Rpz
Sarclisa
izatuksymab Isatuximabum
koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji · Sanofi Winthrop Industrie
ATC L01FC02leki przeciwnowotworowesubstancjainne leki z: izatuksymab
Warianty i ceny
| Nazwa handlowa | Postać | Dawka | Opakowanie | Kat. | 100% | 50% | 30% | R | bezpłatny | Inne refundacje | Opakowanie | Cena | Dopłata | Szczegóły |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Sarclisa | Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji | 20 mg/ml | 1 × 5 ml | Rpz | 20 mg/ml · 1 × 5 ml | |||||||||
| Bez refundacji · Kategoria: Rpz · Postać: Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji | ||||||||||||||
| Sarclisa | Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji | 20 mg/ml | 3 × 5 ml | Rpz | 20 mg/ml · 3 × 5 ml | |||||||||
| Bez refundacji · Kategoria: Rpz · Postać: Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji | ||||||||||||||
| Sarclisa | Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji | 20 mg/ml | 1 × 25 ml | Rpz | 20 mg/ml · 1 × 25 ml | |||||||||
| Bez refundacji · Kategoria: Rpz · Postać: Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji | ||||||||||||||
Wskazania
Izatuksymab jest wskazany do stosowania:
- w skojarzeniu z pomalidomidem i deksametazonem w leczeniu dorosłych pacjentów z nawrotowym i opornym na leczenie szpiczakiem mnogim, którzy otrzymali wcześniej co najmniej dwie linie leczenia, w tym z zastosowaniem lenalidomidu i inhibitora proteasomów, i u których nastąpiła progresja choroby po ostatnim leczeniu.
- w skojarzeniu z karfilzomibem i deksametazonem w leczeniu dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy otrzymali wcześniej co najmniej jedną linię leczenia (patrz punkt 5.1).
- w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem w leczeniu dorosłych pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych.
- w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem w leczeniu indukcyjnym dorosłych pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy kwalifikują się do autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych.
Substancja czynna i dawka
1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 20 mg izatuksymabu.
Każda fiolka zawiera 100 mg izatuksymabu w 5 ml koncentratu (100 mg/5 ml).
Każda fiolka zawiera 500 mg izatuksymabu w 25 ml koncentratu (500 mg/25 ml).
Izatuksymab jest przeciwciałem monoklonalnym (mAb) klasy immunoglobulin G1 (IgG1), wytwarzanym z linii komórek ssaków (jajnika chomika chińskiego, ang. Chinese Hamster Ovary, CHO).
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Każda fiolka zawierająca 5 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji izatuksymabu zawiera 1 mg polisorbatu 80.
Każda fiolka zawierająca 25 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji izatuksymabu zawiera 5 mg polisorbatu 80.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
Każda fiolka zawiera 1400 mg izatuksymabu w 10 ml roztworu (140 mg/ml).
Izatuksymab jest przeciwciałem monoklonalnym (mAb) klasy immunoglobulin G1 (IgG1), wytwarzanym z linii komórek ssaków (jajnika chomika chińskiego, ang. Chinese Hamster Ovary, CHO).
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
Postać i wygląd
Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
Roztwór bezbarwny do jasnożółtego, zasadniczo niezawierający widocznych cząstek stałych (pH 6,0;
osmolalność 350 do 400 mOsm/kg).
Roztwór do wstrzykiwań.
Roztwór przejrzysty do lekko opalizującego, w kolorze bezbarwnym do bladożółtego (pH 6,2;
osmolalność 280 do 380 mOsm/kg).
Dawkowanie
Leczenie izatuksymabem powinno być przepisywane przez specjalistę w leczeniu nowotworów złośliwych. Izatuksymab w postaci dożylnej powinien być podawany przez fachowy personel medyczny, z zapewnieniem dostępności sprzętu do resuscytacji.
Premedykacja
Zapobieganie reakcji związanej z wlewem
Przed wlewem izatuksymabu należy zastosować premedykację z użyciem następujących produktów leczniczych, aby zmniejszyć ryzyko i nasilenie reakcji związanych z wlewem (patrz punkt 4.4):
- deksametazon w dawce 40 mg, doustnie lub dożylnie (lub w dawce 20 mg doustnie lub dożylnie u pacjentów w wieku ≥ 75 lat): kiedy jest podawany w skojarzeniu z izatuksymabem i pomalidomidem
Deksametazon w dawce 20 mg (dożylnie w dniach wykonywania wlewów izatuksymabu i (lub) karfilzomibu oraz doustnie w pozostałe dni): kiedy jest podawany w skojarzeniu z izatuksymabem i karfilzomibem
Deksametazon w dawce 20 mg (dożylnie w dniach wykonywania wlewów izatuksymabu oraz doustnie w pozostałe dni): kiedy jest podawany w skojarzeniu z izatuksymabem, bortezomibem i lenalidomidem.
- montelukast 10 mg doustnie (lub równoważny lek), przynajmniej w cyklu 1.
- paracetamol w dawce od 650 mg do 1000 mg, doustnie (lub równoważny lek).
- antagoniści receptora H2 (ranitydyna 50 mg iv. lub równoważny lek [np. cymetydyna] lub doustnie inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol, esomeprazol).
- difenhydramina w dawce od 25 mg do 50 mg, dożylnie lub doustnie [lub równoważny lek (np. cetyryzyna, prometazyna, dekschlorfeniramina)]. Podczas co najmniej pierwszych 4 wlewów preferowane jest podanie dożylne.
Zalecana powyżej dawka deksametazonu (doustna lub dożylna) odpowiada dawce całkowitej, którą należy podać jednorazowo przed wlewem w ramach premedykacji i leczenia podstawowego, przed podaniem izatuksymabu i pomalidomidu, izatuksymabu i karfilzomibu oraz izatuksymabu, bortezomibu i lenalidomidu.
Leki zalecane w premedykacji należy podać 15-60 minut przed rozpoczęciem wlewu izatuksymabu.
W przypadku pacjentów, u których nie wystąpi reakcja związana z wlewem po pierwszych 4 podaniach izatuksymabu, można rozważyć, czy stosowanie kolejnych premedykacji jest rzeczywiście konieczne.
Postępowanie w przypadku neutropenii
Należy rozważyć zastosowanie czynników stymulujących tworzenie kolonii (np. G-CSF), aby ograniczyć ryzyko rozwoju neutropenii. W przypadku wystąpienia neutropenii stopnia 3. lub 4. lub gorączki neutropenicznej i (lub) infekcji w wyniku neutropenii podawanie izatuksymabu należy odroczyć lub pominąć do chwili wyzdrowienia (patrz punkt 4.4).
Zapobieganie zakażeniom
W trakcie leczenia należy rozważyć zastosowanie profilaktyki antybakteryjnej i przeciwwirusowej (takiej jak profilaktyka półpaśca) zgodnie z wytycznymi dotyczącymi leczenia (patrz punkt 4.4).
Dawkowanie
Zalecane dawkowanie produktu leczniczego Sarclisa 20 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji wynosi 10 mg/kg masy ciała, podawane we wlewie dożylnym w skojarzeniu z pomalidomidem i deksametazonem (schemat leczenia Isa-Pd) lub w skojarzeniu z karfilzomibem i deksametazonem (schemat leczenia Isa-Kd), lub w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem (schemat leczenia Isa-VRd).
Pacjenci mogą rozpocząć leczenie stosując izatuksymab podawany dożylnie lub podskórnie. Pacjenci obecnie otrzymujący izatuksymab podawany dożylnie mogą zmienić sposób podawania na izatuksymab podawany podskórnie w dowolnym momencie leczenia, po zakończeniu cyklu 1.
Schemat dawkowania izatuksymabu w postaci dożylnej przedstawiono w Tabelach 1, 2 i 3:
Tabela 1: Schemat dawkowania w skojarzeniu z pomalidomidem i deksametazonem lub w skojarzeniu z karfilzomibem i deksametazonem
| Cykle | Schemat dawkowania |
|---|---|
| Cykl 1 (cykl 28-dniowy) | 10 mg/kg mc. dożylnie co tydzień; dni 1, 8, 15 i 22 |
| Cykl 2 i następne (cykle 28-dniowe) | 10 mg/kg mc. dożylnie co 2 tygodnie; dni 1, 15 |
Cykl 2 i następne (cykle 28-dniowe) 10 mg/kg mc. dożylnie co 2 tygodnie; dni 1, 15 Każdy cykl leczenia jest okresem 28 dni. Leczenie można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.
Tabela 2: Schemat dawkowania w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem w przypadku pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (ang. newly diagnosed multiple myeloma, NDMM), którzy nie kwalifikują się do autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych (ang. autologous stem cell transplant, ASCT)
| Cykle | Schemat dawkowania |
|---|---|
| Cykl 1 (cykl 42-dniowy) | 10 mg/kg mc. dożylnie; dni 1, 8, 15, 22 i 29 |
| Cykl od 2 do 4 (cykle 42-dniowe) | 10 mg/kg mc. dożylnie co 2 tygodnie; dni 1, 15 i 29 |
| Cykl od 5 do 17 (cykle 28-dniowe) | 10 mg/kg mc. dożylnie co 2 tygodnie; dni 1 i 15 |
| Cykl 18 i następne (cykle 28-dniowe) | 10 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie; dnia 1 |
Cykl od 5 do 17 (cykle 28-dniowe) 10 mg/kg mc. dożylnie co 2 tygodnie; dni 1 i 15 Cykl 18 i następne (cykle 28-dniowe) 10 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie; dnia 1 Każdy cykl leczenia jest okresem 42 dni od cyklu 1 do 4 oraz okresem 28 dni od cyklu 5. Leczenie można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.
