Sixmo

do Implant

na Biały/szarobiały lub bladożółty implant w kształcie pręcika o długości 26,5 mm i średnicy 2,4 mm.

a i en

Produkt leczniczy Sixmo jest wskazany w po leczeniu substytucyjnym w kompleksowym programie farmakologicznym, społecznym i psychologicznym leczenia uzależnienia od opioidów u dorosłych pacjentów stabilnych klinicznie, którzy wymagają nie więcej niż 8 mg/dobę buprenorfiny w postaci go

podjęzykowej.

ne

aż

Leczenie musi odbywać się pod nadzorem fachowego personelu medycznego doświadczonego w

w leczeniu uzależnienia od opioidów. Założenie i usuwanie implantów musi wykonywać lekarz z

uprawniony do przeprowadzania drobnych zabiegów chirurgicznych i przeszkolony w zakresie be

procedury wszczepiania i usuwania implantów. W trakcie leczenia należy podjąć odpowiednie środki ostrożności, takie jak przeprowadzanie wizyt kontrolnych zgodnie z potrzebami pacjenta i w oparciu o y

ocenę kliniczną lekarza prowadzącego.

cz

Pacjenci, leczeni ni wcześniej buprenorfiną podjęzykową lub buprenorfiną podjęzykową i naloksonem, muszą przyjmować stałe dawki od 2 do 8 mg/dobę przez co najmniej 30 dni. Ponadto stan pacjenta cz

powinien być stabilny klinicznie w ocenie pracownika służby zdrowia prowadzącego leczenie.

le

Aby określić stabilność kliniczną i ustalić, czy leczenie produktem leczniczym Sixmo będzie t

odpowiednie, uk należy rozważyć następujące czynniki:

• okres bez nadużywania opioidów,

od

• na ile stabilne jest środowisko życia pacjenta,

Pr • udział w ustrukturyzowanych działaniach/praca,

• regularne uczestnictwo w zalecanej terapii behawioralnej/rówieśniczym programie wsparcia,
• regularne stosowanie się do wymogów ustalonych podczas wizyt klinicznych,
• minimalna chęć lub brak potrzeby nadużywania opioidów,
• okres bez epizodów hospitalizacji (problemów z uzależnieniem lub zdrowiem psychicznym),

wizyt na pogotowiu lub interwencji kryzysowych,

• system wsparcia społecznego.

Dawkowanie

tu Produkt leczniczy Sixmo należy stosować wyłącznie u pacjentów, którzy tolerują opioidy. Każda dawka składa się z czterech implantów umieszczanych podskórnie po wewnętrznej stronie ramienia. ro Implanty są przeznaczone do wszczepienia na okres 6 miesięcy leczenia i zapewniają stałe ob dostarczanie buprenorfiny do organizmu. Są usuwane po upływie sześciu miesięcy.

do

Leczenie

Należy przerwać stosowanie buprenorfiny podjęzykowej 12 do 24 godzin przed podskórnym założeniem implantów. ie en

Kryteria stosowania dawek uzupełniających buprenorfiny podjęzykowej

cz Istnieje możliwość, że pewna grupa pacjentów będzie sporadycznie wymagała podania uzupełniającej dawki buprenorfiny podjęzykowej w celu uzyskania pełnej kontroli objawów sz odstawienia opioidu lub głodu narkotycznego, np. w sytuacjach stresowych lub kryzysowych.

pu Lekarz prowadzący powinien rozważyć podanie uzupełniających dawek buprenorfiny podjęzykowej, jeśli:

do u pacjenta występują objawy odstawienia, np. pocenie się, łzawienie, ziewanie, nudności,

wymioty, tachykardia, nadciśnienie, piloerekcja, rozszerzenie źrenic;

na pacjent zgłasza użycie heroiny, innych opioidów lub odczuwanie głodu narkotycznego i (lub) w

przypadku dodatniego wyniku testu na obecność opioidów w moczu.

a i Chociaż u niektórych pacjentów konieczne może być en sporadyczne dawkowanie uzupełniające

buprenorfiny, nie należy przekazywać im recept na produkty zawierające buprenorfinę podjęzykową ol do stosowania doraźnego. Pacjenci, którzy odczuwają potrzebę dawki uzupełniającej, powinni zw

niezwłocznie zostać zbadani i ocenieni przez lekarza.

po

Kryteria przerwania leczenia

Lekarz prowadzący powinien rozważyć usunięcie implantu, jeśli:

go

u pacjenta występują ciężkie lub niemożliwe do zaakceptowania działania niepożądane (w tym

ciężki przedwczesny zespół abstynencyjny);

ne

wystąpiły objawy zatrucia lub przedawkowania (zwężenie źrenic, sine usta, ospałość,

bradykardia, niedociśnienie, aż depresja oddechowa);

u pacjenta zaobserwowano brak skuteczności, co potwierdzają utrzymujące się objawy

w

odstawienia, które wymagają wielokrotnego podawania buprenorfiny podjęzykowej.

z

be

Przerwanie leczenia

Pacjenci, którzy przerwą leczenie produktem leczniczym Sixmo, powinni, w ciągu 12 do 24 godzin od usunięcia implantów, y rozpocząć stosowanie wcześniej przyjmowanej dawki buprenorfiny podjęzykowej (tj. cz dawki z której przeszli na leczenie produktem leczniczym Sixmo). Przewiduje się, że dysocjacja buprenorfiny od receptorów opioidowych typu μ zajmie kilka dni po przerwaniu ni

leczenia produktem leczniczym Sixmo, co będzie zapobiegało wystąpieniu objawów odstawienia cz

natychmiast po usunięciu implantów.

le

Dalsze leczenie

t

Jeśli pod koniec pierwszego sześciomiesięcznego cyklu leczenia potrzebne jest dalsze leczenie, po uk

usunięciu starych implantów można umieścić nowy zestaw 4 implantów na jeden dodatkowy od sześciomiesięczny cykl leczenia. Doświadczenie dotyczące drugiego cyklu leczenia jest ograniczone.

Nie ma żadnego doświadczenia dotyczącego stosowania implantów dłużej niż 12 miesięcy. Implanty Pr

należy umieścić po wewnętrznej stronie drugiego ramienia, stosując się do niżej podanej instrukcji, aby zlokalizować właściwie miejsce założenia.

