Filspari

Filspari 200 mg tabletki powlekane

Każda tabletka zawiera 200 mg sparsentanu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każda tabletka zawiera 42 mg laktozy.

Filspari 400 mg tabletki powlekane

Każda tabletka zawiera 400 mg sparsentanu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każda tabletka zawiera 84 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tabletka powlekana

Filspari 200 mg tabletki powlekane

Biała lub biaława, owalna tabletka powlekana, z wytłoczonym napisem „105” po jednej stronie i gładka po drugiej stronie. Wymiary tabletek wynoszą około 13 mm × 7 mm.

Filspari 400 mg tabletki powlekane

Biała lub biaława, owalna tabletka powlekana, z wytłoczonym napisem „021” po jednej stronie i gładka po drugiej stronie. Wymiary tabletek wynoszą około 18 mm × 8 mm.

Produkt leczniczy Filspari jest wskazany do stosowania w leczeniu osób dorosłych z pierwotną nefropatią IgA (ang. immunoglobulin A nephropathy, IgAN) z wydalaniem białka z moczem w ilości ≥ 1,0 g/dobę (lub ze stosunkiem stężenia białka do stężenia kreatyniny w moczu wynoszącym ≥ 0,75 g/g, patrz punkt 5.1).

Dawkowanie

Leczenie sparsentanem należy rozpocząć od dawki 200 mg raz na dobę przez 14 dni, a następnie zwiększyć ją do dawki podtrzymującej 400 mg raz na dobę, w zależności od tolerancji.

W celu dostosowania dawki początkowej 200 mg raz na dobę do dawki podtrzymującej 400 mg raz na dobę dostępne są tabletki powlekane 200 mg i 400 mg umożliwiające osiągnięcie dawki podtrzymującej.

Jeśli u pacjentów występują problemy z tolerancją (skurczowe ciśnienie krwi [SBP] ≤ 100 mmHg, rozkurczowe ciśnienie krwi ≤ 60 mmHg, nasilające się obrzęki lub hiperkaliemia), zaleca się dostosowanie dawkowania jednocześnie stosowanych produktów leczniczych, a następnie tymczasowe zmniejszenie dawki lub odstawienie sparsentanu (patrz punkty 4.4 i 5.1).

W przypadku wznawiania leczenia sparsentanem po przerwie można rozważyć powtórzenie początkowego schematu dawkowania. Można rozważyć przerwanie leczenia poprzedzone zmniejszeniem dawki sparsentanu lub nie, w przypadku utrzymującego się niedociśnienia lub zmian w czynności wątroby (patrz punkt 4.4).

Pominięcie dawki

W przypadku pominięcia dawki należy ją pominąć i przyjąć następną dawkę o zwykłej porze. Nie należy przyjmować podwójnej ani dodatkowej dawki.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Nie zaleca się modyfikacji dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2). U pacjentów w podeszłym wieku leczenie sparsentanem należy rozpoczynać od dawki 200 mg raz na dobę przez 14 dni. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki podtrzymującej do 400 mg raz na dobę, w zależności od tolerancji (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby

Na podstawie danych farmakokinetycznych stwierdzono, że nie ma konieczności modyfikacji dawki sparsentanu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A lub B według klasyfikacji Childa-Pugha; patrz punkt 5.2).

Doświadczenie kliniczne dotyczące umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby jest ograniczone.

Dlatego u tych pacjentów sparsentan należy stosować ostrożnie (patrz punkt 4.4).

Sparsentan nie był badany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C według klasyfikacji Childa-Pugha) i dlatego nie zaleca się jego stosowania u tych pacjentów.

