dawką rytonawiru (100 mg raz lub dwa razy na dobę). | ||
| Sakwinawir/rytonawir/ efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. | Brak dostępnych danych, aby ustalić zalecenia dotyczące dawki. Patrz też powyżej punkt dotyczący rytonawiru. Nie zaleca się stosowania efawirenzu razem z sakwinawirem jako jedynym inhibitorem proteazy. |
Antagoniści CCR5
| Marawirok/efawirenz (100 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) | Marawirok: AUC 12 : ↓ 45% (↓ 38 do ↓ 51) C max : ↓ 51% (↓ 37 do ↓ 62) Nie mierzono stężeń efawirenzu, wpływ nie jest spodziewany. | Należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla produktu leczniczego zawierającego marawirok. |
|---|
Inhibitor transferu łańcucha integrazy
| Raltegrawir/efawirenz (400 mg pojedyncza dawka/ - ) | Raltegrawir: AUC: ↓ 36% C 12 : ↓ 21% C max : ↓ 36% (indukcja UGT1A1) | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki raltegrawiru. |
|---|---|---|
| Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTIs) | transkryptazy (NRTIs) i nienukleozydowe | inhibitory odwrotnej |
| NRTIs/efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących swoistych interakcji między efawirenzem a nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy innymi niż lamiwudyna, zydowudyna oraz dizoproksyl tenofowiru. Nie należy spodziewać się istotnych klinicznie interakcji, ponieważ metabolizm nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy przebiega innym szlakiem niż efawirenzu i nie jest prawdopodobne, aby | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| występowało konkurowanie o te same enzymy metabolizujące leki lub o szlaki eliminacji. | ||
| NNRTIs/efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. | Ponieważ nie wykazano korzyści pod względem skuteczności i bezpieczeństwa ze stosowania dwóch leków z grupy NNRTIs, jednoczesne stosowanie efawirenzu i innego leku z grupy NNRTI nie jest zalecane. |
Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTIs) i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTIs)
Leki przeciwwirusowe stosowane w wirusowym zapaleniu wątroby typu C
| Boceprewir/efawirenz (800 mg 3 razy na dobę/ 600 mg raz na dobę | Boceprewir: AUC: ↔ 19%* C max : ↔ 8% C min : ↓ 44% Efawirenz: AUC: ↔ 20% C max : ↔ 11% (indukcja CYP3A – wpływ na boceprewir) *0-8 godzin Brak wpływu (↔) oznacza średni procentowy spadek o <20% lub średni procentowy wzrost o <25%) | Minimalne stężenia boceprewiru w osoczu zmniejszyły się, kiedy podawano go z efawirenzem. Skutek kliniczny tej obserwowanej redukcji minimalnych stężeń boceprewiru nie został jeszcze bezpośrednio oceniony. |
|---|---|---|
| Telaprewir/efawirenz (1125 mg co 8 godzin/ 600 mg raz na dobę) | Telaprewir (w odniesieniu do dawki 750 mg co 8 godzin): AUC: ↓ 18% (↓ 8 do ↓ 27) C max : ↓ 14% (↓ 3 do ↓ 24) C min : ↓ 25% (↓ 14 do ↓ 34) Efawirenz: AUC: ↓ 18% (↓ 10 do ↓ 26) C max : ↓ 24% (↓ 15 do ↓ 32) C min : ↓ 10% (↑ 1 do ↓ 19) (indukcja CYP3A przez efawirenz) | W razie jednoczesnego podawania efawirenzu z telaprewirem, telaprewir należy stosować w dawce 1125 mg co 8 godzin. |
| Symeprewir/efawirenz (150 mg raz na dobę /600 mg raz na dobę) | Symeprewir: AUC: ↓ 71% (↓ 67 do ↓ 74) C max : ↓ 51% (↓ 46 do ↓ 56) C min : ↓ 91% (↓ 88 do ↓ 92) Efawirenz: AUC: ↔ C max : ↔ C min : ↔ Brak działania (↔) jest równoznaczny ze spadkiem średniego szacunkowego wskaźnika o ≤20% lub wzrostem średniego szacunkowego wskaźnika o ≤25% (Indukcja enzymu CYP3A4) | Jednoczesne podawanie symeprewiru z efawirenzem spowodowało znaczące obniżenie stężenia symeprewiru w osoczu wywołane indukcją CYP3A przez efawirenz. Może to prowadzić do utraty działania terapeutycznego symeprewiru. Jednoczesne podawanie symeprewiru z efawirenzem nie jest zalecane. |