Tabela 3: Schemat dawkowania w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem w przypadku pacjentów z NDMM, którzy kwalifikują się do ASCT
| Cykle | Schemat dawkowania |
|---|---|
| Leczenie indukcyjne | |
| Cykl 1 (cykl 42-dniowy) | 10 mg/kg mc. dożylnie; dni 1, 8, 15, 22 i 29 |
| Cykle od 2 do 3 (cykle 42-dniowe) | 10 mg/kg mc. dożylnie co 2 tygodnie; dni 1, 15 i 29 |
Przerwanie w celu intensyfikacji leczenia (chemioterapia wysokodawkowa i ASCT), a następnie standardowe leczenie podtrzymujące Każdy cykl leczenia jest równoważny okresowi 42 dni.
Pominięcie dawki
Należy ściśle przestrzegać schematu dawkowania. W przypadku pominięcia podania zaplanowanej dawki izatuksymabu należy ją podać jak najszybciej i odpowiednio dostosować schemat dawkowania, z zachowaniem przerwy pomiędzy kolejnymi dawkami.
Dostosowanie dawki
Nie jest zalecane obniżanie dawki izatuksymabu.
Dostosowanie podawania produktu leczniczego jest konieczne, gdy u pacjentów wystąpią reakcje związane z wlewem (patrz „Sposób podawania” poniżej), lub w przypadku wystąpienia neutropenii 3.
lub 4. stopnia, lub gorączki neutropenicznej i (lub) infekcji w wyniku neutropenii (patrz „Postępowanie w przypadku neutropenii”).
W przypadku innych produktów leczniczych podawanych łącznie z izatuksymabem należy uwzględnić zalecenia odpowiedniej, aktualnej charakterystyki produktu leczniczego.
Szczególne grupy pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
Nie jest zalecane dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkty 4.4, 4.8 oraz 5.2).
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Nie jest zalecane dostosowanie dawek u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w stopniu od łagodnego (GFR ≥ 60 - < 90 ml/min/1,73m 2 ) do ciężkiego (GFR < 30 ml/min/1,73m 2 ), w tym ze schyłkową niewydolnością nerek (GFR < 15 ml/min/1,73m 2 ) (patrz punkt 5.2).
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Nie jest zalecane dostosowanie dawek u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (całkowita bilirubina > 1 do 1,5 razy górna granica normy (GGN) lub aminotransferaza asparaginianowa (AST) > GGN). Dane dotyczące pacjentów z umiarkowanymi (całkowita bilirubina > 1,5 do 3 razy GGN i dowolna wartość AST) i ciężkimi (całkowita bilirubina > 3 razy GGN i dowolna wartość AST) zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone (patrz punkt 5.2), jednak nic nie wskazuje na to, aby było u nich konieczne dostosowanie dawkowania.
Dzieci i młodzież
Poza zatwierdzonymi wskazaniami izatuksymab w postaci dożylnej badano u dzieci i młodzieży w wieku od 28 dni do poniżej 18 lat z nawrotową lub oporną na leczenie ostrą białaczką limfoblastyczną lub szpikową, ale skuteczność nie została ustalona. Aktualnie dostępne dane opisano w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2.
Sposób podawania
Produkt leczniczy Sarclisa 20 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji jest przeznaczony do podawania dożylnego. Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
Szybkość wlewu
Po rozcieńczeniu wlew izatuksymabu należy podawać dożylnie z szybkością przedstawioną w Tabeli 4 poniżej (patrz punkt 5.1). Stopniowe zwiększanie szybkości wlewu należy rozważyć tylko pod warunkiem, że u pacjenta nie wystąpi reakcja związana z wlewem (patrz punkt 4.8).
Tabela 4: Szybkości wlewu izatuksymabu
| Objętość rozcieńczenia | Szybkość początkowa | Brak reakcji związanej z wlewem | Stopień zwiększenia szybkości wlewu | Maksymalna szybkość | |
|---|---|---|---|---|---|
| Pierwszy wlew | 250 ml | 25 ml/godz. | W czasie 60 minut | 25 ml/godz. co 30 minut | 150 ml/godz. |
| Drugi wlew | 250 ml | 50 ml/godz. | W czasie 30 minut | 50 ml/godz. przez 30 minut, a następnie zwiększanie o 100 ml/godz. | 200 ml/godz. |
| Kolejne wlewy | 250 ml | 200 ml/godz. | 200 ml/godz. |
Dostosowanie podawania produktu leczniczego jest konieczne, gdy u pacjentów wystąpią reakcje związane z wlewem (patrz punkt 4.4).
- U pacjentów wymagających interwencji (stopień 2, umiarkowane reakcje związane z wlewem), należy rozważyć tymczasowe przerwanie wlewu i można podać dodatkowe produkty lecznicze o działaniu objawowym. Po wystąpieniu poprawy objawów do stopnia ≤ 1 (reakcja łagodna) wlew izatuksymabu można wznowić z szybkością odpowiadającą połowie szybkości początkowej, ze ścisłą obserwacją pacjenta i stosowaniem leczenia wspomagającego, odpowiednio do potrzeb. Jeżeli objawy nie nawrócą po 30 minutach, szybkość wlewu można zwiększyć do szybkości początkowej, a następnie można ją zwiększać stopniowo w sposób przedstawiony w Tabeli 3.
- Jeżeli objawy szybko nie ustąpią lub nie ulegną poprawie do stopnia ≤ 1 po przerwaniu wlewu izatuksymabu, utrzymują się lub pogarszają pomimo zastosowania odpowiednich produktów leczniczych lub będą wymagać hospitalizacji, bądź będą miały charakter zagrażający życiu, leczenie izatuksymabem należy przerwać na stałe i zastosować dodatkowe leczenie wspomagające, odpowiednio do potrzeb.
- W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości stopnia ≥ 3 lub reakcji związanych z wlewem, leczenie izatuksymabem należy przerwać na stałe.
Leczenie izatuksymabem powinno być przepisywane przez specjalistę w leczeniu nowotworów złośliwych. Izatuksymab w postaci podskórnej powinien być podawany przez fachowy personel medyczny. Wyłącznie w przypadku pierwszej dawki należy zapewnić natychmiastowy dostęp do wsparcia medycznego w celu postępowania z ogólnoustrojowymi reakcjami związanymi z podaniem (ang. systemic administration reactions, SARs), jeśli wystąpią (patrz punkt 4.4).
Po zakończeniu cyklu 1, kolejne wstrzyknięcia podskórne mogą być podawane w domu pacjenta przez fachowy personel medyczny, jeśli zostanie to uznane za właściwe, pod warunkiem że nie wystąpiły reakcje SAR w poprzednim cyklu.
Premedykacja
Zapobieganie ogólnoustrojowej reakcji po podaniu
Przed podaniem podskórnym należy zastosować premedykację z użyciem następujących produktów leczniczych, aby zmniejszyć ryzyko i nasilenie ogólnoustrojowych reakcji związanych z podaniem (SAR) (patrz punkt 4.4):
- Deksametazon w dawce 40 mg (lub w dawce 20 mg u pacjentów w wieku ≥ 75 lat): kiedy jest podawany w skojarzeniu z izatuksymabem i pomalidomidem Deksametazon w dawce 20 mg: kiedy jest podawany w skojarzeniu z izatuksymabem i karfilzomibem
Deksametazon w dawce 20 mg: kiedy jest podawany w skojarzeniu z izatuksymabem, bortezomibem i lenalidomidem.
- Montelukast 10 mg doustnie (lub równoważny lek), tylko w cyklu 1.
- Paracetamol w dawce od 650 mg do 1000 mg, doustnie (lub równoważny lek).
- Difenhydramina w dawce od 25 mg do 50 mg, dożylnie lub doustnie [lub równoważny lek (np. cetyryzyna, prometazyna, dekschlorfeniramina)]. Podczas co najmniej pierwszych 4 podań izatuksymabu podskórnie, preferowane jest podanie dożylnie difenhydraminy.
Zalecana powyżej dawka deksametazonu odpowiada dawce całkowitej, którą należy podać jednorazowo przed podaniem podskórnie izatuksymabu w ramach premedykacji i leczenia podstawowego, przed podaniem izatuksymabu i pomalidomidu, izatuksymabu i karfilzomibu oraz izatuksymabu, bortezomibu i lenalidomidu.
Leki zalecane w premedykacji należy podać 15-60 minut przed rozpoczęciem podania podskórnego izatuksymabu. W przypadku pacjentów, u których nie wystąpi ogólnoustrojowa reakcja po podaniu po pierwszych 4 podaniach izatuksymabu podskórnie, można rozważyć, czy stosowanie kolejnych premedykacji jest rzeczywiście konieczne.
