Czy plastry transdermalne można dzielić? – Wyjaśniamy!

Autorzy: mgr farm. Marlena Bojarska i mgr farm. Konrad Tuszyński
Publikacja: 09/07/2025
Aktualizacja: 09/07/2025
Zastanawiasz się, czy można przeciąć plaster z lekiem, by uzyskać mniejszą dawkę? W przypadku systemów transdermalnych to poważny błąd – sprawdź, dlaczego cięcie może zaburzyć działanie leku i narazić pacjenta na niebezpieczeństwo.

Spis treści

Treść tylko dla farmaceutów i techników farmaceutycznych.

Pytanie

Czy przecięcie plastra transdermalnego w celu uzyskania mniejszej dawki danej substancji czynnej niż najmniejsza dostępna w obrocie wpłynie na skuteczność tej postaci leku?

Krótka odpowiedź

Plastry transdermalne są z założenia jednodawkową postacią leku – nie powinno się ich dzielić (np. przecinać), ponieważ mogłoby to spowodować zniszczenie ich struktury, która warunkuje uwalnianie stałej ilości leku w danej jednostce czasu. Przecięcie plastra transdermalnego może przyczynić się do niekontrolowanego uwalniania lub utraty części substancji czynnej, przez co jej stężenie we krwi pacjenta nie będzie stałe. Dodatkowo, w praktyce trudno o precyzyjny podział gotowej postaci leku na równe części, co przyczyniłoby się do niezamierzonego zwiększenia lub zmniejszenia żądanej dawki.

Wyjaśnienie

Plaster transdermalny, inaczej Trandermalny System Terapeutyczny, w skrócie TTS (Transdermal Therapeutic System) lub TDS (Transdermal Delivery System) to postać leku, która umożliwia wchłanianie substancji czynnej do krążenia ogólnego przez skórę – uzyskuje się działanie ogólnoustrojowe leku z pominięciem przewodu pokarmowego, w tym efektu pierwszego przejścia. Systemy transdermalne są zaprojektowane w sposób, który umożliwia uwalnianie kontrolowanej ilości substancji czynnej w danej jednostce czasu, co pozwala na utrzymanie jej stałego stężenia w osoczu krwi. Mimo że wyglądają jak cienki plaster, mają kilkuwarstwową budowę.

W zależności od sposobu umiejscowienia substancji czynnej wyróżnia się 2 rodzaje systemów transdermalnych:[1]

  • matrycowe – substancja czynna jest rozproszona jednostajnie w stałej matrycy, nie ma dodatkowego elementu kontrolującego jej uwalnianie,
  • zbiornikowe – substancja czynna jest umieszczona w postaci roztworu lub zawiesiny w zbiorniku, a plaster posiada dodatkowo membranę, która kontroluje jej uwalnianie.

Plastrów transdermalnych nie należy mylić z przezskórnymi plastrami leczniczymi, które mają działać jedynie miejscowo, w okolicznych tkankach, a substancja czynna wchłania się w niewielkim stopniu do krwi. Przykładami są plastry zawierające NLPZ (takie jak ibuprofen czy diklofenak) wskazane w miejscowym leczeniu bólu mięśni i stawów.[2][3]

Substancje czynne dostępne w postaci TTS to cząsteczki lipofilowe o małej masie molekularnej. Należą do nich m.in.:

  • hormony (Systen Conti, Evra),
  • nikotyna (Nicorette Invisipatch, NiQuitin Przezroczysty),
  • buprenorfina (Melodyn, Transtec),
  • fentanyl (Durogesic, Fenta MX 50, Matrifen),
  • rywastygmina (Evertas, Exelon),
  • rotygotyna (Neupro).

Powierzchnia plastra transdermalnego wpływa na stężenie substancji czynnej we krwi – im większy plaster, tym więcej substancji czynnej uwalnia się do krążenia ogólnego.

Przecięcie TTS (np. w celu uzyskania niższej dawki) może potencjalnie uszkodzić jego strukturę i uniemożliwić uwalnianie substancji czynnej ze stałą szybkością, co może powodować wahanie jej stężenia we krwi i nieodpowiednią kontrolę leczenia. Ma to szczególne znaczenie w przypadku systemów transdermalnych zawierających zbiornik z lekiem – zniszczenie jego struktury prowadzi do utraty części roztworu czy zawiesiny zawierającej substancję czynną, dlatego tego rodzaju plastrów bezwzględnie nie należy przecinać. Jeżeli już, podzielić można jedynie plaster matrycowy z jednostajnie rozproszoną substancją czynnną.

Jednakże, nie wszystkie ChPL leków w postaci systemów transdermalnych informują o braku możliwości cięcia plastrów – taka wzmianka pojawiła się w przypadku leków zawierających rywastygminę[4][5] czy rotygotynę,[6] natomiast niektórzy producenci zamieścili jedynie informację, aby nie używać naciętych lub przerwanych plastrów.[7]

Czytaj też: Pierwsza pomoc okiem farmaceuty. Antyseptyka ran, plastry i opatrunki oraz zatrucia inne stany nagłe

  • Marlena Bojarska
    mgr farm. Marlena Bojarska

    Redaktor w 3PG. Absolwentka Wydziału Farmaceutycznego WUM.

  • Konrad Tuszyński
    mgr farm. Konrad Tuszyński

    Dyrektor ds. naukowych grupy 3PG. Redaktor naukowy i założyciel Wydawnictwa Farmaceutycznego. Współautor ponad 50 podręczników dla farmaceutów, a także publikacji naukowych z zakresu biofarmacji [publikacje naukowe]. Na co dzień tworzy treści edukacyjne i narzędzia dla pracowników aptek w całej Polsce. Kierownik pilotażu wdrożenia opieki farmaceutycznej w latach 2018-2019 pod patronatem Naczelnej Izby Aptekarskiej. Pasjonat i propagator evidence-based medicine. Wykładowca na studiach podyplomowych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM), Uniwersytetu Medycznego w Lublinie i Akademii Ekonomiczno-Humanistycznej. Członek Komisji ds. Opieki Farmaceutycznej OIA Kraków. [LinkedIn]

Piśmiennictwo

  1. FDA. (2019). Transdermal and Topical Delivery Systems – Product Development and Quality Considerations. Guidance for Industry.
  2. Fidia Farmaceutici. (2021). ChPL Itami.
  3. Reckitt. (2021). ChPL Nurofen Mięśnie i Stawy, plaster leczniczy.
  4. Novartis. (2008). ChPL Exelon.
  5. Zentiva. (2016). ChPL Evertas.
  6. UCB Pharma S.A. (b.d.). ChPL Neupro.
  7. Takeda. (2022). ChPL Matrifen.
Marlena Bojarska. Czy plastry transdermalne można dzielić? – Wyjaśniamy!. Portal opieka.farm. 02.07.2025. Link: https://opieka.farm/czy-plastry-transdermalne-mozna-dzielic-wyjasniamy/
Subskrybuj
Powiadom o
0 komentarzy
Najstarsze
Nowsze Najwyżej oceniane
Inline Feedbacks
View all comments
FB
Twitter/X
LinkedIn
WhatsApp
Email
Wydrukuj
Zobacz też

Zaloguj się