Dopsytar

Produkt leczniczy Dopsytar jest wskazany do stosowania u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń (patrz punkty 4.2, 4.3 i 5.1):

• łagodne pozaszpitalne zapalenie płuc, w tym zakażenia wywołane przez następujące atypowe patogeny: Chlamydia pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae i Chlamydophila psittaci
• zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli
• niepowikłane zapalenie cewki moczowej wywołane przez Chlamydia trachomatis lub zakażenia szyjki macicy u dorosłych wywołane przez Chlamydia trachomatis
• zakażenia przewodu pokarmowego wywołane przez Vibrio cholerae (cholera)
• borelioza
• leptospiroza
• bruceloza wywołana przez Brucella spp.
• gorączka Q wywołana przez Coxiella burnettii
• riketsjozy (w tym gorączka plamista Gór Skalistych, dur brzuszny i zakażenia z grupy durów brzusznych)
• pastereloza
• wąglik
• zakażenia oczu wywołane przez Chlamydia trachomatis (jaglica)

W przypadku leczenia ostrych zakażeń, gdy inne leki są niedostępne lub przeciwwskazane lub prawdopodobnie będą nieskuteczne, produkt leczniczy Dopsytar może być stosowany u dzieci w wieku od 8 do 12 lat (patrz punkt 4.2).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

1 mL roztworu zawiera 20 mg doksycykliny (w postaci doksycykliny hyklanu).

5 mL roztworu (jedna ampułka) zawiera 100 mg doksycykliny (w postaci doksycykliny hyklanu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Roztwór do wstrzykiwań / do infuzji

Przezroczysty roztwór o barwie od żółtej do bursztynowej pH roztworu wynosi 5,5–6,3.

Należy zauważyć, że zazwyczaj stosowana dawka i częstość podawania doksycykliny różnią się od dawek i częstości podawania innych tetracyklin. Przekroczenie zalecanej dawki może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych.

Dawkowanie

Dorośli i młodzież w wieku od 12 lat

Zazwyczaj stosowana dawka doksycykliny u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat wynosi 200 mg w pierwszej dobie leczenia. Dawkę początkową należy podać w dawce pojedynczej lub w dawkach podzielonych, a następnie należy podawać dawkę podtrzymującą 100 mg na dobę.

W przypadku zakażeń wewnątrzkomórkowych i cięższych zakażeń należy podawać dawkę 200 mg na dobę przez cały okres leczenia.

Dzieci w wieku od 8 do 12 lat (patrz punkt 4.4)

Stosowanie doksycykliny w leczeniu ostrych zakażeń u dzieci w wieku 8–12 lat należy starannie rozważyć w sytuacjach, gdy inne leki są niedostępne, prawdopodobnie nieskuteczne lub przeciwwskazane.

Dzieci o masie ciała 45 kg lub mniejszej – dawka początkowa: 4,4 mg/kg mc. (w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych), a następnie dawka podtrzymująca: 2,2 mg/kg mc. (w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych). W leczeniu cięższych zakażeń (w tym gorączki plamistej gór Skalistych) należy podawać do 4,4 mg/kg mc. (w dwóch dawkach podzielonych) przez cały okres leczenia.

U dzieci o masie ciała powyżej 45 kg należy stosować dawkę zalecaną dla dorosłych.

Pacjenci powinni być leczeni przez co najmniej 3 dni po ustąpieniu gorączki i do czasu zaobserwowania poprawy klinicznej. Minimalny czas trwania leczenia wynosi 5–7 dni.

Dzieci w wieku do 8 lat

Doksycykliny nie należy stosować u dzieci w wieku do 8 lat ze względu na ryzyko przebarwień zębów (patrz punkty 4.4 i 4.8).

Czas trwania leczenia

Doksycyklinę należy podawać jeszcze przez co najmniej 24 do 48 godzin po ustąpieniu objawów zakażenia i gorączki.