Postępowanie w przypadku neutropenii
Opóźnienie podania lub pominięcie dawki izatuksymabu w postaci podskórnej oraz zastosowanie czynników stymulujących tworzenie kolonii (np. G-CSF) zgodnie z lokalnymi wytycznymi może być konieczne w celu umożliwienia regeneracji liczby krwinek w przypadku wystąpienia toksyczności hematologicznej (patrz punkt 4.4).
Zapobieganie zakażeniom
W trakcie leczenia należy rozważyć zastosowanie profilaktyki antybakteryjnej i przeciwwirusowej (takiej jak profilaktyka półpaśca) (patrz punkt 4.4).
Dawkowanie
Zalecane dawkowanie izatuksymabu w postaci podskórnej wynosi 1400 mg podawane we wstrzyknięciu podskórnym za pomocą systemu CiRCLIQ do podawania na ciało (ang. On-Body Delivery System, OBDS) lub za pomocą strzykawki i zestawu infuzyjnego do podawania ręcznego.
Izatuksymab w postaci podskórnej jest podawany w skojarzeniu z pomalidomidem i deksametazonem (schemat leczenia Isa-SC + Pd) lub w skojarzeniu z karfilzomibem i deksametazonem (schemat leczenia Isa-SC + Kd), lub w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem (schemat leczenia Isa-SC + VRd).
Pacjenci mogą rozpocząć leczenie stosując izatuksymab podawany dożylnie lub podskórnie. Pacjenci obecnie otrzymujący izatuksymab podawany dożylnie mogą zmienić sposób podawania na izatuksymab podawany podskórnie w dowolnym momencie leczenia, po zakończeniu cyklu 1.
Schemat dawkowania izatuksymabu w postaci podskórnej (sc.) przedstawiono w Tabelach 1, 2 i 3.
Tabela 1: Schemat dawkowania w skojarzeniu z pomalidomidem i deksametazonem lub w skojarzeniu z karfilzomibem i deksametazonem
| Cykle | Schemat dawkowania |
|---|---|
| Cykl 1 (cykl 28-dniowy) | 1400 mg podskórnie co tydzień; dni 1, 8, 15 i 22 |
| Cykl 2 i następne (cykle 28-dniowe) | 1400 mg podskórnie co 2 tygodnie; dni 1, 15 |
Cykle Schemat dawkowania Cykl 1 (cykl 28-dniowy) 1400 mg podskórnie co tydzień; dni 1, 8, 15 i 22 Cykl 2 i następne (cykle 28-dniowe) 1400 mg podskórnie co 2 tygodnie; dni 1, 15 Każdy cykl leczenia jest okresem 28 dni. Leczenie można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.
Tabela 2: Schemat dawkowania w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem w przypadku pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (ang. newly diagnosed multiple myeloma, NDMM), którzy nie kwalifikują się do autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych (ang. autologous stem cell transplant, ASCT)
| Cykle | Schemat dawkowania | |
|---|---|---|
| Cykl 1 (cykl 42-dniowy) | 1400 mg podskórnie; dni 1, 8, 15, 22 i 29 | |
| Cykl od 2 do 4 (cykle 42- dniowe) | 1400 mg podskórnie co 2 tygodnie; dni 1, 15 i 29 | |
| Cykl od 5 do 17 (cykle 28- dniowe) | 1400 mg podskórnie co 2 tygodnie; dni 1 i 15 | |
| Cykl 18 i następne (cykle 28- dniowe) | 1400 mg podskórnie co 4 tygodnie; dnia 1 |
Cykle Schemat dawkowania Cykl 1 (cykl 42-dniowy) 1400 mg podskórnie; dni 1, 8, 15, 22 i 29 Cykl od 2 do 4 (cykle 42- 1400 mg podskórnie co 2 dniowe) tygodnie; dni 1, 15 i 29 Cykl od 5 do 17 (cykle 28- 1400 mg podskórnie co 2 dniowe) tygodnie; dni 1 i 15 Cykl 18 i następne (cykle 28- 1400 mg podskórnie co 4 dniowe) tygodnie; dnia 1 Każdy cykl leczenia jest okresem 42 dni od cyklu 1 do 4 oraz okresem 28 dni od cyklu 5. Leczenie można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.
Tabela 3: Schemat dawkowania w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem i deksametazonem w przypadku pacjentów z NDMM, którzy kwalifikują się do ASCT
| Cykle | Schemat dawkowania |
|---|---|
| Leczenie indukcyjne | |
| Cykl 1 (cykl 42-dniowy) | 1400 mg podskórnie; dni 1, 8, 15, 22 i 29 |
| Cykle od 2 do 3 (cykle 42-dniowe) | 1400 mg podskórnie co 2 tygodnie; dni 1, 15 i 29 |
Przerwanie w celu intensyfikacji leczenia (chemioterapia wysokodawkowa i ASCT), a następnie standardowe leczenie podtrzymujące Każdy cykl leczenia jest równoważny okresowi 42 dni.
Pominięcie dawki
Należy ściśle przestrzegać schematu dawkowania. W przypadku pominięcia podania zaplanowanej dawki izatuksymabu należy ją podać jak najszybciej i odpowiednio dostosować schemat dawkowania, z zachowaniem przerwy pomiędzy kolejnymi dawkami.
Dostosowanie dawki
Nie jest dozwolone obniżanie dawki izatuksymabu w postaci podskórnej. Może być konieczne opóźnienie podania lub pominięcie dawki. W przypadku wystąpienia neutropenii 3. lub 4. stopnia, lub gorączki neutropenicznej i (lub) infekcji w wyniku neutropenii (patrz powyżej „Postępowanie w przypadku neutropenii”). Jeżeli u pacjentów wystąpią ogólnoustrojowe reakcje związane z podaniem lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia, patrz Tabela 4 poniżej w celu dostosowania dawki (patrz punkt 4.4).
Tabela 4: Dostosowanie dawki izatuksymabu podawanego podskórnie w przypadku ogólnoustrojowej reakcji związanej z podaniem (SAR) i reakcji w miejscu wstrzyknięcia (ISR) Działanie Stopień Zalecenia dotyczące podawania izatuksymabu podskórnie niepożądane ciężkości
| Działanie niepożądane | Stopień ciężkości | Zalecenia dotyczące podawania izatuksymabu podskórnie |
|---|---|---|
| Ogólnoustrojowe reakcje związane z podaniem (SAR) | Stopień 2 lub stopień 3 | - Przerwać aktualne podanie i już go nie wznawiać. - Podać dodatkowe leczenie: difenhydraminę 25 mg dożylnie (lub równoważny lek) i (lub) metyloprednizolon 100 mg dożylnie (lub równoważny lek) i (lub), w razie potrzeby, inne leczenie wspomagające. - W przypadku reakcji stopnia 3: należy rozważyć wznowienie leczenia w czasie zaplanowanego podania następnej dawki. |
| Trzecie wystąpienie reakcji 3. lub 4. stopnia | - Przerwać leczenie izatuksymabem na stałe. | |
| Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ISR) | Stopień 2 | - Podczas podawania: Przerwać podawanie i wznowić je dopiero po ustąpieniu objawów do stopnia ≤1, z przerwami podczas podawania (w przypadku stosowania systemu CirCLIQ OBDS*) lub z mniejszą szybkością podawania (w przypadku wstrzyknięcia ręcznego). - Po podaniu: Kontynuować leczenie po ustąpieniu objawów do stopnia ≤1. |
| Stopień 3 lub 4 | - Przerwać leczenie izatuksymabem na stałe. |
NCI-CTCAE v5.0
*W przypadku konieczności przerwania podawania izatuksymabu podskórnie przy użyciu systemu CirCLIQ OBDS, należy postępować zgodnie z instrukcją użycia OBDS.
Szczególne grupy pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
Nie jest zalecane dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkty 4.4, 4.8 oraz 5.2).
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Nie jest konieczne dostosowanie dawek izatuksymabu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w stopniu łagodnym, umiarkowanym, ciężkim lub ze schyłkową niewydolnością nerek (patrz punkt 5.2).
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Nie jest zalecane dostosowanie dawek u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby.
Dostępne dane dotyczące pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone a dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są niedostępne, jednak nic nie wskazuje na to, aby było u nich konieczne dostosowanie dawkowania (patrz punkt 5.2).
Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność izatuksymabu podawanego podskórnie u dzieci w wieku poniżej 18 lat nie zostały ustalone. Dane dotyczące izatuksymabu podawanego podskórnie nie są dostępne. Aktualnie dostępne dane dotyczące postaci dożylnej opisano w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2, ale nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania izatuksymabu.
Sposób podawania
Produkt leczniczy Sarclisa w dawce 1400 mg w postaci podskórnej nie jest przeznaczony do podawania dożylnego i powinien być podawany wyłącznie we wstrzyknięciu podskórnym, z zastosowaniem określonych dawek. Ważne jest sprawdzenie etykiet fiolek, aby upewnić się, że pacjent otrzymuje odpowiednią postać (postać dożylną lub podskórną) i dawkę zgodnie z przepisanym leczeniem.
