opieka.farm
Portal tylko dla farmaceutów i techników farmaceutycznych.Tylko dla farmaceutów i techników Załóż konto Zaloguj się

Indeks leków

Lz

Magnesium sulfate Kalceks

siarczan magnezu Magnesii sulfas heptahydricus

roztwór do wstrzykiwań / do infuzji · AS Kalceks

ATC A12CC02inne preparaty uzupełniające niedobór składników mineralnychsubstancjainne leki z: siarczan magnezu

Warianty i ceny

Nazwa handlowaPostaćDawkaOpakowanieKat.100%50%30%RbezpłatnyInne refundacjeOpakowanieCenaDopłataSzczegóły
Magnesium sulfate KalceksRoztwór do wstrzykiwań / do infuzji200 mg/ml5 × 10 mlLz200 mg/ml · 5 × 10 ml
Magnesium sulfate KalceksRoztwór do wstrzykiwań / do infuzji200 mg/ml10 × 10 mlLz200 mg/ml · 10 × 10 ml
Magnesium sulfate KalceksRoztwór do wstrzykiwań / do infuzji200 mg/ml100 × 10 mlLz200 mg/ml · 100 × 10 ml

Wskazania

Produkt leczniczy Magnesium sulfate Kalceks, 200 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji jest wskazany:

  • w leczeniu niedoboru magnezu w potwierdzonej hipomagnezemii (np. u dzieci z pierwotną wrodzoną hipomagnezemią, u dorosłych z zespołem złego wchłaniania po uporczywej biegunce, przy przewlekłym alkoholizmie lub długotrwałym żywieniu pozajelitowym);
  • w zapobieganiu i leczeniu hipomagnezemii u pacjentów żywionych wyłącznie pozajelitowo;

- w torsade de pointes;

  • w kontroli i zapobieganiu napadom w ciężkim stanie przedrzucawkowym;
  • w kontroli i zapobieganiu nawrotom napadów w rzucawce.

Produkt jest wskazany do stosowania u dorosłych, młodzieży i dzieci.

Substancja czynna i dawka

Każdy 1 ml roztworu zawiera 200 mg magnezu siarczanu siedmiowodnego.

Każda ampułka 10 ml zawiera 2000 mg magnezu siarczanu siedmiowodnego.

1 g magnezu siarczanu siedmiowodnego = 98,6 mg lub 8,1 mEq lub 4,1 mmol magnezu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Postać i wygląd

Roztwór do wstrzykiwań/do infuzji

Przejrzysty, bezbarwny roztwór, wolny od widocznych cząstek.

pH roztworu 5,5 − 7,0

Osmolalność:

875-925 mOsmol/kg

Dawkowanie

Dawkowanie

Stężenie terapeutyczne osiągane jest niemal natychmiast po podaniu odpowiednich dawek dożylnych oraz w ciągu 60 minut po wstrzyknięciu domięśniowym.

Dorośli

Hipomagnezemia

Dawka jest ściśle indywidualna. Jako ogólne zalecenie można przyjąć, że w ciągu pierwszych 24 godzin można podać 8 do 12 g magnezu siarczanu , natomiast przez kolejne 3 lub 4 dni zaleca się podawanie 4 do 6 g na dobę, aby uzupełnić niedobory w organizmie. Maksymalna szybkość infuzji

nie powinna przekraczać 2 g/godz. Celem powinno być utrzymanie stężenia magnezu w surowicy powyżej 0,4 mmol/l.

Zwykle 10 do 20 ml produktu leczniczego Magnesium sulfate Kalceks, 200 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji podaje się powoli dożylnie (z szybkością 300 mg/min, tj. 1,5 ml/min), domięśniowo lub, w wyjątkowych sytuacjach, podskórnie (bolesne), wielokrotnie, jeśli to konieczne.

Zapobieganie i leczenie hipomagnezemii w całkowitym żywieniu pozajelitowym

Dawka jest ściśle indywidualna. Jako ogólne zalecenie można przyjąć 1 do 3 g/dobę magnezu siarczanu podawanego dożylnie.