Implanty do dalszego leczenia należy umieścić podskórnie niezwłocznie po usunięciu poprzednich implantów, najlepiej tego samego dnia. Jeśli założenie implantów do dalszego leczenia nie nastąpiło

tego samego dnia co usunięcie poprzednich implantów, pacjent powinien otrzymywać stałą dawkę buprenorfiny podjęzykowej od 2 do 8 mg/dobę, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, do czasu ponownego wszczepienia implantów. Stosowanie buprenorfiny podjęzykowej należy przerwać 12 do 24 godzin przed założeniem implantów Sixmo.

tu Po jednokrotnym podskórnym wszczepieniu do każdego ramienia (łącznie dwa cykle leczenia), u większości pacjentów należy przywrócić stosowaną wcześniej dawkę buprenorfiny podjęzykowej ro (tj. dawkę z której przeszli na leczenia produktem leczniczym Sixmo) w celu kontynuacji leczenia. Nie są ob dostępne żadne dane prospektywne dotyczące produktu leczniczego Sixmo wykraczające poza dwa cykle leczenia. Brak również doświadczenia dotyczącego umieszczania implantów w innych do miejscach ręki, w innych miejscach ramienia ani ponownego umieszczania we wcześniej używanych

miejscach.

ie

en

Specjalne grupy pacjentów

cz

Osoby w podeszłym wieku

W badaniach klinicznych produktu leczniczego Sixmo nie uczestniczyli pacjenci sz w wieku powyżej 65 lat i w związku z tym stosowanie produktu w tej populacji pacjentów nie jest zalecane. Nie pu określono skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania buprenorfiny u pacjentów w podeszłym wieku >65 lat. Nie można przedstawić zaleceń dotyczących dawkowania.

do

Zaburzenia czynności wątroby

na Ponieważ nie ma możliwości dostosowania stężenia buprenorfiny podczas leczenia, stosowanie produktu leczniczego Sixmo u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg a skali Childa-Pugha) jest przeciwwskazane (punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Pacjentów z łagodnymi i i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klasa en A i B wg skali Childa-Pugha) należy monitorować pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych toksyczności lub ol przedawkowania spowodowanych zwiększonym stężeniem buprenorfiny (zwężenie źrenic, sine usta, ospałość, bradykardia, niedociśnienie, depresja zw oddechowa). Pacjentów, u których podczas stosowania

produktu leczniczego Sixmo wystąpią zaburzenia czynności wątroby, należy monitorować pod kątem po

objawów podmiotowych i przedmiotowych toksyczności lub przedawkowania.

W razie wystąpienia objawów toksyczności lub przedawkowania, konieczne jest usunięcie implantów i użycie produktu leczniczego, który umożliwia go dostosowanie dawki.

ne

Zaburzenia czynności nerek

Eliminacja drogą nerkową odgrywa aż stosunkowo niewielką rolę (około 30%) w ogólnym klirensie buprenorfiny. Stężenie buprenorfiny w osoczu nie było zwiększone u pacjentów z zaburzeniami w

czynności nerek.

Nie ma potrzeby modyfikacji z dawki produktu leczniczego Sixmo u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zaleca be się ostrożność podczas dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkty 4.4 i 5.2).

y

Dzieci i młodzież cz

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Sixmo ni

u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne. Produktu leczniczego Sixmo nie należy cz

stosować u dzieci w wieku od 12 do poniżej 18 lat, ponieważ nie zapewnia znaczących korzyści terapeutycznych le w porównaniu z istniejącymi metodami leczenia.

Stosowanie produktu leczniczego Sixmo u dzieci w wieku od urodzenia do poniżej 12 lat nie jest właściwe t we wskazaniu leczenia substytucyjnego uzależnienia od opioidów, ponieważ uzależnienie uk

takie nie występuje w tej populacji dzieci i młodzieży.

od

Pr

Sposób podawania

Podanie podskórne

Przygotowanie do użycia lub podania produktu leczniczego

tu

• Zakładanie i usuwanie implantów powinno odbywać się w warunkach aseptycznych.
• Pacjent powinien leżeć na plecach. ro
• Zaleca się, aby całą procedurę wprowadzania implantu osoba należąca do fachowego personelu ob medycznego wykonywała na siedząco, co umożliwi dokładną obserwację z boku miejsca umieszczania implantu i ruchu igły pod skórą. Procedurę powinna prowadzić wyłącznie osoba do należąca do fachowego personelu medycznego uprawniona do przeprowadzania drobnych

zabiegów chirurgicznych i przeszkolona w zakresie procedury umieszczania produktu ie leczniczego Sixmo; należy używać wyłącznie aplikator implantu i zastosować dostępne, en zalecane znieczulenie miejscowe.

• Do założenia wszystkich czterech implantów stosuje się jeden aplikator.

cz

• Należy pamiętać, że placówka kliniczna, w której produkt leczniczy Sixmo jest zakładany i usuwany, musi być wyposażona w urządzenie do badania ultrasonograficznego sz (USG) i obrazowania metodą rezonansu magnetycznego (RM).

pu

• Pacjenci z przeciwwskazaniami do przeprowadzenia badania RM nie powinni otrzymać do implantu.

Sprzęt do podskórnego wprowadzania produktu leczniczego na Sixmo

Do założenia implantu w warunkach aseptycznych niezbędny jest poniższy sprzęt:

• kozetka lekarska, na której będzie leżał pacjent, a
• stolik zabiegowy przykryty jałową serwetą, i en
• odpowiednie oświetlenie, takie jak lampa czołowa,
• jałowa serweta z otworem, ol
• lateksowe, jałowe rękawice bez talku, zw
• wacik nasączony alkoholem,
• po

marker chirurgiczny,

roztwór antyseptyczny, taki jak chlorheksydyna,

• znieczulenie miejscowe, takie jak go 1% lidokaina z adrenaliną 1:100 000,
• 5 ml strzykawka z igłą 25G×1,5 cala (0,5×38 mm) ne
• jednozębowa pęseta chirurgiczna do tkanek Adson,
• aż

skalpel z ostrzem nr 15,

• cienkie samoprzylepne paski o szerokości około 6 mm (pasek motylkowy), w
• 100×100 mm jałowa gaza,
• z

opatrunki samoprzylepne,

be

• bandaż elastyczny o szerokości około 8 cm,
• płynny klej,

y

4 implanty cz Sixmo,

1 aplikator implantu.

ni

Aplikator cz implantu (jednorazowy) oraz jego części przedstawiono na rysunku 1.

le

t

uk

od

Pr

Rysunek 1

tu ro ob

do

ie en

Instrukcja podskórnego umieszczania produktu leczniczego Sixmo

Krok 1: Pacjent powinien leżeć na plecach z wybraną ręką zgiętą w łokciu i odwróconą na zewnątrz, cz tak aby dłoń znajdowała się obok głowy. Należy zidentyfikować miejsce założenia implantów znajdujące się po wewnętrznej stronie ramienia, około 80 do 100 mm (8 do sz 10 cm) powyżej nadkłykcia przyśrodkowego, w bruździe pomiędzy mięśniem dwugłowym a trójgłowym. Znalezienie pu właściwego miejsca ułatwi napięcie przez pacjenta mięśnia dwugłowego (rysunek 2).

do Rysunek 2

na

a i en

ol zw

po

go

Krok 2: Przemyć miejsce wprowadzenia implantu wacikiem nasączonym alkoholem. Zaznaczyć miejsce wprowadzenia markerem ne chirurgicznym. Implanty będą wprowadzane przez niewielkie nacięcie podskórne (2,5 do 3 mm). Zaznaczyć kanały, do których zostanie wprowadzony każdy aż

implant, rysując 4 linie - każda o długości około 40 mm. Implanty będą ułożone blisko siebie w odstępach 4 do 6 mm w kształt w wachlarza otwierającego się w kierunku ramienia (rysunek 3).

z

Rysunek 3 be

y

cz

ni

cz

le

t

uk

od

Krok 3: Założyć jałowe rękawice i sprawdzić działanie aplikatora implantu wyciągając obturator Pr z kaniuli i ponownie go zakładając. Przemyć miejsce wprowadzenia implantu roztworem antyseptycznym, takim jak chlorheksydyna. Nie osuszać ani nie wycierać.