Produkt leczniczy Sarclisa w dawce 1400 mg jest przeznaczony wyłącznie do podawania podskórnego w okolicę jamy brzusznej, z użyciem systemu CirCLIQ OBDS lub z użyciem strzykawki i zestawu infuzyjnego do podawania ręcznego. Informacje dotyczące przygotowywania i podawania izatuksymabu podskórnie przedstawiono w punkcie 6.6.
- Produkt leczniczy Sarclisa 1400 mg jest przeznaczony wyłącznie do podawania podskórnego w okolicę jamy brzusznej. Dostępnie są jedynie dane dotyczące wstrzyknięcia wykonanego w okolicę jamy brzusznej.
- Należy zmieniać miejsce każdego podania podskórnego.
- Nie należy wstrzykiwać innych leków w obszar, w którym podawany jest podskórnie izatuksymab.
- Nie należy wstrzykiwać produktu leczniczego w miejsca, w których skóra jest uszkodzona, tkliwa, zaczerwieniona, występuje zwiększone ucieplenie, blizny lub nadmierne owłosienie.
Podanie z użyciem systemu CirCLIQ On-Body Delivery System
- Należy zapoznać się z instrukcją użycia dołączoną do systemu CirCLIQ OBDS w celu uzyskania pełnych informacji na temat sposobu przygotowywania i wykonywania wstrzyknięcia.
Podanie z użyciem strzykawki i zestawu infuzyjnego do podawania ręcznego
Przygotować miejsce wstrzyknięcia i wprowadzić igłę
- Oczyścić miejsce wstrzyknięcia gazikiem nasączonym alkoholem i pozostawić do wyschnięcia.
- Unikać wstrzyknięcia w promieniu 5 cm wokół pępka. Zdjąć nasadkę ochronną z igły.
- Uchwycić fałd skóry w miejscu wstrzyknięcia w okolicy jamy brzusznej. Istotne jest uchwycenie wystarczającej ilości skóry, aby wstrzyknięcie zostało wykonane podskórnie, a nie domięśniowo.
- Wprowadzić igłę pod kątem 45° szybkim, zdecydowanym ruchem.
Uwaga: należy starać się ograniczyć ruchy igły i strzykawki podczas wstrzyknięcia. W razie potrzeby zestaw do infuzji podskórnej można umocować opatrunkiem.
Wstrzyknąć 10 ml produktu leczniczego Sarclisa 1400 mg podskórnie w okolicę jamy brzusznej w czasie około 6 minut.
Jeżeli u pacjenta wystąpi ból, należy przerwać podawanie lub zmniejszyć jego szybkość. Jeżeli ból nie ustępuje pomimo przerwania podawania lub zmniejszenia szybkości podawania, można wybrać drugie miejsce wstrzyknięcia po przeciwnej stronie jamy brzusznej w celu podania pozostałej części dawki.
Przeciwwskazania
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą
dosłowny zapis z charakterystyki
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu.
Reakcje związane z wlewem
Reakcje związane z wlewem, w większości łagodne lub umiarkowane, obserwowano u 38,2% pacjentów leczonych izatuksymabem w badaniu ICARIA-MM, u 45,8% pacjentów leczonych Isa-Kd w badaniu IKEMA, u 24,0% pacjentów leczonych Isa-VRd w badaniu IMROZ oraz u 12,7% pacjentów leczonych Isa-VRd w okresie indukcji w badaniu GMMG-HD7 (patrz punkt 4.8). W badaniu ICARIA-MM wszystkie reakcje związane z wlewem rozpoczęły się w trakcie pierwszego wlewu izatuksymabu i ustąpiły w tym samym dniu w przypadku 98% wlewów. Do najczęstszych objawów reakcji związanych z wlewem należały duszność, kaszel, dreszcze i nudności. Najczęstsze ciężkie objawy przedmiotowe i podmiotowe obejmowały nadciśnienie, duszność i skurcz oskrzeli. W badaniu IKEMA, reakcje na wlew wystąpiły w dniu wlewu w 99,2% przypadków. W przypadku
pacjentów leczonych Isa-Kd, u których wystąpiły reakcje związane z wlewem, u 94,4% reakcje wystąpiły w pierwszym cyklu leczenia. Wszystkie reakcje związane z wlewem ustąpiły. Do najczęstszych objawów reakcji związanych z wlewem należał kaszel, duszność, przekrwienie błony śluzowej nosa, wymioty i nudności. Najczęstsze ciężkie objawy przedmiotowe i podmiotowe obejmowały nadciśnienie i duszność W badaniu IMROZ, u wszystkich pacjentów reakcje związane z wlewem rozpoczęły się w dniu wlewu, najczęściej w trakcie pierwszego wlewu izatuksymabu i u 97,3% pacjentów ustąpiły tego samego dnia. Wszystkie reakcje związane z wlewem ustąpiły. Do najczęstszych objawów reakcji związanych z wlewem należały duszności i dreszcze. Najczęstsze ciężkie objawy przedmiotowe i podmiotowe obejmowały nadciśnienie. W badaniu GMMG-HD7, w okresie indukcji, w przypadku pacjentów leczonych Isa-VRd, u których wystąpiły reakcje związane z wlewem, u 88,1% reakcje te wystąpiły w trakcie pierwszego wlewu, a u 21,4% – podczas kolejnych wlewów. Wszystkie reakcje związane z wlewem ustąpiły (patrz punkt 4.8).
Jednak po podaniu izatuksymabu obserwowano również ciężkie reakcje związane z wlewem, w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne. Zgłaszano przypadki reakcji anafilaktycznych zakończonych zgonem (patrz punkt 4.8).
W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia i nasilenia reakcji związanych z wlewem, u pacjentów należy zastosować przed wlewem izatuksymabu premedykację z użyciem montelukastu (przynajmniej w cyklu 1), paracetamolu, difenhydraminy lub równoważnych produktów leczniczych; deksametazon należy stosować zarówno w ramach premedykacji, jak i leczenia szpiczaka (patrz punkt 4.2). Przez cały czas podawania wlewu izatuksymabu należy często monitorować podstawowe parametry życiowe. W razie potrzeby należy przerwać wlew izatuksymabu i zapewnić odpowiednie środki medyczne i wspomagające (patrz punkt 4.2). W przypadku, gdy objawy nie ulegną poprawie do stopnia ≤1 po przerwaniu wlewu izatuksymabu, utrzymują się lub pogarszają pomimo zastosowania odpowiednich produktów leczniczych lub będą wymagać hospitalizacji, bądź będą miały charakter zagrażający życiu, leczenie izatuksymabem należy przerwać na stałe i wdrożyć właściwe leczenie.
W przypadku reakcji anafilaktycznej lub zagrażającej życiu (stopień 4) reakcji związanej z wlewem, należy trwale przerwać stosowanie produktu leczniczego Sarclisa i wdrożyć odpowiednie postępowanie.
Neutropenia
W przypadku pacjentów leczonych Isa-Pd zgłaszano występowanie neutropenii jako nieprawidłowości badań laboratoryjnych u 96,1% pacjentów i jako działanie niepożądane (1) u 46,7% pacjentów, w tym neutropenia stopnia 3, i 4. zgłoszona jako nieprawidłowość badań laboratoryjnych u 84,9% pacjentów i jako działanie niepożądane u 45,4% pacjentów. Powikłania neutropeniczne obserwowano u 30,3% pacjentów, w tym u 11,8% wystąpiła gorączka neutropeniczna, a u 25,0% infekcja w wyniku neutropenii. W przypadku pacjentów leczonych Isa-Kd zgłaszano występowanie neutropenii jako nieprawidłowości badań laboratoryjnych u 54,8% pacjentów jako działanie niepożądane (1) u 4,5% pacjentów, w tym neutropenia stopnia 3. i 4. zgłoszona jako nieprawidłowość badań laboratoryjnych u 19,2% pacjentów (w tym u 17,5% stopnia 3. i 1,7 stopnia 4.) jako działanie niepożądane u 4,0% pacjentów. Powikłania neutropeniczne obserwowano u 2,8% pacjentów, w tym u 1,1% wystąpiła gorączka neutropeniczna, a u 1,7% infekcja w wyniku neutropenii. W przypadku pacjentów leczonych Isa-VRd w badaniu IMROZ zgłaszano występowanie neutropenii jako nieprawidłowość laboratoryjna u 87,5% pacjentów i jako działanie niepożądane u 30% pacjentów, w tym neutropenia stopnia 3. do 4., jako nieprawidłowość laboratoryjna u 54,4% pacjentów (w tym u 35,7% stopnia 3. oraz u 18,6% stopnia 4.) i jako działanie niepożądane u 30% pacjentów. Powikłania neutropeniczne obserwowano u 12,5% pacjentów, w tym u 2,3% wystąpiła gorączka neutropeniczna, a u 10,6% infekcja w wyniku neutropenii. W przypadku pacjentów leczonych Isa-VRd w okresie indukcji w badaniu GMMG-HD7 zgłaszano występowanie neutropenii jako nieprawidłowości badań laboratoryjnych u 30,9% pacjentów i jako działanie niepożądane u 16,1% pacjentów, w tym neutropenię stopnia 3. do 4. zgłoszono jako nieprawidłowość badań laboratoryjnych u 5,9% pacjentów (3,1% – stopnia 3. oraz 2,8% – stopnia 4.) i jako działanie niepożądane u 16,1% pacjentów (patrz punkt 4.8).
