Olej z kryla antarktycznego

Olej z kryla antarktycznego to olej pozyskiwany ze skorupiaka Euphausia superba, drobnego, żyjącego rojami zwierzęcia z wód okołoantarktycznych. Dostarcza tych samych dwóch kwasów tłuszczowych co olej rybi, czyli kwasu eikozapentaenowego (EPA) i dokozaheksaenowego (DHA), ale związanych głównie w fosfolipidach, a nie w triglicerydach. Zawartość fosfolipidów w oleju z kryla wynosi od 39,29% do 80,69% i zależy od zastosowanej metody ekstrakcji, a poza nimi olej zawiera astaksantynę, sterole, tokoferole i witaminę A¹.

Cała sprzedaż tego preparatu opiera się na dwóch twierdzeniach: że postać fosfolipidowa wchłania się lepiej niż triglicerydowa i że olej z kryla działa przeciwzapalnie na staw kolanowy. Pierwsze twierdzenie nie utrzymało się w badaniach dłuższych niż miesiąc, drugie zostało obalone w największym i najstaranniej zaprojektowanym badaniu z randomizacją.

Synonimy i nazewnictwo oleju z kryla antarktycznego

• Olej z kryla – nazwa najczęstsza na opakowaniach, także w formie „olej krylowy”.
• Euphausia superba – nazwa łacińska gatunku, od którego pochodzi surowiec.
• Krill oil – nazwa angielska, pod którą preparat występuje w piśmiennictwie naukowym.
• Antarctic krill oil – nazwa angielska z określeniem pochodzenia, odróżniająca surowiec od kryla pacyficznego (Euphausia pacifica).
• NKO, Neptune Krill Oil – nazwa handlowa preparatu użytego w trzech wczesnych badaniach z randomizacją, do dziś cytowanych w materiałach reklamowych.

⚠ Oleju z kryla nie należy mylić z mączką z kryla (krill meal). Mączka zawiera te same fosfolipidy, a mimo to jej kwasy tłuszczowe wchłaniają się gorzej – ta różnica ma znaczenie dla oceny mechanizmu i jest omówiona niżej.

Działanie oleju z kryla antarktycznego

Działanie oleju z kryla wynika przede wszystkim z zawartych w nim EPA i DHA. Oba kwasy wbudowują się w błony komórkowe i są substratami przemian, których produktami są eikozanoidy i mediatory wygaszania zapalenia. Ta część mechanizmu nie różni się od oleju rybiego.

Domniemana odrębność oleju z kryla dotyczy nośnika. EPA i DHA związane w fosfolipidach mają wchodzić do krążenia inną drogą niż związane w triglicerydach, co miałoby dawać wyższe wysycenie tkanek przy tej samej dawce. Podstawę biochemiczną tej hipotezy potwierdzono: po 30 dniach przyjmowania oleju z kryla 35 z 70 oznaczonych form cząsteczkowych fosfolipidów zawierających EPA, DHA i kwas dokozapentaenowy miało wyższe stężenie niż po oleju rybim, przy czym 89% zróżnicowanych form stanowiły eterowe fosfolipidy cholinowe i etanoloaminowe². Badanie objęło jednak 11 zdrowych kobiet i mierzyło wyłącznie skład osocza, więc opisuje różnicę w metabolizmie, a nie przewagę kliniczną.

Drugim składnikiem przywoływanym w opisach preparatu jest astaksantyna, karotenoid nadający olejowi czerwoną barwę. Jej udział w efektach obserwowanych u ludzi nie został wyodrębniony w żadnym badaniu nad samym olejem z kryla.

Skuteczność kliniczna oleju z kryla antarktycznego

Czy stosowanie oleju z kryla antarktycznego łagodzi ból kolana w chorobie zwyrodnieniowej?