Położyć jałową serwetę z otworem na ramieniu pacjenta (rysunek 4). Znieczulić obszar wszczepiania implantów w miejscu nacięcia i tuż pod skórą wzdłuż planowanych kanałów z implantami, wstrzykując 5 ml lidokainy 1% z adrenaliną 1:100 000. Po potwierdzeniu, że znieczulenie jest

odpowiednie i skuteczne, wykonać w oznaczonym miejscu płytkie nacięcie o długości 2,5 do 3 mm.

Rysunek 4

tu ro ob

do

ie en Krok 4: Unieść krawędź otworu nacięcia z użyciem pęsety z ząbkiem. Naciskając na skórę cz wprowadzić pod niewielkim kątem (nie większym niż 20 stopni) do przestrzeni podskórnej (na głębokość 3 do 4 mm pod skórą) tylko końcówkę aplikatora ze ściętym widocznym sz oznaczeniem stop na kaniuli skierowanym do góry i obturatorem całkowicie zablokowanym w kaniuli (rysunek 5).

pu Rysunek 5 do

na

a i en ol zw

po

Krok 5: Opuścić aplikator do pozycji go poziomej i unieść skórę końcówką aplikatora, ale zachowując kaniulę w podskórnej tkance łącznej (rysunek 6).

ne

Rysunek 6 aż

w

z

be

y

cz

ni

cz

le

Krok 6: Delikatnie przesunąć aplikator pod skórą wzdłuż narysowanej na skórze linii kanału.

Zatrzymać t ruch, gdy tylko proksymalny znacznik na kaniuli schowa się wewnątrz nacięcia (rysunki 7 uk

i 8).

od

Pr

Rysunek 7

tu ro ob

do

ie Rysunek 8

en cz sz pu do

na

a i Krok 7: Przytrzymując kaniulę na miejscu, odblokować en i zdjąć obturator. Włożyć jeden implant do kaniuli (rysunek 9), ponownie włożyć obturator i ostrożnie przesunąć go do przodu (będzie wyczuwalny niewielki opór) aż do zrównania linii ol stop obturatora ze ściętym oznaczeniem stop, co oznacza, że implant znajduje się na końcu kaniuli zw (rysunek 10). Nie przesuwać na siłę implantu obturatorem poza końcówkę kaniuli. Jeśli implant jest właściwie umiejscowiony, między nacięciem a implantem powinien występować co najmniej po 5 mm odstęp.

go

Rysunek 9

ne

aż

w

z

be

y

cz

ni

Rysunek cz 10

le

t

uk

od

Pr

Krok 8: Przytrzymując obturator na miejscu na ramieniu, wycofać kaniulę wzdłuż obturatora pozostawiając implant na miejscu (rysunek 11). Uwaga: Nie wywierać nacisku na obturator.

Wycofywać kaniulę do czasu aż nasadka zrówna się z obturatorem, następnie przekręcić obturator w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, aby zamocować go na kaniuli (rysunek 12).

Wycofywać aplikator ze ściętym oznaczeniem do momentu aż w otworze nacięcia ukaże się dystalny tu znacznik na kaniuli (ścięta końcówka powinna pozostać w tkance podskórnej).

ro Rysunek 11 ob

do

ie en cz sz pu

do

Rysunek 12

na

a i en ol zw

po

Krok 9: Przekierować aplikator do następnego go oznaczenia kanału, przytrzymując równocześnie palcem wskazującym wcześniej założony implant, z dala od ostrej końcówki (rysunek 13). Powtórzyć ne

kroki postępowania od 6 do 9 - rozmieścić trzy pozostałe implanty przez to samo nacięcie.

aż

Rysunek 13

w

z

be

y

cz

ni

cz

le

t

Krok 10: Niezwłocznie po założeniu sprawdzić palpacyjnie obecność każdego implantu (o długości

uk

26,5 mm) na ramieniu pacjenta, jak pokazano na rysunku 14. Jeśli nie można wyczuć każdego z od czterech implantów lub w razie wątpliwości, czy znajdują się one na miejscu, należy skorzystać z innych metod, aby potwierdzić obecność implantów.

Pr

Rysunek 14

tu

ro

ob

do

ie Krok 11: Uciskać miejsce nacięcia przez około pięć minut, jeśli zajdzie taka potrzeba. Oczyścić en miejsce nacięcia. Marginesy nacięcia skóry posmarować płynnym klejem i poczekać aż wyschnie przed zamknięciem nacięcia cienkim paskiem samoprzylepnym o szerokości około 6 mm (pasek cz motylkowy). Na miejsce wprowadzenia implantów założyć niewielki opatrunek samoprzylepny.

sz Założyć bandaż elastyczny z jałową gazą, aby zminimalizować zasinienie. Poinformować pacjenta, że bandaż elastyczny można zdjąć po 24 godzinach, a samoprzylepny opatrunek pu po trzech do pięciu dniach oraz że należy stosować okład z lodu na ramię przez 40 minut co dwie godziny przez pierwsze 24 godziny, a następnie zgodnie z potrzebami. do

Krok 12: Wypełnić kartę ostrzegawczą dla pacjenta i przekazać na ją pacjentowi, aby ją zachował.

Zeskanować lub wpisać szczegółowe informacje dotyczące procedury umieszczania implantu do dokumentacji medycznej pacjenta. Poinformować pacjenta o właściwej pielęgnacji miejsca założenia a implantów. i en

Instrukcja lokalizowania implantów przed ich usunięciem ol

Zlokalizować implanty palpacyjnie. Niewyczuwalne implanty muszą zostać zlokalizowane przed zw

podjęciem próby ich usunięcia. W przypadku niewyczuwalnych palpacyjnie implantów, usuwanie powinno odbywać się pod kontrolą USG (po po zlokalizowaniu implantów). Do odpowiednich metod umożliwiających lokalizację należy użycie ultrasonografu z głowicą liniową o wysokiej częstotliwości (10 MHz lub większej) lub, w razie niepowodzenia USG, obrazowanie metodą rezonansu go

magnetycznego (RM). Implanty Sixmo przepuszczają promienie rentgenowskie i nie można ich uwidocznić za pośrednictwem badania ne RTG lub TK. Stanowczo odradza się przeprowadzanie zwiadowczego zabiegu chirurgicznego bez znajomości dokładnego położenia wszystkich implantów aż

(patrz punkt 4.4).

