Buprenorphine Neuraxpharm

Buprenorphine Neuraxpharm 0,4 mg lamelki podjęzykowe

Każda lamelka podjęzykowa zawiera 0,4 mg buprenorfiny (w postaci chlorowodorku).

Buprenorphine Neuraxpharm 4 mg lamelki podjęzykowe

Każda lamelka podjęzykowa zawiera 4 mg buprenorfiny (w postaci chlorowodorku).

Buprenorphine Neuraxpharm 6 mg lamelki podjęzykowe

Każda lamelka podjęzykowa zawiera 6 mg buprenorfiny (w postaci chlorowodorku).

Buprenorphine Neuraxpharm 8 mg lamelki podjęzykowe

Każda lamelka podjęzykowa zawiera 8 mg buprenorfiny (w postaci chlorowodorku).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Lamelka podjęzykowa

Buprenorphine Neuraxpharm 0,4 mg lamelki podjęzykowe

Jasnożółte, kwadratowe, nieprzezroczyste, z pojedynczym lub wielokrotnym nadrukiem „0,4” po jednej stronie lamelki podjęzykowej o nominalnych wymiarach 15 mm × 15 mm.

Buprenorphine Neuraxpharm 4 mg lamelki podjęzykowe

Białe, prostokątne, nieprzezroczyste, z pojedynczym lub wielokrotnym nadrukiem „4” po jednej stronie lamelki podjęzykowej o nominalnych wymiarach 15 mm × 15 mm.

Buprenorphine Neuraxpharm 6 mg lamelki podjęzykowe

Białe, prostokątne, nieprzezroczyste, z pojedynczym lub wielokrotnym nadrukiem „6” po jednej stronie lamelki podjęzykowej o nominalnych wymiarach 20 mm × 17 mm.

Buprenorphine Neuraxpharm 8 mg lamelki podjęzykowe

Białe, prostokątne, nieprzezroczyste, z pojedynczym lub wielokrotnym nadrukiem „8” po jednej stronie lamelki podjęzykowej o nominalnych wymiarach 20 mm × 22 mm.

Leczenie substytucyjne uzależnienia od opioidów w ramach kompleksowej terapii medycznej, społecznej i psychologicznej.

Produkt leczniczy jest przeznaczony do stosowania u dorosłych i młodzieży w wieku co najmniej 15 lat, którzy wyrazili zgodę na leczenie uzależnienia.

Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu uzależnienia od opioidów.

Zaleca się przepisywanie buprenorfiny w ramach kompleksowego leczenia uzależnienia od opioidów.

Wynik leczenia zależy od przepisanej dawki, jak również od połączonych środków medycznych, psychologicznych, społecznych i edukacyjnych podjętych w celu monitorowania pacjenta.

Środki ostrożności, które należy podjąć przed rozpoczęciem leczenia

Przed rozpoczęciem leczenia należy wziąć pod uwagę rodzaj uzależnienia od opioidów (tj. opioidy długo czy krótko działające), czas od ostatniego użycia opioidu oraz stopień uzależnienia od opioidów. Aby uniknąć przyspieszenia wystąpienia objawów odstawienia, indukcję z użyciem buprenorfiny należy rozpocząć dopiero wtedy, gdy widoczne są obiektywne i wyraźne jego objawy (potwierdzone przez wynik wskazujący na łagodne lub umiarkowane odstawienie w zatwierdzonej Klinicznej skali oceny objawów odstawienia opioidów, COWS).

W przypadku pacjentów uzależnionych od heroiny lub krótko działających opioidów pierwszą dawkę buprenorfiny należy przyjąć, gdy pojawią się objawy odstawienia, ale nie wcześniej niż 6 godzin po ostatnim przyjęciu opioidów przez pacjenta.

W przypadku pacjentów otrzymujących metadon, przed rozpoczęciem leczenia buprenorfiną dawkę metadonu należy zmniejszyć do maksymalnie 30 mg/dobę. Rozpoczynając leczenie buprenorfiną należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania metadonu. Pierwszą dawkę buprenorfiny należy przyjąć dopiero gdy pojawią się objawy odstawienia, ale nie wcześniej niż 24 godziny po ostatnim przyjęciu metadonu przez pacjenta. Buprenorfina może wywołać objawy odstawienia u pacjentów uzależnionych od metadonu.

Dawkowanie

Leczenie wstępne (indukcja)

Zalecana dawka początkowa u dorosłych i młodzieży powyżej 15 roku życia wynosi od 2 do 4 mg w pojedynczej dawce dobowej. W pierwszej dobie można podać dodatkowe 2 do 4 mg, w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta. Produkt leczniczy Buprenorphine Neuraxpharm można stosować w leczeniu wstępnym tylko wtedy, gdy wskazana jest początkowa pojedyncza dawka dobowa wynosząca 4 mg.

