Esomeprazole Zentiva

Produkt leczniczy Esomeprazole Zentiva jest wskazany do stosowania u dorosłych:

• W leczeniu hamującym wydzielanie kwasu żołądkowego, gdy leczenie drogą doustną nie jest możliwe, np.:
• w chorobie refluksowej przełyku (ang. gastroesophageal reflux disease, GERD) u pacjentów z zapaleniem błony śluzowej i (lub) ciężkimi objawami refluksu.
• w leczeniu owrzodzeń żołądka związanych ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).
• w profilaktyce owrzodzeń żołądka i dwunastnicy związanych ze stosowaniem NLPZ, u pacjentów z grupy ryzyka.
• W profilaktyce nawrotów krwawienia po endoskopii leczniczej z powodu ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy.

Produkt leczniczy Esomeprazole Zentiva jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 18 lat:

• W leczeniu hamującym wydzielanie kwasu żołądkowego, gdy leczenie drogą doustną nie jest możliwe, np.:
• w chorobie refluksowej przełyku u pacjentów z zapaleniem błony śluzowej przełyku z nadżerkami i (lub) ciężkimi objawami refluksu.

Każda fiolka zawiera 40 mg ezomeprazolu (w postaci soli sodowej ezomeprazolu).

Jeden ml zrekonstytuowanego koncentratu zawiera 8 mg ezomeprazolu

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmoL (23 mg) sodu na 40 mg, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji

Biały do białawego porowaty krążek lub proszek.

Dawkowanie

Dorośli

W leczeniu hamującym wydzielanie kwasu żołądkowego, gdy leczenie drogą doustną nie jest możliwe Pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leków doustnie, można leczyć pozajelitowo dawką 20 mg do 40 mg raz na dobę.

Pacjentów z refluksowym zapaleniem błony śluzowej przełyku należy leczyć dawką 40 mg raz na dobę. Pacjentów leczonych objawowo z powodu choroby refluksowej należy leczyć dawką 20 mg raz na dobę.

Zazwyczaj stosowana dawka w leczeniu owrzodzeń żołądka związanych ze stosowaniem NLPZ wynosi 20 mg raz na dobę. W profilaktyce owrzodzeń żołądka i dwunastnicy związanych ze stosowaniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka należy stosować dawkę 20 mg raz na dobę.

Zwykle leczenie dożylne powinno się prowadzić krótko i przejść na leczenie doustne, jak tylko będzie to możliwe.

Profilaktyka nawrotów krwawienia z owrzodzenia żołądka lub dwunastnicy

Po endoskopii leczniczej wykonanej z powodu ostrego krwawienia z owrzodzenia żołądka lub dwunastnicy należy podać 80 mg w infuzji (bolus) trwającej 30 minut, po której należy podać ciągłą infuzję dożylną w dawce 8 mg/godz. przez 3 doby (72 godziny).

Po okresie leczenia pozajelitowego należy zastosować doustne leczenie hamujące wydzielanie kwasu żołądkowego.

Sposób podawania

Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Wstrzyknięcie

Dawka 40 mg

5 mL zrekonstytuowanego roztworu (8 mg/mL) należy podać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg

2,5 mL lub połowę zrekonstytuowanego roztworu (8 mg/mL), należy podać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Wszystkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć.

Infuzja

Dawka 40 mg

Zrekonstytuowany roztwór należy podać w postaci infuzji dożylnej trwającej od 10 do 30 minut.

Dawka 20 mg

Połowę zrekonstytuowanego roztworu należy podać w postaci infuzji dożylnej trwającej od 10 do 30 minut. Wszelkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć.

Dawka 80 mg podawana w bolusie

Zrekonstytuowany roztwór należy podać w ciągłej infuzji dożylnej trwającej 30 minut.

Dawka 8 mg/godz.

Zrekonstytuowany roztwór należy podać w postaci ciągłej infuzji dożylnej trwającej 71,5 godziny (wyliczona szybkość infuzji 8 mg/godz. Okres ważności zrekonstytuowanego roztworu, patrz punkt 6.3).

Szczególne populacje pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma konieczności modyfikowania dawki. Ze względu na ograniczone doświadczenie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek powinni być oni leczeni z zachowaniem ostrożności (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Choroba refluksowa przełyku: U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności modyfikowania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności

wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 20 mg ezomeprazolu (patrz punkt 5.2).

