Clindamycin Noridem

Każdy mL roztworu zawiera 150 mg klindamycyny (w postaci fosforanu).

Każda ampułka 2 mL zawiera 300 mg klindamycyny (w postaci fosforanu).

Każda ampułka 4 mL zawiera 600 mg klindamycyny (w postaci fosforanu).

Każda ampułka 6 mL zawiera 900 mg klindamycyny (w postaci fosforanu).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Każdy mL roztworu zawiera do 7,72 mg sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Roztwór do wstrzykiwań/do infuzji

Przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór.

pH: 5,50–7,00

Osmolalność: 760-900 mOsm/kg

Produkt leczniczy Clindamycin Noridem jest wskazany do leczenia wymienionych poniżej ciężkich zakażeń bakteriami wrażliwymi na klindamycynę u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku ≥ 1 miesiąca (patrz punkty 4.2 i 5.1):

• zakażeń kości i stawów,
• przewlekłego zapalenia zatok przynosowych,
• zakażeń dolnych dróg oddechowych,
• zakażeń w obrębie jamy brzusznej,
• zakażeń w obrębie miednicy mniejszej i zakażeń żeńskich narządów rozrodczych,
• zakażeń skóry i tkanek miękkich,
• zakażeń zębopochodnych,
• bakteriemii, o której wiadomo lub podejrzewa się, że jest związana z którymkolwiek z zakażeń wymienionych powyżej

oraz

• zakażeń oportunistycznych wywołanych przez Toxoplasma gondii lub Pneumocystis jirovecii u dorosłych pacjentów z upośledzeniem odporności.

W zakażeniach bakteriami tlenowymi klindamycyna stanowi leczenie zamienne w przypadku gdy inne antybiotyki są nieskuteczne lub przeciwwskazane (np. alergii na penicyliny). W zakażeniach

bakteriami beztlenowymi klindamycynę można traktować jako leczenie z wyboru. W zakażeniach wielobakteryjnych należy rozważyć stosowanie skojarzenia z innym lekiem aktywnym wobec bakterii Gram-ujemnych.

Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Dawkowanie

Dorośli i młodzież powyżej 12 lat

• w leczeniu ciężkich zakażeń: od 1800 do 2700 mg klindamycyny na dobę w dwóch do czterech równych dawkach, typowo w połączeniu z antybiotykiem o dobrej skuteczności wobec tlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• lub w leczeniu łagodniejszych zakażeń: od 1200 do 1800 mg klindamycyny na dobę w trzech lub czterech równych dawkach.

Zwykle maksymalna dobowa dawka dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 2700 mg klindamycyny w dwóch do czterech równych dawkach. W zagrażających życiu zakażeniach stosowano dawki do 4800 mg na dobę.

Dzieci i młodzież

Dzieci (w wieku od 1 miesiąca do 12 lat):

Poważne zakażenia: 15-25 mg/kg/dobę w trzech lub czterech równych dawkach.

Bardzo ciężkie zakażenia: 25-40 mg/kg/dobę w trzech lub czterech równych dawkach. W bardzo ciężkich zakażeniach zaleca się podawać dzieciom nie mniej niż 300 mg/dobę niezależnie od masy ciała.

Dawkowanie klindamycyny powinno być uzależnione od całkowitej masy ciała, również w przypadkach otyłości.

Maksymalna dawka dobowa nie może przekraczać dawki dla dorosłych.

Pacjenci w podeszłym wieku:

Okres półtrwania, objętość dystrybucji i klirens oraz stopnień wchłaniania po podaniu fosforanu klindamycyny nie ulegają zmianie wraz z wiekiem. Analiza danych z badań klinicznych nie ujawniła związanego z wiekiem zwiększenia toksyczności. W związku z tym nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku, o ile ich czynności wątroby i nerek są prawidłowe (zgodne z normami dla wieku). Inne czynniki, które należy wziąć pod uwagę, podano w punkcie 4.4.

Pacjenci z upośledzeniem czynności wątroby

U pacjentów z chorobami wątroby o stopniu umiarkowanym do ciężkiego okres półtrwania klindamycyny w fazie eliminacji jest wydłużony. Obniżenie dawki przeważnie nie jest konieczne, jeśli klindamycyna jest podawana co 8 godzin. Należy natomiast monitorować stężenie klindamycyny u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby. W zależności od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między podawaniem leku.

Pacjenci z upośledzeniem czynności nerek

W chorobach nerek okres półtrwania klindamycyny w fazie eliminacji jest wydłużony, nie ma jednak konieczności zmniejszania dawki, jeśli upośledzenie czynności nerek jest łagodne do umiarkowanego.