w

Sprzęt do usuwania produktu leczniczego Sixmo

Implanty należy usunąć w z warunkach aseptycznych z użyciem poniższego sprzętu:

be

• kozetka lekarska, na której będzie leżał pacjent,
• stolik zabiegowy przykryty jałową serwetą,

y

• odpowiednie cz oświetlenie, takie jak lampa czołowa,
• jałowe serwety z otworem,

ni

• lateksowe, jałowe rękawice bez talku,

cz

wacik nasączony alkoholem,

le

marker chirurgiczny,

t roztwór antyseptyczny, taki jak chlorheksydyna, uk

• znieczulenie miejscowe, takie jak 1% lidokaina z adrenaliną 1:100 000, od • 5 ml strzykawka z igłą 25G×1,5 cala (0,5×38 mm)
• jednozębowa pęseta chirurgiczna do tkanek Adson, Pr

kleszczyki chirurgiczne typu Mosquito,

• dwa zaciski X-plant (zacisk ustalający okrągły do wazektomii o średnicy 2,5 mm),
• nożyczki tęczówkowe,

imadło chirurgiczne,

skalpel z ostrzem nr 15,

• jałowa linijka,
• 100×100 mm jałowa gaza,

opatrunek samoprzylepny,

• bandaż elastyczny o szerokości około 8 cm, tu
• nici chirurgiczne, takie jak 4-0 Prolene™ z igłą tnącą FS-2 (mogą być wchłanialne).

ro ob

Instrukcja usuwania produktu leczniczego Sixmo

Krok 13: Pacjent powinien leżeć na plecach z ręką, w której znajduje się implant, zgiętą w łokciu i odwróconym na zewnątrz ramieniem oraz z dłonią ułożoną obok głowy. Potwierdzić palpacyjnie do umiejscowienie implantów. Przed użyciem markera przemyć miejsce, z którego będą usuwane implanty, wacikiem nasączonym alkoholem. Używając markera chirurgicznego oznaczyć ie położenie implantów oraz nacięcia. Nacięcie należy wykonać równolegle do osi ramienia en między drugim a trzecim implantem, aby uzyskać dostęp do przestrzeni podskórnej (rysunek 15).

cz Rysunek 15 sz pu

do

na

a i en

ol zw

Krok 14: Założyć jałowe rękawice. Stosując zasady aseptyki, umieścić jałowy sprzęt w jałowym polu stolika zabiegowego. Przemyć miejsce usuwania implantów roztworem aseptycznym, takim jak po

chlorheksydyna. Nie osuszać ani nie wycierać. Położyć jałową serwetę na ramieniu pacjenta.

Znieczulić obszar nacięcia i przestrzeń podskórną, w której znajdują się implanty (np. wstrzykując go

5 do 7 ml lidokainy 1% z adrenaliną 1:100 000).

UWAGA: Znieczulenie miejscowe ne należy wstrzyknąć głęboko centralnie pod implantami.

Spowodowuje to uniesienie się implantów ku powierzchni skóry, ułatwiając ich usunięcie. Po potwierdzeniu, że znieczulenie aż jest odpowiednie i skuteczne, wykonać skalpelem 7 do 10 mm nacięcie równoległe do osi ramienia, między drugim a trzecim implantem.

w

Krok 15: Unieść krawędź z skóry, używając jednozębowej pęsety chirurgicznej do tkanek Adson, be

i oddzielić tkanki powyżej i poniżej widocznego implantu nożyczkami tęczówkowymi lub zakrzywionymi kleszczykami chirurgicznymi typu Mosquito (rysunek 16).

Chwycić środek implantu y zaciskiem(ami) X-plant (rysunek 17) i delikatnie pociągnąć. Jeśli implant cz

jest otorbiony lub widać wgłębienie, należy uwolnić implant odcinając przylegającą tkankę skalpelem.

ni

Rysunek cz 16

le

t

uk

od

Pr

Rysunek 17

tu

ro

ob

do

ie Krok 16: Po wyjęciu każdego z implantów należy potwierdzić, że usunięto go w całości (26,5 mm), en mierząc jego długość. Stosując się do kroków 15 i 16 usunąć pozostałe implanty przez to samo nacięcie. Taką samą technikę stosuje się do usuwania wysuniętych lub częściowo wydalonych cz implantów. Stanowczo odradza się przeprowadzanie zwiadowczego zabiegu chirurgicznego bez znajomości dokładnego położenia wszystkich implantów (patrz punkt 4.4). sz

pu Krok 17: Po usunięciu implantów należy oczyścić miejsce nacięcia. Zamknąć nacięcie szwami.

Umieścić na nacięciu opatrunek samoprzylepny. Uciskać jałową gazą do miejsce nacięcia przez pięć minut w celu zapewnienia hemostazy. Założyć bandaż elastyczny z jałową gazą, aby zminimalizować zasinienie. Poinformować pacjenta, że bandaż elastyczny można na zdjąć po 24 godzinach, a samoprzylepny opatrunek po trzech do pięciu dniach. Poradzić pacjentowi, jak prawidłowo aseptycznie pielęgnować ranę. Poinformować pacjenta, aby przykładał do ręki okład z lodu przez a 40 minut co dwie godziny przez pierwsze 24 godziny, a następnie i zgodnie z potrzebami. Ustalić en termin wizyty w celu usunięcia szwów.

ol Krok 18: Implanty Sixmo należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami, ponieważ zawierają zw

buprenorfinę.

po

Jeśli podczas próby usuwania nie udało się wyjąć implantu(ów) lub fragmentu(ów) implantu, należy niezwłocznie je zlokalizować, wykonując badanie obrazowe, a następnie, tego samego dnia, ponownie go

spróbować je usunąć. Jeśli lokalizacja i druga próba usunięcia nie są przeprowadzane tego samego dnia, co pierwsza próba usunięcia, ne ranę należy w międzyczasie zamknąć szwem.

aż

w

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną z

w punkcie 6.1.

be

Ciężka niewydolność oddechowa.

Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.

y

Ostra choroba alkoholowa lub delirium tremens (patrz punkt 4.5).

cz

Jednoczesne podawanie antagonistów opioidów (naltrekson, nalmefen) w celu leczenia uzależnienia

od alkoholu ni lub opioidów (patrz punkt 4.5).

Pacjentów, u których tworzą się keloidy lub blizny hipertroficzne, nie należy poddawać procedurze

cz

podskórnego umieszczania implantów (patrz punkt 4.4).

Pacjenci, le u których występują przeciwwskazania do wykonania badania RM.

t

uk

od

Pr

Monitorowanie leczenia

U pacjentów może wystąpić senność, zwłaszcza w pierwszym tygodniu po założeniu implantów, i tu należy ich o tym poinformować (patrz punkt 4.7).

ro Miejsce wprowadzenia implantów należy zbadać tydzień po ich wszczepieniu, a następnie ob w regularnych odstępach czasu, pod kątem objawów infekcji lub problemów z gojeniem się rany, w tym oznak wysuwania się implantu ze skóry, a także niewłaściwego użycia lub nadużywania.

do Zalecany harmonogram wizyt dla większości pacjentów to nie mniej niż jedna wizyta na miesiąc dla zapewnienia stałego poradnictwa i wsparcia psychologicznego.

ie Ciężkie powikłania założenia i usunięcia implantów en

cz W wyniku nieprawidłowego założenia implantów w ramieniu mogą wystąpić rzadkie, ale ciężkie powikłania, w tym uszkodzenie nerwu i przemieszczenie się implantów prowadzące sz do zatoru i zgonu (patrz punkt 4.8). Do dodatkowych powikłań należą miejscowe przemieszczenie się implantu, pu wysunięcie, wydalenie lub złamanie implantu po jego wprowadzeniu lub w trakcie usuwania. W celu usunięcia przemieszczonego implantu konieczny jest zabieg chirurgiczny.