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Sofosbuwir/welpataswir | ↔sofosbuwir ↓welpataswir ↔efawirenz | Jednoczesne podawanie sofosbuwiru/welpataswiru z efawirenzem powodowało zmniejszenie (o około 50%) narażenia ogólnoustrojowego na welpataswir. Mechanizm działania na welpataswir polega na indukcji CYP3A i CYP2B6 przez efawirenz. Nie zaleca się jednoczesnego podawania sofosbuwiru/welpataswiru z efawirenzem. Więcej informacji na temat sofosbuwiru/welpataswiru podano w informacjach dotyczących przepisywania leków. |
| Welpataswir/sofosbuwir/woks ilaprewir | ↓welpataswir ↓woksilaprewir | Jednoczesne podawanie welpataswiru/sofosbuwiru/wo ksilaprewiru z efawirenzem nie jest zalecane, ponieważ może powodować zmniejszenie stężenia welpataswiru i woksilaprewiru. Więcej informacji na temat welpataswiru/sofosbuwiru/ woksilaprewiru podano w informacjach dotyczących przepisywania leków. |
| Inhibitor proteazy: Elbaswir/grazoprewir | ↓elbaswir ↓grazoprewir ↔efawirenz | Jednoczesne podawanie efawirenzu z elbaswirem/grazoprewirem jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do utraty odpowiedzi wirusologicznej na leczenie elbaswirem/grazoprewirem. Ta utrata wynika ze znacznego zmniejszenia stężenia elbaswiru i grazoprewiru w osoczu spowodowanego indukcją CYP3A4. Więcej informacji na temat elbaswiru/grazoprewiru podano w informacjach dotyczących przepisywania leków. |
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Glekaprewir/pibrentaswir | ↓glekaprewir ↓pibrentaswir | Jednoczesne podawanie glekaprewiru/pibrentaswiru z efawirenzem może powodować znaczne zmniejszenie stężenia glekaprewiru i pibrentaswiru w osoczu, prowadząc do zmniejszenia działania terapeutycznego. Nie zaleca się jednoczesnego podawania glekaprewiru/pibrentaswiru z efawirenzem. Więcej informacji na temat glekaprewiru/pibrentaswiru podano w informacjach dotyczących przepisywania leków. |
Antybiotyki
| Azytromycyna/efawirenz (600 mg dawka pojedyncza/400 mg raz na dobę) | Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
|---|---|---|
| Klarytromycyna/efawirenz (500 mg co 12 h/400 mg raz na dobę) | Klarytromycyna: AUC: ↓ 39% (↓ 30 do ↓ 46) C max : ↓ 26% (↓ 15 do ↓ 35) 14-hydroksymetabolit klarytromycyny: AUC: ↑ 34% (↑ 18 do ↑ 53) C max : ↑ 49% (↑ 32 do ↑ 69) Efawirenz: AUC: ↔ C max : ↑ 11% (↑ 3 do ↑ 19) (indukcja CYP3A4) U 46% niezakażonych ochotników przyjmujących efawirenz i klarytromycynę wystąpiła wysypka. | Kliniczne znaczenie tych zmian stężeń klarytromycyny w osoczu nie jest znane. Można rozważyć zastosowanie innego antybiotyku niż klarytromycyna (np. azytromycyny). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
| Inne antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna)/efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. | Brak dostępnych danych, aby ustalić zalecenia dotyczące dawki. |
Leki przeciwprątkowe
| Ryfabutyna/efawirenz (300 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Ryfabutyna: AUC: ↓ 38% (↓ 28 do ↓ 47) C max : ↓ 32% (↓ 15 do ↓ 46) C min : ↓ 45% (↓ 31 do ↓ 56) Efawirenz: AUC: ↔ C max : ↔ C min : ↓ 12% (↓ 24 do ↑ 1) (indukcja CYP3A4) | Dawkę dobową ryfabutyny należy zwiększyć o 50% w przypadku jednoczesnego stosowania efawirenzu. Jeżeli ryfabutyna podawana jest 2 lub 3 razy w tygodniu należy rozważyć podwojenie jej dawki w skojarzeniu z efawirenzem. Efekt kliniczny takiego dostosowania dawki nie został dostatecznie oceniony. Dostosowując dawkę, należy uwzględnić indywidualną tolerancję oraz odpowiedź wirusologiczną (patrz punkt 5.2). |