Podczas rozpoczynania leczenia zaleca się codzienny nadzór nad dawkowaniem w celu zapewnienia prawidłowego umieszczenia lamelki pod językiem i obserwacji reakcji pacjenta na leczenie jako wskazówki dla skutecznego dostosowywania dawki zgodnie z efektem klinicznym.

Dostosowanie dawki i leczenie podtrzymujące

Po indukcji leczenia w pierwszym dniu należy w ciągu kolejnych kilku dni ustabilizować dawkę podtrzymującą, stopniowo dostosowując ją zgodnie z klinicznym efektem obserwowanym u danego pacjenta. Dawkę dostosowuje się na podstawie ponownej oceny stanu klinicznego i psychicznego pacjenta, a ustalona dawka nie powinna przekraczać maksymalnej pojedynczej dawki dobowej buprenorfiny wynoszącej 24 mg. Stopniowe zwiększanie dawki można osiągnąć stosując skojarzenia mocy 0,4 mg, 4 mg, 6 mg i 8 mg.

Zaleca się codzienne wydawanie buprenorfiny, szczególnie podczas rozpoczynania leczenia.

Następnie, po ustabilizowaniu, pacjent może otrzymać zapas produktu wystarczający na kilka dni leczenia. Zaleca się jednak ograniczenie ilości wydanego produktu do wystarczającej maksymalnie na 7 dni.

Dawkowanie rzadziej niż raz na dobę

Po zadowalającym dopasowaniu stałej dawki, częstość dawkowania można zmniejszyć do stosowania co drugi dzień dwa razy na dobę w dawce dwa razy większej od indywidualnie dobranej dawki dobowej. Na przykład pacjent otrzymujący stałą dawkę dobową wynoszącą 8 mg buprenorfiny, może otrzymywać buprenorfinę w dawce 16 mg co drugi dzień, bez przyjmowania dawki w pozostałe dni. U niektórych pacjentów, po osiągnięciu zadowalającej stabilizacji, częstość dawkowania można zmniejszyć do 3 razy na tydzień (na przykład w poniedziałki, środy i piątki). Dawka przyjmowana w poniedziałek i środę powinna być dwa razy większa od indywidualnie ustalonej dawki dobowej, a dawka piątkowa powinna być trzy razy większa od niej, przy czym w kolejnych dniach nie należy stosować leku. Dawka podawana w ciągu jednego dnia nie powinna jednak przekraczać 24 mg buprenorfiny. Dla pacjentów wymagających dawki dobowej większej niż 8 mg buprenorfiny/dobę schemat ten może nie być odpowiedni.

Zmniejszanie dawki i przerwanie leczenia (stopniowe odstawianie leku)

Gdy ocena kliniczna i wola pacjenta pozwalają rozważyć przerwanie leczenia, należy to robić ostrożnie. Decyzję o przerwaniu leczenia buprenorfiną po okresie podtrzymania lub krótkiej stabilizacji należy podjąć w ramach kompleksowego planu leczenia. Aby uniknąć objawów odstawienia i potencjalnego powrotu do stosowania nielegalnych substancji, dawkę buprenorfiny można stopniowo zmniejszać przez pewien czas w korzystnych przypadkach do momentu przerwania leczenia. Po osiągnięciu okresu zadowalającej stabilizacji, jeśli pacjent wyrazi zgodę, dawka buprenorfiny może być stopniowo zmniejszana; w niektórych korzystnych przypadkach leczenie można przerwać. Dostępność lamelek podjęzykowych w dawkach 0,4 mg, 4 mg, 6 mg i 8 mg pozwala na zmniejszanie dawki, ale może zajść potrzeba zastosowania innych produktów buprenorfiny. Po zakończeniu leczenia buprenorfiną pacjentów należy monitorować z powodu możliwości powrotu do nałogu.

Zamiana buprenorfiny w postaci lamelki podjęzykowej na inny produkt leczniczy zawierający buprenorfinę (jeśli dotyczy)

W badaniach klinicznych wykazano, że farmakokinetyka buprenorfiny w postaci lamelek 0,4 mg, 4 mg, 6 mg i 8 mg jest zbliżona do obserwowanej dla buprenorfiny w postaci odpowiednich mocy tabletek podjęzykowych Subutex ® . W przypadku zamiany lamelek na tabletki podjęzykowe należy jednak monitorować pacjenta na wypadek konieczności ponownego dostosowania dawki.

Nie badano zamiennego stosowania innych produktów leczniczych zawierających buprenorfinę (oprócz tabletek podjęzykowych). Po przejściu na inną postać produktu leczniczego może okazać się konieczne dostosowanie dawki. Pacjentów należy monitorować pod kątem przedawkowania, objawów odstawienia lub innych oznak wskazujących na podanie zbyt małej dawki.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności buprenorfiny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Nie można przedstawić zaleceń dotyczących dawkowania.

