Hydrochlorotiazyd

Tiazydowy lek moczopędny, pochodna benzotiadiazyny, o działaniu moczopędnym i przeciwnadciśnieniowym. Dostępny wyłącznie na receptę, w jednoskładnikowych tabletkach doustnych. Stosowany w obrzękach pochodzenia sercowego, nerkowego i wątrobowego oraz w nadciśnieniu tętniczym.

Działanie hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd należy do tiazydowych leków moczopędnych i jest pochodną benzotiadiazyny. Działa przede wszystkim w dystalnej części kanalików nerkowych, gdzie hamuje wchłanianie zwrotne chlorku sodu, co zwiększa wydalanie sodu i wody z moczem. Zwiększona ilość sodu i wody w przewodzie zbiorczym prowadzi do nasilonego wydalania potasu i jonów wodorowych, natomiast wchłanianie zwrotne wapnia jest pośrednio pobudzane¹.

Działanie moczopędne staje się zauważalne 1–2 godziny po podaniu doustnym, osiąga szczyt po 4–6 godzinach i utrzymuje się przez 10–12 godzin. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze rozwija się wolniej – rozpoczyna się po około 3–4 dniach, a pełny efekt przy danej dawce uzyskuje się w ciągu 3–4 tygodni¹.

Farmakologia

Hydrochlorotiazyd jest lekiem moczopędnym pochodnym benzotiadiazyny. Tiazydowe leki moczopędne wywierają swoje działanie przede wszystkim w dystalnej części kanalików nerkowych przez hamowanie wchłaniania zwrotnego chlorku sodu, poprzez antagonizm względem transportera NaCl. Zwiększona ilość sodu i wody w przewodzie zbiorczym oraz zwiększona szybkość filtracji prowadzą do zwiększonego wydzielania i wydalania potasu oraz jonów wodorowych, a hamowanie wchłaniania zwrotnego chlorku sodu pośrednio pobudza wchłanianie zwrotne wapnia¹.

Diureza wywołana przez tiazyd początkowo prowadzi do zmniejszenia objętości osocza, pojemności minutowej serca i ciśnienia tętniczego, z możliwym pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron. Przy dalszym podawaniu działanie obniżające ciśnienie utrzymuje się, prawdopodobnie wskutek zmniejszenia oporu obwodowego, przy czym pojemność minutowa serca wraca do poziomu wyjściowego, a objętość osocza pozostaje nieco zmniejszona¹.

Hydrochlorotiazyd nie jest skuteczny u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek, przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min lub stężeniu kreatyniny w surowicy większym niż 1,8 mg/100 ml. W nefrogennej moczówce prostej zmniejsza objętość moczu i zwiększa jego osmolalność¹.

Farmakokinetyka

Po podaniu doustnym hydrochlorotiazyd jest szybko wchłaniany, a jego stężenie osiąga wartość maksymalną po czasie t_max wynoszącym około 2 godzin. Wzrost średniej wartości AUC jest liniowy i proporcjonalny do dawki w zakresie terapeutycznym, a bezwzględna biodostępność po podaniu doustnym wynosi 70%. Wchłanianie jest zmniejszone u pacjentów z niewydolnością serca¹.

Hydrochlorotiazyd gromadzi się w erytrocytach, w których po 10 godzinach jego stężenie jest około trzykrotnie wyższe niż w osoczu. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–70%, a pozorną objętość dystrybucji ocenia się na 4–8 l/kg¹.

Metabolizm hydrochlorotiazydu jest niewielki – lek jest wydalany z osocza głównie w postaci niezmienionej. W ciągu 72 godzin 60–80% pojedynczej dawki doustnej jest wydalane z moczem, w tym 95% w postaci niezmienionej, a do 24% dawki wydalane jest z kałem. Okres półtrwania (t_½) jest bardzo zmienny osobniczo i wynosi od 6 do 25 godzin, przy czym w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6–15 godzin. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niewydolnością serca oraz u osób w podeszłym wieku wydalanie z moczem jest zmniejszone, a okres półtrwania wydłuża się¹.

Wskazania leków z hydrochlorotiazydem

Wszystkie preparaty hydrochlorotiazydu wydawane są na receptę i mają wspólne wskazania niezależnie od mocy tabletek. Hydrochlorotiazyd jest wskazany u dorosłych w leczeniu obrzęków pochodzenia sercowego lub nerkowego¹.

Lek stosuje się także w leczeniu obrzęków pochodzenia wątrobowego, zwykle w połączeniu z lekiem moczopędnym oszczędzającym potas¹.