|---|---|---|
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Ryfampicyna/efawirenz (600 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Efawirenz: AUC: ↓ 26% (↓ 15 do ↓ 36) C max : ↓ 20% (↓ 11 do ↓ 28) C min : ↓ 32% (↓ 15 do ↓ 46) (indukcja CYP3A4 i CYP2B6) | W przypadku przyjmowania z ryfampicyną przez pacjentów o masie ciała 50 kg lub większej zwiększenie dawki dobowej efawirenzu do 800 mg może okazać się równoważne zastosowaniu dawki dobowej 600 mg przyjmowanej bez ryfampicyny. Działanie kliniczne tego dostosowania dawki nie zostało odpowiednio ocenione. Dostosowując dawkę należy uwzględnić indywidualną tolerancję oraz odpowiedź wirusologiczną (patrz punkt 5.2). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki ryfampicyny, w tym dawki 600 mg. |
Leki przeciwgrzybicze
| Itrakonazol/efawirenz (200 mg co 12 h/600 mg raz na dobę) | Itrakonazol: AUC: ↓ 39% (↓ 21 do ↓ 53) C max : ↓ 37% (↓ 20 do ↓ 51) C min : ↓ 44% (↓ 27 do ↓ 58) (zmniejszenie stężenia itrakonazolu: indukcja CYP3A4) Hydroksyitrakonazol: AUC: ↓ 37% (↓ 14 do ↓ 55) C max : ↓ 35% (↓ 12 do ↓ 52) C min : ↓ 43% (↓ 18 do ↓ 60) Efawirenz: Brak istotnych klinicznie zmian farmakokinetycznych. | Ponieważ nie mogą być ustalone zalecenia dotyczące dawki itrakonazolu, należy rozważyć alternatywne leczenie przeciwgrzybicze. |
|---|---|---|
| Pozakonazol/efawirenz (- /400 mg raz na dobę) | Pozakonazol: AUC: ↓ 50% C max : ↓ 45% (indukcja UDP-G) | Należy unikać jednoczesnego stosowania pozakonazolu i efawirenzu chyba, że korzyści dla pacjenta przewyższają ryzyko. |
| Worykonazol/efawirenz (200 mg dwa razy na dobę/400 mg raz na dobę) Worykonazol/efawirenz (400 mg dwa razy na dobę/300 mg raz na dobę) | Worykonazol: AUC: ↓ 77% C max : ↓ 61% Efawirenz: AUC: ↑ 44% C max : ↑ 38% Worykonazol: AUC: ↓ 7% (↓ 23 do ↑ 13) * C max : ↑ 23% (↓ 1 do ↑ 53) * Efawirenz: AUC: ↑ 17% (↑ 6 do ↑ 29) ** C max : ↔** * w porównaniu do samego 200 mg dwa razy na dobę. | Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z worykonazolem, dawka podtrzymująca worykonazolu musi być zwiększona do 400 mg dwa razy na dobę, a dawka efawirenzu musi być zmniejszona o 50%, tj. do 300 mg raz na dobę. Po zaprzestaniu leczenia worykonazolem, należy powrócić do początkowej dawki efawirenzu. |
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| ** w porównaniu do samego 600 mg raz na dobę. (kompetycyjne hamowanie oksydacyjnych szlaków metabolicznych) | ||
| Flukonazol/efawirenz (200 mg raz na dobę/400 mg raz na dobę) | Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| Ketokonazol i inne imidazolowe leki przeciwgrzybicze | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. | Brak dostępnych danych, aby ustalić zalecenia dotyczące dawki. |
Leki przeciwmalaryczne
| Artemeter/lumefantryna/efawiren z (20/120 mg, 6 dawek po 4 tabletki każda, przez 3 dni/600 mg raz na dobę) | Artemeter: AUC: ↓ 51% C max : ↓ 21% Dihydroartemisynina: AUC: ↓ 46% C max : ↓ 38% Lumefantryna: AUC: ↓ 21% C max : ↔ Efawirenz: AUC: ↓ 17% C max : ↔ (indukcja CYP3A4) | Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z tabletkami zawierającymi artemeter/lumefantrynę zaleca się ostrożność, ponieważ zmniejszenie stężenia artemeteru, dihydroartemisyniny lub lumefantryny może spowodować osłabienie skuteczności działania przeciwmalarycznego. |
|---|---|---|
| Atowakwoni chlorowodorek proguanilu/efawirenz (250/100 mg dawka pojedyncza/600 mg raz na dobę) | Atowakwon: AUC: ↓ 75% (↓ 62 do ↓ 84) C max : ↓ 44% (↓ 20 do ↓ 61) Proguanil: AUC: ↓ 43% (↓ 7 do ↓ 65) C max : ↔ | Należy unikać jednoczesnego stosowania atowakwonu/proguanilu z efawirenzem. |