Nie, jeśli rozstrzygać na podstawie najmocniejszego badania. W wieloośrodkowym badaniu z randomizacją, podwójnie zaślepionym, 262 osoby z klinicznym rozpoznaniem choroby zwyrodnieniowej kolana otrzymywały 2 g oleju z kryla na dobę albo placebo przez 24 tygodnie. Do badania włączano wyłącznie osoby z nasilonym bólem oraz z wysiękiem i zapaleniem błony maziowej potwierdzonym rezonansem magnetycznym, czyli w populacji dobranej tak, by dać interwencji przeciwzapalnej najlepszą szansę. Ból w skali wzrokowo-analogowej zmniejszył się o 19,9 punktu w grupie oleju z kryla i o 20,2 punktu w grupie placebo, a różnica między grupami wyniosła 0,3 punktu przy minimalnej istotnej klinicznie poprawie ustalonej na 15 punktów³. Obie grupy poprawiły się przy tym o około 20 punktów, czyli powyżej progu istotności klinicznej – to pokazuje skalę odpowiedzi placebo w tym wskazaniu i tłumaczy, dlaczego badania mniejsze wypadały korzystniej.

Wcześniejsze badanie o zbliżonej wielkości dało wynik dodatni, ale o wielkości efektu trudnej do obrony w praktyce. U 235 dorosłych w wieku 40–65 lat z łagodną lub umiarkowaną chorobą zwyrodnieniową kolana przyjmowanie 4 g oleju z kryla na dobę (0,60 g EPA i 0,28 g DHA) przez 6 miesięcy poprawiło ból bardziej niż placebo o 5,18 punktu w skali WOMAC znormalizowanej do zakresu 0–100, sztywność o 6,45 punktu, a sprawność fizyczną o 4,67 punktu. Wskaźnik omega-3 wzrósł przy tym z 6,0% do 8,9%, podczas gdy w grupie placebo pozostał bez zmian. Zużycie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, lipidy surowicy oraz markery zapalne nie różniły się między grupami⁴. Poprawa o 5 punktów na skali stupunktowej jest kilkakrotnie mniejsza od progu, który uznano za istotny klinicznie w badaniu australijskim, a brak zmiany w zużyciu leków przeciwbólowych oznacza, że nie przełożyła się na zachowanie pacjenta.

Pozostałe badania są małe albo dotyczą innego produktu. W badaniu japońskim 50 osób z łagodnym bólem kolana przyjmowało 2 g oleju z kryla albo placebo przez 30 dni. Istotną poprawę uzyskały obie grupy, a przewaga oleju z kryla ograniczyła się do dwóch pytań kwestionariusza, nie do wyniku całkowitego⁵. Badanie koreańskie na 100 uczestnikach, w którym uzyskano wyraźną poprawę bólu i wyniku WOMAC, oceniało preparat złożony z oleju z kryla, astaksantyny i kwasu hialuronowego, a jego dwaj pierwsi autorzy są pracownikami producenta – wyniku nie da się przypisać samemu olejowi z kryla⁶.

Metaanalizy tych samych badań dają wyniki sprzeczne, a rozbieżność bierze się z wyboru punktu końcowego. Przegląd systematyczny 5 badań z 700 uczestnikami, jako jedyny uzupełniony sekwencyjną analizą badań, nie wykazał różnicy wobec placebo w bólu kolana, sztywności ani w profilu lipidowym. Istotna była wyłącznie poprawa sprawności fizycznej, przez samych autorów opisana jako mała (standaryzowana różnica średnich −0,24, heterogeniczność zerowa), a sekwencyjna analiza badań dała pewność, że dalsze badania nie odwrócą wyniku dla bólu. Autorzy zamykają pracę zdaniem, że stosowanie oleju z kryla przy bólu kolana nie jest jak dotąd uzasadnione⁷. Metaanaliza 5 badań z 730 uczestnikami również nie wykazała poprawy w skali wzrokowo-analogowej, uzyskała natomiast istotne różnice o wielkości umiarkowanej na trzech podskalach WOMAC: ból (standaryzowana różnica średnich −0,60), sztywność (−0,59) i sprawność (−0,68), przy braku wpływu na markery we krwi⁸. Najliczniejsza z metaanaliz, obejmująca 6 badań i 971 uczestników, wykazała poprawę bólu i sprawności, ale w pomiarze w 4. tygodniu, a nie na końcu obserwacji, oraz brak wpływu na cholesterol LDL i na białko C-reaktywne⁹.