Kolejnym wskazaniem jest nadciśnienie tętnicze².

Dawkowanie hydrochlorotiazydu

Grupa / wskazanie	Dawka	Uwagi
Obrzęki (dawka początkowa)	50–100 mg na dobę, możliwe 200 mg na dobę	najniższą skuteczną dawkę podawać tylko przez ograniczony czas
Obrzęki (dawka podtrzymująca)	25–50 mg na dobę lub co drugi dzień	–
Nadciśnienie tętnicze	12,5 lub 25 mg na dobę	maksymalny efekt po 3–4 tygodniach
Łagodne do umiarkowanych zaburzenia nerek lub wątroby	bez dostosowania dawki początkowej	–
Ciężkie zaburzenia czynności nerek, bezmocz	nie stosować	przeciwwskazanie
Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)	ostrożnie	uwzględnić możliwe ograniczenie czynności nerek
Dzieci i młodzież	nie stosować	brak doświadczenia

Dawkę dobową można podać jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych, z posiłkiem lub bez. Leczenie należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki i dostosowywać ją do odpowiedzi pacjenta¹.

Tabletki należy przyjmować z wystarczającą ilością płynu. Czas leczenia jest nieograniczony i zależy od rodzaju oraz ciężkości choroby, a po długotrwałym stosowaniu lek należy odstawiać stopniowo¹.

Jeśli dawka 25 mg na dobę nie obniża ciśnienia wystarczająco, zaleca się leczenie skojarzone z innym lekiem przeciwnadciśnieniowym. Przed zastosowaniem hydrochlorotiazydu w połączeniu z inhibitorem ACE, antagonistą angiotensyny II lub bezpośrednim inhibitorem reniny należy skorygować niedobór sodu i płynów².

Istotne przeciwwskazania do stosowania hydrochlorotiazydu

Bezmocz

Hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany u pacjentów z bezmoczem¹.

Ciężkie zaburzenia czynności nerek

Hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 30 ml/min. Lek nie jest u tych pacjentów skuteczny¹.

Środki ostrożności przy wydawaniu hydrochlorotiazydu

⚠ Nieczerniakowy rak skóry

W dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na duńskim Krajowym Rejestrze Nowotworów zaobserwowano zwiększone ryzyko nieczerniakowego raka skóry, obejmującego raka podstawnokomórkowego i raka płaskonabłonkowego, wraz ze wzrostem łącznej, skumulowanej dawki hydrochlorotiazydu, przy czym potencjalnym mechanizmem może być fotouczulające działanie leku. Pacjentów należy poinformować o tym ryzyku i zalecić regularne sprawdzanie skóry oraz niezwłoczne zgłaszanie podejrzanych zmian, a także ograniczanie ekspozycji na światło słoneczne i promieniowanie UV. U pacjentów, którzy wcześniej przebyli nieczerniakowego raka skóry, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania hydrochlorotiazydu¹.

⚠ Ostra toksyczność na układ oddechowy

Po przyjęciu hydrochlorotiazydu bardzo rzadko notowano poważne przypadki ostrej toksyczności na układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Obrzęk płuc rozwija się zwykle w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu leku, a początkowe objawy obejmują duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i niedociśnienie. W razie podejrzenia ARDS lek należy odstawić, a pacjentom, u których wcześniej wystąpił ARDS po hydrochlorotiazydzie, leku nie należy podawać ponownie¹.

Zwężenie tętnicy nerkowej i hipokaliemia

Hydrochlorotiazyd na ogół nie jest zalecany u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, z jedną czynną nerką albo z hipokaliemią¹.

Kontrola stężenia sodu

Stężenie sodu w surowicy należy oznaczyć przed leczeniem, a następnie kontrolować regularnie, ponieważ tiazydy mogą wywoływać hiponatremię lub nasilać już istniejącą. Zmniejszenie stężenia sodu może początkowo przebiegać bezobjawowo, a monitorowanie musi być częstsze u osób w podeszłym wieku, niedożywionych, z marskością wątroby i wodobrzuszem oraz z obrzękiem w przebiegu zespołu nerczycowego¹.