Leki przeciwpasożytnicze
| Prazykwantel | Istotne zmniejszenie stężenia prazykwantelu w osoczu z ryzykiem niepowodzenia leczenia z powodu zwiększonego przez efawirenz metabolizmu wątrobowego. | Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z prazykwantelem. Jeśli stosowanie skojarzenia jest konieczne, należy rozważyć zwiększenie dawki prazykwantelu. |
|---|
LEKI ZOBOJĘTNIAJĄCE
| Glinu wodorotlenek-magnezu wodorotlenek-symetikon zobojętniający kwas/efawirenz (30 ml dawka pojedyncza/400 mg dawka pojedyncza) Famotydyna/Efawirenz (40 mg dawka pojedyncza/ 400 mg dawka pojedyncza) | Ani leki zobojętniające zawierające glinu lub magnezu wodorotlenek, ani famotydyna nie wpływały na wchłanianie efawirenzu. | Jednoczesne podawanie efawirenzu z lekami zmieniającymi pH w żołądku prawdopodobnie nie wpływa na wchłanianie efawirenzu. |
|---|
LEKI PRZECIWLĘKOWE
| Lorazepam/efawirenz (2 mg dawka pojedyncza/600 mg raz na dobę) | Lorazepam: AUC: ↑ 7% (↑ 1 do ↑ 14) C max : ↑ 16% (↑ 2 do ↑ 32) Te zmiany nie są uważane za istotne klinicznie. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
|---|---|---|
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
LEKI PRZECIWZAKRZEPOWE
| Warfaryna/efawirenz Acenokumarol/efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Efawirenz może zwiększać lub zmniejszać stężenia w osoczu i działanie warfaryny i acenokumarolu.. | Może być konieczne dostosowanie dawki warfaryny i acenokumarolu. |
|---|
LEKI PRZECIWDRGAWKOWE
| Karbamazepina/efawirenz (400 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Karbamazepina: AUC: ↓ 27% (↓ 20 do ↓ 33) C max : ↓ 20% (↓ 15 do ↓ 24) C min : ↓ 35% (↓ 24 do ↓ 44) Efawirenz: AUC: ↓ 36% (↓ 32 do ↓ 40) C max : ↓ 21% (↓ 15 do ↓ 26) C min : ↓ 47% (↓ 41 do ↓ 53) (zmniejszenie stężeń karbamazepiny: indukcja CYP3A4; obniżenie stężeń efawirenzu: indukcja CYP3A4 i CYP2B6) Wartości AUC, C max i C min epoksydu, aktywnego metabolitu karbamazepiny pozostawały niezmienione. Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania większych dawek efawirenzu lub karbamazepiny. | Nie ma zaleceń dotyczących dawki. Należy rozważyć alternatywną metodę leczenia przeciwdrgawkowego. Należy okresowo kontrolować stężenia karbamazepiny w osoczu. |
|---|---|---|
| Fenytoina, fenobarbital i inne leki przeciwdrgawkowe, będące substratami izoenzymów CYP450 | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Możliwe jest zmniejszenie lub zwiększenie w osoczu stężeń fenytoiny, fenobarbitalu i innych leków przeciwdrgawkowych, będących substratami izoenzymów CYP450 podczas jednoczesnego podania z efawirenzem. | W przypadku jednoczesnego stosowania efawirenzu z lekami przeciwdrgawkowymi będącymi substratami izoenzymów CYP450, należy przeprowadzać okresową kontrolę stężeń leków przeciwdrgawkowych. |
| Kwas walproinowy/efawirenz (250 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) | Brak istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę efawirenzu. Ograniczone dane wskazują, że brak jest istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę kwasu walproinowego. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. Pacjentów należy monitorować pod kątem kontroli napadów drgawkowych. |
| Wigabatryna/efawirenz gabapentyna/efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Nie należy oczekiwać istotnych klinicznie interakcji, gdyż wigabatryna i gabapentyna są eliminowane z moczem wyłącznie w postaci niezmienionej. Jest mało prawdopodobne, aby konkurowały o te same enzymy metaboliczne i szlaki eliminacji, co efawirenz. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
