Tarcefandol

Cefamandol stosuje się w niżej podanych zakażeniach wywoływanych przez wrażliwe drobnoustroje:

• zakażenia dolnych dróg oddechowych;
• zakażenia układu moczowego;
• zapalenie otrzewnej;
• posocznica;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym.

Podejmując decyzję o leczeniu należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Jedna fiolka zawiera 1 g cefamandolu (Cefamandolum) w postaci nafanu.

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań

Proszek barwy białej do jasnokremowej

Wielkość dawki zależy od stopnia ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju wywołującego zakażenie, stanu pacjenta, wieku i masy ciała.

Dorośli

Zwykle podaje się dożylnie lub domięśniowo 500 mg do 1 g co 4 do 8 godzin W ciężkich zakażeniach można podawać 2 g co 4 godziny (maksymalnie do 12 g na dobę).

Niemowlęta i dzieci

Zwykle podaje się 50 do 100 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych co 4 do 8 godzin; w ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć do 150 mg/kg mc. na dobę, nie przekraczając dawki maksymalnej dla dorosłych.

Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym

Dorośli – 1 do 2 g dożylnie lub domięśniowo 30 minut do 1 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a następnie 1 do 2 g co 6 godzin przez 24 do 48 godzin.

Dzieci – 50 do 100 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych co 4 do 8 godzin.

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek

Klirens kreatyniny

Ciężkie zakażenia Dawka maksymalna

[ml/min]

>80 1 do 2 g co 6 godz. 2 g co 4 godz.

1,5 g co 4 godz.

80-50 750 mg do 1,5 g co 6 godz. lub 2 g co 6 godz.

1,5 g co 6 godz.

50-25 750 mg do 1,5 g co 8 godz. lub 2 g co 8 godz.

1 g co 6 godz.

25-10 500 mg do 1 g co 8 godz. lub 1,25 g co 8 godz.

500 mg co 8 godz.

250 mg do 500 mg co 12 <10 lub godz.

750 mg co 12 godz.

Czas leczenia

Czas leczenia zależy od ciężkości i rodzaju zakażenia.

Cefamandol należy podawać jeszcze przez co najmniej 2-3 dni po ustąpieniu objawów.

W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce grupy A leczenie należy prowadzić przynajmniej przez 10 dni, w celu zapobieżenia gorączce reumatycznej lub kłębuszkowemu zapaleniu nerek.

Podczas leczenia przewlekłych zakażeń układu moczowego konieczna jest częsta kontrola bakteriologiczna i kliniczna, nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia.

W leczeniu przewlekłych zakażeń lek można podawać przez kilka tygodni.

Nie należy stosować dawek mniejszych od zalecanych powyżej.

Sposób podawania

Podanie domięśniowe

W celu zmniejszenia bólu roztwór cefamandolu należy podawać głęboko do dużych mięśni (np. mięsień pośladkowy, boczna część uda). Przed wstrzyknięciem leku należy dokonać aspiracji, w celu upewnienia się, czy igła nie znajduje się w naczyniu krwionośnym.

Jeżeli wskazane jest leczenie skojarzone cefamandolem i antybiotykami aminoglikozydowymi, każdy z tych antybiotyków należy wstrzykiwać w inne miejsce.

Podanie dożylne

Lek należy wstrzykiwać do żyły powoli przez około 3 do 5 minut lub podawać w infuzji dożylnej.

Nie należy mieszać cefamandolu i antybiotyku aminoglikozydowego w tym samym pojemniku z płynem do infuzji dożylnych.

Sposób sporządzania roztworów podano w punkcie 6.6.

Nadwrażliwość na penicyliny i cefalosporyny.

Przed podaniem cefamandolu konieczne jest zebranie dokładnego wywiadu dotyczącego występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne alergeny.

Pacjenci uczuleni na te leki mogą wykazywać nadwrażliwość również na cefamandol (alergia krzyżowa).

Prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji nadwrażliwości na cefamandol jest większe u pacjentów, u których występują inne rodzaje reakcji nadwrażliwości lub astma oskrzelowa.

Cefamandol w postaci iniekcji należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów ze skazą alergiczną, ponieważ po wstrzyknięciu dożylnym reakcje nadwrażliwości występują szybciej i mają cięższy przebieg (patrz punkt 4.8).

Reakcje nadwrażliwości mogą mieć różne stopnie nasilenia, do wstrząsu anafilaktycznego włącznie (patrz punkt 4.8).

Jeśli wystąpi ciężka, ostra reakcja nadwrażliwości oraz wstrząs anafilaktyczny, konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania cefamandolu oraz wdrożenie odpowiedniego postępowania ratunkowego.

W razie pojawienia się wysypki u pacjentów leczonych cefamandolem, należy zmienić antybiotyk.

Cefamandol rzadko powoduje zmiany czynności nerek, niemniej jednak zaleca się ocenę stanu nerek, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zakażeniami, leczonymi maksymalnymi dawkami leku.

Długotrwałe podawanie antybiotyków może być przyczyną nadmiernego rozwoju niewrażliwych bakterii lub grzybów. Jeśli podczas leczenia cefamandolem rozwiną się nowe zakażenia grzybicze lub bakteryjne, antybiotyk należy natychmiast odstawić i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Jeśli u pacjenta wystąpi ciężka, uporczywa biegunka, należy wziąć pod uwagę możliwość rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy (w większości przypadków wywołanego przez Clostridium difficile). Może ono pojawić się podczas trwania lub po zakończeniu leczenia. W takim przypadku należy przerwać podawanie cefamandolu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Stosowanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane.