W trakcie leczenia należy okresowo wykonywać badania morfologii krwi. Pacjentów z neutropenią należy obserwować w celu wykrycia objawów zakażenia. Nie jest zalecane zmniejszanie dawkiizatuksymabu. Należy rozważyć opóźnienie podawania kolejnych dawek izatuksymabu i zastosowanie czynników stymulujących tworzenie kolonii (np. G-CSF), aby ograniczyć ryzyko rozwoju neutropenii (patrz punkt 4.2).
(1) Wyniki hematologicznych badań laboratoryjnych zgłaszano jako działania niepożądane tylko wtedy, gdy prowadziły do przerwania leczenia i (lub) modyfikacji dawki i (lub) spełniły kryterium ciężkich działań niepożądanych.
Zakażenia
Podczas stosowania izatuksymabu stwierdzano zwiększoną częstość występowania zakażeń, w tym stopnia ≥ 3, głównie zapalenia płuc, zakażeń górnych dróg oddechowych i zapalenia oskrzeli (patrz punkt 4.8). Pacjentów otrzymujących izatuksymab należy ściśle obserwować w celu wykrycia objawów zakażenia i w razie jego wystąpienia zastosować u nich odpowiednie, standardowe leczenie.
W trakcie leczenia należy rozważyć zastosowanie profilaktyki antybakteryjnej i przeciwwirusowej (takiej jak profilaktyka półpaśca) zgodnie z wytycznymi dotyczącymi leczenia (patrz punkty 4.2 i 4.8).
Wtórne nowotwory złośliwe
W badaniu ICARIA-MM, przy medianie czasu obserwacji wynoszącej 52,44 miesiąca, opisano wystąpienie wtórnych nowotworów złośliwych (WNZ) (ang. second primary malignancies, SPM) u 10 pacjentów (6,6%) leczonych Isa-Pd i u 3 pacjentów (2%) leczonych Pd. WNZ był rakiem skóry u 6 pacjentów leczonych Isa-Pd i u 3 pacjentów leczonych Pd, nowotworem litym innym niż rak skóry u 3 pacjentów leczonych Isa-Pd (u jednego pacjenta stwierdzono również raka skóry) oraz nowotworem złośliwym układu krwiotwórczego (zespół mielodysplastyczny) u 1 pacjenta leczonego Isa-Pd (patrz punkt 4.8). Pacjenci kontynuowali leczenie po resekcji nowego nowotworu złośliwego, z wyjątkiem dwóch pacjentów leczonych Isa-Pd. U jednego pacjenta rozwinął się czerniak z przerzutami, a u drugiego zespół mielodysplastyczny. W badaniu IKEMA, przy medianie czasu obserwacji wynoszącej 56,61 miesiąca, opisano wystąpienie WNZ u 18 pacjentów (10,2%) leczonych Isa-Kd i u 10 pacjentów (8,2%) leczonych Kd. WNZ był rakiem skóry u 13 pacjentów (7,3%) leczonych Isa-Kd i u 4 pacjentów (3,3%) leczonych Kd, nowotworem litym innym niż rak skóry u 7 pacjentów (4,0%) leczonych Isa-Kd i u 6 pacjentów (4,9%) leczonych Kd oraz nowotworem złośliwym układu krwiotwórczego (ostra białaczka szpikowa) u 1 pacjenta (0,8%) w grupie leczonej Kd. U jednego pacjenta (0,6%) w grupie leczonej Isa-Kd, etiologia WNZ była nieznana. Dwóch pacjentów (1,1%) w grupie pacjentów leczonych Isa-Kd i jeden pacjent (0,8%) w grupie Kd miał zarówno raka skóry, jak i nowotwory lite inne niż rak skóry (patrz punkt 4.8). Pacjenci z rakiem skóry kontynuowali leczenie po resekcji raka skóry. Guzy lite inne niż rak skóry rozpoznano w ciągu 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia u 3 pacjentów (1,7%) leczonych Isa-Kd i u 2 pacjentów (1,6%) leczonych Kd. W badaniu IMROZ, przy medianie czasu obserwacji wynoszącej 59,73 miesiąca, opisano wystąpienie WNZ u 42 pacjentów (16,0%) leczonych Isa-VRd (0,041 przypadków na pacjento-rok) i u 16 pacjentów (8,8%) leczonych VRd (0,026 przypadków na pacjento-rok). WNZ w postaci raka skóry wystąpił u 22 pacjentów (8,4%) leczonych Isa-VRd i u 7 pacjentów (3,9%) leczonych VRd, WNZ lity inny niż rak skóry u 17 pacjentów (6,5%) leczonych Isa-VRd i u 7 pacjentów (3,9%) leczonych VRd, oraz WNZ nowotwór złośliwy układu krwiotwórczego u 3 pacjentów (1,1%) leczonych Isa-VRd i u 2 pacjentów (1,1%) leczonych VRd. Pacjenci z WNZ pod postacią raka skóry kontynuowali leczenie po resekcji raka skóry, z wyjątkiem jednego pacjenta w każdej grupie leczenia. Zgłaszano przypadki WNZ zakończone zgonem u 6 pacjentów (2,3%) leczonych Isa-VRd (rak neuroendokrynny skóry, czerniak złośliwy, rak płaskonabłonkowy skóry, rak płaskonabłonkowy płuc, rak jelita grubego i gruczolakorak odbytnicy) i u 2 pacjentów (1,1%) leczonych VRd (przerzuty do otrzewnej i gruczolakorak jelita grubego). W badaniu GMMG-HD7, w okresach indukcji, intensyfikacji leczenia i obserwacji pacjentów nieobjętych wtórną randomizacją, opisano wystąpienie WNZ u 2 pacjentów (0,6%) leczonych Isa-VRd oraz u 4 pacjentów (1,2%) leczonych VRd. U jednego pacjenta (0,3%) w grupie leczonej VRd rozwinął się nowotwór skóry, u jednego pacjenta (0,3%) w grupie leczonej Isa-VRd oraz u dwóch pacjentów (0,6%) w grupie leczonej VRd wystąpiły guzy lite inne niż rak skóry, a u jednego pacjenta (0,3%) w grupie leczonej Isa-VRd oraz jednego pacjenta (0,3%) w grupie leczonej VRd wystąpiły nowotwory hematologiczne. Ogólna częstość występowania WNZ u wszystkich pacjentów otrzymujących izatuksymab wynosi 6,1%. Lekarze powinni dokładnie ocenić pacjentów przed leczeniem i w trakcie leczenia, zgodnie z wytycznymi Międzynarodowej Grupy Roboczej ds. Szpiczaka (ang. International Myeloma Working Group, IMWG) dotyczącymi rozwoju WNZ i rozpocząć leczenie, jak wskazano.
Zespół rozpadu guza
U pacjentów, którzy otrzymywali izatuksymab, zgłaszano przypadki zespołu rozpadu guza (ang. tumour lysis syndrome, TLS). Pacjentów należy ściśle obserwować i podjąć odpowiednie środki ostrożności.
Wpływ na wyniki badań serologicznych (pośredniego testu antyglobulinowego)
Izatuksymab wiąże się z białkiem CD38 na powierzchni erytrocytów i może powodować fałszywie dodatnie wyniki pośredniego testu antyglobulinowego (pośredniego odczynu Coombsa). Wpływ na wynik pośredni odczynu Coombsa może utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy po ostatnim wlewie izatuksymabu. Aby uniknąć możliwych problemów z przetaczaniem erytrocytów, u pacjentów leczonych izatuksymabem należy wykonać oznaczenia grupy krwi i badania przesiewowe przed pierwszym wlewem. Można rozważyć wykonanie badań fenotypu przed rozpoczęciem leczenia izatuksymabem, zgodnie z lokalnie obowiązującymi zasadami. Jeżeli leczenie izatuksymabem zostało już rozpoczęte, należy o tym poinformować bank krwi. Pacjentów należy monitorować w celu wykrycia teoretycznego ryzyka hemolizy. W razie konieczności przetoczenia krwi w trybie pilnym, można podać bez próby krzyżowej erytrocyty zgodne w układzie AB0 i Rh, zgodnie z zasadami obowiązującymi w miejscowym banku krwi (patrz punkt 4.5).
Wpływ na ocenę odpowiedzi całkowitej
Izatuksymab jest przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG typu kappa, które jest wykrywalne za pomocą zarówno elektroforezy białek surowicy (ang. serum protein electrophoresis, SPE), jak i immunofiksacji (ang. immunofixation electrophoresis, IFE), stosowanym w monitorowaniu klinicznym endogennego białka M (patrz punkt 4.5). To może wpływać na dokładność oceny odpowiedzi całkowitej u niektórych pacjentów z białkiem szpiczakowym klasy IgG typu kappa.