Zaburzenia czynności wątroby

Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie wyjściowych badań czynności wątroby i udokumentowanie statusu wirusowego zapalenia wątroby.

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę buprenorfiny oceniano w badaniu przeprowadzonym po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Buprenorfina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, a stężenie buprenorfiny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby było wyższe. Ekspozycja ogólnoustrojowa jest nieznacznie zwiększona u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i nie ma potrzeby dostosowania dawki. Po podaniu pojedynczej dawki 2 mg ogólna ekspozycja ogólnoustrojowa jest znacznie zwiększona u pacjentów z umiarkowanymi (1,6-krotnie) i ciężkimi (2,8-krotnie) zaburzeniami czynności wątroby w porównaniu z osobami zdrowymi. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych toksyczności lub przedawkowania spowodowanych zwiększonym stężeniem buprenorfiny. Należy zachować ostrożność podczas stosowania buprenorfiny u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby i rozważyć zmniejszenie dawki początkowej i podtrzymującej. Biorąc pod uwagę wyraźnie wyższą ekspozycję u pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby i możliwość większej kumulacji po podaniu wielokrotnym, buprenorfiny nie wolno stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Pacjenci z dodatnim wynikiem badania w kierunku wirusowego zapalenia wątroby, przyjmujący jednocześnie inne produkty lecznicze (patrz punkt 4.5) i/lub ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby są narażeni na większe ryzyko przyspieszonego uszkodzenia wątroby. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie wyjściowych badań czynności wątroby i udokumentowanie statusu wirusowego zapalenia wątroby. Zaleca się regularne monitorowanie czynności wątroby (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek modyfikacja dawki buprenorfiny na ogół nie jest konieczna. Zaleca się ostrożność podczas podawania jej pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności buprenorfiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 15 lat. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Do stosowania podjęzykowego.

Lekarze muszą poinformować pacjentów, że podanie podjęzykowe jest jedyną skuteczną i bezpieczną metodą stosowania tego produktu leczniczego.

Produkt leczniczy należy podawać natychmiast po wyjęciu z opakowania bezpośredniego.

Lamelek nie należy połykać. Lamelkę należy umieścić pod językiem i pozostawić do całkowitego rozpuszczenia, co zwykle występuje w ciągu 10 do 15 minut. Zaleca się, aby pacjenci zwilżyli usta przed przyjęciem leku. Pacjenci nie powinni zmieniać położenia lamelki po umieszczeniu jej pod językiem ani spożywać pokarmów i napojów do momentu całkowitego jej rozpuszczenia. Po umieszczeniu lamelki nie należy jej przemieszczać. Pacjentowi należy zademonstrować właściwą technikę podawania produktu leczniczego.

Jeśli do uzyskania przepisanej dawki konieczne jest zastosowanie dodatkowej lamelki, należy ją umieścić pod językiem po całkowitym rozpuszczeniu pierwszej lamelki.

Lamelek nie należy dzielić przed podaniem w celu dostosowania dawki.

Cele leczenia i przerwanie leczenia

Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Buprenorphine Neuraxpharm należy uzgodnić z pacjentem strategię leczenia, w tym czas jego trwania i cele leczenia. W trakcie terapii lekarz powinien często kontaktować się z pacjentem, aby ocenić potrzebę dalszego leczenia, rozważyć jego przerwanie i w razie potrzeby dostosowywanie dawki. Jeśli pacjent nie wymaga już leczenia produktem Buprenorphine Neuraxpharm, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby nie dopuścić do wystąpienia objawów odstawienia (patrz punkt 4.4).

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1

Ciężka niewydolność oddechowa

Ciężka niewydolność wątroby

• Ostre zatrucie alkoholem lub majaczenie alkoholowe (delirium tremens)

Stosowanie u młodzieży: Ze względu na brak danych dotyczących stosowania u młodzieży w wieku 15–17 lat, pacjentów z tej grupy wiekowej należy dokładniej monitorować w trakcie leczenia.

Nadużywanie i niewłaściwe wykorzystanie

Buprenorfina może być nadużywana lub stosowana zastępczo za inne opioidy, używane legalnie lub nielegalnie. Do zagrożeń związanych z niewłaściwym użyciem i nadużywaniem należą przedawkowanie, rozprzestrzenianie się wirusowych lub miejscowych i ogólnoustrojowych zakażeń przenoszonych przez krew, depresja oddechowa i uszkodzenie wątroby. Niewłaściwe użycie buprenorfiny przez osobę inną niż ta, dla której jest przeznaczona, stanowi dodatkowe ryzyko uzależnienia się od narkotyków osób, które stosują buprenorfinę jako podstawowy nadużywany narkotyk. Może się to zdarzyć, jeśli lek będzie nielegalnie rozprowadzał bezpośrednio pacjent, któremu przepisano buprenorfinę lub jeśli produkt ten nie będzie chroniony przed kradzieżą.

