Glucardiamid

1 pastylka zawiera: 125 mg niketamidu (Nicethamidum) i 1500 mg glukozy (Glucosum) Substancje pomocnicze o znanym działaniu: glukoza ciekła 1275 mg, sacharoza 719,8 mg, żółcień chinolinowa (E 104), butylohydroksyanizol (E 320) i butylohydroksytoluen (E 321).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Pastylki

G LUCARDIAMID stosuje się pomocniczo w stanach przewlekłego osłabienia i zmęczenia oraz w stanach dużego i długotrwałego wysiłku fizycznego.

Podanie doustne: ssać 4 do 6 pastylek na dobę.

Produktu leczniczego nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat.

− Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

− Tachykardia i ciężkie zaburzenia rytmu serca.

− Niestabilna dusznica bolesna.

− Nie stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat.

Ostrożnie stosować:

− w przypadkach ciężkiej astmy, gdyż lek może spowodować znaczący skurcz oskrzeli;

− w nadciśnieniu tętniczym;

− u chorych z nadczynnością tarczycy;

− w padaczce, gdyż może powodować obniżenie progu drgawkowego;

− w cukrzycy.

Niketamid znajduje się na liście substancji farmakologicznie czynnych uznanych za środki dopingujące w sporcie, opracowanej przez Komisję do Zwalczania Dopingu. Może powodować wystąpienie dodatnich wyników niektórych testów antydopingowych.

G LUCARDIAMID zawiera glukozę i sacharozę

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy, nie powinni przyjmować

produktu leczniczego.

G LUCARDIAMID zawiera żółcień chinolinową (E 104)

Lek może powodować reakcje alergiczne.

G LUCARDIAMID zawiera butylohydroksyanizol (E 320) i butylohydroksytoluen (E 321)

Lek może powodować miejscowe podrażnienie błon śluzowych.

Przy zalecanych dawkach nie obserwowano interakcji produktu leczniczego G LUCARDIAMID z innymi lekami.

− Należy zachować ostrożność u chorych przyjmujących leki sympatykomimetyczne i inhibitory monoaminooksydazy,

− Ostrożnie należy także stosować z lekami powodującymi relaksację mięśni.

Ciąża

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego G LUCARDIAMID w okresie ciąży, ze względu na brak badań potwierdzających bezpieczeństwo.

Laktacja

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego G LUCARDIAMID w okresie karmienia piersią, ze względu na brak badań potwierdzających bezpieczeństwo.

G LUCARDIAMID nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

G LUCARDIAMID zawiera 125 mg niketamidu w pastylce. Jest to dawka 30-krotnie mniejsza od dawki, która była podawana ludziom dożylnie. Po połknięciu wielu pastylek niketamid uwalnia się powoli, a ponieważ ma krótki biologiczny okres półtrwania, w czasie powolnego wchłaniania znaczna część

substancji czynnej zostaje wydalona lub zmetabolizowana. Dlatego praktycznie możliwości przedawkowania i zatrucia są niewielkie.

Objawami zatrucia opisywanymi w literaturze po podaniu dożylnym były: przyspieszony oddech, nudności, wymioty, nadmierna potliwość, świąd, kichanie, niepokój, drgawki padaczkopodobne. Inne objawy to: zawroty i ból głowy, lęki, zaburzenia orientacji, zarumienienie, rumień, wysoka gorączka, pocenie się i parestezje oraz odczuwanie gorąca. Cięższymi objawami przedawkowania są: wzrost ciśnienia krwi, spastyczność mięśniowa, tachykardia zatokowa i inne arytmie, drgawki podobne do padaczkowych.

Leczenie drgawek – należy podawać krótko działające barbiturany lub tiopental sodowy.

Niketamid pobudza bezpośrednio ośrodkowy układ nerwowy (OUN) poprzez stymulację śródmózgowia i ośrodka naczynioruchowego, a także pobudza ośrodek opuszkowo-oddechowy w rdzeniu przedłużonym. Jednakże nie działa wybiórczo, dlatego może również pobudzać neurony ruchowe w korze mózgowej. Nie działa pobudzająco na czynności psychiczne. Niketamid zwiększa wrażliwość ośrodka oddechowego na dwutlenek węgla, podwyższa objętość oddechową i w mniejszym stopniu częstość oddechów, a także nieznacznie zwęża naczynia obwodowe.

Niketamid nie wpływa bezpośrednio na naczynia obwodowe, lecz zwiększając częstość uderzeń serca, podwyższa rzut minutowy serca i powoduje podwyższenie ciśnienia krwi, zwłaszcza w stanach hipotensji.

Glukoza w ustroju występuje w postaci wolnej w płynie pozakomórkowym i w komórkach wątrobowych. Glukoza może być magazynowana w wątrobie pod postacią glikogenu, który w sytuacjach nagłego zapotrzebowania jest uwalniany do krwi w ilości 150 – 200 g. Utrzymywanie stałego stężenia glukozy we krwi jest konieczne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, a szczególnie komórek nerwowych.

Pracujące mięśnie jako źródło energii wykorzystują glikogen zawarty w komórkach mięśniowych oraz glukozę wychwytywaną z krwi. Zapasy glikogenu w wątrobie są niewielkie i mogą jedynie pokryć zapotrzebowanie OUN, dlatego w okresie większego zapotrzebowania – rekonwalescencji lub dużego i długotrwałego wysiłku fizycznego należy dostarczać organizmowi jej dodatkowe ilości.

Glukoza ciekła

Sacharoza

Tłuszcz stały

Kwas cytrynowy jednowodny

Sorbitanu monooleinian

Wosk biały

Żółcień chinolinowa (E 104)

Butylohydroksyanizol

Butylohydroksytoluen

Nie dotyczy.

3 lata

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.