Rozstrzygające jest to, czego wszystkie te syntezy nie pokazują. W żadnej z nich olej z kryla nie poprawił bólu mierzonego skalą wzrokowo-analogową, czyli punktem końcowym pierwszorzędowym największego badania. Istotność pojawia się wyłącznie na podskalach kwestionariusza WOMAC i wyłącznie we wcześniejszych punktach pomiaru. Sekwencyjna analiza badań rozstrzygnęła pytanie o ból na „nie”⁷

Osadzenie w szerszym kontekście też nie wypada dla oleju z kryla korzystnie. W bayesowskiej metaanalizie sieciowej 39 badań z 4599 pacjentami, porównującej siedem suplementów stosowanych w chorobie zwyrodnieniowej kolana, najwyżej rankowana dla bólu i sztywności była boswelia, a olej z kryla pojawił się jedynie przy poprawie sprawności¹⁰. W metaanalizie sieciowej 23 badań, porównującej olej z kryla z celekoksybem, metforminą, probiotykami oraz glukozaminą z chondroityną, olej z kryla znalazł się najwyżej na podskali bólu WOMAC, ale w skali wzrokowo-analogowej wygrał celekoksyb, a pewność dowodów dla większości porównań pomocniczych autorzy ocenili jako niską lub bardzo niską ze względu na dużą niedokładność i brak badań bezpośrednio porównawczych¹¹.

Czy stosowanie oleju z kryla antarktycznego poprawia profil lipidowy?

Tak, ale w stopniu wynikającym z dawki kwasów n-3, a nie z postaci, w jakiej są związane. Metaanaliza 7 badań z randomizacją obejmujących 662 uczestników wykazała obniżenie cholesterolu LDL o 15,5 mg/dl i triglicerydów o 14,0 mg/dl oraz podwyższenie cholesterolu HDL o 6,7 mg/dl, przy braku istotnej zmiany cholesterolu całkowitego¹². Nowsza i liczniejsza synteza, obejmująca 14 badań i 1458 uczestników, potwierdziła korzystny wpływ na cholesterol całkowity, LDL i triglicerydy, ale wykluczyła wpływ na ciśnienie tętnicze, wskaźniki glikemii, skład ciała i markery zapalne. Efekty lipidowe były przy tym widoczne głównie w badaniach trwających poniżej 8 tygodni i u osób z wyjściowym wskaźnikiem masy ciała poniżej 28 kg/m², co jest sygnałem możliwego błędu małych i krótkich badań¹³.

Rozstrzygające dla pytania o przewagę nad olejem rybim jest porównanie pośrednie. W sieciowej metaanalizie 64 badań z randomizacją olej z kryla obniżał triglicerydy wobec kontroli o 23,3 mg/dl, natomiast różnice między olejem z kryla a olejem rybim we wszystkich czterech frakcjach lipidowych były nieistotne. Jeden gram kwasów n-3 obniżał medianę triglicerydów o 8,971 mg/dl w oleju rybim i o 9,838 mg/dl w oleju z kryla, czyli praktycznie tak samo¹⁴.

Twierdzenie o przewadze pochodzi z jednego badania sprzed dwóch dekad. U 120 pacjentów z hiperlipidemią przyjmujących 1–3 g oleju z kryla na dobę przez 90 dni zgłoszono obniżenie cholesterolu całkowitego, LDL i triglicerydów oraz przewagę nad olejem rybim w niższych i równych dawkach. Badanie prowadzono na markowym preparacie dostarczonym przez jego producenta i opublikowano w czasopiśmie o profilu medycyny alternatywnej, a jego abstrakt jest wewnętrznie niespójny, bo w jednym miejscu mówi o obniżeniu cholesterolu HDL, a w drugim o jego podwyższeniu¹⁵. Zgłoszonej przewagi nie potwierdziła późniejsza synteza 64 badań.