Krwawiące owrzodzenia: U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności modyfikowania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby po podaniu dawki początkowej 80 mg ezomeprazolu w bolusie wystarczające może być podanie ciągłej infuzji dożylnej w dawce 4 mg/godz. przez 71,5 godziny (patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikowania dawki.

Dzieci i młodzież

Dawkowanie

Dzieci i młodzież w wieku od 1 do 18 lat

W leczeniu hamującym wydzielanie kwasu żołądkowego, gdy leczenie drogą doustną nie jest możliwe

Pacjenci, którzy nie mogą przyjmować leków doustnych, mogą być leczeni pozajelitowo raz na dobę w ramach pełnego okresu leczenia z powodu choroby refluksowej przełyku (patrz dawki w tabeli poniżej).

Zwykle leczenie dożylne powinno się prowadzić krótko i przejść na leczenie doustne, jak tylko będzie to możliwe.

Zalecane dawki dożylne ezomeprazolu Grupa wiekowa Leczenie nadżerkowego Leczenie objawowe choroby refluksowego zapalenia błony refluksowej przełyku śluzowej przełyku

Sposób podawania

Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Wstrzyknięcie

Dawka 40 mg

5 ml zrekonstytuowanego roztworu (8 mg/mL) należy podać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg

2,5 mL, czyli połowę zrekonstytuowanego roztworu (8 mg/mL), należy podać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Wszelkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć.

Dawka 10 mg

1,25 mL zrekonstytuowanego roztworu (8 mg/mL) należy podać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Wszelkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć.

Infuzja

Dawka 40 mg

Zrekonstytuowany roztwór należy podać w postaci infuzji dożylnej trwającej od 10 do 30 minut.

Dawka 20 mg

Połowę zrekonstytuowanego roztworu należy podać w postaci infuzji dożylnej trwającej od 10 do 30 minut. Wszystkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć.

Dawka 10 mg

Jedną czwartą zrekonstytuowanego roztworu należy podać w postaci infuzji dożylnej trwającej od 10 do 30 minut. Wszystkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć.

Nadwrażliwość na substancję czynną, podstawione benzoimidazole lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Ezomeprazolu nie należy stosować jednocześnie z nelfinawirem (patrz punkt 4.5).

W przypadku obecności jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znaczny niezamierzony spadek masy ciała, nawracające wymioty, dysfagia, wymioty krwawe lub smoliste stolce) oraz w przypadku podejrzenia lub obecności owrzodzenia żołądka należy wykluczyć chorobę nowotworową, gdyż stosowanie ezomeprazolu może łagodzić objawy i opóźniać rozpoznanie.

Zakażenia przewodu pokarmowego

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej może prowadzić do nieznacznego zwiększenia ryzyka zakażeń przewodu pokarmowego wywoływanych przez bakterie z rodzaju Salmonella i Campylobacter (patrz punkt 5.1).

Wchłanianie witaminy B 12

Ezomeprazol, tak jak wszystkie inne leki hamujące wydzielanie kwasu żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B 12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipo- lub achlorhydrii. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów ze zmniejszonymi zapasami witaminy B 12 w organizmie lub u których występują czynniki ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B 12 wskutek długotrwałego leczenia.

Hipomagnezemia

U pacjentów leczonych za pomocą inhibitorów pompy protonowej (ang. proton pump inhibitors, PPI), takich jak ezomeprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez rok, opisywano ciężką hipomagnezemię. Mogą pojawiać się poważne objawy hipomagnezemii, takie jak zmęczenie, tężyczka, majaczenie, drgawki, zawroty głowy i komorowe zaburzenia rytmu serca, choć objawy te mogą rozwijać się niepostrzeżenie i mogą pozostać niezauważone. U większości pacjentów objawy hipomagnezemii uległy złagodzeniu po uzupełnieniu magnezu i odstawieniu IPP. U pacjentów, u których spodziewane jest długotrwałe stosowanie IPP lub którzy przyjmują IPP łącznie z digoksyną lub produktami leczniczymi mogącymi wywoływać hipomagnezemię (np. diuretykami), lekarz powinien rozważyć oznaczenie stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia za pomocą IPP oraz okresowo w trakcie leczenia.