Doświadczenie kliniczne dotyczące aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AspAT)/aminotransferazy alaninowej (AlAT) większej niż dwukrotna górna granica normy (GGN) jest ograniczone. Dlatego nie należy rozpoczynać leczenia sparsentanem u pacjentów, u których aktywność AspAT/AlAT > 2 × GGN (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z łagodną (stadium 2 przewlekłej choroby nerek [PChN]; szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego [eGFR] od 60 do 89 ml/min/1,73 m 2 ) lub umiarkowaną (stadia 3a i 3b PChN; eGFR od 30 do 59 ml/min/1,73 m 2 ) chorobą nerek. Na podstawie danych farmakokinetycznych nie można zalecić modyfikacji dawki u pacjentów z ciężką chorobą nerek (stadium 4 PChN; eGFR < 30 ml/min/1,73 m 2 ) (patrz punkt 5.2). Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne u pacjentów z ciężką chorobą nerek nie zaleca się stosowania sparsentanu u tych pacjentów (patrz punkt 4.4).

Nie badano sparsentanu u pacjentów po przeszczepieniu nerki, dlatego też u tych pacjentów należy zachować ostrożność rozpoczynając leczenie sparsentanem.

Nie badano sparsentanu u pacjentów poddawanych dializie. U tych pacjentów nie zaleca się rozpoczynania leczenia sparsentanem.

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu Filspari u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z IgAN. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Do stosowania doustnego.

Zaleca się połykanie tabletek w całości, popijając wodą, aby uniknąć gorzkiego smaku. Sparsentan można przyjmować podczas posiłków lub niezależnie od nich.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
• Ciąża (patrz punkty 4.4 i 4.6)
• Jednoczesne podawanie antagonistów receptora angiotensyny (ang. angiotensin receptor blocker, ARB), antagonistów receptora endoteliny (ang. endothelin receptor antagonist, ERA) lub inhibitorów reniny (patrz punkt 4.4 i 4.5)

Kobiety w wieku rozrodczym

U kobiet w wieku rozrodczym leczenie sparsentanem należy rozpoczynać wyłącznie po potwierdzeniu, że nie są one w ciąży i pod warunkiem stosowania skutecznej antykoncepcji (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Niedociśnienie tętnicze

Ze stosowaniem inhibitorów układu renina-angiotensyna-aldosteron (ang. renin-angiotensin- aldosterone system, RAAS), w tym sparsentanu, było związane niedociśnienie tętnicze. W trakcie leczenia sparsentanem może wystąpić niedociśnienie tętnicze, które jest częściej zgłaszane u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 4.8).

U pacjentów zagrożonych niedociśnieniem należy rozważyć odstawienie lub modyfikację dawki innych hipotensyjnych produktów leczniczych oraz utrzymanie odpowiedniego stanu nawodnienia.

Jeśli niedociśnienie tętnicze wystąpi pomimo odstawienia lub zmniejszenia dawki innych hipotensyjnych produktów leczniczych, należy rozważyć zmniejszenie dawki sparsentanu lub przerwanie jego podawania. Przejściowa reakcja hipotensyjna nie jest przeciwwskazaniem do dalszego podawania sparsentanu; leczenie można wznowić po ustabilizowaniu się ciśnienia tętniczego.

Jeśli niedociśnienie tętnicze utrzymuje się pomimo odstawienia lub zmniejszenia dawki hipotensyjnych produktów leczniczych, należy zmniejszyć dawkę sparsentanu do dawki początkowej aż do ustabilizowania się ciśnienia tętniczego. Należy rozważyć przerwanie leczenia sparsentanem, jeśli objawy niedociśnienia tętniczego utrzymują się po 2 tygodniach od zmniejszenia dawki. Należy zachować ostrożność podczas stosowania sparsentanu u pacjentów ze skurczowym ciśnieniem tętniczym ≤ 100 mmHg (patrz punkt 4.2). Nie należy zwiększać dawki sparsentanu u pacjentów ze skurczowym ciśnieniem tętniczym ≤ 100 mmHg (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności nerek

Ze stosowaniem inhibitorów RAAS, w tym sparsentanu, związany był przemijający wzrost stężenia kreatyniny w surowicy. Może wystąpić przemijający wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, zwłaszcza na początku leczenia sparsentanem (patrz punkt 4.8). U pacjentów z grupy ryzyka należy okresowo kontrolować stężenie kreatyniny i potasu w surowicy. Należy zachować ostrożność podczas stosowania sparsentanu u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych.

