Leki IPP (pantoprazol) oraz Madopar (benserazyd + lewodopa) mogą być podawane łącznie. Nie ma potrzeby, aby pacjent robił rano tak długą przerwę, co też prowadzi do wysokiego ryzyka non-complience. Wpływ inhibitorów pompy protonowej (PPI) na stężenie lewodopy w osoczu oceniano w badaniu klinicznym w 2017 roku. Nie oznaczono istotnych różnic tego stężenia w grupach przyjmujących i nieprzyjmujących PPI.
Jak bezpiecznie łączyć żelazo z lewodopą?
Potencjalnie istotna interakcja zachodzi natomiast między lewodopą a siarczanem żelaza (w: Sorbifer Durules). Przesłanki wskazujące na interakcję między lewodopą i związkami żelaza są ograniczone do dwóch niewielkich badań, w których podawano pacjentom oba leki tylko jednorazowo. Oznaczono natomiast znaczne ograniczenie wchłaniania lewodopy – aż o 30-50%, co zgodne jest także z informacjami zawartymi w ChPL leku Madopar. Warunki pH obecne w przewodzie pokarmowym sprawiają, że żelazo (II) szybko oksyduje do żelaza (III), zaś żelazo (III) tworzy z lewodopą słabo wchłaniany chelat. Nie badano tej interakcji w dłuższym okresie.
W opisanej sytuacji uważam, że należy wydłużyć odstęp między ostatnim posiłkiem a przyjęciem żelaza. Najlepiej, aby wynosił on co najmniej dwie godziny. Takie przyjmowanie leku poprawi wchłanianie żelaza, ale też co ważniejsze wydłuży czas od przyjęcia lewodopy. Odstęp między lewodopą a żelazem powinien wynosić właśnie minimum 2 godziny.
Czy Feroplex byłby lepszym wyborem?
Co do pytania o Feroplex, są pewne podstawy, żeby sądzić, że stosowanie proteinianobursztynianu żelaza (III) wiąże się z mniejszym ryzykiem interakcji z uwagi na fakt, że część białkowa zostaje „ścięta” w żołądku, a strawiona dopiero w dwunastnicy (wtedy uwalnia żelazo). Jednak lewodopa wchłania się dopiero w jelicie cienkim, więc nadal może tworzyć kompleksy z żelazem (III), co zmniejszy jej biodostępność.
Co prawda w ChPL Madopar jest zapis mówiący konkretnie o siarczanie żelaza, ale tylko dlatego, że właśnie ta sól żelaza była przebadana kątem interakcji.
