Dalacin

Krem dopochwowy Dalacin stosuje się w leczeniu bakteryjnego zapalenia pochwy, wywołanego przez wrażliwe drobnoustroje.

5 g kremu (zawartość aplikatora) zawiera 100 mg klindamycyny (Clindamycinum) w postaci klindamycyny fosforanu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

5 g kremu zawiera 250 mg glikolu propylenowego, co odpowiada 50 mg/g.

5 g kremu zawiera 160,5 mg alkoholu cetostearylowego, co odpowiada 32,1 mg/g.

5 g kremu zawiera 50 mg alkoholu benzylowego, co odpowiada 10 mg/g.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Krem dopochwowy.

Krem jest biały, o półstałej konsystencji.

Podawać dopochwowo 5 g kremu (100 mg klindamycyny), co odpowiada pojemności jednego aplikatora, raz na dobę, najlepiej przed udaniem się na spoczynek nocny, przez 7 kolejnych dni. W zależności od objawów, można zalecić krótszy, 3-dniowy okres leczenia.

Sposób podawania

Zawsze przed zastosowaniem kremu należy umyć ręce.

Zdjąć nakrętkę z tuby.

W miejscu usuniętej nakrętki przykręcić do tuby jeden z aplikatorów jednorazowego użycia.

Trzymając tubę u dołu, delikatnie wcisnąć zawartość kremu do aplikatora.

Gdy tłok przestanie się przesuwać, oznacza to, że aplikator został napełniony.

Odkręcić aplikator z tuby i ponownie nakręcić na nią nakrętkę.

Leżąc na plecach, mocno chwycić aplikator i wprowadzić go do pochwy tak głęboko, jak to możliwe bez uczucia dyskomfortu.

Trzymając aplikator, powoli nacisnąć tłok do momentu, aż się zatrzyma i cała zawartość kremu zostanie podana.

szyjka macicy

pochwa

odbyt

Delikatnie wyjąć aplikator, owinąć go w papier i wyrzucić do pojemnika na śmieci. Nie należy wyrzucać aplikatora do toalety.

Po zastosowaniu kremu należy dokładnie umyć ręce.

Nadwrażliwość na klindamycynę, linkomycynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Klindamycyna jest przeciwwskazana u pacjentek, u których po zastosowaniu antybiotyków występowało zapalenie okrężnicy.

Stosowanie kremu dopochwowego Dalacin może być przyczyną namnażania w pochwie drobnoustrojów niewrażliwych na klindamycynę, zwłaszcza drożdżaków.

Objawy wskazujące na rzekomobłoniaste zapalenie jelit mogą wystąpić podczas lub po zakończeniu leczenia antybiotykiem. Rzekomobłoniaste zapalenie jelit notowano po zastosowaniu prawie każdego z leków przeciwbakteryjnych, w tym klindamycyny, mimo że wchłania się ona z kremu tylko w minimalnym stopniu. Powikłanie to może mieć przebieg łagodny do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć je pod uwagę, jeśli u pacjentki wystąpi biegunka związana z zastosowaniem antybiotyku. Jeśli ma ona umiarkowane nasilenie, wystarczy przerwać stosowanie produktu. Jeśli natomiast wystąpi rzekomobłoniaste zapalenie jelit, należy ponadto wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwbakteryjne. Przeciwwskazane jest podawanie leków hamujących perystaltykę.

Zaleca się, aby podczas stosowania kremu dopochwowego Dalacin pacjentka nie współżyła płciowo ani nie stosowała tamponów dopochwowych lub irygacji pochwy.

Krem dopochwowy Dalacin zawiera składniki, które mogą uszkadzać produkty wytworzone z gumy i lateksu, takie jak krążki dopochwowe czy prezerwatywy, osłabiając ich skuteczność w zapobieganiu ciąży lub ochronie przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym AIDS. Dlatego nie zaleca się używania prezerwatyw ani krążków dopochwowych w trakcie stosowania produktu.

Informacje dotyczące substancji pomocniczych

Krem dopochwowy Dalacin zawiera glikol propylenowy, alkohol cetostearylowy oraz alkohol benzylowy (patrz punkt 2).

Alkohol cetostearylowy może powodować miejscową reakcję skórną (np. kontaktowe zapalenie skóry).

Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne i łagodne miejscowe podrażnienie.

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności kremu dopochwowego Dalacin u dzieci.

Ze względu na właściwości hamowania przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego, klindamycyna może wzmacniać działanie środków zwiotczających (np. eteru, tubokuraryny, halogenków pankuronium). Może to prowadzić do nieoczekiwanych, zagrażających życiu powikłań śródoperacyjnych.

Obserwowano oporność krzyżową pomiędzy klindamycyną a linkomycyną. In vitro stwierdzono antagonistyczne działanie klindamycyny i erytromycyny.

Ze względu na brak danych zaleca się, aby nie stosować kremu dopochwowego Dalacin jednocześnie z innymi produktami podawanymi dopochwowo.

Badania dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję przeprowadzone na szczurach i królikach otrzymujących klindamycynę per os i podskórnie nie wykazały zaburzeń płodności ani uszkodzenia płodu w wyniku stosowania klindamycyny, z wyjątkiem dawek działających toksycznie na organizm matki.

Na podstawie badań nad wpływem na reprodukcję u zwierząt nie zawsze można przewidzieć reakcję u ludzi.

Ciąża

W badaniach rozrodczości myszy i szczurów po podskórnym i doustnym podaniu klindamycyny w dawce od 20 mg/kg mc. do 600 mg/kg mc. na dobę nie wykazano zaburzeń płodności ani szkodliwego działania klindamycyny na płód. U jednego szczepu myszy obserwowano rozszczepienie podniebienia; powyższe zjawisko nie występowało u innych szczepów myszy ani innych gatunków, w związku z tym zostało uznane za specyficzne dla danego szczepu.