Kontrola stężenia potasu

Tiazydy mogą prowadzić do hipokaliemii lub nasilać już istniejącą, dlatego stężenie potasu należy oznaczyć w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia i następnie kontrolować regularnie. Ryzyku hipokaliemii poniżej 3,5 mmol/l trzeba zapobiegać zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, niedożywionych, leczonych wieloma lekami, z marskością wątroby, chorobą wieńcową lub niewydolnością serca. Hipokaliemia zwiększa toksyczność sercową naparstnicy oraz ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza torsades de pointes, szczególnie u pacjentów z wydłużonym odstępem QT. Leczenie tiazydem należy rozpocząć dopiero po skorygowaniu hipokaliemii i współistniejącej hipomagnezemii¹.

Kontrola stężenia kwasu moczowego

Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy przez zmniejszenie jego wydalania z moczem, co sprzyja hiperurykemii lub nasileniu już istniejącej i może wywoływać napady dny u podatnych pacjentów. Dawkę należy dostosować do stężenia kwasu moczowego w surowicy¹.

Kontrola stężenia wapnia

Tiazydy zmniejszają wydalanie wapnia z moczem i mogą powodować niewielki, przemijający wzrost jego stężenia w surowicy. Hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie u pacjentów z hiperkalcemią i podawać dopiero po jej skorygowaniu, a w razie wystąpienia hiperkalcemii w trakcie leczenia lek należy odstawić. Znaczna hiperkalcemia może być objawem ukrytej nadczynności przytarczyc, dlatego przed badaniem czynności przytarczyc podawanie tiazydów należy przerwać¹.

Wpływ na stężenie glukozy i lipidów

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać tolerancję glukozy oraz zwiększać stężenie cholesterolu i triglicerydów w surowicy. U pacjentów z cukrzycą może być konieczne dostosowanie dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących¹.

Czynność nerek

Tiazydy są w pełni skuteczne tylko przy prawidłowej lub nieznacznie zaburzonej czynności nerek. Hipowolemia wtórna do utraty wody i sodu na początku leczenia zmniejsza filtrację kłębuszkową i może powodować wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi oraz nasilać istniejące wcześniej zaburzenia czynności nerek. U osób w podeszłym wieku klirens kreatyniny należy skorygować odpowiednio do wieku, masy ciała i płci¹.

Zaburzenia czynności wątroby

Tiazydy stosowane w leczeniu wodobrzusza w przebiegu marskości wątroby mogą powodować zaburzenia równowagi elektrolitowej, encefalopatię wątrobową lub zespół wątrobowo-nerkowy. Hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby¹.

Ostra jaskra zamkniętego kąta i krótkowzroczność

Hydrochlorotiazyd, jako pochodna sulfonamidu, może wywołać reakcję idiosynkratyczną prowadzącą do nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a twardówką, przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry zamkniętego kąta. Objawy, takie jak nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, występują zwykle w ciągu kilku godzin do kilku tygodni od rozpoczęcia leczenia, a nieleczona jaskra zamkniętego kąta może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym postępowaniem jest jak najszybsze odstawienie leku, a czynnikiem ryzyka jest alergia na sulfonamidy lub penicylinę¹.

Nadwrażliwość na światło

Podczas stosowania tiazydów zgłaszano reakcje nadwrażliwości na światło. W razie ich wystąpienia leczenie należy przerwać, a jeśli konieczne jest jego ponowne wdrożenie, należy chronić okolice narażone na słońce lub sztuczne promieniowanie UVA¹.

Reaktywność krzyżowa sulfonamidów

Hydrochlorotiazyd jest sulfonamidem, dlatego teoretycznie możliwa jest reaktywność krzyżowa, szczególnie z innymi środkami przeciwbakteryjnymi zawierającymi sulfonamidy, choć nie została ona potwierdzona klinicznie. Reakcje nadwrażliwości są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergiami i astmą¹.

Zespół pseudo-Barttera i toczeń rumieniowaty

Przewlekłe nadużywanie leków moczopędnych może wywołać zespół pseudo-Barttera z powstaniem obrzęku wskutek wtórnego hiperaldosteronizmu. Podczas stosowania tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu, zgłaszano też zaostrzenie lub aktywację tocznia rumieniowatego układowego¹.

Zawartość laktozy

Preparat zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy¹.

Badanie antydopingowe

Hydrochlorotiazyd może dawać dodatni wynik analityczny w badaniu antydopingowym¹.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Hydrochlorotiazyd ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy to uwzględnić zwłaszcza na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki lub zmianie leku, a także przy jednoczesnym spożyciu alkoholu¹.