Należy natomiast monitorować stężenie klindamycyny u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności nerek oraz bezmoczem. W zależności od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między podawaniem leku o 8, a nawet 12 godzin.

Dawkowanie u pacjentów hemodializowanych

Klindamycyna nie jest usuwana z organizmu podczas hemodializy. Nie ma więc potrzeby stosowania dodatkowych dawek przed hemodializą lub po niej.

Czas trwania leczenia

W przypadku potwierdzonego lub podejrzewanego zakażenia ß-hemolizującymi paciorkowcami leczenie klindamycyną należy kontynuować przez co najmniej 10 dni, aby zapobiec gorączce reumatycznej i kłębuszkowemu zapaleniu nerek.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Clindamycin Noridem jest podawany we wstrzyknięciach domięśniowych lub infuzjach dożylnych.

Należy rozcieńczyć produkt leczniczy Clindamycin Noridem przed podaniem dożylnym, a infuzja powinna trwać co najmniej 10-60 minut. Stężenie nie powinno przekraczać 18 mg klindamycyny na mL roztworu.

Nie należy rozcieńczać produktu leczniczego Clindamycin Noridem przed podaniem domięśniowym.

Nie zaleca się podawania większej dawki niż 600 mg we wstrzyknięciu domięśniowym (i.m.) ani podawania większej dawki niż 1,2 g w pojedynczej, godzinnej infuzji.

Można też podać ten produkt leczniczy w postaci pojedynczej, szybkiej infuzji pierwszej dawki, a następnie ciągłej infuzji dożylnej (i.v.).

Instrukcja dotycząca rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Nadwrażliwość na substancję czynną, linkomycynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Nadwrażliwość

Istnieją doniesienia o ciężkich reakcjach nadwrażliwości u pacjentów leczonych klindamycyną, w tym ciężkich reakcjach skórnych, takich jak osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). W przypadku reakcji nadwrażliwości lub ciężkiej reakcji skórnej należy odstawić klindamycynę i włączyć odpowiednie leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.8).

Alergia

Ciężkie reakcje skórne mogą wystąpić już po pierwszym zastosowaniu. W takim przypadku należy niezwłocznie odstawić klindamycynę i zastosować standardowe metody leczenia ratunkowego.

W niektórych okolicznościach klindamycyna może stanowić leczenie zamienne u pacjentów z alergią na penicylinę (nadwrażliwością na penicylinę). Nie ma doniesień na temat alergii krzyżowej pomiędzy klindamycyną i penicyliną, i nie jest ona prawdopodobna, sądząc na podstawie różnic strukturalnych między tymi substancjami. Jednakże istnieją doniesienia o pojedynczych przypadkach reakcji anafilaktycznej (nadwrażliwości) na klindamycynę u osób z alergią na penicylinę. Należy brać to pod uwagę podczas leczenia klindamycyną pacjenta, u którego występuje alergia na penicylinę.

Zapalenie jelita

Klindamycynę należy stosować wyłącznie w leczeniu poważnych zakażeń. Podczas rozpatrywania użycia klindamycyny lekarz powinien uwzględnić rodzaj zakażenia i potencjalne ryzyko biegunki, ponieważ istnieją doniesienia o przypadkach zapalenia jelita w trakcie stosowania klindamycyny, a nawet po dwóch lub trzech tygodniach po jej podawaniu. Choroba prawdopodobnie będzie mieć cięższy przebieg u pacjentów w podeszłym wieku lub w stanie wyniszczenia organizmu.

Istnieją doniesienia o biegunce związanej z Clostridioides difficile (CDAD) przy stosowaniu niemal każdego środka przeciwbakteryjnego, w tym klindamycyny. Ma ona postać od łagodnej biegunki do prowadzącego do zgonu zapalenia jelita.

Leczenia środkami przeciwbakteryjnymi zaburza prawidłową mikroflorę jelita, prowadząc do nadmiernego wzrostu C. difficile. C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do występowania CDAD i stanowią główną przyczynę biegunki związanej z antybiotykoterapią.

Hiperwirulentne szczepy C. difficile powiązano z większą chorobowością i śmiertelnością, jako że takie infekcje mogą być antybiotykooporne i wymagać przeprowadzenia kolektomii.

U pacjentów z biegunką po zastosowaniu antybiotykoterapii należy koniecznie uwzględnić rozpoznanie CDAD.

Konieczne jest uważne prowadzenie wywiadu, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do dwóch miesięcy od antybiotykoterapii.