W badaniach klinicznych z użyciem klindamycyny w postaci kremu dopochwowego, prowadzonych u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży systematycznie otrzymujących klindamycynę w postaci kremu dopochwowego, nie zaobserwowano zwiększonej częstości występowania nieprawidłowości. Krem dopochwowy Dalacin można stosować w pierwszym trymestrze ciąży tylko w przypadku wyraźnej konieczności.

Brak wystarczających danych z badań klinicznych dotyczących stosowania klindamycyny u kobiet w pierwszym trymestrze ciąży. Przed zastosowaniem kremu dopochwowego Dalacin u kobiet w ciąży należy rozważyć stosunek ryzyka do ewentualnych korzyści wynikających z użycia produktu przez pacjentkę.

Badania dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję przeprowadzone na szczurach i królikach otrzymujących klindamycynę per os i podskórnie nie wykazały zaburzeń płodności ani uszkodzenia płodu w wyniku stosowania klindamycyny, z wyjątkiem dawek działających toksycznie na organizm matki.

Na podstawie badań nad wpływem na reprodukcję u zwierząt nie zawsze można przewidzieć reakcję u ludzi.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania klindamycyny do mleka ludzkiego podczas stosowania kremu dopochwowego. Klindamycyna po zastosowaniu ogólnoustrojowym pojawia się w mleku ludzkim w stężeniu od < 0,5 do 3,8 µg/ml.

Klindamycyna może mieć szkodliwy wpływ na mikroflorę przewodu pokarmowego niemowlęcia karmionego piersią, czego skutkiem może być biegunka lub obecność krwi w stolcu, a ponadto może ona wywoływać wysypkę.

Przy podejmowaniu decyzji o zastosowaniu klindamycyny u karmiącej piersią pacjentki należy wziąć pod uwagę korzyści dla rozwoju i zdrowia dziecka wynikające z karmienia piersią oraz kliniczne uzasadnienie podania matce klindamycyny, jak również wszelkie potencjalne działania niepożądane klindamycyny, jakie mogą wystąpić u karmionego piersią dziecka, oraz szkodliwy wpływ choroby matki na karmione piersią przez nią dziecko.

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Klindamycyna w postaci fosforanu, stosowana dopochwowo, może wchłaniać się w ilościach powodujących ogólne działania niepożądane klindamycyny (patrz punkty 4.4 i 4.8). W razie przedawkowania zaleca się zastosowanie leczenia objawowego i podtrzymującego czynności życiowe.

Klindamycyna jest antybiotykiem z grupy linkozamidów, który hamuje syntezę białek bakteryjnych na poziomie rybosomów bakteryjnych. Antybiotyk wiąże się preferencyjnie do podjednostki 50S rybosomu oraz wpływa na proces translacji. Mimo że fosforan klindamycyny jest nieczynny in vitro, szybka hydroliza in vivo przekształca ten związek w klindamycynę o działaniu przeciwbakteryjnym.

Podobnie jak większość inhibitorów syntezy białek, klindamycyna wykazuje głównie działanie bakteriostatyczne, a jej skuteczność zależy od długości czasu, w którym stężenie substancji czynnej pozostaje powyżej wartości MIC dla zakażającego drobnoustroju.

Oporność na klindamycynę jest najczęściej spowodowana modyfikacją miejsca docelowego na rybosomie, zazwyczaj poprzez chemiczną modyfikację zasad RNA lub poprzez mutacje punktowe w RNA bądź sporadycznie w białkach. Dla niektórych drobnoustrojów wykazano oporność krzyżową in vitro między linkozamidami, makrolidami i streptograminami B. Wykazano występowanie oporności krzyżowej pomiędzy klindamycyną a linkomycyną.

Klindamycyna działa in vitro na większość szczepów poniższych drobnoustrojów, związanych z występowaniem bakteryjnego zakażenia pochwy:

• Bacteroides spp.
• Gardnerella vaginalis
• Mobiluncus spp.
• Mycoplasma hominis
• Peptostreptococcus spp.

W diagnostyce i w trakcie bakteryjnego leczenia zapalenia pochwy nie wykonuje się rutynowo posiewów ani badania wrażliwości. Nie ustalono standardowej metodologii badania wrażliwości bakterii mogących wywoływać tę chorobę: Gardnerella vaginalis i Mobiluncus spp. Metody określania wrażliwości szczepów Bacteroides spp. oraz beztlenowych ziarenkowców Gram-dodatnich, jak również szczepów Mycoplasma spp., zostały ustalone przez Instytut Norm Klinicznych i Laboratoryjnych (CLSI, ang. Clinical and Laboratory Standards Institute), a progi wrażliwości na klindamycynę dla beztlenowców Gram-ujemnych i Gram-dodatnich zostały opublikowane zarówno przez Europejski Komitet ds.

Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST, ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing), jak i CLSI. Izolaty kliniczne, które wykazują wrażliwość na klindamycynę i oporność na erytromycynę, należy badać pod kątem indukowanej oporności na klindamycynę metodą

dwóch krążków (ang. D-test). Należy jednak pamiętać, że progi wrażliwości stosowane są głównie przy wyborze antybiotykoterapii ogólnej, a nie miejscowej.

Sorbitanu monostearynian

Polisorbat 60

Glikol propylenowy (E1520)

Kwas stearynowy

Alkohol cetostearylowy

Cetylu palmitynian (Cutina CPV)

Olej mineralny

Alkohol benzylowy (E1519)

Woda oczyszczona

Nie dotyczy.

2 lata

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

21.05.2021