W przypadku zakażeń paciorkowcowych leczenie należy kontynuować przez co najmniej 10 dni, aby zapobiec rozwojowi ostrego reumatoidalnego zapalenia stawów lub kłębuszkowego zapalenia nerek.

Zakażenia krętkiem Borrelia

Mogą być leczone dawką 200 mg na dobę przez 10–21 dni (wczesna faza choroby), do 1 miesiąca w przypadku bardziej opóźnionych objawów.

Gorączka plamista Gór Skalistych

Doksycyklina jest zalecana u dorosłych i dzieci w każdym wieku. Dawka dla dorosłych wynosi 100 mg co 12 godzin.

Pacjenci powinni być leczeni przez co najmniej 3 dni po ustąpieniu gorączki i do czasu zaobserwowania poprawy klinicznej. Minimalny czas trwania leczenia wynosi 5–7 dni.

Wąglik

• profilaktyka po narażeniu na kontakt: 100 mg dwa razy na dobę przez 60 dni
• wąglik skórny: 100 mg dwa razy na dobę przez 60 dni
• wąglik płucny/żołądkowo-jelitowy: początkowo, w ramach leczenia skojarzonego, 100 mg dwa razy na dobę; całkowity czas leczenia: 60 dni.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek:

Produkt leczniczy Dopsytar jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, z wyjątkiem stanów ciężkich lub zagrażających życiu, gdy oczekuje się, że potencjalne korzyści przewyższą ryzyko, zwłaszcza w przypadku braku alternatywnych metod leczenia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

W badaniach nie wykazano istotnej różnicy okresu półtrwania doksycykliny w osoczu (wynoszącego około 20 godzin) pomiędzy osobami z prawidłową czynnością i ciężką niewydolnością nerek. Dlatego nie ma konieczności korygowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby:

Doksycyklinę należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4).

Sposób podawania

Produkt leczniczy Dopsytar jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego. Produkt leczniczy Dopsytar nie jest przeznaczony do wstrzyknięć domięśniowych ani podskórnych.

Wstrzykiwanie każdej dawki 100 mg powinno trwać co najmniej dwie minuty. U osób w podeszłym wieku, osłabionych i z ciężkimi stanami chorobowymi czas wstrzykiwania nie powinien być krótszy niż 3 minuty.

Czas trwania infuzji może się różnić w zależności od dawki (od 100 do 200 mg na dobę), ale zwykle wynosi od jednej do czterech godzin. Zalecanym minimalnym czasem infuzji 100 mg roztworu o stężeniu 0,5 mg/mL jest jedna godzina.

Instrukcja rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Nadwrażliwość na inne tetracykliny.
• Produkt leczniczy Dopsytar jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, z wyjątkiem stanów ciężkich lub zagrażających życiu, gdy oczekuje się, że potencjalne korzyści przewyższą ryzyko, zwłaszcza w przypadku braku alternatywnych metod leczenia.
• Produktu leczniczego Dopsytar nie należy podawać pacjentom z miastenią, ze względu na zawartość magnezu.
• Ciąża: Doksycyklina jest przeciwwskazana u kobiet w okresie ciąży. Ryzyko związane ze stosowaniem tetracyklin w okresie ciąży wydaje się wynikać głównie z ich wpływu na zęby i rozwój szkieletu u dziecka. (Patrz punkt 4.4 dotyczący stosowania podczas rozwoju zębów.)
• Karmienie piersią: Tetracykliny przenikają do mleka ludzkiego i dlatego są przeciwwskazane u kobiet karmiących piersią. (Patrz punkt 4.4 dotyczący stosowania podczas rozwoju zębów.)