Żadna z tych prac nie oceniała zawałów, udarów ani zgonów. Wpływ oleju z kryla na twarde punkty końcowe sercowo-naczyniowe pozostaje niezbadany, a autorzy największej metaanalizy sami wskazują to jako zadanie na przyszłość¹³.

Czy olej z kryla antarktycznego wchłania się lepiej niż olej rybi?

W badaniach jednorazowych i krótkich – tak, w badaniu dwunastotygodniowym – nie. Rozstrzyga długość obserwacji, bo wymiana kwasów tłuszczowych w błonie krwinki czerwonej trwa około 120 dni, a to ona odpowiada wysyceniu tkanek.

Badanie z pojedynczą dawką 1680 mg EPA i DHA u 12 zdrowych mężczyzn dało najwyższe pole pod krzywą w fosfolipidach osocza dla oleju z kryla (80,03 %×h) przed reestryfikowanymi triglicerydami (59,78 %×h) i estrami etylowymi (47,53 %×h), ale żadna z tych różnic nie osiągnęła istotności statystycznej przy tak dużym rozrzucie wyników. Znacznie ważniejsze jest odkrycie uboczne: badana próbka oleju z kryla zawierała 22% całkowitego EPA i 21% całkowitego DHA w postaci wolnych kwasów tłuszczowych, podczas gdy próbki oleju rybiego nie zawierały ich wcale¹⁶. Jedna piąta kwasów n-3 nie była więc w tym preparacie związana w fosfolipidach, czyli nie w tej postaci, której przypisuje się przewagę.

Mechanizm fosfolipidowy podważyło też badanie krzyżowe u 15 osób, w którym porównano trzy produkty zawierające po około 1700 mg EPA i DHA. Przyrostowe pole pod krzywą było najwyższe po oleju z kryla (89,08 %×h), ale mączka z kryla (44,97 %×h) i olej rybi (59,15 %×h) nie różniły się między sobą, mimo że mączka zawiera te same fosfolipidy co olej. Autorzy sami wyciągają z tego wniosek, że wynik przemawia przeciw tłumaczeniu przewagi lepszym wchłanianiem fosfolipidów¹⁷.

Badanie czterotygodniowe u 24 zdrowych ochotników przyjmujących 600 mg kwasów n-3 wykazało po oleju z kryla wyższe stężenie kwasów n-3 w osoczu i w krwinkach czerwonych oraz wyższy wskaźnik omega-3 niż po oleju rybim. W tej samej pracy triglicerydy i cholesterol HDL nie zmieniły się po żadnym z olejów, a cholesterol całkowity i LDL wzrosły po obu wobec kontroli z olejem kukurydzianym¹⁸. Gdy jednak obserwację przedłużono do 12 tygodni i objęto nią 62 uczestników, przyrost wskaźnika omega-3 przy zbliżonych dawkach EPA i DHA okazał się taki sam dla oleju z kryla (1,15 punktu procentowego), oleju rybiego (1,00) i oleju z Calanus finmarchicus (1,09)¹⁹.

Czy stosowanie oleju z kryla antarktycznego poprawia siłę mięśni u osób starszych?