W przypadkach niewłaściwego stosowania produktu leczniczego drogą dożylną zgłaszano reakcje miejscowe, niekiedy septyczne (ropień, zapalenie tkanki łącznej) oraz potencjalnie poważne ostre zapalenie wątroby i inne ostre zakażenia, takie jak zapalenie płuc i zapalenie wsierdzia.

Nieoptymalne leczenie buprenorfiną może prowadzić do niewłaściwego stosowania produktu leczniczego przez pacjenta, co może skutkować przedawkowaniem lub przerwaniem leczenia. Pacjent, który otrzymuje zbyt małą dawkę buprenorfiny, może nadal reagować na niekontrolowane objawy odstawienia i zaspokajać głód narkotykowy poprzez samodzielne przyjmowanie opioidów, alkoholu lub innych leków uspokajających i nasennych, takich jak benzodiazepiny.

Aby zminimalizować ryzyko niewłaściwego stosowania, nadużycia i nielegalnego wykorzystywania, lekarze powinni podjąć odpowiednie środki ostrożności podczas przepisywania i wydawania buprenorfiny, takie jak unikanie przepisywania zbyt wielu opakowań leku na wczesnym etapie leczenia oraz wyznaczać wizyty kontrolne obejmujące monitorowanie kliniczne dostosowane do poziomu stabilności pacjenta.

Zaburzenia oddychania związane ze snem

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania związane ze snem, w tym centralny bezdech senny (CSA) i hipoksemię w czasie snu. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko wystąpienia CSA w sposób zależny od dawki. U pacjentów, u których występuje CSA, należy rozważyć zmniejszenie całkowitej dawki opioidów.

Depresja oddechowa

Zgłaszano wiele przypadków zgonu z powodu depresji oddechowej, zwłaszcza gdy buprenorfinę stosowano w skojarzeniu z benzodiazepinami lub gabapentynoidami (patrz punkt 4.5), lub gdy buprenorfiny nie stosowano zgodnie z zaleceniami. Zgłaszano również przypadki zgonów w związku z jednoczesnym podawaniem buprenorfiny i innych depresantów, takich jak alkohol lub inne opioidy.

W przypadku podawania buprenorfiny niektórym osobom uzależnionym od leków innych niż opioidy, które nie tolerują działania opioidów, może wystąpić potencjalnie śmiertelna depresja oddechowa.

Ten produkt leczniczy należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą lub niewydolnością oddechową (np. przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, sercem płucnym, zmniejszoną rezerwą oddechową, hipoksją, hiperkapnią, wcześniej występującą depresją oddechową lub kifoskoliozą [skrzywienie kręgosłupa prowadzące do potencjalnej duszności]).

Należy monitorować pacjentów z wyżej wymienionymi fizycznymi i/lub farmakologicznymi czynnikami ryzyka i rozważyć zmniejszenie dawki.

Buprenorfina może powodować ciężką, potencjalnie śmiertelną depresję oddechową u dzieci i osób nieuzależnionych w razie przypadkowego lub zamierzonego spożycia. Pacjentów należy ostrzec o konieczności bezpiecznego przechowywania saszetki, nieotwierania jej wcześniej w żadnym przypadku, przechowywania jej w miejscu niedostępnym dla dzieci i innych domowników oraz nieużywania tego produktu leczniczego w obecności dzieci. W razie przypadkowego połknięcia lub podejrzenia połknięcia należy natychmiast skontaktować się z oddziałem ratunkowym.

Depresja OUN

Buprenorfina może powodować senność, zwłaszcza w przypadku stosowania jej razem z alkoholem lub depresantami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (takimi jak benzodiazepiny, leki uspokajające lub nasenne) (patrz punkty 4.5 i 4.7).

Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem uspokajających produktów leczniczych, takich jak benzodiazepiny, gabapentynoidy lub powiązane produkty lecznicze.

Jednoczesne stosowanie buprenorfiny i produktów leczniczych o działaniu uspokajającym, takich jak benzodiazepiny, gabapentynoidy lub pokrewne produkty lecznicze, może spowodować sedację, depresję oddechową, śpiączkę i zgon. Ze względu na te zagrożenia, jednoczesne przepisywanie tych sedacyjnych produktów leczniczych powinno być zarezerwowane dla pacjentów, u których alternatywne metody leczenia nie są możliwe. Jeśli zostanie podjęta decyzja o przepisaniu buprenorfiny jednocześnie z uspokajającymi produktami leczniczymi należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę leków sedacyjnych, a czas trwania leczenia powinien być możliwie jak najkrótszy.