Dzieci i młodzież

Stosowanie leków z grupy tetracyklin w okresie rozwoju uzębienia (druga połowa ciąży; okres niemowlęcy i dziecięcy do ukończenia 8 lat) może spowodować trwałe przebarwienia zębów (żółto- szaro-brązowe). To działanie niepożądane występuje częściej podczas długotrwałego stosowania tych leków, ale obserwowano je również po powtarzanych krótkotrwałych okresach leczenia. Opisywano również hipoplazję szkliwa. U dzieci w wieku poniżej 8 lat stosowanie doksycykliny jest wskazane tylko w ciężkich lub zagrażających życiu stanach (np. gorączka plamista gór Skalistych), gdy spodziewane korzyści przewyższają ryzyko, szczególnie w przypadku braku odpowiednich alternatywnych metod leczenia. Chociaż ryzyko trwałych przebarwień zębów jest rzadkie u dzieci w wieku 8 lat do poniżej 12 lat, stosowanie doksycykliny należy rozważać tylko w uzasadnionych

sytuacjach, gdy inne leki nie są dostępne, a leki dostępne najprawdopodobniej nie będą skuteczne lub są przeciwwskazane.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Produkt leczniczy Dopsytar jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, z wyjątkiem stanów ciężkich lub zagrażających życiu, gdy oczekuje się, że potencjalne korzyści przewyższą ryzyko, zwłaszcza w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i gdy doustna doksycyklina nie jest odpowiednia (patrz punkt 4.3).

Informacje ogólne

U pacjentów przyjmujących doksycyklinę zgłaszano ciężkie reakcje skórne, takie jak złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka i zespół DRESS (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi) (patrz punkt 4.8). W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych należy natychmiast przerwać stosowanie doksycykliny i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Niekiedy może wystąpić nadwrażliwość na światło, objawiająca się nadmierną skłonnością do oparzeń słonecznych. Pacjentów, którzy mogą być narażeni na bezpośrednie światło słoneczne lub promieniowanie ultrafioletowe, należy poinformować o konieczności przerwania leczenia, gdy pojawią się pierwsze objawy zaczerwienienia skóry.

Antyanaboliczne działanie tetracyklin może powodować zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi. Dotychczasowe badania wskazują, że to działanie antyanaboliczne nie występuje podczas stosowania doksycykliny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Nie są dostępne dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Doksycyklinę należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub otrzymujących leki potencjalnie hepatotoksyczne.

Możliwe jest występowanie nadwrażliwości krzyżowej i oporności krzyżowej z innymi tetracyklinami.

Stosowanie antybiotyków może powodować nadmierne namnażanie się drobnoustrojów opornych na te antybiotyki, w tym Candida i Clostridioides difficile. W przypadku podejrzenia nadkażenia należy przerwać antybiotykoterapię i wdrożyć odpowiednie leczenie. Jeśli podczas leczenia wystąpi ciężka biegunka przebiegająca z gorączką, należy rozważyć rozpoznanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego lub gronkowcowego zapalenia jelit i wdrożyć odpowiednie leczenie. W takiej sytuacji nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.

Stosowanie tetracyklin, w tym doksycykliny, wiązano z występowaniem łagodnego nadciśnienia śródczaszkowego (rzekomego guza mózgu) (patrz punkt 4.8). Mogą mu towarzyszyć następujące objawy: bóle głowy, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, utrata wzroku, nudności, wymioty, szumy uszne, ból pozagałkowy, światłowstręt. W badaniu dna oka może zostać wykryty obrzęk tarczy nerwu wzrokowego. Łagodne nadciśnienie śródczaszkowe jest zwykle odwracalne po zakończeniu leczenia. Odnotowano jednak przypadki trwałej utraty wzroku. Jeśli podczas leczenia wystąpią zaburzenia widzenia, wskazana jest natychmiastowa konsultacja okulistyczna.

Ponieważ zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego może się utrzymywać przez kilka tygodni po zaprzestaniu leczenia, pacjentów należy regularnie monitorować do czasu stabilizacji ich stanu.

Należy unikać jednoczesnego stosowania izotretynoiny z doksycykliną, ponieważ izotretynoina może również powodować łagodne nadciśnienie śródczaszkowe (rzekomy guz mózgu).

Tetracykliny mogą powodować zaostrzenie tocznia rumieniowatego układowego (ang. systemic lupus erythematosus, SLE) (patrz punkt 4.8).