LEKI PRZECIWDEPRESYJNE
Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)
| Sertralina/efawirenz (50 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Sertralina: AUC: ↓ 39% (↓ 27 do ↓ 50) C max : ↓ 29% (↓ 15 do ↓ 40) | Zwiększenie dawki sertraliny powinno być ustalane w oparciu o efekty kliniczne. Nie jest |
|---|---|---|
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| C min : ↓ 46% (↓ 31 do ↓ 58) Efawirenz: AUC: ↔ C max : ↑ 11% (↑ 6 do ↑ 16) C min : ↔ (indukcja CYP3A4) | konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. | |
| Paroksetyna/efawirenz (20 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| Fluoksetyna/efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Fluoksetyna ma podobny szlak metaboliczny jak paroksetyna, tzn. wykazuje silny efekt hamujący CYP2D6, można więc oczekiwać, że interakcje z fluoksetyną nie wystąpią. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
Inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy
| Bupropion/efawirenz [150 mg dawka pojedyncza (o przedłużonym uwalnianiu)/600 mg raz na dobę] | Bupropion: AUC: ↓ 55% (↓ 48 do ↓ 62) C max : ↓ 34% (↓ 21 do ↓ 47) Hydroksybupropion: AUC: ↔ C max : ↑ 50% (↑ 20 do ↑ 80) (indukcja CYP2B6) | Zwiększenie dawki bupropionu należy ustalać w zależności od odpowiedzi klinicznej, lecz nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
|---|
LEKI PRZECIWHISTAMINOWE
| Cetyryzyna/efawirenz (10 mg pojedyncza dawka/600 mg raz na dobę) | Cetyryzyna: AUC: ↔ C max : ↓ 24% (↓ 18 do ↓ 30) Te zmiany nie są uważane za istotne klinicznie. Efawirenz: Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
|---|
LEKI SERCOWO-NACZYNIOWE
Antagoniści kanału wapniowego
| Diltiazem/efawirenz (240 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Diltiazem: AUC: ↓ 69% (↓ 55 do ↓ 79) C max : ↓ 60% (↓ 50 do ↓ 68) C min : ↓ 63% (↓ 44 do ↓ 75) Dezacetylodiltiazem: AUC: ↓ 75% (↓ 59 do ↓ 84) C max : ↓ 64% (↓ 57 do ↓ 69) C min : ↓ 62% (↓ 44 do ↓ 75) N-monodemetylodiltiazem: AUC: ↓ 37% (↓ 17 do ↓ 52) C max : ↓ 28% (↓ 7 do ↓ 44) C min : ↓ 37% (↓ 17 do ↓ 52) Efawirenz: AUC: ↑ 11% (↑ 5 do ↑ 18) C max : ↑ 16% (↑ 6 do ↑ 26) C min : ↑ 13% (↑ 1 do ↑ 26) | Należy dostosować dawkę diltiazemu w zależności od odpowiedzi klinicznej (należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla diltiazemu). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
|---|---|---|
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| (CYP3A4 indukcja) Podwyższenie parametrów farmakokinetycznych efawirenzu nie zostało uznane za istotne klinicznie. | ||
| Werapamil, felodypina, nifedypina i nikardypina | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. W przypadku jednoczesnego stosowania efawirenzu z antagonistą kanału wapniowego, będącego substratem enzymu CYP3A4, możliwe jest zmniejszenie stężenia antagonisty kanału wapniowego w osoczu. | Należy dostosować dawkę w zależności od odpowiedzi klinicznej (należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla blokera kanału wapniowego). |
LEKI OBNIŻAJĄCE STĘŻENIE LIPIDÓW
Inhibitory reduktazy HMG-CoA
| Atorwastatyna/efawirenz (10 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Atorwastatyna: AUC: ↓ 43% (↓ 34 do ↓ 50) C max : ↓ 12% (↓ 1 do ↓ 26) 2-hydroksy atorwastatyna: AUC: ↓ 35% (↓ 13 do ↓ 40) C max : ↓ 13% (↓ 0 do ↓ 23) 4-hydroksy atorwastatyna: AUC: ↓ 4% (↓ 0 do ↓ 31) C max : ↓ 47% (↓ 9 do ↓ 51) Wszystkie aktywne inhibitory reduktazy HMG-CoA: AUC: ↓ 34% (↓ 21 do ↓ 41) C max : ↓ 20% (↓ 2 do ↓ 26) | Należy okresowo kontrolować stężenie cholesterolu. Może być wymagana zmiana dawki atorwastatyny (należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla atorwastatyny). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