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia rozpoznania biegunki związanej z antybiotykoterapią lub związanego z antybiotykoterapią zapalenia jelita należy odstawić bieżące leczenie środkiem przeciwbakteryjnym, w tym klindamycyną, i natychmiast włączyć odpowiednie środki terapeutyczne.

W takiej sytuacji przeciwwskazane są również środki hamujące perystaltykę jelit.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność w następujących przypadkach:

• upośledzenie czynności wątroby i/lub nerek (patrz punkt 4.2),
• zaburzenia przewodzenia impulsów nerwowych do mięśni (miastenia, choroba Parkinsona itp.),
• choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie (np. wcześniejsze zapalenia jelita grubego),

atopia.

Podawanie w postaci bolusa

Szybkie wstrzyknięcie dożylne może mieć silnie szkodliwy wpływ na serce (patrz punkt 4.8) i nie należy go wykonywać.

Badania laboratoryjne podczas terapii

U niemowląt które nie ukończyły pierwszego roku życia i w przypadku terapii długotrwałej (powyżej 10 dni) należy regularnie monitorować wyniki morfologii krwi oraz czynności nerek i wątroby.

Ostre uszkodzenie nerek

Istnieją rzadkie doniesienia o ostrym uszkodzeniu nerek, w tym ostrej niewydolności nerek.

U pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami nerek lub jednocześnie przyjmujących leki toksycznie działające na nerki należy rozważyć monitorowanie czynności nerek (patrz punkt 4.8).

Zakażenia niewrażliwymi patogenami

Długotrwałe i powtarzane podawanie klindamycyny może prowadzić do nadkażenia i/lub kolonizacji skóry lub błon śluzowych opornymi patogenami lub drożdżakami.

Nie należy stosować klindamycyny w ostrych zakażeniach dróg oddechowych o etiologii wirusowej.

Klindamycyna nie jest odpowiednia do leczenia zapalenia opon mózgowych, ponieważ stężenie antybiotyku w płynie mózgowo-rdzeniowym jest niewystarczające.

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i odpowiedniego dawkowania u noworodków w pierwszym miesiącu życia.

Substancje pomocnicze

Produkt leczniczy zawiera maksymalnie 7,72 mg sodu na mL, co odpowiada 0,39% maksymalnej dobowej dawki sodu u osób dorosłych, wynoszącej 2 g.

Antagoniści witaminy K

Istnieją doniesienia o podwyższonych wartościach wskaźników krzepnięcia krwi (PT/INR) i/lub krwawieniach u pacjentów leczonych klindamycyną w skojarzeniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną, acenokumarolem i fluindionem). W związku z tym należy często kontrolować parametry krzepnięcia u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K.

Erytromycyna

O ile to możliwe, należy unikać łączenia klindamycyny z erytromycyną, ponieważ w badaniach in vitro zaobserwowano, że klindamycyna ma działanie antagonistyczne wobec erytromycyny.

Linkomycyna

Patogeny wykazują oporność krzyżową między klindamycyną a linkomycyną.

Leki blokujące przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe

Jako że klindamycyna ma działanie hamujące przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, może nasilać działanie leków zwiotczających mięśnie. Może to prowadzić do nieoczekiwanych, stanowiących zagrożenie życia zdarzeń podczas zabiegów chirurgicznych.

Klindamycyna jest głównie metabolizowana z udziałem CYP3A4 i w mniejszym stopniu z udziałem CYP3A5, przy czym jej głównym metabolitem jest sulfotlenek klindamycyny, a metabolitem pobocznym N-dimetyloklindamycyna. W związku z tym inhibitory CYP3A4 i CYP3A5 mogą zwiększać stężenie klindamycyny w osoczu. Do silnych inhibitorów CYP3A4 należy na przykład itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna, telitromycyna, rytonawir i kobicystat. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klindamycyny i silnych inhibitorów CYP3A4. Induktory tych enzymów mogą zwiększyć klirens klindamycyny, prowadząc do zmniejszenia stężenia klindamycyny w osoczu. W prospektywnym badaniu podawanej doustnie klindamycyny stężenie minimalne klindamycyny obniżało się o 80% przy jednoczesnym podawaniu z ryfampicyną, silnym induktorem CYP3A4. Należy obserwować pacjentów w kierunku obniżonej skuteczności leczenia, jeśli klindamycyna jest podawana z silnym induktorem CYP3A4, takim jak ryfampicyna, dziurawiec (Hypericum perforatum), karbamazepina, fenytoina lub fenobarbital.