Ryzyko złamań

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie jeśli stosowane są w dużych dawkach i przez długi czas (ponad rok), mogą nieznacznie zwiększać ryzyko złamań w obrębie stawu biodrowego, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób w podeszłym wieku lub w obecności innych znanych czynników ryzyka.

Z badań obserwacyjnych wynika, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Za ten wzrost zagrożenia złamaniami częściowo mogą być odpowiedzialne inne czynniki ryzyka. Pacjenci narażeni na ryzyko osteoporozy powinni być objęci opieką zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi i powinni przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Podostry skórny toczeń rumieniowaty (ang. subacute cutaneous lupus erythematosus – SCLE)

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej związane jest w bardzo rzadkich przypadkach z SCLE.

W przypadku wystąpienia zmian, zwłaszcza w obrębie obszarów skóry wystawionych na działanie promieni słonecznych, i jeśli towarzyszą im bóle stawów, pacjent powinien niezwłocznie zwrócić się po pomoc lekarską i lekarz powinien rozważyć przerwanie stosowania ezomeprazolu. Wystąpienie SCLE po wcześniejszym leczeniu inhibitorem pompy protonowej może zwiększać ryzyko wystąpienia SCLE podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Jednoczesne podawanie z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego podawania ezomeprazolu z atazanawirem (patrz punkt 4.5). Jeżeli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zalecane jest ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg i 100 mg rytonawiru. Nie należy stosować dawki ezomeprazolu większej niż 20 mg.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Przy rozpoczynaniu lub kończeniu stosowania ezomeprazolu należy brać pod uwagę możliwe jego interakcje z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez CYP2C19. Obserwuje się interakcje między klopidogrelem a ezomeprazolem (patrz punkt 4.5).

Kliniczne znaczenie tych interakcji jest niepewne. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCARs)

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (ang. Serious cutaneous adverse reactions SCARs), takie jak rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme, EM), zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens- Johnson syndrome, SJS), toksyczna rozpływna martwica naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS), które mogą zagrażać życiu lub spowodować zgon, były zgłaszane bardzo rzadko w związku z leczeniem ezomeprazolem.

Pacjentów należy poinformować o podmiotowych i przedmiotowych objawach ciężkiej reakcji skórnej typu EM/SJS/TEN/DRESS, a w przypadku zaobserwowania jakichkolwiek objawów wskazujących na taką reakcję powinni oni natychmiast zasięgnąć porady lekarza..

Stosowanie esomeprazolu należy przerwać natychmiast po wystąpieniu podmiotowych i przedmiotowych objawów ciężkich reakcji skórnych. W razie konieczności pacjent powinien zostać objęty dodatkową opieką medyczną/ścisłą kontrolą. U pacjentów, u których wystąpiły reakcje typu EM/SJS/TEN/DRESS, nie należy wznawiać stosowania leku po ustąpieniu działań niepożądanych.

Nie należy ponownie podawać leku pacjentom z EM/SJS/TEN/DRESS.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Zwiększenie stężenia chromograniny A (CgA) może zakłócać wyniki badań wykrywających obecność guzów neuroendokrynnych. W celu uniknięcia tego zakłócenia należy przerwać leczenie ezomeprazolem na co najmniej 5 dni przed pomiarami stężenia CgA (patrz punkt 5.1). Jeżeli po pomiarze wstępnym wartość stężenia CgA i gastryny nie wróciły do zakresu referencyjnego, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od zaprzestania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych produktów leczniczych

Inhibitory proteazy

Zgłaszano przypadki interakcji między omeprazolem a niektórymi inhibitorami proteazy. Znaczenie kliniczne i mechanizmy leżące u podłoża tych interakcji nie zawsze są znane. Zwiększone pH żołądkowe podczas leczenia omeprazolem może powodować zmiany we wchłanianiu inhibitorów proteazy. Inne możliwe mechanizmy interakcji obejmują hamowanie CYP2C19.

W przypadku atazanawiru i nelfinawiru, zgłaszano zmniejszone stężenia w surowicy, kiedy leki te stosowano łącznie z omeprazolem, w związku z czym nie zaleca się ich łącznego podawania.

Jednoczesne podawanie u zdrowych ochotników omeprazolu (w dawce 40 mg raz na dobę) z atazanawirem w dawce 300 mg z dodatkiem 100 mg rytonawiru prowadziło do znacznego zmniejszenia ekspozycji na atazanawir (około 75% spadek AUC, C max i C min ).

Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie skompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne podawanie u zdrowych ochotników omeprazolu (w dawce 20 mg raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg z dodatkiem 100 mg rytonawiru prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na atazanawir o około 30% w porównaniu z ekspozycją obserwowaną w przypadku stosowania atazanawiru w dawce 300 mg łącznie z rytonawirem w dawce 100 mg raz na dobę bez omeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę. Jednoczesne podawanie omeprazolu (w dawce 40 mg raz na dobę) prowadziło do zmniejszenia średnich wartości AUC, C max i C min nelfinawiru o 36–39% oraz średnich wartości AUC, C max i C min farmakologicznie czynnego metabolitu M8 o 75–92%. Ze względu na podobne działanie farmakodynamiczne i właściwości farmakokinetyczne omeprazolu i ezomeprazolu jednoczesne podawanie ezomeprazolu i atazanawiru nie jest zalecane (patrz punkt 4.4), a jednoczesne podawanie ezomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

W przypadku sakwinawiru (podawanego z rytonawirem), to podczas jednoczesnego stosowania tego leku z omeprazolem (w dawce 40 mg raz na dobę) stwierdzano zwiększone stężenie sakwinawiru (80–100%). Stosowanie omeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę nie wpływało na ekspozycję na darunawir (stosowany z dodatkiem rytonawiru) ani amprenawir (stosowany z dodatkiem rytonawiru).

Stosowanie ezomeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę nie wpływało na ekspozycję na amprenawir (stosowany z dodatkiem rytonawiru i bez dodatku rytonawiru). Stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę nie wpływało na ekspozycję na lopinawir (stosowany z dodatkiem rytonawiru).

Metotreksat

Stwierdzono, że przy łącznym podawaniu IPP z metotreksatem stężenie tego drugiego u niektórych pacjentów wzrasta. Przy podawaniu dużych dawek metotreksatu może być konieczne rozważenie tymczasowego odstawienia ezomeprazolu.

Takrolimus

Zgłaszano, że jednoczesne podawanie ezomeprazolu z takrolimusem zwiększa stężenie takrolimusu w surowicy. Należy wzmocnić monitorowanie stężenia takrolimusu, jak również czynności nerek (klirens kreatyniny) i w razie konieczności zmodyfikować dawkę takrolimusu.

Produkty lecznicze, których wchłanianie zależy od pH

Zahamowanie wydzielania kwasu żołądkowego w trakcie leczenia ezomeprazolem lub innymi inhibitorami pompy protonowej może prowadzić do zmniejszenia lub zwiększenia wchłaniania produktów leczniczych, których wchłanianie zależy od pH soku żołądkowego. Tak jak w przypadku innych produktów leczniczych zmniejszających kwasowość wewnątrz żołądka, w trakcie stosowania ezomeprazolu może dochodzić do zmniejszenia wchłaniania produktów leczniczych takich jak ketokonazol, itrakonazol czy erlotynib oraz do zwiększenia wchłaniania digoksyny. Jednoczesne leczenie omeprazolem (w dawce 20 mg na dobę) i digoksyną u osób zdrowych zwiększało biodostępność digoksyny o 10% (u dwóch na dziesięć osób do 30%). Toksyczność digoksyny była opisywana rzadko. Należy jednak zachować ostrożność w przypadku podawania ezomeprazolu w dużych dawkach pacjentom w podeszłym wieku. Należy wtedy wzmocnić monitorowanie działania terapeutycznego digoksyny.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Ezomeprazol hamuje aktywność CYP2C19 — głównego enzymu metabolizującego ezomeprazol.

W związku z tym, gdy ezomeprazol jest łączony z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klomipramina, fenytoina itp., stężenie tych produktów leczniczych w osoczu może ulegać zwiększeniu i konieczne może być obniżenie ich dawkowania. Nie przeprowadzono żadnych badań interakcji in vivo z zastosowaniem dożylnego schematu wysokodawkowego (80 mg + 8 mg/godz.). Wpływ ezomeprazolu na produkty lecznicze

metabolizowane przez CYP2C19 może być bardziej wyrażony podczas stosowania tego schematu dawkowania, w związku z czym podczas wspomnianego 3-dniowego okresu leczenia pacjenci powinni być ściśle monitorowani.