Dowody są pojedyncze i nie sięgają sprawności codziennej. W badaniu z randomizacją 102 osoby powyżej 65. roku życia, mało aktywne fizycznie, przyjmowały 4 g oleju z kryla na dobę albo pozostawały w grupie kontrolnej przez 6 miesięcy. Ukończyły 94 osoby. Maksymalny moment siły prostowników kolana zwiększył się o 9,3%, siła uchwytu ręki o 10,9%, a grubość mięśnia obszernego bocznego o 3,5%. Skład kwasów tłuszczowych erytrocytów zmienił się wyraźnie, ze wzrostem wskaźnika omega-3 o 61%. Nie wykazano natomiast wpływu na wynik testu sprawności fizycznej SPPB ani na jakość życia²⁰. Poprawa dotyczy więc pomiarów laboratoryjnych siły, a nie tego, co osoba starsza jest w stanie zrobić w ciągu dnia. Badanie jest jedno, a grupa porównawcza określona jako kontrolna, nie jako placebo, co przy punktach końcowych wymagających maksymalnego wysiłku uczestnika osłabia zaślepienie.

Czy stosowanie oleju z kryla antarktycznego łagodzi objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego?

Wskazanie opiera się na jednym badaniu z 2003 roku, którego nigdy nie powtórzył niezależny zespół. U 70 kobiet z rozpoznaniem zespołu napięcia przedmiesiączkowego wg kryteriów DSM-III-R trzymiesięczne przyjmowanie oleju z kryla poprawiło wynik kwestionariusza samooceny bardziej niż olej rybi omega-3 i zmniejszyło liczbę przyjmowanych leków przeciwbólowych²¹. Ograniczenia są tu poważne: mała próba, kryteria diagnostyczne z wersji podręcznika sprzed dwóch rewizji, punkt końcowy oparty wyłącznie na samoocenie, ten sam producent i to samo czasopismo o profilu medycyny alternatywnej co przy badaniu lipidowym, a abstrakt nie podaje wielkości efektu, tylko istotność. Dowody na stosowanie oleju z kryla w tym wskazaniu należy uznać za bardzo słabe.

Czy stosowanie oleju z kryla antarktycznego zmniejsza stan zapalny?

Nie, jeśli miarą jest stężenie białka C-reaktywnego w metaanalizach. Twierdzenie o działaniu przeciwzapalnym opiera się na badaniu, w którym u 90 pacjentów z podwyższonym białkiem C-reaktywnym przyjmowanie 300 mg oleju z kryla na dobę obniżyło je o 19,3% już po tygodniu i o 30,9% po miesiącu, przy jednoczesnym wzroście o jedną trzecią w grupie placebo²². Dawka była tam kilkunastokrotnie mniejsza niż w późniejszych badaniach kolanowych, a mimo to efekt zgłoszono jako znacznie większy, wzrost białka C-reaktywnego w grupie placebo pozostał bez wyjaśnienia, a badanym produktem był markowy preparat producenta.

Późniejsze syntezy tego nie potwierdziły. Metaanaliza 14 badań z 1458 uczestnikami nie wykazała wpływu oleju z kryla na markery zapalne¹³, a metaanaliza 6 badań z 971 uczestnikami nie wykazała wpływu na białko C-reaktywne, mimo że jednocześnie referowała mechanizm przeciwzapalny jako wyjaśnienie efektu kolanowego⁹. Markery zapalne nie zmieniły się także w sześciomiesięcznym badaniu na 235 osobach⁴.

Oświadczenia zdrowotne EFSA dla oleju z kryla antarktycznego

Olej z kryla antarktycznego nie ma własnego oświadczenia zdrowotnego. Oświadczenia, które wolno umieścić na jego opakowaniu, przysługują zawartym w nim kwasom tłuszczowym, a warunkiem jest osiągnięcie progu zawartości ustalonego dla każdego z nich osobno. Status regulacyjny trzeba przy tym odróżnić od siły efektu klinicznego: dopuszczone oświadczenie oznacza, że Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności (EFSA, European Food Safety Authority) uznał związek przyczynowo-skutkowy dla funkcji fizjologicznej, a nie że preparat leczy chorobę.