Pacjentów należy uważnie obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych depresji oddechowej i sedacji. Z tego względu zdecydowanie zaleca się poinformowanie pacjentów i ich opiekunów o tych objawach (patrz punkt/ 4.5).

Tolerancja i zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów (nadużywanie i uzależnienie)

Po wielokrotnym podaniu opioidów, takich jak produkt leczniczy Buprenorphine Neuraxpharm, może wystąpić tolerancja, uzależnienie fizyczne i psychiczne oraz zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów (OUD). Nadużywanie lub celowe niewłaściwe stosowanie produktu leczniczego Buprenorphine Neuraxpharm może skutkować przedawkowaniem i/lub zgonem. Ryzyko rozwoju OUD jest większe u pacjentów z zaburzeniami związanymi z używaniem substancji odurzających (w tym z zaburzeniami używania alkoholu) w wywiadzie osobistym lub rodzinnym (rodzice lub rodzeństwo), u aktualnych palaczy tytoniu lub u pacjentów z innymi zaburzeniami zdrowia psychicznego (np. ciężkim zaburzeniem depresyjnym, lękiem i zaburzeniami osobowości).

Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Buprenorphine Neuraxpharm oraz w trakcie leczenia należy uzgodnić z pacjentem cele leczenia i plan przerwania leczenia (patrz punkt 4.2).

Pacjenci będą wymagać monitorowania pod kątem zachowań poszukiwawczych (np. zbyt wczesne prośby o wypisanie kolejnej recepty). Obejmuje to przegląd towarzyszących opioidów i leków psychoaktywnych (takich jak benzodiazepiny). W przypadku pacjentów z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi OUD należy rozważyć konsultację ze specjalistą od uzależnień.

Zespół serotoninowy

Jednoczesne podawanie buprenorfiny i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może powodować wystąpienie zespołu serotoninowego, potencjalnie zagrażającego życiu (patrz punkt 4.5).

Jeśli jednoczesne leczenie innymi lekami serotoninergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się uważną obserwację pacjenta, szczególnie podczas rozpoczynania leczenia i zwiększania dawki.

Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność autonomiczną, zaburzenia pracy nerwów i mięśni i/lub objawy ze strony układu pokarmowego.

W razie podejrzenia zespołu serotoninowego należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia w zależności od nasilenia objawów.

Zapalenie wątroby i zdarzenia wątrobowe

Zgłaszano poważne przypadki ostrego uszkodzenia wątroby związane z niewłaściwym użyciem, zwłaszcza po podaniu dożylnym (patrz punkt 4.8). Te uszkodzenia wątroby obserwowano głównie po dużych dawkach i mogą one być spowodowane toksycznym działaniem na mitochondria. W wielu przypadkach występowanie wcześniej istniejących zaburzeń mitochondrialnych (choroby genetyczne, zaburzenia uwalniania enzymów wątrobowych, zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B lub C, nadużywanie alkoholu, jadłowstręt, jednoczesne stosowanie innych potencjalnie hepatotoksycznych leków) oraz ciągłe wstrzykiwanie narkotyków mogło wywołać lub przyczyniać się do uszkodzenia wątroby. Pacjenci z dodatnim wynikiem badania w kierunku wirusowego zapalenia wątroby, przyjmujący jednocześnie leki (patrz punkt 4.5) i/lub z istniejącym zaburzeniem czynności wątroby są narażeni na większe ryzyko uszkodzenia wątroby. Należy uwzględnić te podstawowe czynniki ryzyka przed przepisaniem buprenorfiny i w trakcie leczenia (patrz punkt 4.2).

W razie podejrzenia zdarzenia wątrobowego wymagana jest dalsza ocena biologiczna i etiologiczna.

W zależności od ustaleń, produkt leczniczy może być ostrożnie odstawiony, aby zapobiec wystąpieniu zespołu odstawienia i powrotowi pacjenta do stosowania nielegalnych substancji psychoaktywnych.

Jeśli leczenie będzie kontynuowane, należy uważnie monitorować czynność wątroby.

Wywołanie zespołu odstawienia opioidów

Rozpoczynając leczenie buprenorfiną, lekarz musi być świadomy częściowego profilu agonistycznego buprenorfiny oraz z tego, że może ona wywołać zespół odstawienia u pacjentów uzależnionych od opioidów, zwłaszcza jeśli zostanie podana w czasie krótszym niż 6 godzin po ostatnim zastosowaniu heroiny lub innego krótko działającego opioidu, lub jeśli zostanie podana mniej niż 24 godziny po przyjęciu ostatniej dawki metadonu (w związku z długim okresem półtrwania metadonu). Pacjenci powinni być uważnie monitorowani w okresie przechodzenia z metadonu na buprenorfinę, ponieważ zgłaszano objawy odstawienia. Aby uniknąć wystąpienia zespołu odstawienia, należy zastosować leczenie indukcyjne buprenorfiną, gdy wystąpią obiektywne objawy umiarkowanego odstawienia (patrz punkt 4.2).