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne u pacjentów z eGFR < 30 ml/min/1,73m 2 nie zaleca się stosowania sparsentanu w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.2).

Zatrzymanie płynów

Ze stosowaniem produktów leczniczych antagonizujących receptor endoteliny typu A (ang. endothelin type A receptor, ET A R), w tym sparsentanu, związane było zatrzymanie płynów. Podczas leczenia sparsentanem może wystąpić zatrzymanie płynów (patrz punkt 4.8). Jeśli w trakcie leczenia sparsentanem wystąpi zatrzymanie płynów, zaleca się leczenie diuretykami lub zwiększenie dawki stosowanych już diuretyków przed modyfikacją dawki sparsentanu. U pacjentów z objawami zatrzymania płynów można rozważyć leczenie diuretykami przed rozpoczęciem leczenia sparsentanem.

Nie badano sparsentanu u pacjentów z niewydolnością serca. Z tego powodu sparsentan należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością serca.

Czynność wątroby

W trakcie stosowania sparsentanu obserwowano zwiększenie aktywności AlAT lub AspAT o co najmniej 3 × GGN (patrz punkt 4.8). U pacjentów leczonych sparsentanem nie obserwowano jednoczesnego wzrostu stężenia bilirubiny > 2 × GGN ani przypadków niewydolności wątroby.

Dlatego, aby zmniejszyć ryzyko potencjalnej ciężkiej hepatotoksyczności, przed rozpoczęciem leczenia należy kontrolować aktywność aminotransferaz i stężenie bilirubiny całkowitej w surowicy, a następnie kontynuować kontrolę co trzy miesiące.

Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów uszkodzenia wątroby. Jeśli u pacjenta wystąpi utrzymujące się, klinicznie istotne zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT o niewyjaśnionej przyczynie lub jeśli podwyższeniu aktywności tych enzymów towarzyszy wzrost stężenia bilirubiny > 2 × GGN, lub jeśli podwyższeniu aktywności AlAT i (lub) AspAT towarzyszą przedmiotowe lub podmiotowe objawy uszkodzenia wątroby (np. żółtaczka), leczenie sparsentanem należy przerwać.

Ponowne rozpoczęcie leczenia sparsentanem można rozważać tylko wtedy, gdy aktywność enzymów wątrobowych i stężenie bilirubiny powrócą do wartości sprzed leczenia i tylko u pacjentów bez klinicznych objawów hepatotoksyczności. Należy unikać rozpoczynania leczenia sparsentanem u pacjentów z podwyższoną aktywnością aminotransferazy (> 2 × GGN) przed rozpoczęciem jego stosowania (patrz punkt 4.2).

Doświadczenie kliniczne dotyczące umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby jest ograniczone. Z tego powodu sparsentan należy stosować ostrożnie u tych pacjentów (patrz punkt 4.2).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Istnieją dowody na to, że jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II (częściowo mechanizm działania sparsentanu) lub inhibitorów reniny (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeśli terapia podwójną blokadą zostanie uznana za absolutnie konieczną, należy ją

stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i pod warunkiem częstego bardzo dokładnego monitorowania czynności nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Hiperkaliemia

Nie należy rozpoczynać leczenia u pacjentów ze stężeniem potasu w surowicy > 5,5 mmol/l. Podobnie jak w przypadku innych produktów leczniczych wpływających na układ renina-angiotensyna- aldosteron, podczas leczenia sparsentanem może wystąpić hiperkaliemia, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) niewydolnością serca. Zaleca się bardzo dokładną kontrolę stężenia potasu w surowicy u pacjentów z grupy ryzyka. Jeśli u pacjenta wystąpi klinicznie istotna hiperkaliemia, zaleca się dostosowanie jednocześnie stosowanych produktów leczniczych, tymczasowe zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. Jeżeli stężenie potasu w surowicy wynosi > 5,5 mmol/l, należy rozważyć przerwanie leczenia.