Wpływ ten może utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy po ostatnim podaniu izatuksymabu.
W celu wykrycia tego wpływu oceniano 22 pacjentów w grupie leczonej Isa-Pd, którzy spełniali kryteria bardzo dobrej odpowiedzi częściowej (ang. Very Good Partial Response, VGPR), z jedynie resztkowym dodatnim wynikiem w badaniu metodą immunofiksacji. Próbki surowicy pobrane od tych pacjentów oceniano metodą spektrometrii masowej w celu oddzielenia sygnału izatuksymabu od sygnału białka M szpiczaka. W grupie pacjentów leczonych Isa-Kd, spośród 27 pacjentów, u których stwierdzono potencjalny wpływ leczenia i zbadanych za pomocą spektrometrii masowej na poziomie czułości testu immunofiksacji (25 mg/dl), u 15 pacjentów bez całkowitej odpowiedzi na leczenie (ang. non-Complete Response, non-CR) zgodnie z oceną Niezależnej Komisji (ang. Independent Review Committee, IRC) nie stwierdzono wykrywalnego resztkowego białka M szpiczaka. Spośród tych 15 pacjentów, 11 pacjentów miało komórki plazmatyczne w szpiku kostnym <5%. Wskazuje to, że u 11 dodatkowych z 179 pacjentów leczonych Isa-Kd (6,1%) może wystąpić całkowita odpowiedź na leczenie (ang. Complete Response, CR) jako najlepsza odpowiedź, prowadząca do potencjalnego odsetka CR na poziomie 45,8% (patrz punkt 4.5).
Materiały edukacyjne
Wszyscy lekarze, którzy będą przepisywać izatuksymab, jak również pracownicy fachowego personelu medycznego w bankach krwi/centrach transfuzji muszą upewnić się, że otrzymali i zapoznali się z materiałem edukacyjnym dla pracowników fachowego personelu medycznego przygotowanym w celu zarządzania ryzykiem interferencji w badaniach serologicznych. Lekarze, którzy będą przepisywać lek, muszą wyjaśnić pacjentom, że izatuksymab może wpływać na wyniki badań serologicznych przez co najmniej 6 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki izatuksymabu.
Informacja ta jest również zawarta w Karcie Ostrzegawczej Pacjenta, którą lekarze przepisujący lek, muszą przekazać pacjentom w momencie podania pierwszej dawki izatuksymabu. Pacjenci muszą być poinstruowani, aby nosili kartę ze sobą w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia, a także aby okazywali ją personelowi medycznemu sprawującemu nad nimi opiekę.
Pacjenci w podeszłym wieku
Dane dotyczące populacji pacjentów w podeszłym wieku ≥85 lat są ograniczone (patrz punkt 4.8).
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Ten produkt leczniczy zawiera 0,2 mg polisorbatu 80 w każdm ml koncentratu izatuksymabu do sporządzania roztworu do infuzji, co odpowiada 0,1 mg/kg masy ciała.
Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.
Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu.
Ogólnoustrojowe reakcje związane z podaniem (SAR)
W badaniach klinicznych z zastosowaniem izatuksymabu podawanego podskórnie (N=522) reakcje SAR wystąpiły u 16 pacjentów (3,1%); u 14 pacjentów (2,7%) wystąpił tylko jeden epizod. SAR wystąpiła podczas pierwszego podania u 10 pacjentów (1,9%). Reakcje te miały zazwyczaj niewielkie nasilenie (stopnia 1. lub 2.) i ustępowały najpóźniej w ciągu 3 dni. Zgłaszane objawy SAR (wszystkie u mniej niż 1% pacjentów) obejmowały głównie gorączkę, duszność oraz tachykardię zatokową. U jednego pacjenta wystąpił epizod SAR stopnia 3. z nadciśnieniem tętniczym i dusznością. W przypadku wystąpienia SAR stopnia ≥2 należy rozważyć modyfikację sposobu podawania produktu leczniczego (patrz punkty 4.2 i 4.8).
W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia i nasilenia ogólnoustrojowych reakcji związanych podaniem, u pacjentów należy zastosować przed podaniem izatuksymabu podskórnie premedykację z użyciem montelukastu (tylko w cyklu 1), paracetamolu, difenhydraminy lub równoważnych leków;
deksametazon należy stosować zarówno w ramach premedykacji, jak i leczenia szpiczaka (patrz punkt 4.2).
Neutropenia
W badaniach klinicznych z zastosowaniem izatuksymabu w postaci podskórnej lub dożylnej w terapiach skojarzonych zgłaszano neutropenię. W przypadku terapii skojarzonych z izatuksymabem podawanym podskórnie obserwowano wyższą częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4.
zgłaszanej jako nieprawidłowość laboratoryjna u pacjentów z masą ciała < 50 kg w porównaniu z pacjentami o wyższej masie ciała, jednak z podobną częstością występowania powikłań neutropenicznych (patrz punkt 4.8).
W trakcie leczenia należy okresowo wykonywać badania morfologii krwi. W trakcie leczenia można rozważyć profilaktykę antybakteryjną i przeciwwirusową (np. profilaktykę półpaśca) (patrz punkt 4.2). Pacjentów z neutropenią należy obserwować w celu wykrycia objawów zakażenia. Nie jest zalecane zmniejszanie dawki izatuksymabu podawanego podskórnie. Należy rozważyć opóźnienie podawania kolejnych dawek izatuksymabu w postaci podskórnej i zastosowanie czynników stymulujących tworzenie kolonii (np. G-CSF), aby ograniczyć ryzyko rozwoju neutropenii (patrz punkt 4.2).
Zakażenia
W badaniach klinicznych z zastosowaniem izatuksymabu w postaci podskórnej i dożylnej w terapiach skojarzonych zgłaszano zakażenia, z częstością występowania wynoszącą 66,4% pacjentów, w tym zakażenia stopnia ≥3 zgłaszane u 29,9% pacjentów. Zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli były najczęściej zgłaszanymi zakażeniami (patrz punkt 4.8).
Pacjentów otrzymujących izatuksymab podskórnie należy ściśle obserwować w celu wykrycia objawów zakażenia i w razie jego wystąpienia zastosować u nich odpowiednie, standardowe leczenie.
W trakcie leczenia należy rozważyć zastosowanie profilaktyki antybakteryjnej i przeciwwirusowej (takiej jak profilaktyka półpaśca) (patrz punkt 4.2).
Wtórne nowotwory złośliwe
W badaniach klinicznych z zastosowaniem izatuksymabu w postaci podskórnej i dożylnej w terapiach skojarzonych zgłaszano wtórne nowotwory złośliwe (WNZ) (ang. second primary malignancies, SPM) (patrz punkt 4.8). Ogólna częstość występowania WNZ u pacjentów otrzymujących izatuksymab (postać podskórna i dożylna) wynosi 5,4%. Należy monitorować pacjentów pod kątem rozwoju wtórnych nowotworów złośliwych i rozpocząć leczenie, jak wskazano.
Zespół rozpadu guza
U pacjentów, którzy otrzymywali leczenie zawierające izatuksymab podawany dożylnie, zgłaszano przypadki zespołu rozpadu guza (ang. tumour lysis syndrome, TLS). Pacjentów należy ściśle obserwować i podjąć odpowiednie środki ostrożności.
Wpływ na wyniki badań serologicznych (pośredniego testu antyglobulinowego)
Izatuksymab wiąże się z białkiem CD38 na powierzchni erytrocytów i może powodować fałszywie dodatnie wyniki pośredniego testu antyglobulinowego (pośredniego odczynu Coombsa). Wpływ na wynik pośredni odczynu Coombsa może utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy po ostatnim podaniu izatuksymabu. Aby uniknąć możliwych problemów z przetaczaniem erytrocytów, u pacjentów leczonych izatuksymabem należy wykonać oznaczenia grupy krwi i badania przesiewowe przed pierwszym podaniem. Można rozważyć wykonanie badań fenotypu przed rozpoczęciem leczenia izatuksymabem, zgodnie z lokalnie obowiązującymi zasadami. Jeżeli leczenie izatuksymabem zostało już rozpoczęte, należy o tym poinformować bank krwi. Pacjentów należy monitorować w celu wykrycia teoretycznego ryzyka hemolizy. W razie konieczności przetoczenia krwi w trybie pilnym, można podać bez próby krzyżowej erytrocyty zgodne w układzie AB0 i Rh, zgodnie z zasadami obowiązującymi w miejscowym banku krwi (patrz punkt 4.5).
Wpływ na ocenę odpowiedzi całkowitej
Izatuksymab jest przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG typu kappa, które jest wykrywalne za pomocą zarówno elektroforezy białek surowicy (ang. serum protein electrophoresis, SPE), jak i immunofiksacji (ang. immunofixation electrophoresis, IFE), stosowanym w monitorowaniu klinicznym endogennego białka M. U pacjentów z utrzymującą się bardzo dobrą odpowiedzią częściową, u których podejrzewa się wpływ, należy rozważyć zastosowanie zwalidowanego testu IFE swoistego dla izatuksymabu (Sebia Hydrashift), w celu usunięcia interferencji izatuksymabu i swoistej wizualizacji jakiegokolwiek pozostałego białka M w surowicy, co ułatwi ocenę odpowiedzi całkowitej (patrz punkt 4.5).