Badania in vitro wskazują, że klindamycyna nie jest inhibitorem CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1 ani CYP2D6. Dlatego też istotne klinicznie interakcje pomiędzy klindamycyną a podawanymi jednocześnie produktami leczniczymi metabolizowanymi przez te enzymy CYP są mało prawdopodobne. Na podstawie danych in vitro zakłada się, że podawana doustnie klindamycyna może hamować CYP3A4, lecz istotny klinicznie wpływ podawanej pozajelitowo klindamycyny na stosowane w skojarzeniu produkty lecznicze metabolizowane z udziałem CYP3A4 jest mało prawdopodobny.

Ciąża

W dużym badaniu z udziałem ciężarnych kobiet, w którym badano około 650 noworodków narażonych w pierwszym trymestrze ciąży, nie stwierdzono zwiększenia częstości wad wrodzonych.

Ilość danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania klindamycyny podczas ciąży jest jednak niewystarczająca.

W badaniach klinicznych z udziałem ciężarnych kobiet podawanie układowe klindamycyny podczas drugiego i trzeciego trymestru nie wiązało się ze zwiększoną częstością nieprawidłowości wrodzonych. Nie są dostępne dobrze zaprojektowane i kontrolowane badania z udziałem kobiet w pierwszym trymestrze ciąży.

Klindamycyna przenika przez łożysko. Zakłada się, że stężenie w tkankach płodu może osiągnąć poziom terapeutyczny.

Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój zarodka/płodu, poród i rozwój poporodowy (patrz punkt 5.3).

Powinno się stosować produkt leczniczy Clindamycin Noridem wyłącznie, gdy inne opcje leczenia są niedostępne.

Karmienie piersią

Klindamycyna jest wydzielana z ludzkim mlekiem, istnieje więc ryzyko oddziaływania na noworodki/niemowlęta karmione mlekiem leczonych kobiet. Te działania obejmują ryzyko uczulenia, wysypki skórnej, biegunki, krwi w stolcu i kolonizacji drożdżakami. Nie należy stosować leku Clindamycin Noridem podczas karmienia piersią.

Clindamycin Noridem wywiera niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Działania niepożądane, jak zawroty głowy, senność i ból głowy mogą ograniczać zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W pojedynczych przypadkach obserwowano działania niepożądane (np. wstrząs anafilaktyczny, patrz punkt 4.8), z powodu których pacjenci nie byli w stanie czynnie uczestniczyć w ruchu drogowym lub obsługiwać maszyn, czy też pracować bez odpowiednich środków ostrożności z powodu zaburzeń koordynacji.

Nie zaobserwowano do tej pory żadnych objawów przedawkowania. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie stanowią skutecznej metody usuwania substancji z organizmu. Nie ma znanego, swoistego antidotum.

Produkt leczniczy Clindamycin Noridem jest podawany domięśniowo lub dożylnie, przez co płukanie żołądka nie ma zastosowania.

Mechanizm działania

Klindamycyna wiąże podjednostkę 50S rybosomu bakteryjnego i hamuje syntezę białek.

Klindamycyna wykazuje głównie działanie bakteriostatyczne.

Disodu edetynian

Sodu wodorotlenek 5N (do ustalenia pH)

Kwas solny 5N (do ustalenia pH)

Woda do wstrzykiwań

Następujące substancje czynne wykazują niezgodność fizyczną z klindamycyną:

ampicylina, aminofilina, barbiturany, glukonian wapnia, ceftriakson sodowy, cyprofloksacyna, difenylohydantoina, chlorowodorek idarubicyny, siarczan magnezu, fenytoina sodowa i chlorowodorek ranitydyny. Roztwory soli klindamycyny mają niskie pH i można z dużym prawdopodobieństwem oczekiwać niezgodności z preparatami alkalicznymi oraz produktami leczniczymi, które są niestabilne w niskim pH.

Nie można mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi z wyjątkiem tych wymienionych w punkcie 6.6.

2 lata

Po rozcieńczeniu:

Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną produktu przez 24 godziny w temperaturze 25°C oraz w temperaturze 2-8°C w roztworze chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) oraz glukozy 50 mg/mL (5%), w stężeniach klindamycyny wynoszących 6 albo 18 mg/mL w polipropylenowym worku infuzyjnym.

Z perspektywy mikrobiologicznej produkt należy zastosować niezwłocznie, chyba że proces rozcieńczania wyklucza ryzyko zakażenia mikrobiologicznego. Jeśli gotowy roztwór nie zostanie natychmiast wykorzystany, za czas i warunki jego przechowywania odpowiada użytkownik.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

26/04/2024