Dla EPA i DHA łącznie dopuszczono oświadczenie „Kwas eikozapentaenowy (EPA) i kwas dokozaheksaenowy (DHA) przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania serca”, przy którym trzeba podać informację, że korzystne działanie występuje przy spożyciu 250 mg EPA i DHA dziennie²³. Samemu DHA przypisano dwa dalsze oświadczenia funkcjonalne: „Kwas dokozaheksaenowy (DHA) przyczynia się do utrzymania prawidłowego funkcjonowania mózgu” oraz „Kwas dokozaheksaenowy (DHA) przyczynia się do utrzymania prawidłowego widzenia”. Oba wymagają przynajmniej 40 mg DHA na 100 g i na 100 kcal produktu oraz informacji, że korzystne działanie występuje przy spożyciu 250 mg DHA dziennie²⁴.

Ta sama zasada wyznacza granicę tego, co wolno napisać na opakowaniu. Oświadczenie o funkcjonowaniu serca dotyczy EPA i DHA, a nie oleju z kryla jako takiego, i nie zależy od tego, czy kwasy te są związane w fosfolipidach, czy w triglicerydach. Nie ma też podstawy regulacyjnej do przypisywania olejowi z kryla działania na stawy: żadne oświadczenie o ruchomości stawów nie zostało dla kwasów omega-3 dopuszczone, a olej z wątroby dorsza i oleje rybie otrzymały w tej sprawie decyzję odmowną²⁵.

Bezpieczeństwo stosowania oleju z kryla antarktycznego

Najważniejszym problemem bezpieczeństwa jest alergia na skorupiaki, a nie działania niepożądane samego oleju. Kryl antarktyczny jest skorupiakiem i zawiera tropomiozynę, czyli ten sam alergen główny co krewetka. Oznaczenie ilościowe wykazało, że kryl zawiera ją na niemal tym samym poziomie co dziesięcionogi, a immunoblotting z surowicami pacjentów potwierdził reaktywność krzyżową z tropomiozynami krewetek i krabów²⁶. Niezależne badanie pokazało, że przeciwciała IgE osób uczulonych na krewetki rozpoznają rekombinowane tropomiozyny kryla Eup s 1 i Eup p 1, a wysycenie ich tym białkiem znosi reaktywność wobec wyciągów z kryla i krewetki. Te same przeciwciała nie reagowały natomiast z wyciągami z mięczaków ani z kręgowców²⁷.

Alergia na skorupiaki (krewetki, kraby, homary) jest przeciwwskazaniem do stosowania oleju z kryla antarktycznego. Kryl zawiera tropomiozynę w ilości porównywalnej z krewetką, a jej reaktywność krzyżowa z przeciwciałami IgE osób uczulonych na krewetki została potwierdzona laboratoryjnie²⁷. Uczulenie na mięczaki, czyli na małże, ostrygi czy ślimaki, samo w sobie takim przeciwwskazaniem nie jest

Poza alergią profil bezpieczeństwa jest korzystny. W największym badaniu z randomizacją, obejmującym 262 osoby przyjmujące 2 g na dobę przez 24 tygodnie, działania niepożądane zgłosiło 51% uczestników w grupie oleju z kryla i 54% w grupie placebo, a zdarzeń mięśniowo-szkieletowych było w grupie oleju z kryla mniej niż w grupie placebo³. Metaanaliza 5 badań z 730 uczestnikami nie wykazała różnicy w częstości działań niepożądanych wobec grup kontrolnych⁸, a sieciowa metaanaliza siedmiu suplementów stosowanych w chorobie zwyrodnieniowej kolana nie wykazała, by którykolwiek z nich, w tym olej z kryla, zwiększał częstość zdarzeń niepożądanych wobec placebo¹⁰. Najczęściej zgłaszane są dolegliwości żołądkowo-jelitowe, występujące jednak także w grupach placebo⁶.

Obawa o krwawienie, podnoszona wobec kwasów omega-3 na podstawie ich działania przeciwpłytkowego, nie znalazła potwierdzenia w badaniach klinicznych, także u osób przyjmujących jednocześnie kwas acetylosalicylowy lub warfarynę²⁸. Ten sam przegląd wskazuje na podatność olejów morskich na utlenianie, które przyczynia się do nietolerancji preparatu.