do

Należy palpacyjnie potwierdzić prawidłowe wprowadzenie podskórne implantu. Zbyt głębokie na umiejscowienie implantów (domięśniowo lub do powięzi) może prowadzić do urazu nerwu lub naczyń

podczas wszczepiania lub usuwania.

a i W miejscu zakładania lub usunięcia może wystąpić infekcja. en Nadmierna palpacja krótko po założeniu implantów może zwiększać ryzyko wystąpienia infekcji. Nieprawidłowe usuwanie wiąże się z ol ryzykiem miejscowej infekcji i złamania implantu.

zw

W rzadkich przypadkach nie udało się zlokalizować implantów lub ich fragmentu i w związku z tym po

nie zostały usunięte (patrz punkt 4.2).

go

Wydalenie implantu

ne

W razie samoistnego wydalenia założonego implantu należy podjąć następujące kroki:

• Wyznaczyć jak najszybszy aż termin wizyty pacjenta u osoby należącej do fachowego personelu medycznego, która zakładała implant.

w

• Poinstruować pacjenta, aby umieścił implant w szklanym słoiku z nakrętką, przechowywał go w bezpiecznym miejscu z z dala od innych osób, zwłaszcza dzieci, oraz przyniósł go do fachowego personelu medycznego, be aby ustalić, czy doszło do wydalenia całego implantu.

U dzieci przypadkowo narażonych na kontakt z buprenorfiną, może ona wywołać ciężką, potencjalnie y prowadzącą do zgonu, depresję oddechową.

• Jeśli pacjent cz przyniesie wydalony implant, należy go zmierzyć i upewnić się, że został wydalony ni w całości (długość 26,5 mm).
• Miejsce nacięcia należy zbadać pod kątem infekcji. W razie infekcji, należy zastosować cz

odpowiednie leczenie i ustalić czy nie trzeba usunąć też pozostałych implantów.

le

• Jeśli implant nie został wydalony w całości, osoba należąca do fachowego personelu medycznego powinna sprawdzić palpacyjnie umiejscowienie implantu i ustalić lokalizację t

uk pozostałego jego fragmentu. Pozostały fragment implantu należy usunąć, stosując technikę opisaną w punkcie 4.2.

od

• Jeśli nie można ustalić palpacyjnie położenia pozostałego implantu, należy wykonać Pr badanie USG lub MR, jak opisano w punkcie 4.2.
• Do czasu wymiany implantu osoba należąca do fachowego personelu medycznego musi ściśle monitorować pacjenta pod kątem objawów odstawienia lub innych objawów klinicznych wskazujących na potrzebę stosowania uzupełniającego buprenorfiny podjęzykowej.
• Zastępczy implant(y) należy założyć w tym samym ramieniu, przyśrodkowo lub bocznie do implantów znajdujących się na miejscu. Alternatywnie, implant(y) zastępczy można umieścić

w drugim ramieniu.

Niewłaściwe użycie i użycie niezgodne z przeznaczeniem

Buprenorfina potencjalnie może być nadużywana i wykorzystana niezgodnie z prawem. Postać tu produktu leczniczego Sixmo ma zapobiegać takiemu wykorzystaniu i nadużyciu. Jest jednak możliwość odzyskania buprenorfiny z implantu. Ustalając, czy produkt leczniczy Sixmo jest ro odpowiedni dla pacjenta, należy wziąć pod uwagę te zagrożenia, jak i stabilność pacjenta w leczeniu ob uzależnienia od opioidów.

do Nadużycie buprenorfiny wiąże się z ryzykiem przedawkowania i zgonu. Ryzyko to zwiększa się w razie jednoczesnego nadużywania buprenorfiny i alkoholu oraz innych substancji, zwłaszcza ie benzodiazepin.

Wszystkich pacjentów otrzymujących produkt leczniczy Sixmo należy monitorować en pod kątem objawów wskazujących na użycie niezgodne z przeznaczeniem lub progresję uzależnienia od cz opioidów i zachowań uzależniających wskazujących na potrzebę bardziej intensywnego i ustrukturyzowanego leczenia nadużywania substancji. sz

pu

Uzależnienie

do Buprenorfina jest częściowym agonistą receptora opioidowego typu μ (mi), a jej przewlekłe stosowanie prowadzi do uzależnienia od tego typu opioidu. Badania na zwierzętach i doświadczenie na kliniczne wykazały, że buprenorfina może uzależniać, ale w mniejszym stopniu niż pełny agonista, np.

morfina.

a i Jeśli po usunięciu implanty nie zostaną niezwłocznie en zastąpione, pacjenci powinni otrzymywać leczenie podtrzymujące buprenorfiną podjęzykową (2 do 8 mg/dobę) zgodnie ze wskazaniami ol klinicznymi do czasu wznowienia leczenia produktem leczniczym Sixmo. Pacjentów, którzy zdecydują się przerwać leczenie produktem leczniczym zw Sixmo, należy monitorować pod kątem objawów zespołu abstynencyjnego, biorąc pod uwagę zastosowanie stopniowo zmniejszanej dawki po

buprenorfiny podjęzykowej.

Przedwczesny zespół abstynencyjny go

ne

Właściwości częściowego agonisty opioidowego buprenorfiny mogą prowadzić do przedwczesnego wystąpienia objawów przedmiotowych aż i podmiotowych odstawienia u osób, które są obecnie fizycznie uzależnione od pełnych agonistów opioidowych - takich ja heroina, morfina lub metadon - w

zanim efekty ich działania ustąpią. Przed założeniem implantów należy ustalić, czy pacjent ukończył właściwy okres indukcyjny z zastosowaniem buprenorfiny podjęzykowej lub buprenorfiny/naloksonu z

lub czy pacjent jest stabilny be klinicznie, stosując leczenie buprenorfiną lub buprenorfiną/naloksonem

(patrz punkt 4.2).

y

Depresja oddechowa cz i ośrodkowego układu nerwowego (OUN)

ni

Podczas stosowania buprenorfiny odnotowano kilka przypadków zgonów z powodu depresji cz

oddechowej, zwłaszcza gdy buprenorfinę podawano w skojarzeniu z benzodiazepinami (patrz punkt 4.5), le lub gdy buprenorfinę stosowano niezgodnie z zaleceniami. Odnotowano również przypadki zgonów związane z jednoczesnym podawaniem buprenorfiny i innych środków o działaniu tłumiącym, t takich jak alkohol, gabapentynoidy (takie jak pregabalina i gabapentyna) (patrz punkt 4.5) uk

lub inne opioidy. Podanie buprenorfiny niektórym osobom nieuzależnionym od opioidów, które nie od tolerują ich działania, może prowadzić do potencjalnie prowadzącej do zgonu depresji oddechowej.

Produkt należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą lub niewydolnością oddechową (np. Pr

przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, sercem płucnym, zmniejszoną rezerwą oddechową, hipoksją, hiperkapnią, występującą wcześniej depresją oddechową lub kifoskoliozą [skrzywienie kręgosłupa potencjalnie prowadzące do duszności]).