Objawy odstawienia mogą być również związane z nieoptymalnym dawkowaniem.

Reakcje alergiczne

Przypadki ostrej i przewlekłej nadwrażliwości na buprenorfinę zgłaszano zarówno w badaniach klinicznych, jak i po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Do najczęstszych objawów podmiotowych i przedmiotowych należą wysypki, pokrzywka i świąd. Zgłaszano przypadki skurczu oskrzeli, obrzęku naczynioruchowego i wstrząsu anafilaktycznego. Nadwrażliwość na buprenorfinę w wywiadzie jest przeciwwskazaniem do stosowania buprenorfiny.

Zaburzenia czynności wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę buprenorfiny oceniano w badaniu dotyczącym podania pojedynczej dawki po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Ponieważ buprenorfina jest w znacznym stopniu metabolizowana, u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stwierdzono zwiększenie stężenia buprenorfiny w osoczu. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych toksyczności lub przedawkowania spowodowanych zwiększonym stężeniem buprenorfiny. Buprenorfinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby stosowanie buprenorfiny jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Eliminacja przez nerki może być wydłużona , ponieważ 30% podanej dawki jest eliminowane drogą nerkową. Metabolity buprenorfiny kumulują się u pacjentów z niewydolnością nerek. Zaleca się ostrożność podczas podawania leku pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Inhibitory CYP3A4

Skojarzenie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol i rytonawir, może prowadzić do zwiększenia stężenia buprenorfiny w osoczu. Pacjenci przyjmujący buprenorfinę powinni być uważnie monitorowani. Mogą wymagać oni zmniejszenia dawki, jeśli lek jest stosowany łącznie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (patrz punkt 4.5).

Ogólne ostrzeżenia dotyczące opioidów jako klasy leków

Opioidy mogą powodować niedociśnienie ortostatyczne.

Opioidy mogą zwiększać ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, co może powodować napady drgawkowe. Podobnie jak w przypadku innych opioidów, stosując buprenorfinę należy zachować ostrożność u pacjentów, u których w wywiadzie występuje uraz głowy, zmiany wewnątrzczaszkowe i zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe lub napady drgawkowe.

Zwężenie źrenic (mioza) wywołane przez opioidy, zmiany poziomu świadomości lub zmiany w postrzeganiu bólu jako objawu choroby mogą zakłócać ocenę pacjenta, utrudniać rozpoznanie lub przebieg kliniczny choroby współistniejącej.

Opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z obrzękiem śluzowatym, niedoczynnością tarczycy lub niewydolnością kory nadnerczy (np. chorobą Addisona).

Opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z niedociśnieniem, przerostem gruczołu krokowego lub zwężeniem cewki moczowej.

Wykazano, że opioidy zwiększają ciśnienia wewnątrz dróg żółciowych i należy je stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności dróg żółciowych.

Opioidy należy ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych.

Nie zaleca się stosowania następujących leków w skojarzeniu z buprenorfiną: leki przeciwbólowe poziomu II, etylomorfina i alkohol (patrz punkt 4.5).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Sód

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na lamelkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Niezalecane skojarzenia

Alkohol

Alkohol zwiększa działanie sedacyjne buprenorfiny, co może powodować zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Należy unikać przyjmowania buprenorfiny razem z napojami alkoholowymi lub produktami leczniczymi zawierającymi alkohol.

Buprenorfinę należy stosować ostrożnie podczas jednoczesnego podawania z następującymi produktami

Środki uspokajające, takie jak benzodiazepiny, gabapentynoidy lub substancje pokrewne

Jednoczesne stosowanie opioidów z produktami leczniczymi o działaniu uspokajającym, takimi jak benzodiazepiny (np. diazepam, temazepam, alprazolam), gabapentynoidy (np. pregabalina, gabapentyna) lub substancjami pokrewnymi, takimi jak barbiturany (np. fenobarbital) lub wodzian chloralu, zwiększa ryzyko wystąpienia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, ponieważ dochodzi do dodatkowego działania depresyjnego na OUN. Należy ograniczyć dawki i czas trwania jednoczesnego stosowania (patrz punkt 4.4). Pacjentów należy ostrzec, że samowolne przyjmowanie nieprzepisanych benzodiazepin podczas stosowania tego produktu jest niezwykle niebezpieczne, a także, że jeśli już w trakcie stosowania tego produktu przyjmują benzodiazepiny, to wyłącznie zgodnie z zaleceniami (patrz punkt 4.4).

