InfectoFos

InfectoFos jest wskazany do stosowania we wszystkich grupach wiekowych w leczeniu poniższych zakażeń, jeżeli zostanie uznane, że stosowanie produktów przeciwbakteryjnych często zalecanych jako lek pierwszego rzutu jest nieodpowiednie (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1):

− powikłane zakażenia dróg moczowych;

− infekcyjne zapalenie wsierdzia;

− zakażenia kości i stawów;

− szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną;

− powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich;

− bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;

− powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne;

− bakteriemia występująca w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń albo bakteriemia, w przypadku której podejrzewa się taki związek;

Należy uwzględniać oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania produktów przeciwbakteryjnych.

Jeden ml roztworu do infuzji zawiera 40 mg fosfomycyny.

Każda butelka z 2,69 g proszku zawiera 2,64 g fosfomycyny sodowej, co odpowiada 2 g fosfomycyny i 0,64 g sodu, w przypadku roztworu w 50 ml rozpuszczalnika.

Każda butelka z 5,38 g proszku zawiera 5,28 g fosfomycyny sodowej, co odpowiada 4 g fosfomycyny i 1,28 g sodu, w przypadku roztworu w 100 ml rozpuszczalnika.

Każda butelka z 10,76 g proszku zawiera 10,56 g fosfomycyny sodowej, co odpowiada 8 g fosfomycyny i 2,56 g sodu, w przypadku roztworu w 200 ml rozpuszczalnika.

Wykaz wszystkich substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Proszek do sporządzania roztworu do infuzji.

Biały lub kremowy proszek.

Dawkowanie

Dawkę dobową fosfomycyny określa się na podstawie wskazania, stopnia nasilenia i miejsca zakażenia, wrażliwości patogenów na fosfomycynę i czynności nerek. U dzieci określa się ją również według wieku i masy ciała.

Dorośli i młodzież (wiek ≥12 lat) (≥40 kg):

Ogólne wytyczne dotyczące dawki u osób dorosłych i młodzieży z szacunkowym klirensem kreatyniny > 80 ml/min są następujące:

Tabela 1 – dawkowanie u osób dorosłych i młodzieży z wartością klirensu kreatyniny > 80 ml/min Wskazanie Dawka dobowa

Zakażenia kości i stawów 12–24 a g w 2–3 dawkach podzielonych Szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie 12–24 a g w 2–3 dawkach podzielonych płuc związane z wentylacją mechaniczną Powikłane zakażenia skóry i tkanek 12–24 a g w 2–3 dawkach podzielonych miękkich Bakteryjne zapalenie opon mózgowo- 16–24 a g w 3–4 dawkach podzielonych rdzeniowych Powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne 12–24 a g w 2–3 dawkach podzielonych Bakteriemia występująca w związku z 12–24 a g w 2–3 dawkach podzielonych którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń albo bakteriemia, w przypadku której podejrzewa się taki związek Poszczególne dawki nie mogą przekraczać 8 g.

a Schemat wysokodawkowy, obejmujący trzy dawki podzielone, należy zastosować w przypadku ciężkich zakażeń, co do których oczekuje się albo wiadomo, że zostały wywołane przez mniej wrażliwe bakterie.

Dane dotyczące bezpieczeństwa, w szczególności w przypadku dawek przekraczających 16 g/dobę, są ograniczone. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności w przypadku przepisywania takich dawek.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia powinien uwzględniać rodzaj zakażenia, stopień nasilenia zakażenia, a także odpowiedź kliniczną pacjenta.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku należy stosować dawki zalecane dla osób dorosłych. Zaleca się zachowanie ostrożności przy rozważaniu stosowania dawek zbliżonych do górnej granicy zalecanego zakresu (patrz również zalecenia dotyczące dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek).

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z szacunkowym klirensem kreatyniny od 40 do 80 ml/min. Jednak w tych przypadkach należy zachować ostrożność, szczególnie w przypadku rozważania dawek zbliżonych do górnej granicy zalecanego zakresu.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy dostosować dawkę fosfomycyny do stopnia zaburzenia czynności nerek.

Dawkę należy dostosowywać w oparciu o wartości klirensu kreatyniny.