Buprenorfina może powodować senność, zwłaszcza gdy jest przyjmowana razem z alkoholem lub produktami leczniczymi tłumiącymi ośrodkowy układ nerwowy (takimi jak leki uspokajające lub nasenne) (patrz punkt 4.5).

Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Sixmo należy przeanalizować wywiad medyczny tu pacjenta, w tym stosowanie nieopioidowych substancji psychoaktywnych, aby upewnić się, że można bezpiecznie rozpocząć leczenie produktem leczniczym Sixmo. ro

ob

Zapalenie wątroby i zdarzenia dotyczące wątroby

do U osób uzależnionych od opioidów odnotowano przypadki ostrego uszkodzenia wątroby (w tym przypadki prowadzące do zgonu), zarówno w badaniach klinicznych, jak i w zgłoszeniach działań niepożądanych po wprowadzeniu produktu do obrotu, patrz punkt 4.8. Zakres nieprawidłowości ie obejmuje przemijające, bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz en wątrobowych, jak również przypadki niewydolności wątroby, martwicy wątroby, zespołu wątrobowo-nerkowego, cz encefalopatii wątrobowej i zgonu. W wielu przypadkach czynnikiem wywołującym lub przyczyniającym się mogły być wcześniej istniejące zaburzenia czynności sz wątroby (choroba genetyczna, zaburzenia aktywności enzymów wątrobowych, zakażenie wirusem zapalenia wątroby pu typu B lub C, nadużywanie alkoholu, jadłowstręt, jednoczesne stosowanie innych, potencjalnie hepatotoksycznych produktów leczniczych) i bieżące stosowanie narkotyków dożylnych. Przed do zleceniem podania produktu leczniczego Sixmo i podczas leczenia należy rozważyć te obciążające czynniki, jak i potwierdzenie statusu wirusowego zapalenia wątroby. W razie podejrzenia zdarzenia na dotyczącego wątroby konieczna jest ocena czynności wątroby, a także rozważenie przerwania leczenia produktem leczniczym Sixmo. Jeśli leczenie jest kontynuowane, należy ściśle monitorować czynność a wątroby.

i en

Zaburzenia czynności wątroby

ol Buprenorfina jest w znacznym stopniu metabolizowana zw w wątrobie. W badaniu farmakokinetyki buprenorfiny podjęzykowej stężenie buprenorfiny w osoczu było większe, a okres półtrwania dłuższy po

u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami wątroby, ale nie u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami wątroby należy monitorować pod kątem go objawów przedmiotowych i podmiotowych toksyczności lub przedawkowania spowodowanych zwiększonym stężeniem buprenorfiny (patrz punkt 4.2). Produkt ne

leczniczy Sixmo jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.3). aż

w

Leczenie ostrego bólu podczas terapii

z

Podczas stosowania produktu be leczniczego Sixmo mogą zaistnieć sytuacje wymagające zastosowania u pacjentów leczenia ostrego bólu lub podania znieczulenia. Zawsze gdy jest to możliwe pacjentów tych należy leczyć y niesteroidowymi lekami przeciwbólowymi. Pacjenci wymagający przeciwbólowego cz leczenia opioidami mogą otrzymywać pełny opioid przeciwbólowy o dużym powinowactwie ni pod nadzorem fachowego personelu medycznego i przy zwróceniu szczególnej uwagi na czynność oddechową. Dla uzyskania działania przeciwbólowego konieczne może być zastosowanie cz

większych dawek. W związku z tym w przypadku podania opioidu istnieje większe prawdopodobieństwo le toksyczności. Jeśli w ramach znieczulenia wymagane jest leczenie opioidami, pacjenci powinni być stale monitorowani w ramach opieki anestezjologicznej przez osoby, które nie uczestniczą t w prowadzeniu procedury chirurgicznej lub diagnostycznej. Leczenie opioidem musi uk

zapewniać fachowy personel medyczny przeszkolony w stosowaniu anestezjologicznych produktów od leczniczych i postępowaniu w razie wystąpienia działań silnych opioidów na układ oddechowy, zwłaszcza w ustanawianiu i podtrzymywaniu drożności dróg oddechowych i wentylacji wspomaganej.

Pr

Zaburzenia czynności nerek

Eliminacja przez nerki może być przedłużona, ponieważ 30% podanej dawki jest eliminowane drogą nerkową. U pacjentów z niewydolnością nerek dochodzi do nagromadzenia się metabolitów buprenorfiny. Zaleca się ostrożność podczas dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami tu czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkty 4.2 i 5.2).

ro

Inhibitory CYP3A ob

Produkty lecznicze hamujące aktywność enzymu CYP3A4 mogą powodować zwiększenie stężenia do buprenorfiny. Pacjentów otrzymujących produkt leczniczy Sixmo należy ściśle monitorować pod kątem objawów toksyczności w przypadku jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 ie (np. inhibitorami proteazy, takimi jak rytonawir, nelfinawir lub indynawir, lub azolowymi lekami en przeciwgrzybiczymi, takimi jak ketokonazol i itrakonazol, lub antybiotykami makrolidowymi). Przed rozpoczęciem stosowania produktu Sixmo, aby ustalić czy będzie ono odpowiednie, osoba należąca do cz fachowego personelu medycznego powinna sprawdzić historię leczenia pod kątem jednoczesnego

stosowania inhibitorów CYP3A4 (patrz punkt 4.5). sz

pu

Ogólne środki ostrożności dotyczące podawania opioidów

do Opioidy mogą spowodować hipotensję ortostatyczną u pacjentów ambulatoryjnych.

Opioidy mogą spowodować podwyższenie ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego, co może na prowadzić do napadów drgawek. W związku z tym opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z urazem głowy, ze zmianami wewnątrzczaszkowymi, lub w innych przypadkach, w których ciśnienie a płynu mózgowo-rdzeniowego może być podwyższone, lub u pacjentów z napadem drgawek i en w wywiadzie.

Opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z niedociśnieniem, przerostem prostaty lub ol zwężeniem cewki moczowej.

Zwężenie źrenic spowodowane opioidem, zmiana zw poziomu świadomości lub zmiany w postrzeganiu

bólu jako objawu choroby mogą utrudniać ocenę pacjenta lub postawienie diagnozy, bądź maskować po

przebieg kliniczny występującej choroby.

Opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z obrzękiem śluzowatym, niedoczynnością tarczycy i niewydolnością kory nadnerczy (np. go chorobą Addisona).

Wykazano, że opioidy zwiększają ciśnienie wewnątrz przewodów żółciowych i należy je stosować ne

ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności dróg żółciowych.

Opioidy należy stosować ostrożnie aż u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych.

Biorąc pod uwagę doświadczenie z morfiną, jednoczesne stosowanie z inhibitorami w

monoaminooksydazy (MAO) może spowodować nasilenie działania opioidów (patrz punkt 4.5).

z

Zespół serotoninowy be

Jednoczesne podawanie y leku Sixmo i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory MAO, cz

selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może prowadzić do ni

zespołu serotoninowego, choroby mogącej zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).

cz

Jeśli jednoczesne przyjmowanie innych leków serotoninergicznych jest klinicznie uzasadnione, zaleca się uważną le obserwację pacjenta, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i podczas zwiększania

dawki.