Górnego tolerowanego poziomu spożycia nie ustalono ani dla oleju z kryla, ani dla EPA i DHA. Nie wyznaczono go także w polskich normach żywienia, które dla tych kwasów podają wyłącznie poziom wystarczającego spożycia²⁹.

Interakcje oleju z kryla antarktycznego

Leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe + olej z kryla antarktycznego

Interakcja teoretyczna, wynikająca z przeciwpłytkowego działania EPA i DHA. Danych klinicznych wskazujących na zwiększone ryzyko krwawienia przy jednoczesnym przyjmowaniu kwasów omega-3 z kwasem acetylosalicylowym lub warfaryną nie ma²⁸. Przy dawkach spotykanych w sprzedaży odręcznej, czyli od 0,5 do 4 g oleju z kryla na dobę, nie ma podstaw do odradzania go z tego powodu.

Inne preparaty kwasów omega-3 + olej z kryla antarktycznego

Pacjent przyjmujący jednocześnie olej z kryla i olej rybi sumuje podaż tych samych dwóch kwasów tłuszczowych. Nie jest to interakcja niebezpieczna, tylko wydatek bez pokrycia: obniżenie triglicerydów zależy od łącznej dawki EPA i DHA, a nie od źródła, więc gram kwasów n-3 z oleju z kryla i gram z oleju rybiego działają praktycznie tak samo¹⁴. Przy dwóch preparatach naraz punktem odniesienia jest suma EPA i DHA z etykiet, nie liczba kapsułek.

Dawkowanie oleju z kryla antarktycznego

Dawki oleju z kryla nie da się ustalić „na olej”, bo zawartość EPA i DHA różni się między preparatami wielokrotnie, a zawartość fosfolipidów sięga od 39,29% do 80,69% zależnie od metody ekstrakcji¹. Punktem odniesienia jest deklarowana na etykiecie zawartość EPA i DHA w porcji dziennej.

Polskie normy żywienia podają dla EPA i DHA, czyli składników oleju z kryla podlegających normowaniu, poziom wystarczającego spożycia:

• osoby dorosłe powyżej 18. roku życia – 250 mg EPA i DHA na dobę
• kobiety w ciąży i karmiące piersią – 250 mg EPA i DHA na dobę oraz co najmniej 200 mg samego DHA na dobę
• dzieci powyżej 3. roku życia i młodzież do ukończenia 18. roku życia – 250 mg EPA i DHA na dobę
• górnego tolerowanego poziomu spożycia dla tych kwasów nie ustalono²⁹

Przy porównywaniu preparatów licz koszt jednego grama EPA i DHA, a nie cenę opakowania. Olej z kryla zawiera tych kwasów zwykle mniej w przeliczeniu na kapsułkę niż skoncentrowany olej rybi, a przy zbliżonej dawce podnosi wskaźnik omega-3 tak samo¹⁹

Postacie oleju z kryla antarktycznego

Olej z kryla jest dostępny niemal wyłącznie w kapsułkach żelatynowych albo z otoczką roślinną. Postać płynna praktycznie nie występuje, bo olej ma intensywny zapach i jest podatny na utlenianie²⁸.

Różnice między preparatami dotyczą przede wszystkim składu, a nie postaci. Wynikają z metody ekstrakcji, która rozstrzyga zarówno o zawartości fosfolipidów, jak i o wydajności oraz jakości produktu końcowego¹. Deklaracja „olej z kryla” na opakowaniu nie mówi więc, ile fosfolipidów zawiera preparat.

Osobnym surowcem, z którym olej bywa mylony, jest mączka z kryla. Zawiera te same fosfolipidy, ale przy tej samej dawce EPA i DHA daje przyrostowe pole pod krzywą o połowę mniejsze niż olej i porównywalne z olejem rybim¹⁷.