Laktoza

Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

Sód

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Jednoczesne stosowanie z ARB, ERA oraz inhibitorami reniny

Jednoczesne stosowanie sparsentanu z ERA, takimi jak bozentan, ambrisentan, macytentan, sitaksentan, ARB, takimi jak irbesartan, losartan, walsartan, kandesartan, telmisartan lub inhibitorami reniny, takimi jak aliskiren, jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE i receptora mineralokortykosteroidowego

Oczekuje się, że jednoczesne podawanie sparsentanu z inhibitorami receptora mineralokortykosteroidowego (aldosteronu), takimi jak spironolakton i finerenon, związane będzie z podwyższonym ryzykiem hiperkaliemii.

Brak danych dotyczących skojarzonego stosowania sparsentanu z inhibitorami ACE, takimi jak enalapryl lub lizynopryl. Dane z badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina- angiotensyna-aldosteron (RAAS) w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia i pogorszenie czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu ze stosowaniem pojedynczego leku blokującego RAAS (patrz punkt 5.1).

Podczas stosowania sparsentanu w skojarzeniu z inhibitorami ACE, takimi jak enalapryl lub lizynopryl, należy zachować ostrożność i kontrolować ciśnienie tętnicze, stężenie potasu oraz czynność nerek (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie z suplementami potasu oraz diuretykami oszczędzającymi potas

Ponieważ u pacjentów leczonych produktami leczniczymi działającymi antagonistycznie na receptor angiotensyny II typu 1 (AT 1 R) może wystąpić hiperkaliemia (patrz punkt 4.8), jednoczesne stosowanie suplementów potasu, diuretyków oszczędzających potas, takich jak spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd, lub substytutów soli zawierających potas może zwiększać ryzyko hiperkaliemii i nie jest zalecane.

Wpływ innych produktów leczniczych na sparsentan

Sparsentan jest metabolizowany głównie przez izoenzym 3A cytochromu P450 (CYP3A).

Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A

Jednoczesne podawanie sparsentanu z itrakonazolem (silnym inhibitorem CYP3A) powodowało 1,3-krotne zwiększenie maksymalnego stężenia w osoczu (C max ) i 2,7-krotne zwiększenie obszaru pod krzywą ekstrapolowanego do nieskończoności (AUC 0-inf ) sparsentanu. Nie zaleca się jednoczesnego podawania z silnym inhibitorem CYP3A, takim jak takim jak boceprewir, telaprewir, klarytromycyna, indynawir, lopinawir/rytonawir, itrakonazol, nefazodon, rytonawir, grejpfrut i sok grejpfrutowy. Jeśli nie można uniknąć stosowania silnego inhibitora CYP3A, należy rozważyć przerwanie leczenia sparsentanem. Leczenie sparsentanem można wznowić po odstawieniu silnego inhibitora CYP3A.

Jednoczesne podawanie sparsentanu z cyklosporyną (umiarkowanym inhibitorem CYP3A) powodowało 1,4-krotne zwiększenie C max i 1,7-krotne zwiększenie AUC 0-inf sparsentanu. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania z umiarkowanym inhibitorem CYP3A, takim jak koniwaptan, flukonazol i nelfinawir. Podczas stosowania umiarkowanego inhibitora CYP3A należy kontrolować czy u pacjentów występuje niedociśnienie, hiperkaliemia, obrzęki i (lub) czynność nerek.

Induktory CYP3A

Sparsentan jest substratem CYP3A. Jednoczesne podawanie z umiarkowanym induktorem CYP3A (efawirenz) spowodowało zmniejszenie AUC 0-inf i C max sparsentanu o, odpowiednio, 62% i 38%. Ze względu na potencjalne zmniejszenie skuteczności terapeutycznej sparsentanu, nie zaleca się jednoczesnego podawania sparsentanu z silnymi induktorami CYP3A (np. ryfampicyną, karbamazepiną, fenytoiną i zielem dziurawca). Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania z umiarkowanym induktorem CYP3A (np. efawirenzem, deksametazonem lub fenobarbitalem). W przypadku konieczności leczenia kortykosteroidami zaleca się stosowanie leków, których potencjał indukcji CYP3A in vivo nie jest znany lub jest minimalny (np. budezonid, prednizon, prednizolon, metyloprednizolon.