Objawy t zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność uk

autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe lub objawy dotyczące układu pokarmowego.

od Jeśli podejrzewa się występowanie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, w zależności od nasilenia objawów.

Pr

Skóra

Produkt leczniczy Sixmo należy również stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą tkanki łącznej (np. twardzina) w wywiadzie lub z nawracającymi infekcjami gronkowcem złocistym opornym na metycylinę w wywiadzie. Produkt leczniczy Sixmo jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem tu powstawania keloidów lub blizn hipertroficznych w miejscu, gdzie produkt leczniczy Sixmo zostałby umieszczony, ponieważ mogą wystąpić trudności z usunięciem implantu (patrz punkt 4.3). ro

ob

do Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji dla produktu leczniczego Sixmo.

Buprenorfiny nie należy podawać razem z: ie

• antagonistami opioidowymi: naltrekson i nalmefen mogą hamować działanie en farmakologiczne buprenorfiny. Jednoczesne podawanie podczas leczenia buprenorfiną jest przeciwwskazane cz ze względu na potencjalnie niebezpieczne interakcje, które mogą wywołać nagłe długotrwałe i nasilone objawy odstawienia opioidu (patrz punkt 4.3). sz
• napojami alkoholowymi ani z produktami leczniczymi zawierającymi alkohol, ponieważ pu alkohol nasila działanie uspokajające buprenorfiny. Produkt leczniczy Sixmo jest

przeciwwskazany w przypadku ostrej choroby alkoholowej do (patrz punkt 4.3).

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania buprenorfiny z następującymi na produktami leczniczymi:

• Benzodiazepiny: Połączenie to może prowadzić do zgonu w wyniku depresji oddechowej a pochodzenia ośrodkowego. W związku z tym dawki muszą być ograniczone, a połączenia tego i en należy unikać w przypadkach, gdy istnieje ryzyko niewłaściwego użycia. Pacjentów należy ostrzec, że samodzielne stosowanie nieprzepisanych przez lekarza benzodiazepin podczas ol leczenia produktem Sixmo jest bardzo niebezpieczne oraz że mogą stosować benzodiazepiny zw

w skojarzeniu z tym produktem wyłącznie zgodnie z zaleceniami fachowego personelu

medycznego (patrz punkt 4.4). po

• Gabapentynoidy: Połączenie to może prowadzić do zgonu w wyniku depresji oddechowej.

W związku z tym należy ściśle monitorować dawkowanie, a połączenia tego należy unikać go

w przypadkach, gdy istnieje ryzyko niewłaściwego użycia. Pacjentów należy ostrzec, że mogą stosować gabapentynoidy (takie ne jak pregabalina i gabapentyna) w skojarzeniu z tym produktem wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza (patrz punkt 4.4).

• Inne produkty lecznicze aż tłumiące czynność OUN: Inne pochodne opioidowe (np. metadon,

przeciwbólowe i przeciwkaszlowe w produkty lecznicze), niektóre leki przeciwdepresyjne, antagoniści receptora H1 o działaniu uspokajającym, barbiturany, anksjolityki inne niż benzodiazepiny, neuroleptyki, z klonidyna i substancje pochodne: połączenia te nasilają tłumienie be

czynności OUN. Zmniejszony stopień uwagi może spowodować, że prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn będzie niebezpieczne (patrz punkt 4.7).

• Opioidowe środki y przeciwbólowe: Osiągnięcie odpowiedniego działania przeciwbólowego cz

może być utrudnione, jeśli pacjentom otrzymującym buprenorfinę podano pełnego agonistę opioidowego. ni W związku z tym istnieje możliwość przedawkowania pełnego agonisty opioidowego, zwłaszcza przy próbach zahamowania efektów działania częściowego agonisty cz

buprenorfiny lub gdy stężenie buprenorfiny w osoczu maleje (patrz punkt 4.4).

le

Inhibitory i induktory CYP3A4: Buprenorfina jest metabolizowana do norbuprenorfiny w głównej mierze przez CYP3A4. W związku z tym potencjalne interakcje mogą wystąpić t

uk podczas jednoczesnego stosowania buprenorfiny z produktami leczniczymi, które wpływają na aktywność CYP3A4. Inhibitory CYP3A4 mogą hamować metabolizm buprenorfiny prowadząc od

do zwiększenia C max i AUC buprenorfiny i norbuprenorfiny. Pacjentów leczonych

Pr inhibitorami CYP (np. rytonawir, ketokonazol, itrakonazol, troleandomycyna, klarytromycyna, nelfinawir, nefazodon, werapamil, diltiazem, amiodaron, amprenawir, fosamprenawir, aprepitant, flukonazol, erytromycyna i sok grejpfrutowy) należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych toksyczności lub przedawkowania (zwężenie źrenic, sine usta, ospałość, bradykardia, niedociśnienie, depresja oddechowa). W razie zaobserwowania

objawów toksyczności lub przedawkowania konieczne jest usunięcie implantów i zastosowanie produktu leczniczego, który umożliwia dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4 (np. fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna) potencjalnie mogą zmniejszać stężenie buprenorfiny w osoczu ze względu na zwiększony metabolizm

buprenorfiny do norbuprenorfiny.

tu

• Inhibitory monoaminooksydazy (MAO): Istnieje możliwość nasilenia działania opioidów biorąc pod uwagę doświadczenie z morfiną. ro

Serotoninergicznych produktów leczniczych, takich jak inhibitory MAO, selektywne ob inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, ponieważ zwiększają one do ryzyko zespołu serotoninowego, choroby mogącej zagrażać życiu (patrz punkt 4.4).

ie

en

Ciąża

cz

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania buprenorfiny sz u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

pu Ryzyko u ludzi jest nieznane.

do W końcowym okresie ciąży buprenorfina, nawet po krótkim okresie stosowania, może spowodować depresję oddechową u noworodka. Długotrwałe podawanie buprenorfiny w ciągu ostatnich trzech na miesięcy ciąży może spowodować zespół abstynencyjny u noworodka (np. hipertonia, drżenie noworodków, pobudzenie noworodków, mioklonie lub drgawki). Zespół może mieć łagodniejszy a i bardziej przewlekły przebieg niż w przypadku krótko działających całkowitych agonistów i en receptorów opioidowych typu μ. Zespół zwykle występuje z opóźnieniem, po kilku godzinach lub dniach od porodu. Charakter zespołu może się różnić w zależności od historii stosowania leku przez ol matkę.

zw

Ze względu na długi okres półtrwania buprenorfiny, po porodzie należy rozważyć kilkudniowe po

monitorowanie noworodka, aby zapobiec wystąpieniu u niego depresji oddechowej lub zespołu

abstynencyjnego.

go

Ze względu na brak elastyczności w zakresie zwiększania dawki i na potrzebę zwiększenia dawki ne

w okresie ciąży, produkt leczniczy Sixmo nie jest uważany za optymalny wybór dla kobiet w ciąży i dlatego nie należy rozpoczynać aż leczenia produktem leczniczym Sixmo u tych pacjentek. Produkt Sixmo nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie w

stosują skutecznej metody antykoncepcji. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę podczas leczenia produktem leczniczym Sixmo, należy z rozważyć korzyści dla pacjentki w porównaniu z zagrożeniem dla płodu.