|---|---|---|
| Prawastatyna/efawirenz (40 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Prawastatyna: AUC: ↓ 40% (↓ 26 do ↓ 57) C max : ↓ 18% (↓ 59 do ↑ 12) | Należy okresowo kontrolować stężenie cholesterolu. Może być wymagana zmiana dawki prawastatyny (należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla prawastatyny). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
| Symwastatyna/efawirenz (40 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Symwastatyna: AUC: ↓ 69% (↓ 62 do ↓ 73) C max : ↓ 76% (↓ 63 do ↓ 79) Symwastatyna w postaci kwasu: AUC: ↓ 58% (↓ 39 do ↓ 68) C max : ↓ 51% (↓ 32 do ↓ 58) Wszystkie aktywne inhibitory reduktazy HMG-CoA: AUC: ↓ 60% (↓ 52 do ↓ 68) C max : ↓ 62% (↓ 55 do ↓ 78) (CYP3A4 indukcja) Jednoczesne stosowanie efawirenzu z atorwastatyną, prawastatyną lub symwastatyną nie wpływało na wartości AUC lub C max efawirenzu. | Należy okresowo kontrolować stężenie cholesterolu. Może być wymagana zmiana dawki symwastatyny (należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla symwastatyny). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Rozuwastatyna/efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Rozuwastatyna jest w dużej mierze wydalana w postaci niezmienionej z kałem, dlatego nie są spodziewane interakcje z efawirenzem. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych produktów leczniczych. |
HORMONALNE PRODUKTY ANTYKONCEPCYJNE
| Doustne: Etynyloestradiol+norgestymat/efa wirenz 0,035 mg+0,25 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę | Etynyloestradiol: AUC: ↔ C max : ↔ C min : ↓ 8 % (↑ 14 do ↓ 25) Norelgestromin (czynny metabolit): AUC: ↓ 64 % (↓ 62 do ↓ 67) C max : ↓ 46 % (↓ 39 do ↓ 52) C min : ↓ 82 % (↓ 79 do ↓ 85) Lewonorgestrel (czynny metabolit); AUC: ↓ 83 % (↓ 79 do ↓ 87) C max : ↓ 80 % (↓ 77 do ↓ 83) C min : ↓ 86 % (↓ 80 do ↓ 90) (indukcja metabolizmu) Efawirenz: brak istotnych klinicznie interakcji. Znaczenie kliniczne tych działań nie jest znane. | Oprócz hormonalnych produktów antykoncepcyjnych należy stosować inne skuteczne mechaniczne metody zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.6) |
|---|---|---|
| Wstrzyknięcie: Depo-medroksyprogesteronu octan (ang. DMPA)/efawirenz (150 mg i.m. dawka pojedyncza DMPA) | W 3-miesięcznym badaniu interakcji leku nie stwierdzono istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych MPA między pacjentami otrzymującymi zawierającą efawirenz terapię przeciwretrowirusową i pacjentami nieotrzymującymi terapii przeciwretrowirusowej. Podobne wyniki uzyskali inni badacze, chociaż w drugim badaniu stężenie MPA w osoczu było bardziej zmienne. W obydwu badaniach stężenie progesteronu w osoczu u osób otrzymujących efawirenz i DMPA pozostawało niskie, co odpowiadało zahamowaniu owulacji. | Z powodu ograniczonej ilości dostępnych informacji, oprócz hormonalnych produktów antykoncepcyjnych muszą być zastosowane dodatkowo skuteczne metody antykoncepcji mechanicznej (patrz punkt 4.6). |
| Implant: etonogestrel/efawirenz | Można spodziewać się zmniejszonego stężenia etonogestrelu (indukcja CYP3A4). Po wprowadzeniu do sprzedaży sporadycznie zgłaszano przypadki braku działania antykoncepcyjnego etonogestrelu u pacjentów przyjmujących efawirenz. | Oprócz hormonalnych produktów antykoncepcyjnych muszą być zastosowane dodatkowo skuteczne metody antykoncepcji mechanicznej (patrz punkt 4.6). |