Antybiotyki o szerokim zakresie działania należy podawać z ostrożnością pacjentom ze stwierdzonymi w wywiadzie chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z zapaleniem okrężnicy.

Cefamandol, podobnie jak i inne antybiotyki o szerokim zakresie działania, w rzadkich przypadkach może powodować hipoprotrombinemię z krwawieniem lub bez, ustępującą po podaniu witaminy K.

Przypadki takie obserwowano u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych lub z niedoborem witaminy K z innych przyczyn. Uważa się, że leczenie tych pacjentów antybiotykami silnie działającymi na bakterie Gram-ujemne i (lub) beztlenowe zmienia liczbę i (lub) rodzaj flory bakteryjnej, co w konsekwencji prowadzi do zmniejszenia wytwarzania witaminy K. Dlatego u tych pacjentów, zwłaszcza gdy przeprowadza się wyjałowienie jelit przed zabiegami chirurgicznymi w obrębie jamy brzusznej, zaleca się profilaktycznie podawanie witaminy K.

Stosowanie u niemowląt

Cefamandol stosowano z powodzeniem w tej grupie wiekowej. Należy jednak pamiętać, że nie wszystkie laboratoryjne parametry były dokładnie zbadane u niemowląt między 1. a 6. miesiącem życia. Bezpieczeństwo stosowania cefamandolu nie zostało ustalone dla wcześniaków i noworodków (do końca 1. miesiąca). Podając cefamandol niemowlętom, należy ocenić, czy spodziewana korzyść przeważa nad ryzykiem związanym z jego użyciem.

Interakcje leku Tarcefandol z innymi lekami

Probenecyd podany jednocześnie z cefamandolem zmniejsza wydalanie antybiotyku przez kanaliki nerkowe, co prowadzi do zwiększenia stężenia i wydłuża okres półtrwania cefamandolu w surowicy.

Podawanie cefalosporyn razem z antybiotykami aminoglikozydowymi może wywołać objawy nefrotoksyczności.

U kilku pacjentów leczonych cefamandolem, po wypiciu alkoholu obserwowano nudności, wymioty, zaburzenia naczynioruchowe z hipotonią i rozszerzeniem obwodowych naczyń krwionośnych.

Badania przeprowadzone u zwierząt laboratoryjnych wykazały, że cefamandol hamuje dehydrogenazę

alkoholową, co przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu prowadzi do kumulacji aldehydu octowego.

U pacjentów leczonych cefamandolem mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testów redukcyjnych na oznaczanie glukozy w moczu, dlatego gdy konieczne są takie oznaczenia, zaleca się wykonywanie testów enzymatycznych.

Ciąża

Z uwagi na brak odpowiednio liczebnych, dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, antybiotyk może być stosowany u tych pacjentek jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności.

Karmienie piersią

Podczas podawania cefamandolu kobietom w okresie karmienia piersią należy zachować ostrożność.

Brak danych o ujemnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Przedawkowanie cefamandolu może doprowadzić do podrażnienia ośrodkowego układu nerwowego i drgawek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Jeśli doszło do przedawkowania, należy przerwać podawanie leku, monitorować podstawowe czynności życiowe (oddech, tętno, ciśnienie tętnicze) i w razie konieczności zastosować leczenie przeciwdrgawkowe. W razie znacznego przedawkowania leku należy rozważyć możliwość zastosowania hemodializy.

Cefamandol jest półsyntetyczną cefalosporyną II generacji, o szerokim zakresie działania przeciwbakteryjnego. W przeciwieństwie do I generacji cefalosporyn, antybiotyk ten charakteryzuje się dużą opornością na działanie beta-laktamaz plazmidowych, w tym penicylinaz gronkowcowych.

Bakteriobójczy mechanizm działania cefamandolu polega na hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej bakterii. W wyniku blokowania aktywności transpeptydazy hamuje tworzenie wiązań między pentapeptydami mukopolisacharydu ściany komórkowej bakterii. W dalszym etapie, na skutek aktywacji hydrolaz komórkowych, dochodzi do lizy komórki bakteryjnej.

Cefamandol w warunkach in vitro działa bakteriobójczo na:

bakterie Gram-dodatnie

Staphylococcus aureus (w tym szczepy wytwarzające i niewytwarzające penicylinazy), Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, paciorkowce beta-hemolizujące

bakterie Gram-ujemne

Escherichia coli, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Haemophilus influenzae, Proteus mirabilis, Providencia rettgeri, Morganella morganii, Proteus vulgaris

bakterie beztlenowe

Gram-dodatnie i Gram-ujemne ziarenkowce (w tym Peptococcus spp. i Peptostreptococcus spp.), Gram-dodatnie laseczki (w tym Clostridium spp.), Gram-ujemne laseczki (w tym Bacteroides spp., Fusobacterium spp. − wiele szczepów Bacteroides fragilis jest opornych).

Nie zawiera.

Cefamandolu nie należy mieszać w jednej strzykawce z innymi lekami.

Przed otwarciem fiolki

2 lata

Po otwarciu fiolki i sporządzeniu roztworu

Roztwory cefamandolu należy podawać zaraz po sporządzeniu.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania sporządzonego roztworu, patrz punkt 6.3.

Rerej /10042014