Inne leki hamujące ośrodkowy układ nerwowy, takie jak inne pochodne opioidów (np. metadon, leki przeciwbólowe i przeciwkaszlowe), niektóre leki przeciwdepresyjne, leki uspokajające z grupy antagonistów receptora H1, benzodiazepiny, leki przeciwlękowe inne niż benzodiazepiny, neuroleptyki, klonidyna i substancje pokrewne

Jednoczesne stosowanie tych substancji zwiększa hamowanie działania ośrodkowego układu nerwowego. Obniżony poziom czujności może sprawić, że prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn będą niebezpieczne. Ponadto w przypadku barbituranów występuje zwiększone ryzyko depresji oddechowej.

Naltrekson i nalmefen

Antagonisty opioidów, które mogą blokować farmakologiczne działanie buprenorfiny. U pacjentów uzależnionych od opioidów, którzy są aktualnie poddawani leczeniu buprenorfiną, naltrekson lub nalmefen mogą wywołać nagłe wystąpienie długotrwałych i intensywnych objawów odstawienia opioidów. U pacjentów stosujących aktualnie naltrekson lub nalmefen, zamierzone efekty terapeutyczne podawania buprenorfiny mogą zostać zablokowane.

Przeciwbólowe leki opioidowe, takie jak morfina

Odpowiedni efekt przeciwbólowy trudno będzie osiągnąć podczas podawania pełnego agonisty opioidowego pacjentom przyjmującym buprenorfinę. Możliwe jest również przedawkowanie w przypadku zastosowania pełnego agonisty opioidowego, zwłaszcza przy próbie przezwyciężenia działania częściowego agonisty buprenorfiny lub gdy stężenie buprenorfiny w osoczu maleje.

Najlepiej, aby terapię pacjentów wymagających leczenia przeciwbólowego i leczenia uzależnienia od opioidów prowadziły multidyscyplinarne zespoły, w skład których wchodzą zarówno specjaliści zajmujący się leczeniem bólu, jak i uzależnienia od opioidów.

Serotoninergiczne produkty lecznicze, takie jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne

Wzrasta ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu, (patrz punkt 4.4).

Inhibitory CYP3A4

Badanie interakcji buprenorfiny z ketokonazolem (silnym inhibitorem CYP3A4) skutkowało zwiększeniem Cmax i AUC (pola powierzchni pod krzywą) dla buprenorfiny (odpowiednio około 50% i 70%) oraz, w mniejszym stopniu, norbuprenorfiny. Pacjenci przyjmujący buprenorfinę powinni być ściśle monitorowani i mogą wymagać zmniejszenia dawki, jeśli stosują jednocześnie silne inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, takie jak rytonawir, nelfinawir lub indynawir lub azolowe leki przeciwgrzybicze, takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol lub pozakonazol)

Induktory CYP3A4

W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników skojarzenie buprenorfiny z ryfampicyną lub ryfabutyną doprowadziło do zmniejszenia stężenia buprenorfiny w osoczu o,odpowiednio, 70% i 35% oraz wystąpienia objawów odstawienia u 50% z 12 ochotników. Dlatego zaleca się, aby pacjenci przyjmujący buprenorfinę byli ściśle monitorowani, jeśli jednocześnie stosują induktory (np. fenobarbital, karbamazepinę, fenytoinę, ryfampicynę), a dawka buprenorfiny lub induktora CYP3A4 może wymagać odpowiedniego dostosowania.

Leki przeciwcholinergiczne lub leki o działaniu przeciwcholinergicznym

Jednoczesne podawanie buprenorfiny z lekami przeciwcholinergicznymi lub lekami o działaniu przeciwcholinergicznym (np. trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwhistaminowymi, lekami przeciwpsychotycznymi, lekami zwiotczającymi mięśnie, lekami przeciw chorobie Parkinsona) może powodować nasilenie działań niepożądanych o charakterze przeciwcholinergicznym.

Ciąża

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania buprenorfiny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazują szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Buprenorfinę można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem dla płodu.

Przewlekłe stosowanie buprenorfiny przez matkę pod koniec ciąży, w dowolnej dawce, może wywołać u noworodka zespół odstawienia (płacz o wysokiej tonacji, niedojadanie, zaburzenia snu, rozdrażnienie, drżenie, hipertonia, mioklonie lub drgawki). Zespół ten może wystąpić z opóźnieniem - kilka godzin do kilku dni po narodzinach. Opisywano również przypadki zaburzeń oddechowych u noworodków. W związku z tym, jeśli matka jest leczona aż do końca ciąży, należy rozważyć monitorowanie noworodka w pierwszych dniach po porodzie.