LEKI IMMUNOSUPRESYJNE
| Leki immunosupresyjne metabolizowane przez CYP3A4 (np. cyklosporyna, takrolimus, syrolimus)/efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Można spodziewać się zmniejszonego stężenia leków immunosupresyjnych (indukcja CYP3A4). Nie oczekuje się wpływu tych leków | Może być wymagane dostosowanie dawki leku immunosupresyjnego. Przy rozpoczynaniu lub kończeniu leczenia efawirenzem zalecane jest ścisłe monitorowanie stężeń |
|---|---|---|
| Leki według zastosowania terapeutycznego (dawka) | Wpływ na stężenia leków Średnia procentowa zmiana AUC, C max , C min z przedziałem ufności, jeśli dostępny a (mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| immunosupresyjnych na stężenie efawirenzu. | leku immunosupresyjnego przez co najmniej 2 tygodnie (do uzyskania stabilnych stężeń). | |
| NIEOPIOIDOWE LEKI | PRZECIWBÓLOWE | |
| Metamizol/efawirenz | Jednoczesne podawanie efawirenzu z metamizolem, który jest induktorem enzymów metabolizujących, w tym CYP2B6 i CYP3A4, może powodować zmniejszenie stężenia efawirenzu w osoczu z potencjalnym zmniejszeniem skuteczności klinicznej. | Dlatego zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego podawania metamizolu i efawirenzu; należy odpowiednio monitorować odpowiedź kliniczną i (lub) stężenie leku. |
OPIOIDY
| Metadon/efawirenz (na stałym poziomie, 35-100 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | Metadon: AUC: ↓ 52% (↓ 33 do ↓ 66) C max : ↓ 45% (↓ 25 do ↓ 59) (indukcja CYP3A4) W badaniu obejmującym pacjentów przyjmujących dożylnie narkotyki, zakażonych wirusem HIV, jednoczesne podawanie efawirenzu z metadonem powodowało zmniejszenie stężenia metadonu w osoczu oraz objawy odstawienia opioidów. W celu złagodzenia objawów odstawiennych zwiększono dawkę metadonu średnio o 22%. | Należy unikać jednoczesnego stosowania z efawirenzem ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QTc (patrz punkt 4.3). |
|---|---|---|
| Buprenorfina/nalokson/ efawirenz | Buprenorfina: AUC: ↓ 50% Norbuprenorfina: AUC: ↓ 71% Efawirenz: Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Pomimo zmniejszenia stężenia buprenorfiny, pacjenci nie wykazywali objawów odstawienia. Przy jednoczesnym podawaniu dostosowanie dawki buprenorfiny lub efawirenzu może nie być konieczne. |
a 90% przedziały ufności, chyba że wskazano inaczej.
b 95% przedziały ufności.
Inne interakcje: efawirenz nie wiąże się z receptorami kanabinoidowymi. U niezakażonych i zakażonych wirusem HIV osób, przyjmujących efawirenz, odnotowano fałszywie dodatnie wyniki testu na obecność kanabinoidów w moczu. W takich przypadkach zaleca się przeprowadzenie badania potwierdzającego, z zastosowaniem bardziej szczegółowej metody takiej jak chromatografia gazowa/spektrometria mas.
Lek a ciąża
Ciąża
W sumie odnotowano siedem retrospektywnych zgłoszeń zmian odpowiadających wadom cewy nerwowej, w tym przepuklinę rdzeniowo-oponową – wszystkie dotyczyły dzieci matek stosujących schematy leczenia zawierające efawirenz (wyłączając jakiekolwiek tabletki złożone o ustalonej dawce zawierające efawirenz) w pierwszym trymestrze ciąży. Dwa dodatkowe przypadki (1 prospektywny i 1 retrospektywny), w tym zdarzenia odpowiadające wadom cewy nerwowej, odnotowano dla tabletek złożonych o ustalonej dawce zawierających efawirenz, emtrycytabinę i fumaran dizoproksylu tenofowiru. Nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego między tymi zdarzeniami a przyjmowaniem efawirenzu i nieznana jest liczebność populacji, której te zgłoszenia dotyczą.