Tetracykliny mogą wpływać na krzepliwość krwi (powodując wydłużenie czasu protrombinowego).

Dlatego tetracykliny należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi.

W przypadku długotrwałego leczenia należy okresowo monitorować parametry czynności narządów.

Obejmuje to badania czynności układu krwiotwórczego, nerek i wątroby.

W przypadku stwierdzenia wartości powyżej normy leczenie należy przerwać.

Po długotrwałym podawaniu tetracyklin opisywano występowanie mikroskopijnych, brązowo- czarnych przebarwień tarczycy. W pojedynczym przebadanym przypadku nie odnotowano zaburzeń czynności tarczycy.

Podczas długotrwałego stosowania tetracyklin może wystąpić niedobór witaminy B z powodu niszczenia produkujących ją bakterii.

U niektórych pacjentów z zakażeniami krętkami może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera wkrótce po rozpoczęciu leczenia doksycykliną. Należy uspokoić pacjenta, informując, że jest to zazwyczaj samoograniczająca się konsekwencja leczenia zakażeń krętkami za pomocą antybiotyku.

Produkt leczniczy Dopsytar zawiera acetylocysteinę (50 mg w jednej ampułce).

Acetylocysteina w dużych dawkach działa mukolitycznie oraz przeciwzakrzepowo i hamująco na płytki krwi. Ilość acetylocysteiny w produkcie Dopsytar jest klinicznie dopuszczalna, jednak jeśli jest on stosowany w skojarzeniu z lekiem mukolitycznym, lekarz może zdecydować o zmniejszeniu jego dawki.

Ponadto w przypadku długotrwałego leczenia doksycykliną i (lub) jednoczesnego stosowania leków przeciwzakrzepowych należy okresowo monitorować parametry krzepnięcia krwi (większość opisanych w piśmiennictwie przypadków krwawień związanych z acetylocysteiną dotyczyła pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe, głównie pochodne kumaryny).

Doksycyklina może wydłużać czas protrombinowy, dlatego jej jednoczesne stosowanie nasila działanie leków przeciwzakrzepowych. Może być konieczne zmniejszenie dawki leku przeciwzakrzepowego.

Ponieważ leki bakteriostatyczne mogą wpływać na bakteriobójcze działanie antybiotyków beta- laktamowych, takich jak penicyliny, zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania doksycykliny z antybiotykami beta-laktamowymi.

Induktory enzymów, takie jak ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, prymidon, fenytoina, a także przewlekłe nadużywanie alkoholu, mogą przyspieszać metabolizm doksycykliny w wątrobie, tym samym skracając jej okres półtrwania. Może to prowadzić do subterapeutycznych stężeń doksycykliny. Należy rozważyć zwiększenie dawki dobowej doksycykliny.

Opisywano, że jednoczesne stosowanie tetracyklin i metoksyfluranu powoduje śmiertelne uszkodzenie nerek.

Stosowanie tetracyklin wiązało się ze zmniejszeniem stężenia estriolu w osoczu u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne. Może to prowadzić do krwawienia międzymiesiączkowego, i w rzadkich przypadkach do ciąży.

Jednoczesne stosowanie tetracyklin i doustnych środków antykoncepcyjnych może prowadzić do zmniejszenia skuteczności tych ostatnich.

Doksycyklina może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu; należy je ściśle monitorować podczas jednoczesnego stosowania tych leków.

Wykazano, że doksycyklina nasila hipoglikemizujące działanie pochodnych sulfonylomocznika.

Podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy ściśle monitorować stężenie glukozy we krwi i w razie konieczności zmniejszyć dawki pochodnych sulfonylomocznika.

W przypadku podawania doksycykliny krótko przed rozpoczęciem, w trakcie lub po zakończeniu okresów leczenia retinoidami (np. acytretyną, izotretynoiną) istnieje możliwość nasilenia działania tych leków, co prowadzi do odwracalnego zwiększenia ciśnienia śródczaszkowego (nadciśnienia śródczaszkowego). Z tego względu należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków.