Ciężki stan przedrzucawkowy lub rzucawka

Dożylnie można podać we wlewie początkową dawkę nasycającą 4 g, rozcieńczoną do odpowiedniej objętości, np. wlew 4 g magnezu siarczanu w 250 ml roztworu glukozy 5% lub chlorku sodu 0,9%, z maksymalną szybkością 4 ml/min (= 64 mg/min). Następnie stosuje się schemat podtrzymujący:

albo wlew dożylny z szybkością 1 do 2 g/godzinę, np. 5 g magnezu siarczanu rozpuszczonego w 1 litrze roztworu glukozy 5% lub chlorku sodu 0,9% z szybkością 200 ml/godzinę (= 1 g/godzinę), albo regularne wstrzyknięcia domięśniowe (patrz punkt 4.4), w zależności od ciągłej obecności odruchu rzepkowego i odpowiednich funkcji oddechowych oraz oddawaniu moczu. Terapia powinna być kontynuowana aż do ustania napadów.

Ważne jest, aby przy podawaniu magnezu siarczanu według któregokolwiek z tych schematów, przed każdym wstrzyknięciem wykonać następujące obserwacje kliniczne:

‒ muszą być obecne głębokie odruchy ścięgien;

‒ ilość oddechów na minutę musi wynosić co najmniej 16; oraz ‒ od poprzedniego wstrzyknięcia zostało wydalone 100 ml moczu.

Ponadto powinien być dostępny 1 g glukonianu wapnia jako antidotum na hipermagnezemię.

Torsade de pointes

Jako ogólne zalecenie przyjmuje się, że pojedynczy dożylny bolus 2 g powinien być podawany przez 2 do 3 minut. Wlew dożylny magnezu należy rozpocząć z szybkością 2 do 4 mg/min. W przypadku nawrotu torsade de pointes należy podać kolejną dawkę 2 g magnezu a szybkość wlewu dożylnego należy zwiększyć do 6 do 8 mg/min. Rzadko wymagany jest trzeci bolus 2 g.

Dzieci i młodzież

Hipomagnezemia

Magnezu siarczan w stężeniu 100 mg/ml, można podawać dzieciom dożylnie. W przypadku stosowania dożylnego u dzieci, szybkość podawania nie powinna przekraczać 0,1 ml/kg mc./min (10 mg/kg mc./min) roztworu siarczanu magnezu 100 mg/ml (co odpowiada 0,04 mmol/kg mc./min magnezu = 0,001 g/kg mc./min magnezu).

Zapobieganie i leczenie hipomagnezemii w całkowitym żywieniu pozajelitowym

Dawka jest ściśle indywidualna. Jako ogólne zalecenie można podać następujące dożylne dawki magnezu siarczanu:

Tabela 1 Dawkowanie w całkowitym żywieniu pozajelitowym u dzieci

WiekMagnez (mg/kg mc. /dobę)
Wcześniaki w pierwszych dniach życia2,5 do 5
Wcześniaki w późniejszych dniach życia5 do 7,5
0-6 miesięcy2,4 do 5
7-12 miesięcy4
1-18 lat2,4

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Pacjenci z niewydolnością nerek powinni otrzymywać 25 do 50% dawki początkowej zalecanej dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Zaleca się monitorowanie EKG przy dużych dawkach oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Z powodu niewystarczających danych nie ma zaleconych specjalnych instrukcji dawkowania dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma konkretnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Jednak magnezu siarczan do podania parenteralnego należy stosować ostrożnie u osób w podeszłym wieku, ponieważ zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby występują częściej w tej grupie wiekowej, a tolerancja na działania niepożądane może być mniejsza.

Sposób podawania

Podanie dożylne, domięśniowe, podskórne, zgodnie z informacjami podanymi dla każdego wskazania.

Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Przeciwwskazania

− Nadwrażliwość na magnez i jego sole lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

−

Hipermagnezemia.

− Ciężkie zaburzenia czynności nerek lub niewydolność nerek, jeśli dializa lub inne metody oczyszczania krwi są niedostępne.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Zwiększone ryzyko niedociśnienia i bradykardii

Podczas podawania magnezu siarczanu konieczne jest monitorowanie czynności życiowych, ponieważ zwiększa się ryzyko głębokiego niedociśnienia i bradykardii.

Powinno być natychmiast dostępne antidotum w postaci 1 g roztworu glukonianu wapnia do wstrzykiwań.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Sole magnezu należy podawać ostrożnie pacjentom z zaburzeniami czynności nerek. Należy też odpowiednio zmniejszyć dawkę (patrz punkt 4.2).

Skłonność do kamicy wapniowo-magnezowo-amonowo-fosforanowej

W takich przypadkach produkt należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Myasthenia gravis

Magnez do podania parenteralnego należy stosować ostrożnie u osób z miastenią, aby zapobiec zaostrzeniu stanu lub wywołaniu przełomu miastenicznego, oraz przed rozpoczęciem leczenia należy w poszczególnych przypadkach dokonać oceny stosunku ryzyka do korzyści .