Diazepam

Jednoczesne podanie doustne 30 mg ezomeprazolu prowadziło do zmniejszenia o 45% klirensu diazepamu, będącego substratem CYP2C19.

Fenytoina

Jednoczesne podanie doustne 40 mg ezomeprazolu i fenytoiny prowadziło do zmniejszenia o 13% stężenia fenytoiny w osoczu mierzonego w stężeniu minimalnym u pacjentów z padaczką. Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu, w okresie włączania i odstawiania ezomeprazolu.

Worykonazol

Omeprazol (w dawce 40 mg raz na dobę) prowadził do zwiększenia C max i AUC τ worykonazolu (będącego substratem CYP2C19) odpowiednio o 15% i 41%.

Cylostazol

Zarówno omeprazol, jak i ezomeprazol są inhibitorami CYP2C19. W badaniu krzyżowym omeprazol podawany w dawce 40 mg zdrowym uczestnikom prowadził do zwiększenia C max i AUC cylostazolu o odpowiednio 18% i 26%, a jednego z jego czynnych metabolitów o odpowiednio 29% i 69%.

Cyzapryd

U zdrowych ochotników jednoczesne podanie doustne 40 mg ezomeprazolu i cyzaprydu prowadziło do zwiększenia pola powierzchni pod krzywą zależności stężenie – czas (AUC) o 32% dla cyzaprydu oraz wydłużenie okresu półtrwania (t 1/2 ) cyzaprydu o 31%, jednak bez istotnego wzrostu maksymalnego stężenia cyzaprydu w osoczu. Nieznaczne wydłużenie odstępu QTc obserwowane po podaniu samego cyzaprydu nie podlegało dalszemu zwiększeniu, kiedy cyzapryd podawany był w skojarzeniu z ezomeprazolem.

Warfaryna

W wyniku jednoczesnego podania doustnego 40 mg ezomeprazolu pacjentom leczonym warfaryną w badaniu klinicznym wykazano, że czasy krzepnięcia utrzymują się w akceptowalnym zakresie.

W okresie po dopuszczeniu postaci doustnej ezomeprazolu do obrotu stwierdzono natomiast kilka izolowanych przypadków istotnego klinicznie zwiększenia wartości INR (Międzynarodowy Współczynnik Znormalizowany) przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Przy włączaniu i odstawianiu ezomeprazolu u pacjentów leczonych jednocześnie warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny zaleca się monitorowanie stanu pacjenta.

Klopidogrel

Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały istnienie interakcji farmakokinetycznych lub farmakodynamicznych między klopidogrelem (dawka nasycająca 300 mg lub dawka podtrzymująca 75 mg/dobę) i ezomeprazolem (40 mg doustnie raz na dobę) prowadzących do zmniejszenia o średnio 40% ekspozycji na czynny metabolit klopidogrelu i prowadzących do zmniejszenia maksymalnego hamowania (indukowanej przez ADP) agregacji płytek krwi średnio o 14%.

Kiedy klopidogrel był podawany łącznie z produktem złożonym zawierającym 20 mg ezomeprazolu i 81 mg kwasu acetylosalicylowego i porównywany ze stosowaniem samego klopidogrelu w badaniu z udziałem zdrowych ochotników, stwierdzano zmniejszenie ekspozycji na czynny metabolit klopidogrelu o prawie 40%. Natomiast maksymalny poziom hamowania (indukowanej przez ADP) agregacji płytek krwi u tych osób był taki sam w grupie otrzymującej sam klopidogrel oraz w grupie otrzymującej klopidogrel i produkt złożony (ezomeprazol + kwas acetylosalicylowy).

Dane z badań obserwacyjnych i klinicznych dotyczące implikacji klinicznych interakcji farmakokinetyczno-farmakodynamicznych ezomeprazolu, jeżeli chodzi o duże zdarzenia sercowo- naczyniowe, są niespójne. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Badane produkty lecznicze niewykazujące klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina lub chinidyna

Stwierdzono, że ezomeprazol nie ma żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny ani chinidyny.

Naproksen lub rofekoksyb

W badaniach służących ocenie jednoczesnego podawania ezomeprazolu oraz naproksenu lub rofekoksybu nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych w badaniach krótkoterminowych.

