Czy plastry transdermalne można dzielić?

Czy przecięcie plastra transdermalnego w celu uzyskania mniejszej dawki danej substancji czynnej niż najmniejsza dostępna w obrocie wpłynie na skuteczność tej postaci leku?

Plastry transdermalne są z założenia jednodawkową postacią leku – nie powinno się ich dzielić (np. przecinać), ponieważ mogłoby to spowodować zniszczenie ich struktury, która warunkuje uwalnianie stałej ilości leku w danej jednostce czasu. Przecięcie plastra transdermalnego może przyczynić się do niekontrolowanego uwalniania lub utraty części substancji czynnej, przez co jej stężenie we krwi pacjenta nie będzie stałe. Dodatkowo, w praktyce trudno o precyzyjny podział gotowej postaci leku na równe części, co przyczyniłoby się do niezamierzonego zwiększenia lub zmniejszenia żądanej dawki.

Jak działa plaster transdermalny?

Plaster transdermalny, inaczej Trandermalny System Terapeutyczny, w skrócie TTS (Transdermal Therapeutic System) lub TDS (Transdermal Delivery System) to postać leku, która umożliwia wchłanianie substancji czynnej do krążenia ogólnego przez skórę – uzyskuje się działanie ogólnoustrojowe leku z pominięciem przewodu pokarmowego, w tym efektu pierwszego przejścia. Systemy transdermalne są zaprojektowane w sposób, który umożliwia uwalnianie kontrolowanej ilości substancji czynnej w danej jednostce czasu, co pozwala na utrzymanie jej stałego stężenia w osoczu krwi. Mimo że wyglądają jak cienki plaster, mają kilkuwarstwową budowę.

W zależności od sposobu umiejscowienia substancji czynnej wyróżnia się 2 rodzaje systemów transdermalnych:¹

• matrycowe – substancja czynna jest rozproszona jednostajnie w stałej matrycy, nie ma dodatkowego elementu kontrolującego jej uwalnianie,
• zbiornikowe – substancja czynna jest umieszczona w postaci roztworu lub zawiesiny w zbiorniku, a plaster posiada dodatkowo membranę, która kontroluje jej uwalnianie.

Czym różni się plaster transdermalny od leczniczego?

Plastrów transdermalnych nie należy mylić z przezskórnymi plastrami leczniczymi, które mają działać jedynie miejscowo, w okolicznych tkankach, a substancja czynna wchłania się w niewielkim stopniu do krwi. Przykładami są plastry zawierające NLPZ (takie jak ibuprofen czy diklofenak) wskazane w miejscowym leczeniu bólu mięśni i stawów.^2,3

Które leki dostępne są w postaci plastrów?

Substancje czynne dostępne w postaci TTS to cząsteczki lipofilowe o małej masie molekularnej. Należą do nich m.in.:

• hormony (Systen Conti, Evra),
• nikotyna (Nicorette Invisipatch, NiQuitin Przezroczysty),
• buprenorfina (Melodyn, Transtec),
• fentanyl (Durogesic, Fenta MX 50, Matrifen),
• rywastygmina (Evertas, Exelon),
• rotygotyna (Neupro).

Powierzchnia plastra transdermalnego wpływa na stężenie substancji czynnej we krwi – im większy plaster, tym więcej substancji czynnej uwalnia się do krążenia ogólnego.

Czy można przeciąć plaster transdermalny?

Przecięcie TTS (np. w celu uzyskania niższej dawki) może potencjalnie uszkodzić jego strukturę i uniemożliwić uwalnianie substancji czynnej ze stałą szybkością, co może powodować wahanie jej stężenia we krwi i nieodpowiednią kontrolę leczenia. Ma to szczególne znaczenie w przypadku systemów transdermalnych zawierających zbiornik z lekiem – zniszczenie jego struktury prowadzi do utraty części roztworu czy zawiesiny zawierającej substancję czynną, dlatego tego rodzaju plastrów bezwzględnie nie należy przecinać. Jeżeli już, podzielić można jedynie plaster matrycowy z jednostajnie rozproszoną substancją czynnną.

Co o dzieleniu plastrów mówią ChPL?

Jednakże, nie wszystkie ChPL leków w postaci systemów transdermalnych informują o braku możliwości cięcia plastrów – taka wzmianka pojawiła się w przypadku leków zawierających rywastygminę^4,5 czy rotygotynę,⁶ natomiast niektórzy producenci zamieścili jedynie informację, aby nie używać naciętych lub przerwanych plastrów.⁷