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Chorobom wątroby często towarzyszy hipoalbuminemia, która może mieć wpływ na poziom całkowitego stężenia magnezu w surowicy. Jednakże u pacjentów z alkoholową chorobą wątroby, którym podawano dożylnie oraz doustnie normalne dawki siarczanu magnezu, nie obserwowano jakichkolwiek objawów przedawkowania magnezu.

Znane zwiększone ryzyko bloku serca

Magnez może powodować blok serca, ryzyko jest wyższe u pacjentów, którym podawane są już leki będące antagonistami receptorów wapniowych lub receptorów beta. Produkt można podawać pacjentom z wcześniej występującym blokiem serca lub pacjentom ze zwiększonym ryzykiem bloku serca tylko po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka, z dużą ostrożnością, przy zachowaniu odpowiednich środków bezpieczeństwa.

U pacjentów otrzymujących magnezu siarczan należy rutynowo monitorować stężenie wapnia w surowicy.

Podczas leczenia należy monitorować stężenie magnezu w surowicy.

Monitorowanie braku depresji oddechowej: częstość oddechów nie powinna być mniejsza niż 16 oddechów/min.

Wydalanie moczu nie powinno być mniejsze niż 25 ml/godz., ponieważ może to prowadzić do hipermagnezemii.

Należy sprawdzić obecność odruchu rzepkowego.

Leki działające na ośrodkowy układ nerwowy

Przy jednoczesnym podawanie barbituranów, leków narkotycznych lub innych leków nasennych (lub anestetyków ogólnoustrojowych) oraz magnezu, należy zachować ostrożność, ze względu na addytywne działanie magnezu i ryzyko depresji oddechowej (patrz punkt 4.5).

Monitorowanie braku depresji oddechowej: częstość oddechów nie powinna być mniejsza niż 16 oddechów/min.

Sposób podania

Lek należy podawać ostrożnie, jeśli wystąpi zaczerwienienie oraz pocenie się.

W związku z podawaniem magnezu siarczanu w postaci wstrzykiwań opisano w literaturze ból, zaczerwienienie, obrzęk lub ciepło w miejscu wstrzyknięcia, drenaż w miejscu wstrzyknięcia, przedłużone krwawienie, zapalenie tkanki łącznej, ropień aseptyczny, objawy reakcji alergicznej, takie jak trudności w oddychaniu lub obrzęk twarzy, uszkodzenie pobliskich struktur (naczynia krwionośne, kości lub nerwy), nieumyślne wstrzyknięcie donaczyniowe lub dokostne, martwicę tkanek, słabe wchłanianie z powodu dużej objętości wstrzyknięcia.

Zbyt szybkie podanie może prowadzić do szybko rozwijającego się rozszerzenia naczyń, obniżenia ciśnienia krwi. Jak wszystkie leki pozajelitowe, wstrzyknięcia magnezu siarczanu mogą podrażniać żyły; wynaczynienie może spowodować uszkodzenie tkanki.

Wstrzyknięcia domięśniowe

Leku nie należy podawać do mięśni wychudzonych lub atroficznych. W przypadku podawania domięśniowego należy unikać mięśni grzbietowo-pośladkowych i nerwu kulszowego.

Jeśli całkowita dawka do podania przekracza 5 ml, objętość wstrzyknięcia należy podzielić na więcej niż jedno miejsce głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego.

Iniekcje domięśniowe są bolesne i w 0,5% przypadków prowadzą do komplikacji w postaci miejscowego powstawania ropnia. Z tego powodu preferowane jest podanie dożylne. Jednak podanie domięśniowe staje się dogodniejszą opcją, gdy nie są dostępne pompy infuzyjne, nie jest możliwe ciągłe monitorowanie pacjenta lub gdy pacjent musi zostać przeniesiony do innej placówki.

Należy zachować ostrożność u starszych lub szczupłych pacjentów, którzy mogą tolerować jedynie do 2 ml w pojedynczym wstrzyknięciu. Nie należy używać jako miejsca wstrzyknięcia obszaru, w którym występują oznaki zakażenia lub urazu. W przypadku powtarzania dawki domięśniowej, należy zmienić miejsce wstrzyknięcia, aby uniknąć uszkodzeń lub dyskomfortu mięśni.