Ponieważ wady cewy nerwowej rozwijają się w okresie pierwszych 4 tygodni rozwoju płodowego (w tym czasie dochodzi do zamknięcia cewy nerwowej), ryzyko może dotyczyć kobiet przyjmujących efawirenz w pierwszym trymestrze ciąży.
Do lipca 2013 roku w rejestrze przypadków ciąży u kobiet przyjmujących leki przeciwretrowirusowe (ang. Antiretroviral Pregnancy Registry, APR) zgłoszono prospektywnie 904 przypadki ciąży, w których w pierwszym trymestrze kobiety stosowały efawirenz, z rezultatem ciąży w postaci 766 żywych urodzeń. U jednego dziecka stwierdzono wadę cewy nerwowej, a częstość i rodzaj innych wad wrodzonych była zbliżona do obserwowanej u dzieci narażonych na schematy leczenia niezawierające efawirenzu (matek leczonych przeciwretrowirusowo), a także u dzieci matek z grupy kontrolnej, które to matki nie były zakażone HIV. Częstość występowania wad cewy nerwowej w populacji ogólnej waha się w zakresie od 0,5 do 1 przypadku na 1000 żywych urodzeń.
Wady rozwojowe stwierdzono u płodów samic małp, którym podawano efawirenz (patrz punkt 5.3).
Antykoncepcja i planowanie ciąży
Kobiety w wieku rozrodczym
Patrz niżej i punkt 5.3. Efawirenz nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że stan kliniczny pacjentki wymaga takiego leczenia. Przed rozpoczęciem stosowania efawirenzu u kobiet w wieku rozrodczym należy wykonać test ciążowy.
Lek a karmienie piersią
Karmienie piersią
Stwierdzono, że efawirenz jest wydzielany z mlekiem kobiecym. Brak wystarczających informacji dotyczących wpływu efawirenzu na organizm noworodków/dzieci. Nie można wykluczyć, że istnieje ryzyko dla dziecka. Podczas leczenia efawirenzem należy przerwać karmienie piersią. Zaleca się, aby kobiety zakażone wirusem HIV, nie karmiły niemowląt piersią, aby uniknąć przeniesienia wirusa HIV.
Prowadzenie pojazdów
Efawirenz może powodować zawroty głowy, zaburzenia koncentracji i (lub) senność. Należy ostrzec pacjentów, że w razie wystąpienia takich objawów nie powinni wykonywać czynności związanych z potencjalnym ryzykiem, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.
Przedawkowanie
U niektórych pacjentów, którzy przyjęli przypadkowo dwa razy w ciągu doby 600 mg leku, występowało zwiększone nasilenie objawów ze strony układu nerwowego. U jednego pacjenta wystąpiły mimowolne skurcze mięśniowe.
W razie przedawkowania efawirenzu należy zastosować leczenie ogólnie podtrzymujące, w tym monitorowanie parametrów czynności życiowych oraz obserwację stanu klinicznego pacjenta. Można podać węgiel aktywowany w celu usunięcia niewchłoniętego leku. Nie ma swoistego antidotum przeciwko efawirenzowi. Ze względu na to, że efawirenz jest silnie wiązany z białkami, jest mało prawdopodobne, aby dializa umożliwiała znaczące usuwanie leku z krwi.
Mechanizm działania
Mechanizm działania
Efawirenz jest lekiem z grupy NNRTI wirusa HIV-1. Efawirenz jest niekompetycyjnym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (RT - reverse transcriptase) wirusa HIV-1 i nie powoduje znaczącego hamowania odwrotnej transkryptazy wirusa HIV-2, ani komórkowych polimeraz DNA (α, β, γ lub δ).
Substancje pomocnicze
Rdzeń
Celuloza mikrokrystaliczna
Hydroksypropyloceluloza
Sodu laurylosiarczan
Karboksymetyloskrobia (typ A)
Poloksamer 407
Magnezu stearynian
Otoczka
Hypromeloza 6cP (HPMC 2910)
Laktoza jednowodna
Tytanu dwutlenek
Makrogol/PEG 3350
Triacetyna 3
Żółty tlenek żelaza
Niezgodności
Nie dotyczy.
Przechowywanie i termin
2 lata
Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.
Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) Efavirenz Teva
Dokument wczyta się, gdy tu dojedziesz.