Środki zmniejszające wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Na podstawie analizy farmakokinetyki (PK) populacyjnej wiadomo, że jednoczesne stosowanie środka zmniejszającego wydzielanie kwasu solnego w żołądku podczas leczenia sparsentanem nie wywiera statystycznie istotnego wpływu na zmienność PK sparsentanu. Środki modyfikujące pH soku żołądkowego, takie jak leki zobojętniające kwas solny w żołądku, inhibitory pompy protonowej i antagoniści receptora histaminy 2, można stosować jednocześnie ze sparsentanem.

Wpływ sparsentanu na inne produkty lecznicze

Enzymy CYP

W warunkach in vivo sparsentan hamował i indukował CYP3A4 oraz indukował CYP2B6, CYP2C9 i CYP2C19.

Sparsentan jest zarówno umiarkowanym inhibitorem, jak i induktorem CYP3A4. W warunkach in vivo jednoczesne podanie pojedynczej dawki 800 mg sparsentanu z substratem CYP3A4 (midazolamem) zwiększyło C max midazolamu 1,4-krotnie, a AUC 0-inf 1,6-krotnie. Jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek 800 mg sparsentanu z substratem CYP3A4 (midazolamem) nie miało wpływu na ogólnoustrojową ekspozycję na midazolam. Zaleca się ostrożność podczas rozpoczynania leczenia sparsentanem jednocześnie z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. alfentanylem, koniwaptanem, indynawirem, symwastatyną). Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania, zwłaszcza z substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. cyklosporyną, fentanylem lub takrolimusem), pacjentów należy kontrolować czy występują u nich działania niepożądane, a dawka tych substratów może wymagać dostosowania.

Sparsentan jest słabym induktorem CYP2B6. W warunkach in vivo jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek 800 mg sparsentanu z substratem CYP2B6 (bupropionem) zmniejszyło Cmax bupropionu o 32%, a AUC 0-inf o 33%. Nie jest konieczna modyfikacja dawki leków metabolizowanych głównie przez CYP2B6. Należy jednak zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania sparsentanu z substratami CYP2B6 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. efawirenzem), ponieważ może to zmniejszać ich stężenie w osoczu.

Sparsentan jest słabym induktorem CYP2C9. W warunkach in vivo jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek 800 mg sparsentanu z substratem CYP2C9 (tolbutamidem) zmniejszyło C max tolbutamidu o 9%, a AUC 0-inf o 25%. Nie ma potrzeby modyfikacji dawki leków metabolizowanych głównie przez CYP2C9. Należy jednak zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania sparsentanu z substratami CYP2C9 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. kumaryną, warfaryną, fenytoiną), ponieważ sparsentan może zmniejszać ich stężenie w osoczu.

Sparsentan jest umiarkowanym induktorem CYP2C19. W warunkach in vivo jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek 800 mg sparsentanu zmniejszyło C max substratu CYP2C19 (omeprazolu) o 49%, a AUC 0-inf o 60%, co wskazuje, że sparsentan jest umiarkowanym induktorem CYP2C19. Substraty CYP2C19 należy stosować ostrożnie, ponieważ sparsentan może zmniejszać ich stężenie w osoczu, potencjalnie prowadząc do stężeń subterapeutycznych. W przypadku konieczności jednoczesnego podawania sparsentanu, zwłaszcza z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym (np. S-mefenytoiną, diazepamem), dawka tych substratów może wymagać dostosowania.