Wpływ innych produktów leczniczych na farmakokinetykę ezomeprazolu

Produkty lecznicze, które hamują CYP2C19 i (lub) CPY3A4

Ezomeprazol jest metabolizowany przez CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne podawanie doustne ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 klarytromycyny (w dawce 500 mg dwa razy na dobę) prowadziło do podwojenia ekspozycji (AUC) na ezomeprazol.

Jednoczesne podawanie ezomeprazolu i inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do ponad dwukrotnego zwiększenia ekspozycji na ezomeprazol. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 - worykonazol - zwiększał AUC τ omeprazolu o 280%. W żadnej z tych sytuacji nie ma generalnie potrzeby modyfikowania dawki ezomeprazolu. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i w przypadkach, w których stosowanie ezomeprazolu jest wskazane długoterminowo, należy rozważyć zmodyfikowanie dawki.

Produkty lecznicze, które indukują CYP2C19 i (lub) CPY3A4

Produkty lecznicze, co do których wiadomo, że indukują CYP2C19 lub CYP3A4 bądź też oba te izoenzymy (np. ryfampicyna i ziele dziurawca), mogą prowadzić do zmniejszenia stężenia ezomeprazolu w surowicy w wyniku nasilania jego metabolizmu.

Dzieci i młodzież

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych

Ciąża

Dane na temat ciąż, podczas których doszło do ekspozycji na ezomeprazol, są niewystarczające. Dane otrzymane z ograniczonej liczby (300–1000 kobiet w ciąży) zastosowań produktu leczniczego w okresie ciąży nie wskazują, że ezomeprazol wywołuje wady rozwojowe lub działa szkodliwie na płód i noworodka.

W przypadku podawania mieszaniny racemicznej omeprazolu, dane pochodzące z badań epidemiologicznych dotyczące większej liczby ciąż, podczas których doszło do ekspozycji, nie wskazują, by ezomeprazol wywoływał wady rozwojowe lub działał szkodliwie na płód i noworodka.

Badania na zwierzętach, którym podawano ezomeprazol, nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodkowo-płodowy. Badania na zwierzętach, którym podawano mieszaninę racemiczną, nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, poród ani rozwój poporodowy.

Przepisując ezomeprazol kobietom w ciąży należy zachować ostrożność.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka ludzkiego. Brak jest wystarczających informacji dotyczących wpływu ezomeprazolu na organizm noworodków i dzieci. Ezomeprazol nie powinien być stosowany podczas karmienia piersią.

Ezomeprazol wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Zgłaszano działania niepożądane, takie jak zawroty głowy (niezbyt często) i niewyraźne widzenie (niezbyt często) (patrz punkt 4.8). W przypadku wystąpienia tych działań niepożądanych pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Doświadczenie dotyczące zamierzonego przedawkowania jest bardzo ograniczone. Objawy opisane w związku z doustnym przyjęciem dawki 280 mg miały postać objawów żołądkowo-jelitowych i osłabienia. Przyjęcie pojedynczych doustnych dawek ezomeprazolu wynoszących 80 mg i dożylnych wynoszących 308 mg w okresie 24 godzin nie prowadziło do pojawienia się jakichkolwiek objawów.

Nie jest znana swoista odtrutka. Ezomeprazol jest silnie wiązany przez białka osocza, w związku z

czym nie poddaje się łatwo dializie. Jak w każdym przypadku przedawkowania, leczenie powinno mieć charakter objawowy i należy zastosować ogólne środki wspomagające podtrzymanie czynności życiowych.

Mechanizm działania

Ezomeprazol jest słabą zasadą; w silnie kwasowym środowisku kanalików wydzielniczych komórek okładzinowych dochodzi do gromadzenia się go i przemiany do postaci czynnej, gdzie hamuje enzym

H + /K + -ATP-azę - pompę protonową - i hamuje zarówno podstawowe, jak i stymulowane wydzielanie kwasu żołądkowego.

Disodu edetynian

Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH)

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

21 miesięcy.

Okres ważności po rekonstytucji

Nie przechowywać w lodówce.

Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną produktu leczniczego podczas stosowania w ciągu 12 godzin w temperaturze 30°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli metoda rekonstytucji nie wyklucza ryzyka skażenia mikrobiologicznego, produkt należy zużyć natychmiast.

Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas oraz warunki przechowywania odpowiada osoba stosująca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Natomiast fiolki mogą być przechowywane i wystawione na światło wewnątrz pomieszczeń poza pudełkiem przez maksymalnie 24 godziny.