Zasadniczo inne sposoby be leczenia/postacie buprenorfiny są uważane za bardziej odpowiednie w tej

sytuacji.

y

Karmienie piersią cz

ni

Buprenorfina i jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego w takiej ilości, że prawdopodobny jest cz

ich wpływ na organizm noworodków/dzieci karmionych piersią. W związku z tym podczas leczenia produktem le Sixmo należy przerwać karmienie piersią.

t

Buprenorfina może wywierać wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn oraz może zaburzać umiejętności psychiczne lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych zadań, takich jak prowadzenie samochodu lub obsługiwanie maszyn. Produkt może tu spowodować zawroty głowy, senność lub ospałość, zwłaszcza na początku leczenia.

Stężenie buprenorfiny w osoczu jest największe podczas pierwszych 24 do 48 godzin od wszczepienia ro produktu leczniczego Sixmo. Pacjenci mogą odczuwać senność zwłaszcza w pierwszym tygodniu po ob podskórnym założeniu implantów. W związku z tym należy ich ostrzec przed prowadzeniem pojazdów lub obsługiwaniem niebezpiecznych maszyn, zwłaszcza w tym okresie. Przed do przystąpieniem do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn pacjenci powinni upewnić się, że produkt leczniczy Sixmo nie wpływa niekorzystanie na ich zdolność do wykonywania takich czynności. ie

en

Działania niepożądane

4.8 cz

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa sz

pu Działania niepożądane podzielono na działania niepożądane związane z implantem i niezwiązane z implantem. W badaniach klinicznych produktu Sixmo najczęściej występującymi działaniami do niepożądanymi niezwiązanymi z implantem był ból głowy (5,8%), zaparcie (5,5%) i bezsenność (3,9%). Są to częste działania niepożądane buprenorfiny.

na Częste działania niepożądane związane z miejscem wszczepienia implantu, takie jak ból, świąd, krwiak, krwawienie, zaczerwienienie i blizna, zgłoszono u, odpowiednio, 25,9% i 14,1% pacjentów w a badaniach prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby i uzupełniających.

i en

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

ol

Poniższa tabela 1 zawiera działania niepożądane zw zgłoszone w badaniach klinicznych i po

wprowadzeniu do obrotu buprenorfiny, w tym produktu leczniczego Sixmo. Działania niepożądane po

przedstawiono według klasyfikacji układów i narządów MedDRA, preferowanej terminologii oraz częstości występowania.

Częstość występowania zdefiniowano go jako: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt

często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznana ne

(częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

aż

Tabela 1: Działania niepożądane według klasyfikacji układów i narządów w Klasyfikacja układów Częstość Działania niepożądane i narządów występowania

po parastezja, drżenie

• Działanie niepożądane w miejscu założenia implantu

po

(*) Obserwowane jako działanie niepożądane związane i niezwiązane z implantem *** Zgłaszane dla innych zatwierdzonych produktów leczniczych zawierających tylko buprenorfinę go

*** Wyłącznie dane po wprowadzeniu produktu do obrotu

ne

Opis wybranych działań niepożądanych

aż

Ryzyko ciężkich powikłań wprowadzenia i usunięcia implantów w

W wyniku nieprawidłowego wprowadzenia implantów mogą wystąpić rzadkie, ale ciężkie powikłania, w tym uszkodzenie nerwu z i przemieszczenie się implantu prowadzące do zatoru i zgonu (patrz be

punkt 4.4). W okresie po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono 2 przypadki miejscowego przemieszczenia się implantów z miejsca ich wszczepienia. U 3 pacjentów leczonych w badaniach y

klinicznych i u 1 pacjenta leczonego w okresie po wprowadzeniu do obrotu, implantów lub ich cz

fragmentów nie udało się zlokalizować i w związku z tym nie usunięto ich po zakończeniu leczenia.

W badaniach ni klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu odnotowano 7 przypadków klinicznie istotnego złamania implantu (tj. złamanie związane z działaniem niepożądanym).

cz

le

Ryzyko wydalenia

Nieprawidłowe wprowadzenie lub infekcje mogą prowadzić do wysunięcia się lub wydalenia t

uk

implantu. W badaniach klinicznych produktu leczniczego Sixmo odnotowano niewiele przypadków wysunięcia się lub wydalenia implantów, które głównie przypisywano nieprawidłowej technice od

wprowadzenia (patrz punkt 4.4).

Pr

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania

wymienionego załączniku V.

tu

Objawy

ro Do objawów ostrego przedawkowania buprenorfiny należą zwężone źrenice, ospałość, niedociśnienie, ob depresja oddechowa i zgon.

do

Leczenie

Priorytetem jest przywrócenie drożności i ochrona dróg oddechowych, jak również ie wdrożenie wentylacji wspomaganej, jeśli zajdzie taka potrzeba. W leczeniu wstrząsu krążeniowego en i obrzęku płuc należy zastosować środki wspomagające (w tym tlen, środki obkurczające naczynia krwionośne) cz zgodnie ze wskazaniami. Zatrzymanie akcji serca i zaburzenia rytmu serca będą wymagały zastosowania zaawansowanych technik podtrzymujących życie. sz

pu Antagonista opioidowy nalokson jest swoistą odtrutką w przypadku depresji oddechowej spowodowanej przedawkowaniem opioidu. Nalokson może okazać się skuteczny w leczeniu do przedawkowania buprenorfiny. Konieczne może być wielokrotne podanie i zastosowanie dawek większych niż zwykle.

na Podczas decydowania, czy należy usunąć implanty, fachowy personel medyczny powinien wziąć pod uwagę potencjalną rolę i udział buprenorfiny, kiedy podawana jest jednocześnie z innymi produktami a leczniczymi tłumiącymi OUN, inhibitorami CYP3A4, innymi opioidami i u pacjentów z zaburzeniami i czynności wątroby (patrz punkty 4.4 i 4.5). en

ol

Mechanizm działania aż

w

Buprenorfina jest częściowym agonistą/antagonistą receptorów opioidowych wiążącym się z receptorami μ (mi) i κ (kappa) w mózgu. Jej działanie w leczeniu substytucyjnym uzależnienia od z

opioidów jest przypisywane be powoli odwracalnemu wiązaniu z receptorami μ, co w dłuższym okresie minimalizuje potrzebę przyjmowania innych opioidów.

Podczas klinicznych y badań farmakologicznych u pacjentów uzależnionych od opioidów obserwowano pułapowe działanie cz buprenorfiny na wiele parametrów farmakodynamiki i bezpieczeństwa stosowania.

Buprenorfina ma względnie szerokie okno terapeutyczne ze względu na swe właściwości częściowego ni

agonisty/antagonisty, które łagodzą hamowanie czynności układu sercowo-naczyniowego cz

i oddechowego.

le

t

t

uk

Kopolimer etylenu z octanem winylu

od

Niezgodności farmaceutyczne

6.2 Pr

Nie dotyczy.

5 lata.

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

6.4 tu Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego. ro

ob