Materiały edukacyjne
Wszyscy lekarze, którzy będą przepisywać izatuksymab, jak również pracownicy fachowego personelu medycznego w bankach krwi/centrach transfuzji muszą upewnić się, że otrzymali i zapoznali się z materiałem edukacyjnym dla pracowników fachowego personelu medycznego przygotowanym w celu zarządzania ryzykiem interferencji w badaniach serologicznych. Lekarze, którzy będą przepisywać lek, muszą wyjaśnić pacjentom, że izatuksymab może wpływać na wyniki ich badań serologicznych przez co najmniej 6 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki izatuksymabu.
Informacja ta jest również zawarta w Karcie Ostrzegawczej Pacjenta, którą lekarze przepisujący lek, muszą przekazać pacjentom w momencie podania pierwszej dawki izatuksymabu. Pacjenci muszą być poinstruowani, aby nosili kartę ze sobą w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia, a także aby okazywali ją personelowi medycznemu sprawującemu nad nimi opiekę.
Pacjenci w podeszłym wieku
Dane dotyczące populacji pacjentów w wieku ≥85 lat są ograniczone (patrz punkt 4.8).
Masa ciała > 120 kg
Istnieje potencjalne ryzyko zmniejszonej skuteczności izatuksymabu podawanego podskórnie u pacjentów z masą ciała > 120 kg, ze względu na wpływ masy ciała na ekspozycję (patrz punkt 5.2)
Interakcje – z czym nie łączyć
Interakcje leku Sarclisa z innymi lekami
Izatuksymab nie wpływa na farmakokinetykę pomalidomidu ani karfilzomibu, bortezomibu, lenalidomidu i odwrotnie.
Wpływ na wyniki badań serologicznych
Ponieważ białko CD38 ulega ekspresji na powierzchni erytrocytów, izatuksymab, przeciwciało anty- CD38, może zaburzać wyniki badań serologicznych, powodując potencjalne fałszywie dodatnie reakcje w pośrednim teście antyglobulinowym (pośrednim odczynie Coombsa), w badaniach wykrywających przeciwciała (przesiewowych), w panelach identyfikacji przeciwciał i w próbach krzyżowych z antyludzką globuliną (ang. antihuman globulin, AHG) u leczonych nim pacjentów (patrz punkt 4.4). Wpływ ten może utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy po ostatnim podaniu izatuksymabu. W celu ograniczenia interakcji można potraktować erytrocyty ditiotreitolem (DTT), aby nie dopuścić do ich wiązania się z izatuksymabem, lub zastosować inne lokalnie zwalidowane metody. Ponieważ układ grup krwi Kell jest również wrażliwy na DTT, jednostki krwi Kell-ujemne należy przetaczać tylko po wykluczeniu obecności lub zidentyfikowaniu alloprzeciwciał z zastosowaniem erytrocytów potraktowanych DTT.
Wpływ na elektroforezę białek surowicy i badania metodą immunofiksacji
Izatuksymab może być wykrywany za pomocą elektroforezy białek surowicy (ang. serum protein electrophoresis, SPE) oraz immunofiksacji (ang. immunofixation electrophoresis, IFE), stosowanych w monitorowaniu immunoglobulin monoklonalnych choroby (białka M), przy czym może on wpływać na dokładną klasyfikację odpowiedzi według kryteriów IMWG (patrz punkt 4.4). Wpływ ten może utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy po ostatnim podaniu izatuksymabu. U pacjentów z utrzymującą się bardzo dobrą odpowiedzią częściową, u których podejrzewa się wpływ izatuksymabu, należy rozważyć zastosowanie zwalidowanego testu IFE swoistego dla izatuksymabu (Sebia Hydrashift), aby odróżnić izatuksymab od jakiegokolwiek pozostałego endogennego białka M w surowicy pacjenta, co ułatwi ocenę odpowiedzi całkowitej.
Nie oczekuje się, że farmakokinetyka izatuksymabu podawanego podskórnie oraz jednocześnie podawanych pomalidomidu, karfilzomibu, bortezomibu i lenalidomidu będzie ulegać wpływowi ich równoczesnego podawania, jak wykazano w przypadku izatuksymabu dożylnego.
Wpływ na wyniki badań serologicznych
Ponieważ białko CD38 ulega ekspresji na powierzchni erytrocytów, izatuksymab, przeciwciało anty- CD38, może zaburzać wyniki badań serologicznych, powodując potencjalne fałszywie dodatnie reakcje w pośrednim teście antyglobulinowym (pośrednim odczynie Coombsa), w badaniach wykrywających przeciwciała (przesiewowych), w panelach identyfikacji przeciwciał i w próbach krzyżowych z antyludzką globuliną (ang. antihuman globulin, AHG) u leczonych nim pacjentów (patrz punkt 4.4). Wpływ ten może utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy po ostatnim podaniu izatuksymabu. W celu ograniczenia interakcji można potraktować erytrocyty ditiotreitolem (DTT), aby nie dopuścić do ich wiązania się z izatuksymabem, lub zastosować inne lokalnie zwalidowane metody. Ponieważ układ grup krwi Kell jest również wrażliwy na DTT, jednostki krwi Kell-ujemne należy przetaczać tylko po wykluczeniu obecności lub zidentyfikowaniu alloprzeciwciał z zastosowaniem erytrocytów potraktowanych DTT.
Wpływ na elektroforezę białek surowicy i badania metodą immunofiksacji
Izatuksymab może być wykrywany za pomocą elektroforezy białek surowicy (ang. serum protein electrophoresis, SPE) oraz immunofiksacji (ang. immunofixation electrophoresis, IFE), stosowanych w monitorowaniu immunoglobulin monoklonalnych choroby (białka M), przy czym może on wpływać na dokładną klasyfikację odpowiedzi według kryteriów (ang. International Myeloma Working Group, IMWG) (patrz punkt 4.4). Wpływ ten może utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy po ostatnim podaniu izatuksymabu. Ze względu na tę interferencję, test Hydrashift był rutynowo stosowany w badaniach klinicznych IRAKLIA i IZALCO do oceny skuteczności w celu określenia odpowiedzi całkowitej u pacjentów z białkiem szpiczakowym klasy IgG typu kappa.
U pacjentów z utrzymującą się bardzo dobrą odpowiedzią częściową, u których podejrzewa się wpływ, należy rozważyć zastosowanie zwalidowanego testu IFE swoistego dla izatuksymabu (Sebia Hydrashift), w celu usunięcia interferencji izatuksymabu i swoistej wizualizacji jakiegokolwiek pozostałego białka M w surowicy, co ułatwi ocenę odpowiedzi całkowitej (patrz punkt 4.4).
Lek a ciąża
Ciąża
Brak dostępnych danych dotyczących stosowania izatuksymabu u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono badań na zwierzętach nad toksycznym wpływem izatuksymabu na reprodukcję.
Wiadomo, że przeciwciała monoklonalne będące immunoglobuliną klasy G1 przenikają przez łożysko po pierwszym trymestrze ciąży. Nie zaleca się stosowania izatuksymabu u kobiet w ciąży.
Antykoncepcja i planowanie ciąży
Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja
Kobiety w wieku rozrodczym leczone izatuksymabem powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia i 7 miesięcy po jego zakończeniu.
Lek a karmienie piersią
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy izatuksymab przenika do mleka kobiecego. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają do mleka kobiecego w trakcie pierwszych kilku dni po porodzie, jednak wkrótce ich stężenie zmniejsza się do niskiego poziomu; nie można jednak wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią w tym krótkim okresie zaraz po porodzie. W odniesieniu do tego okresu należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy zakończyć/przerwać leczenie izatuksymabem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety. Później izatuksymab można stosować w okresie karmienia piersią, jeśli jest to konieczne ze względów klinicznych.
Prowadzenie pojazdów
Izatuksymab ma niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. U pacjentów, którzy otrzymywali izatuksymab zgłaszano występowanie zmęczenia i zawrotów głowy i należy to uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Przedawkowanie
Objawy przedmiotowe i podmiotowe
Nie stwierdzono przypadku przedawkowania izatuksymabu w badaniach klinicznych. W badaniu klinicznym podawano dożylnie izatuksymab w dawce do 20 mg/kg mc.
Sposób postępowania
Nie jest znane specyficzne antidotum w przypadku przedawkowania izatuksymabu. W przypadku przedawkowania należy poddać pacjenta obserwacji w celu wykrycia objawów przedmiotowych lub podmiotowych działań niepożądanych i natychmiast podjąć wszelkie niezbędne działania.
Objawy przedmiotowe i podmiotowe
Nie stwierdzono przypadku przedawkowania izatuksymabu w badaniach klinicznych. W badaniu klinicznym podawano podskórnie izatuksymab w dawce do 1400 mg.