Substancje pomocnicze

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Interakcje – z czym nie łączyć

Środki zwiotczające mięśnie

Działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie jest nasilane i przedłużane przez sole magnezu podawane pozajelitowo, oraz w badaniu in vitro na dorosłych komórkach mięśniowych, magnezu siarczan wzmaga działanie niedepolaryzującego środka zwiotczającego mięśnie, wekuronium, na nikotynowy receptor acetylocholiny, skutkujące zwiotczeniem mięśnia.

Nifedypina

Zgłaszano głęboką hipotensję.

Antagoniści wapnia lub środki moczopędne

Istnieje ryzyko zdarzeń sercowo-oddechowych podczas jednoczesnego stosowania dożylnego magnezu siarczanu z antagonistami wapnia lub środkami moczopędnymi (takimi jak tiazydy i furosemid).

Sole wapnia

Sole wapnia mogą zmniejszać skuteczność magnezu. Kilka enzymów aktywowanych magnezem jest hamowanych przez wapń.

Glikozydy naparstnicy

Sole magnezu należy również stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących glikozydy naparstnicy.

Wykazano, że magnez blokuje przejściowy prąd dokomórkowy przenoszony przez wapń, generowany przez glikozydy naparstnicy. Jednakże, magnezu siarczan podawany dożylnie w odpowiednich ilościach (2 do 3 g w ciągu jednej minuty, a następnie 2 g/godz. przez 4 do 5 godzin) jest skuteczny w kontrolowaniu drażliwości komór spowodowanej toksycznymi poziomami preparatów naparstnicy.

Depolaryzujące środki zwiotczające

Podawanie pozajelitowe soli magnezowych może nasilać działanie środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe.

Środki antybakteryjne

Hamowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego przez magnez podawany pozajelitowo i antybiotyki aminoglikozydowe może być addytywne.

Przy jednoczesnym podawanie barbituranów, leków narkotycznych lub innych leków nasennych (lub anestetyków ogólnoustrojowych) oraz magnezu, należy zachować ostrożność, ze względu na addytywne działanie magnezu i ryzyko depresji oddechowej (patrz punkt 4.5).

Lek a ciąża

Ciąża

Dane otrzymane z dużej liczby (ponad 1000 kobiet w ciąży) zastosowań produktu w okresie ciąży wskazują, że magnezu siarczan nie wywołuje wad rozwojowych i nie działa szkodliwie na płód/noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Produkt Magnesium sulfate Kalceks może być stosowany w okresie ciąży, jeśli wymaga tego stan kliniczny. Magnez przenika przez łożysko u matek leczonych dużymi dawkami, np. w stanie przedrzucawkowym, wywołując hipotonię i depresję oddechową u noworodka. W przypadku stosowania u kobiet w ciąży należy monitorować tętno płodu i unikać podawania leku w ciągu 2 godzin przed porodem.

Stężenie magnezu w surowicy u wcześniaków jest wyższe niż u dorosłych.

Antykoncepcja i planowanie ciąży

Lek a karmienie piersią

Karmienie piersią

Magnezu siarczan przenika do mleka ludzkiego, ale przy dawkach leczniczych produktu Magnesium sulfate Kalceks nie przewiduje się wpływu na organizm noworodków/dzieci karmionych piersią.

Produkt Magnesium sulfate Kalceks możne być stosowany podczas karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów

Jest mało prawdopodobne, aby podawany pozajelitowo magnezu siarczan wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak, oceniając na podstawie możliwych działań niepożądanych, niektórzy pacjenci mogą mieć zawroty głowy lub odczuwać senność po otrzymaniu magnezu siarczanu. Pacjentom należy zalecić, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali maszyn.

Przedawkowanie

Objawy

Dożylne wlewy magnezu mogą powodować hipermagnezemię nawet w przypadku prawidłowej czynności nerek. Klinicznymi objawami przedawkowania będą objawy hipermagnezemii.

Pacjenci z niewydolnością nerek i zaburzeniami metabolicznymi rozwijają toksyczność przy niższych dawkach.

Zanik głębokiego odruchu ścięgnistego jest użytecznym objawem klinicznym do wykrycia początku zatrucia magnezem. Zatrucie magnezem objawia się gwałtownym spadkiem ciśnienia krwi i porażeniem oddychania. Potencjalne objawy hipermagnezemii przedstawiono w Tabeli 2.