Tetracykliny zaburzają wyniki oznaczeń glukozy w moczu.

Wpływ na badania laboratoryjne: może wystąpić fałszywie podwyższone stężenie katecholamin w moczu z powodu interferencji z testem fluorescencyjnym.

Ciąża

Stosowanie produktu leczniczego Dopsytar jest przeciwwskazane u kobiet w okresie ciąży (patrz punkt 4.3). Ryzyko to jest szczególnie istotne w drugim i trzecim trymestrze ciąży, ponieważ stosowanie leków z grupy tetracyklin w okresie rozwoju zębów (ostatnia połowa okresu ciąży; okres niemowlęcy i dziecięcy do ukończenia 8 lat) może spowodować trwałe przebarwienia zębów (żółto- szaro-brązowe). To działanie niepożądane występuje częściej podczas długotrwałego stosowania tych leków, ale obserwowano je również po powtarzanych krótkotrwałych okresach leczenia (patrz punkty 4.4 i 4.3).

U kobiet stosujących doksycyklinę w pierwszym trymestrze ciąży nie stwierdzono dotychczas zwiększonego ryzyka wad wrodzonych, co ustalono na podstawie dużej liczby ciąż. Tetracykliny podawane w drugim i ostatnim trymestrze ciąży powodują trwałe przebarwienia zębów mlecznych potomstwa i mogą opóźniać wzrost kości. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczny wpływ na reprodukcję, ale nie wykazano działania teratogennego (patrz punkt 5.3). Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu leczniczego Dopsytar w pierwszym trymestrze ciąży.

Karmienie piersią

Doksycyklina jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią. Tetracykliny przenikają do mleka ludzkiego. U noworodków/niemowląt karmionych piersią przez kobiety leczone tetracyklinami teoretycznie możliwe są takie działania, jak przebarwienie zębów i spowolnienie wzrostu kości (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Produkt leczniczy Dopsytar wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W przypadku sporadycznych zawrotów głowy, niewyraźnego widzenia lub podwójnego widzenia nie zaleca się prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).

Objawy

Uszkodzenie wątroby z takimi objawami, jak m.in. wymioty, drgawki gorączkowe, żółtaczka, krwiaki, smoliste stolce, azotemia, zwiększenie aktywności aminotransferaz, wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie

Jeśli doksycyklina została przyjęta doustnie, po jej zażyciu przez pacjenta należy podać wodę, wywołać wymioty, wykonać płukanie żołądka (w przypadku dużych ilości; najlepiej w ciągu godziny od przyjęcia) i zastosować środek przeczyszczający. Należy podawać leki zobojętniające kwas żołądkowy w celu zmniejszenia wchłaniania, ale prawdopodobnie ich efekt będzie niewielki w przypadku doksycykliny. Hemodializa nie wpływa na eliminację doksycykliny. Leczenie powinno być objawowe, z uwzględnieniem utrzymywania równowagi wodno-elektrolitowej.

Mechanizm działania

Doksycyklina hamuje syntezę białek bakteryjnych poprzez adhezję do podjednostki 30S rybosomu.

Doksycyklina działa bakteriostatycznie na wiele drobnoustrojów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Powidon K-17

Magnezu chlorek sześciowodny

Acetylocysteina

Etanoloamina

Woda do wstrzykiwań

Nie mieszać produktu leczniczego Dopsytar z innymi produktami leczniczymi oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

Do płynu infuzyjnego zawierającego produkt Dopsytar nie należy dodawać żadnych innych produktów leczniczych.

2 lata

Po rozcieńczeniu:

Zestawienie wyników badań zgodności farmaceutycznej uzyskanych dla doksycykliny 20 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań / do infuzji z rozcieńczalnikami:

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt powinien być zużyty natychmiast. Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za ustalenie czasu i warunków przechowywania przed użyciem odpowiedzialny jest użytkownik.

Przechowywać w lodówce (2°C–8°C). Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.