Transportery

Sparsentan jest słabym inhibitorem P-gp. W warunkach in vivo jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek 800 mg sparsentanu zwiększyło C max substratu P-gp (digoksyny) 1,6-krotnie, a AUC 0-inf 1,2-krotnie. Sparsentan może zwiększać stężenie substratów P-gp w osoczu. Należy kontrolować czy u pacjentów występują działania niepożądane podczas stosowania sparsentanu z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym (np. dabigatranem), a dawka tych substratów może wymagać dostosowania.

Jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek 800 mg sparsentanu zwiększyło C max rozuwastatyny (substratu BCRP) o 1,6-krotnie i zmniejszyło AUC 0-inf o 5%, co wskazuje, że sparsentan nie wpływa na biodostępność substratów BCRP. Złożoność procesów transportu regulowanych przez BCRP w wielu różnych tkankach może być przyczyną obserwowanego obojętnego wpływu netto na AUC.

Podawanie sparsentanu nie miało wpływu na stężenie kreatyniny (substratu OAT2, OCT2, MATE1 i MATE2K), 6-beta-hydroksykortyzolu (substratu OAT3) ani kwasów żółciowych w surowicy (substratów BSEP).

Jednoczesne podawanie 800 mg sparsentanu zmniejszyło C max pitawastatyny (substratu OATP1B1 i OATP1B3) o 19%, a AUC 0-inf o 30%, co wskazuje, że sparsentan nie jest inhibitorem OATP1B1 ani OATP1B3.

Nie jest wymagane dostosowanie dawki w przypadku podawania sparsentanu w skojarzeniu z substratem BCRP, OAT2, OCT2, MATE1, MATE2K, OAT3, BSEP, OATP1B1 lub OATP1B3.

Kobiety w wieku rozrodczym

U kobiet w wieku rozrodczym leczenie sparsentanem należy rozpoczynać wyłącznie po potwierdzeniu, że nie są one w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i do 1 miesiąca od zaprzestania leczenia.

Ciąża

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania sparsentanu u kobiet w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Produkt Filspari jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży (patrz punkt 4.3).

Karmienie piersią

Dane fizyko-chemiczne wskazują na przenikanie sparsentanu do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Sparsentan nie powinien być stosowany podczas karmienia piersią.

Produkt Filspari może wywierać niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie prowadzono badań nad wpływem sparsentanu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas przyjmowania sparsentanu mogą wystąpić zawroty głowy (patrz punkt 4.8). Pacjentom, u których występują zawroty głowy, należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu ustąpienia objawów.

Sparsentan podawano w dawkach do 1600 mg na dobę zdrowym ochotnikom bez objawów toksyczności ograniczającej dawkę. Pacjentów, u których doszło do przedawkowania (i u których prawdopodobnie występują w związku z tym objawy niedociśnienia tętniczego), należy bardzo dokładnie monitorować i zastosować odpowiednie leczenie objawowe.

Mechanizm działania

Sparsentan jest podwójnym antagonistą receptora angiotensyny i endoteliny.

Jest to pojedyncza cząsteczka, która funkcjonuje jako charakteryzujący się wysokim powinowactwem podwójnie działający antagonista zarówno receptora ET A , jak i AT 1 . Endotelina 1, poprzez receptor ET A , i angiotensyna II, poprzez receptor AT 1 , pośredniczą w procesach prowadzących do progresji IgAN poprzez działania hemodynamiczne i proliferację komórek mezangialnych, zwiększoną ekspresję i aktywność mediatorów prozapalnych i profibrotycznych, uszkodzenie podocytów i stres oksydacyjny. Sparsentan hamuje aktywację zarówno receptora ET A , jak receptora i AT 1 , redukując w ten sposób białkomocz i spowalniając postęp choroby nerek.

Rdzeń tabletki

Celuloza mikrokrystaliczna

Laktoza

Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Otoczka tabletki

Alkohol poliwinylowy

Makrogol

Talk

Tytanu dwutlenek (E171)

Nie dotyczy.

4 lata.

Bez specjalnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.