Tabela 2 Potencjalne objawy hipermagnezemii

Stężenia magnezuManifestacja objawów przedawkowania
mg/dlmEq/lmmol/l
<1,2<1<0,5Tężyczka Napady padaczkowe Arytmie
1,2-1,81,0-1,50,5-0,75Drażliwość nerwowo-mięśniowa Hipokalcemia Hipokaliemia
1,8-2,51,5-2,10,75-1,05Stężenie magnezu w normie
2,5-5,02,1-4,21,05-2,1Zwykle bezobjawowo
5,0-7,04,2-5,82,1-2,9Letarg Ospałość Zaczerwienienia Nudności i wymioty Zmniejszony odruch głębokiego ścięgna
7,0-125,8-102,9-5Senność Utrata głębokich odruchów ścięgien Niedociśnienie Zmiany EKG
>12>10>5Całkowite zatrzymanie akcji serca Bezdech Paraliż Śpiączka

Leczenie

U pacjentów z łagodną hipermagnezemią zakończenie terapii magnezem jest często wystarczające do przywrócenia normalnego stężenia magnezu.

W ciężkiej hipermagnezemii sole wapnia mogą odwrócić niedociśnienie i depresję oddechową.

Pacjentom podaje się dożylnie 100 do 200 mg wapnia pierwiastkowego (10 do 20 ml wapnia glukonianu 10%) przez 5 do 10 minut.

Alternatywnie, pacjentom z ciężkim zatruciem magnezem można podać 1 g dożylnego glukonianu wapnia. Następnie należy podawać wlew 150 do 100 mg wapnia przez 5 do 10 minut. Jeśli czynność nerek jest wystarczająca, należy podawać płyny w celu pobudzenia klirensu nerkowego magnezu.

Można ją zwiększyć poprzez zastosowanie furosemidu.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub u pacjentów, u których inne metody okazały się nieskuteczne, dializa wolna od magnezu umożliwia szybkie oczyszczenie organizmu z nadmiaru magnezu. Zarówno dializa otrzewnowa, jak i hemodializa są skuteczne w obniżaniu stężenia magnezu.

Mechanizm działania

Magnez jest kofaktorem ponad 300 reakcji enzymatycznych, działając zarówno na substrat (szczególnie w reakcjach z udziałem ATP, gdzie jego wiązanie z nukleotydem wywołuje odpowiednią konformację i pomaga osłabić końcowe wiązanie O–P ATP, ułatwiając w ten sposób transfer fosforanu), lub na sam enzym, jako składnik strukturalny lub katalityczny. Ponieważ wykorzystanie ATP dotyczy wielu szlaków metabolicznych, magnez jest niezbędny pośrednio w metabolizmie do syntezy węglowodanów, lipidów, kwasów nukleinowych i białek, jak również do określonych czynności w różnych narządach, takich jak układ nerwowo-mięśniowy lub sercowo-naczyniowy.

Magnez może wpływać na wapń na poziomie błony lub wiązać się z fosfolipidami błony, modulując w ten sposób przepuszczalność błony i parametry elektryczne. Magnez ma wpływ na zdrowie kości dzięki swojej roli w strukturze kryształów hydroksyapatytu w kości.

Substancje pomocnicze

Kwas siarkowy (do ustalenia pH)

Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH)

Woda do wstrzykiwań

Niezgodności

Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

Magnezu siarczan jest niezgodny z solami wapnia (glukoheptonian, glukonian), węglanami alkalicznymi (tworząc nierozpuszczalny magnezu węglan), wodorowęglanami, wodorotlenkami

alkalicznymi (tworząc nierozpuszczalny magnezu wodorotlenek), fosforanami, salicylanami, polimyksyny B siarczanem, tobramycyny siarczanem, streptomycyny siarczanem, amfoterycyną B, tetracykliną, aminoglikozydami, klindamycyną, benzylopenicyliną, nafcyliną, dobutaminą, hydrokortyzonu sodu bursztynianem, prokainą, emulsjami lipidowymi.

Przechowywanie i termin

Nieotwarta ampułka: 5 lat

Okres ważności po pierwszym otwarciu

Produkt leczniczy należy zużyć natychmiast po otwarciu ampułki (patrz punkt 6.6).

Okres ważności po rozcieńczeniu

Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przez 72 godziny w temperaturze 30°C i temperaturze od 2°C do 8°C po rozcieńczeniu roztworem chlorku sodu 0,9% lub roztworem glukozy 5%.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania w trakcie użycia odpowiada użytkownik i normalnie czas ten nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że rozcieńczenie miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Nie zamrażać.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu lub pierwszym otwarciu, patrz punkt 6.3.

Data zatwierdzenia tekstu

11/07/2022

Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) Magnesium sulfate Kalceks

Dokument wczyta się, gdy tu dojedziesz.

z 12Strzałki albo przesunięcie palcem

Ulotka dla pacjenta