Karmienie piersią

Bardzo małe ilości buprenorfiny i jej metabolitu przenikają do mleka matki. Takie ilości nie są wystarczające, aby zapobiec zespołowi odstawienia, który u niemowląt karmionych piersią może wystąpić z opóźnieniem. Po ocenie indywidualnych czynników ryzyka, można rozważyć karmienie piersią przez pacjentki leczone buprenorfiną.

Buprenorfina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn podczas podawania pacjentom uzależnionym od opioidów. Ten produkt leczniczy może powodować senność, zawroty głowy lub zaburzenia myślenia, zwłaszcza podczas leczenia wstępnego i w okresie dostosowywania dawki. W razie jednoczesnego stosowania z alkoholem lub depresantami ośrodkowego układu nerwowego, takie działanie może być silniejsze (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Pacjentów należy ostrzec przed prowadzeniem pojazdów lub obsługiwaniem niebezpiecznych maszyn, gdyż buprenorfina może niekorzystnie wpływać na ich zdolność do wykonywania takich czynności.

Buprenorfina wydaje się mieć szeroki margines bezpieczeństwa ze względu na swoje właściwości częściowego agonisty receptorów opioidowych.

Objawy

W razie przedawkowania, najważniejszym objawem wymagającym interwencji jest depresja oddechowa wynikająca z depresji ośrodkowego układu nerwowego, ponieważ może prowadzić do zatrzymania oddechu i zgonu (patrz punkt 4.4). Objawy przedawkowania mogą również obejmować sedację, zwężenie źrenic, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty.

Leczenie/kontrolowanie objawów

W wypadku przedawkowania należy wdrożyć ogólne środki wspomagające, w tym ścisłe monitorowanie stanu układu oddechowego i serca pacjenta.

Należy zastosować leczenie objawowe depresji oddechowej oraz standardowe środki w ramach intensywnej opieki medycznej. W razie potrzeby należy udrożnić drogi oddechowe i zastosować wspomaganą lub kontrolowaną wentylację.

Pacjenta należy przenieść do miejsca z pełnym dostępem do urządzeń do resuscytacji.

Jeśli pacjent wymiotuje, należy zachować ostrożność, aby zapobiec zachłyśnięciu wymiocinami.

Zaleca się stosowanie antagonisty opioidowego we wstrzyknięciach (tj. naloksonu), pomimo potencjalnie słabego działania usuwającego objawy ze strony układu oddechowego wywołane przez buprenorfinę, ponieważ buprenorfina silnie wiąże się z receptorami morfinowymi.

W przypadku stosowania naloksonu, przy ustalaniu czasu trwania leczenia i nadzoru medycznego potrzebnego do usunięcia skutków przedawkowania należy wziąć pod uwagę długi czas działania buprenorfiny. Nalokson może być usuwany z organizmu szybciej niż buprenorfina, co może skutkować nawrotem wcześniej już kontrolowanych objawów przedawkowania buprenorfiny. Z tego względu może być konieczne stosowanie wlewu ciągłego. Szybkość podawania wlewu dożylnego należy dostosowywać do reakcji pacjenta. Jeśli nie ma możliwości podania wlewu, konieczne może być wielokrotne podawanie naloksonu.

Mechanizm działania

Buprenorfina jest częściowym opioidowym agonistą/antagonistą, który wiąże się z receptorami typu μ (mi) i k (kappa) w mózgu. Jej aktywność w leczeniu podtrzymującym uzależnienia od opioidów przypisuje się powolnemu odwracalnemu wiązaniu się z receptorami typu μ, co w dłuższym okresie zmniejsza potrzebę przyjmowania narkotyków przez uzależnionych pacjentów.

Hypromeloza

Maltodekstryna

Polisorbat 20

Karbomer

Glicerol

Tytanu dwutlenek (E 171)

Sodu cytrynian

Kwas cytrynowy jednowodny

Olejek miętowy częściowo dementolizowany

Sukraloza

Butylowany hydroksytoluen (E 321)

Butylowany hydroksyanizol (E 320)

Tusz drukarski (hypromeloza, glikol propylenowy [E 1520], żelaza tlenek czarny [E 172])

Buprenorphine Neuraxpharm 0,4 mg lamelki podjęzykowe

Buprenorphine Neuraxpharm 0,4 mg lamelki podjęzykowe 2 lata Buprenorphine Neuraxpharm 4 mg, 6 mg, 8 mg lamelki podjęzykowe 30 miesięcy

Buprenorphine Neuraxpharm 0,4 mg lamelki podjęzykowe Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Buprenorphine Neuraxpharm 4 mg, 6 mg, 8 mg lamelki podjęzykowe Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.