Interakcje hydrochlorotiazydu

⚠ Lit + hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd zmniejsza wydalanie litu z moczem, co zwiększa jego stężenie w surowicy i grozi objawami przedawkowania litu, podobnie jak w diecie bezsolnej. Takiego połączenia się nie zaleca, a jeśli jest niezbędne, należy ściśle monitorować stężenie litu i dostosować jego dawkę¹.

⚠ Leki wydłużające odstęp QT + hydrochlorotiazyd

Leki mogące wywoływać torsades de pointes, między innymi amiodaron, sotalol, dyzopiramid, chinidyna, erytromycyna, moksyfloksacyna, haloperydol, hydroksyzyna, citalopram, escitalopram, metadon i domperydon, zwiększają w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, zwłaszcza torsades de pointes. Przed podaniem należy skorygować hipokaliemię oraz prowadzić monitorowanie kliniczne, elektrolitowe i elektrokardiograficzne¹.

Glikozydy naparstnicy + hydrochlorotiazyd

Wywołana przez tiazyd hipokaliemia zwiększa toksyczne działanie naparstnicy, w tym digoksyny. Przed leczeniem należy skorygować hipokaliemię oraz prowadzić monitorowanie kliniczne, elektrolitowe i elektrokardiograficzne¹.

Leki obniżające stężenie potasu + hydrochlorotiazyd

Inne leki obniżające stężenie potasu, takie jak inne leki moczopędne, drażniące środki przeczyszczające, glukokortykoidy, tetrakozaktyd i amfoterycyna B podawana dożylnie, zwiększają w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem ryzyko hipokaliemii, co wymaga monitorowania stężenia potasu i korekty w razie potrzeby¹.

Karbamazepina i inne leki obniżające stężenie sodu + hydrochlorotiazyd

Karbamazepina i okskarbazepina, a także desmopresyna oraz leki przeciwdepresyjne hamujące wychwyt zwrotny serotoniny, zwiększają w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem ryzyko objawowej hiponatremii i wymagają monitorowania klinicznego i biologicznego. Jeśli to możliwe, należy zastosować lek moczopędny z innej grupy¹.

Kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne + hydrochlorotiazyd

Kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, przeciwbólowych lub przeciwgorączkowych oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą u pacjentów odwodnionych powodować ostrą niewydolność nerek wskutek zmniejszenia filtracji kłębuszkowej, a także osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe hydrochlorotiazydu. Pacjenta należy nawadniać i monitorować czynność nerek na początku leczenia¹.

Inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II + hydrochlorotiazyd

Rozpoczynanie lub zwiększanie dawki inhibitora ACE albo antagonisty angiotensyny II u pacjentów z wcześniejszym niedoborem sodu wywołanym lekiem moczopędnym grozi nagłym niedociśnieniem lub ostrą niewydolnością nerek. Zaleca się wcześniejsze odstawienie leku moczopędnego lub rozpoczynanie od małych dawek oraz monitorowanie czynności nerek w pierwszych tygodniach leczenia skojarzonego¹.

Leki moczopędne oszczędzające potas + hydrochlorotiazyd

Połączenie hydrochlorotiazydu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas bywa przydatne, ale nie wyklucza wystąpienia hipokaliemii lub hiperkaliemii, zwłaszcza w niewydolności nerek i cukrzycy. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy, w miarę możliwości z kontrolą EKG¹.

Sole wapnia + hydrochlorotiazyd

Jednoczesne stosowanie soli wapnia z hydrochlorotiazydem grozi hiperkalcemią wskutek zmniejszonego wydalania wapnia z moczem¹.

Cyklosporyna + hydrochlorotiazyd

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny z hydrochlorotiazydem grozi zwiększeniem stężenia kreatyniny bez zmian stężenia cyklosporyny we krwi, nawet przy braku niedoboru sodu, a także hiperurykemią i powikłaniami typu dny¹.

Żywice jonowymienne + hydrochlorotiazyd

Cholestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu. Interakcję można ograniczyć, podając hydrochlorotiazyd co najmniej 4 godziny przed żywicą lub 4 do 6 godzin po niej¹.

Jodowe środki kontrastujące + hydrochlorotiazyd

U pacjentów odwodnionych wskutek działania moczopędnego zastosowanie jodowych środków kontrastujących, zwłaszcza w dużych dawkach, zwiększa ryzyko ostrego upośledzenia czynności nerek. Przed podaniem środka kontrastowego pacjenta należy nawodnić¹.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze i wywołujące niedociśnienie ortostatyczne + hydrochlorotiazyd

Alfa-adrenolityki stosowane w zaburzeniach urologicznych i w nadciśnieniu, azotany, inhibitory fosfodiesterazy typu 5, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, fenotiazyny, agoniści dopaminy, lewodopa, baklofen i amifostyna nasilają działanie hipotensyjne hydrochlorotiazydu oraz zwiększają ryzyko niedociśnienia, zwłaszcza ortostatycznego¹.