Sposób postępowania
Nie jest znane specyficzne antidotum w przypadku przedawkowania izatuksymabu. W przypadku przedawkowania należy poddać pacjenta obserwacji w celu wykrycia objawów przedmiotowych lub podmiotowych działań niepożądanych i natychmiast podjąć wszelkie niezbędne działania.
Mechanizm działania
Mechanizm działania
Izatuksymab jest przeciwciałem monoklonalnym IgG1, wiążącym się ze swoistym zewnątrzkomórkowym epitopem receptora CD38. CD38 jest glikoproteiną przezbłonową, która ulega w wysokim stopniu ekspresji na powierzchni komórek szpiczaka mnogiego.
W warunkach in vitro izatuksymab działa na mechanizmy zależne od fragmentu Fc IgG, w tym na:
cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał (ang. antibody dependent cell mediated cytotoxicity, ADCC), fagocytozę komórkową zależną od przeciwciał (ang. antibody dependent cellular phagocytosis, ADCP) i cytotoksyczność zależną od dopełniacza (ang. complement dependent cytotoxicity, CDC). Ponadto izatuksymab może spowodować śmierć komórek nowotworowych w wyniku indukcji apoptozy w mechanizmie niezależnym od fragmentu Fc.
W warunkach in vitro izatuksymab blokuje aktywność enzymatyczną białka CD38, które katalizuje syntezę i hydrolizę cyklicznej ADP-rybozy (cADPR), związku mobilizującego wapń. Izatuksymab hamuje produkcję cADPR z zewnątrzkomórkowego dwunukleotydu nikotynamido-adeninowego (NAD) w komórkach szpiczaka mnogiego.
W warunkach in vitro izatuksymab może aktywować komórki NK bez obecności docelowych komórek guza z ekspresją białka CD38.
W warunkach in vivo we krwi obwodowej pacjentów leczonych izatuksymabem w monoterapii obserwowano zmniejszenie bezwzględnych liczb komórek NK CD16+ i CD56+, limfocytów B CD19+, limfocytów T CD4+ i limfocytów T REG (CD3+, CD4+, CD25+, CD127-).
U pacjentów ze szpiczakiem mnogim stosowanie izatuksymabu w monoterapii prowadziło do indukcji klonalności w obrębie receptora limfocytów T, co wskazuje na rozwój adaptacyjnej reakcji immunologicznej.
W warunkach in vitro zastosowanie izatuksymabu w skojarzeniu z pomalidomidem powoduje zwiększenie lizy komórek szpiczaka mnogiego z ekspresją białka CD38 przez komórki efektorowe (ADCC) oraz w wyniku bezpośredniego uśmiercania komórek nowotworowych, w porównaniu z zastosowaniem samego izatuksymabu. W warunkach in vivo w doświadczeniach na zwierzętach z użyciem modelu ksenoprzeszczepu ludzkiego szpiczaka mnogiego u myszy wykazano, że skojarzenie izatuksymabu z pomalidomidem powoduje zwiększenie aktywności przeciwnowotworowej w porównaniu z aktywnością izatuksymabu lub pomalidomidu w monoterapii.
Mechanizm działania
Izatuksymab jest przeciwciałem monoklonalnym IgG1, wiążącym się ze swoistym zewnątrzkomórkowym epitopem receptora CD38. CD38 jest glikoproteiną przezbłonową, która ulega w wysokim stopniu ekspresji na powierzchni komórek szpiczaka mnogiego.
W warunkach in vitro izatuksymab działa na mechanizmy zależne od fragmentu Fc IgG, w tym na:
cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał (ang. antibody dependent cell mediated cytotoxicity, ADCC), fagocytozę komórkową zależną od przeciwciał (ang. antibody dependent cellular phagocytosis, ADCP) i cytotoksyczność zależną od dopełniacza (ang. complement dependent cytotoxicity, CDC). Ponadto izatuksymab może spowodować śmierć komórek nowotworowych w wyniku indukcji apoptozy w mechanizmie niezależnym od fragmentu Fc.
W warunkach in vitro izatuksymab blokuje aktywność enzymatyczną białka CD38, które katalizuje syntezę i hydrolizę cyklicznej ADP-rybozy (cADPR), związku mobilizującego wapń. Izatuksymab
hamuje produkcję cADPR z zewnątrzkomórkowego dwunukleotydu nikotynamido-adeninowego (NAD) w komórkach szpiczaka mnogiego.
W warunkach in vitro izatuksymab może aktywować komórki NK bez obecności docelowych komórek guza z ekspresją białka CD38.
W warunkach in vivo we krwi obwodowej pacjentów leczonych izatuksymabem w postaci dożylnej w monoterapii obserwowano zmniejszenie bezwzględnych liczb komórek NK CD16+ i CD56+, limfocytów B CD19+, limfocytów T CD4+ i limfocytów T REG (CD3+, CD4+, CD25+, CD127-) u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Ponadto, stosowanie izatuksymabu prowadziło do indukcji klonalności w obrębie receptora limfocytów T, co wskazuje na rozwój adaptacyjnej reakcji immunologicznej.
W warunkach in vitro zastosowanie izatuksymabu w skojarzeniu z pomalidomidem powoduje zwiększenie lizy komórek szpiczaka mnogiego z ekspresją białka CD38 przez komórki efektorowe (ADCC) oraz w wyniku bezpośredniego uśmiercania komórek nowotworowych, w porównaniu z zastosowaniem samego izatuksymabu. W warunkach in vivo w doświadczeniach na zwierzętach z użyciem modelu ksenoprzeszczepu ludzkiego szpiczaka mnogiego u myszy wykazano, że skojarzenie izatuksymabu z pomalidomidem powoduje zwiększenie aktywności przeciwnowotworowej w porównaniu z aktywnością izatuksymabu lub pomalidomidu w monoterapii.
Substancje pomocnicze
Sacharoza
Histydyny chlorowodorek jednowodny
Histydyna
Polisorbat 80 (E433)
Woda do wstrzykiwań
Argininy chlorowodorek
Histydyna
Histydyny chlorowodorek jednowodny
Poloksamer 188
Sacharoza
Woda do wstrzykiwań
Niezgodności
Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.
Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.
Przechowywanie i termin
Nieotwarta fiolka
3 lata
Po rozcieńczeniu
Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną roztworu do infuzji izatuksymabu w trakcie stosowania, w czasie 48 godzin w temperaturze 2°C – 8°C, a następnie 8 godzin (co obejmuje czas podawania wlewu) w temperaturze pokojowej (15°C - 25°C).
Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli produkt nie zostanie użyty natychmiast, za zapewnienie właściwych warunków i czasu przechowywania produktu przed podaniem odpowiada użytkownik, przy czym czas ten nie powinien przekroczyć 24 godzin w temperaturze 2°C – 8°C, chyba że rozcieńczenie miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.
Nie jest konieczna ochrona przed światłem w trakcie przechowywania w worku infuzyjnym.
Nieotwarta fiolka
3 lata
Po otwarciu fiolki (do stosowania z systemem CirCLIQ OBDS lub do podawania ręcznego za pomocą
strzykawki)
Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną produktu leczniczego Sarclisa roztwór do wstrzykiwań podskórnych w trakcie stosowania, w czasie 4 godzin (co obejmuje czas podawania wstrzyknięcia) w temperaturze pokojowej (15°C - 25°C) i przy świetle otoczenia.
Po umieszczeniu fiolki w systemie CirCLIQ OBDS
Po nakłuciu fiolki wstrzyknięcie za pomocą systemu do wstrzykiwania CirCLIQ należy wykonać jak najszybciej. Wstrzykiwacz CirCLIQ należy stosować w temperaturze 18°C - 28°C i przy świetle otoczenia. Jeżeli wstrzyknięcie nie zostanie zakończone w ciągu 4 godzin, należy wyrzucić fiolkę i system OBDS.
Po przeniesieniu roztworu do strzykawki do podawania ręcznego
Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli produkt nie zostanie użyty natychmiast, za zapewnienie właściwych warunków i czasu przechowywania produktu przed podaniem odpowiada użytkownik. Strzykawkę można przechowywać przez maksymalnie 4 godziny w temperaturze 15°C - 25°C i przy świetle otoczenia, co obejmuje czas podawania. Wyrzucić po 4 godzinach, jeśli nie zostanie użyta.
Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C).
Nie zamrażać.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.
Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C).
Nienaruszone fiolki mogą być przechowywane w temperaturze pokojowej (≤30°C) przez jeden okres do 24 godzin. Po wyjęciu fiolki z lodówki nie może być ona ponownie przechowywana w lodówce (patrz punkt 6.6).
Nie zamrażać.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
Warunki przechowywania po umieszczeniu fiolki w systemie CirCLIQ OBDS lub roztworu w strzykawce do podawania ręcznego, patrz punkt 6.3.
Warunki przechowywania systemu OBDS, patrz „Instrukcję użycia systemu CirCLIQ OBDS”.
Data zatwierdzenia tekstu
Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej
Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.
Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) Sarclisa
Dokument wczyta się, gdy tu dojedziesz.
Materiały dla pracownika ochrony zdrowia
- Broszura dla HCP i banków krwi — do pobrania
Materiały edukacyjne dla pacjenta
- Karta pacjenta — do pobrania