Aminy presyjne + hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd może zmniejszać odpowiedź na aminy presyjne, takie jak noradrenalina, jednak znaczenie kliniczne tego działania nie jest wystarczające, aby wykluczać ich jednoczesne stosowanie¹.

Działania niepożądane hydrochlorotiazydu

⚠ Nieczerniakowy rak skóry

Nieczerniakowy rak skóry, obejmujący raka podstawnokomórkowego i raka płaskonabłonkowego, jest działaniem o nieznanej częstości (). Na podstawie danych z badań epidemiologicznych stwierdzono zależny od dawki skumulowanej związek między hydrochlorotiazydem a tym nowotworem¹.

Zaburzenia metaboliczne i elektrolitowe

Hipokaliemia oraz podwyższone stężenie lipidów we krwi są działaniem bardzo częstym (), a hiperurykemia, hipomagnezemia i hiponatremia – częstym (). Hiperkalcemia, hiperglikemia i glikozuria oraz zaostrzenie cukrzycy występują rzadko (), a alkaloza hipochloremiczna – bardzo rzadko ()¹.

Niedociśnienie ortostatyczne i zaburzenia rytmu serca

Niedociśnienie ortostatyczne jest działaniem częstym (), a zaburzenia rytmu serca występują rzadko ()¹.

⚠ Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Małopłytkowość, niekiedy z plamicą, jest działaniem rzadkim (), a depresja szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczna, leukopenia i agranulocytoza – bardzo rzadkim (). Niedokrwistość aplastyczna ma nieznaną częstość ()¹.

⚠ Zespół ostrej niewydolności oddechowej

Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) jest działaniem bardzo rzadkim ()¹.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Biegunka, utrata apetytu, nudności i wymioty są działaniem częstym (), dyskomfort w jamie brzusznej i zaparcia występują rzadko (), a zapalenie trzustki jest działaniem bardzo rzadkim ()¹.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Cholestaza wewnątrzwątrobowa i żółtaczka są działaniem rzadkim ()¹.

⚠ Reakcje skórne i nadwrażliwości

Pokrzywka i inne reakcje skórne są działaniem częstym (), a reakcja nadwrażliwości na światło występuje rzadko (). Reakcja nadwrażliwości, toczeń rumieniowaty i jego reaktywacja, martwicze zapalenie naczyń oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka są działaniem bardzo rzadkim (), a rumień wielopostaciowy ma nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia oka

Zaburzenia widzenia są działaniem rzadkim (), a ostra krótkowzroczność, wtórna jaskra z zamknięciem kąta oraz nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką mają nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Ostre zaburzenie czynności nerek jest działaniem niezbyt częstym (), a zaburzenia czynności nerek mają nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia układu nerwowego i psychiczne

Ból głowy, zawroty głowy i parestezje oraz zaburzenia snu i depresja są działaniem rzadkim ()¹.

Impotencja

Impotencja jest działaniem częstym ()¹.

Objawy ogólne i skurcze mięśni

Astenia, gorączka oraz skurcze mięśni są działaniami o nieznanej częstości ()¹.

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a hydrochlorotiazyd

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania hydrochlorotiazydu w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze. Lek przenika przez łożysko, a jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze może zaburzać perfuzję płodu i łożyska oraz powodować żółtaczkę płodu i noworodka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość. Hydrochlorotiazydu nie wolno stosować u kobiet z obrzękiem ciążowym, nadciśnieniem tętniczym lub białkomoczem w przebiegu stanu przedrzucawkowego, a w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży dopuszcza się go tylko w rzadkich przypadkach, gdy nie można zastosować innego leczenia¹.

Karmienie piersią a hydrochlorotiazyd

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach, a w dużych dawkach nasila diurezę i hamuje wytwarzanie mleka. Nie zaleca się jego stosowania podczas karmienia piersią, a jeśli jest wskazany, dawki powinny być możliwie jak najniższe¹.

Produkty handlowe z hydrochlorotiazydem

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Hydrochlorothiazide Aurovitas	tabletki 12,5 mg	Rp
Hydrochlorothiazide Aurovitas	tabletki 25 mg	Rp