W Tabeli 2 przedstawiono zalecany sposób dostosowania dawki u pacjentów z wartością CrCl poniżej 40 ml/min:

Tabela 2 – Przedstawiono zalecany sposób dostosowania dawki u pacjentów z wartością CrCl poniżej 40 ml/min CL CR pacjenta CL CR pacjenta /CL CR prawidłowy Zalecana dawka dobowa a

40 ml/min 0,333 70% (w 2–3 dawkach podzielonych) 30 ml/min 0,250 60% (w 2–3 dawkach podzielonych) 20 ml/min 0,167 40% (w 2–3 dawkach podzielonych) 10 ml/min 0,083 20% (w 1-2 dawkach podzielonych) a Dawka jest wyrażona jako odsetek dawki, którą uznano by za odpowiednią, gdyby czynność nerek pacjenta obliczona według wzoru Cockcrofta-Gaulta była prawidłowa.

Pierwszą dawkę (dawkę nasycającą) należy zwiększyć o 100%, lecz nie może ona przekraczać 8 g.

Pacjenci poddawani terapii nerkozastępczej

Pacjenci poddawani przewlekłym dializom przerywanym (co 48 godzin) powinni otrzymywać 2 g fosfomycyny po zakończeniu każdej sesji dializy.

Fosfomycyna jest skutecznie eliminowana w trakcie ciągłej żylno-żylnej hemofiltracji (continuous veno-venous hemofiltration, CVVHF z postdylucją). W przypadku pacjentów poddawanych CVVHF z postdylucją nie jest wymagane dostosowywanie dawki (patrz punkt 5.2).

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne.

Dzieci i młodzież

Zalecenia dotyczące dawki opierają się na bardzo ograniczonych danych.

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku <12 lat (<40 kg)

Dawkowanie fosfomycyny u dzieci powinno być oparte na wieku i masie ciała (m.c.):

Tabela 3 – Dawkowanie u dzieci i noworodków Wiek/masa ciała Dawka dobowa

Wcześniaki (wiek a <40 tygodni) 100 mg/kg m.c. w dwóch dawkach podzielonych Noworodki (wiek a 40–44 tygodnie) 200 mg/kg m.c. w trzech dawkach podzielonych Niemowlęta w wieku 1–12 miesięcy (maksymalna 200–300 b mg/kg m.c. w trzech m.c. do 10 kg) dawkach podzielonych Niemowlęta i dzieci w wieku od 1 do ≤12 lat 200–400 b mg/kg m.c. w 3–4 dawkach (m.c. od 10 do ≤40 kg) podzielonych a Suma wieku ciążowego i pourodzeniowego b Schemat wysokodawkowy można rozważyć w przypadku ciężkich lub poważnych zakażeń (takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), w szczególności jeżeli wiadomo albo podejrzewa się, że zostały one wywołane przez organizmy o umiarkowanej wrażliwości.

Brak zaleceń dotyczących dawki u dzieci z zaburzeniami czynności nerek.

Sposób podawania

InfectoFos jest przeznaczony do podania dożylnego.

Czas trwania infuzji powinien wynosić co najmniej 15 minut w przypadku opakowania wielkości 2 g, co najmniej 30 minut w przypadku opakowania wielkości 4 g oraz co najmniej 60 minut w przypadku opakowania wielkości 8 g.

Ponieważ niezamierzone podanie dotętnicze produktów niezalecanych konkretnie do podania dotętniczego może wywołać szkodliwe skutki, bardzo ważne jest podawanie fosfomycyny wyłącznie dożylnie.

Instrukcja dotycząca rekonstytucji i rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Ryzyko selekcji w kierunku oporności i konieczność stosowania leczenia skojarzonego

Stwierdzono, że fosfomycyna powoduje szybką selekcję mutantów opornych w warunkach in vitro. Ponadto w badaniach klinicznych powiązano stosowanie fosfomycyny podawanej dożylnie w monoterapii z selekcją oporności. Gdy tylko jest to możliwe, zaleca się podawanie fosfomycyny w ramach schematu skojarzonego leczenia przeciwbakteryjnego w celu zmniejszenia ryzyka selekcji w kierunku oporności.

Ograniczenia dotyczące danych klinicznych

Dane kliniczne na poparcie stosowania fosfomycyny podawanej dożylnie w leczeniu niektórych z wymienionych wskazań są ograniczone z powodu braku odpowiednich badań randomizowanych z grupą kontrolną. Ponadto stosowano różne schematy dawkowania, a dane z badań klinicznych nie przemawiają zdecydowanie za żadnym konkretnym schematem dawkowania dożylnego. Zaleca się wybieranie fosfomycyny w celu leczenia wymienionych

wskazań, wyłącznie jeżeli uznano, że zastosowanie produktów przeciwbakteryjnych często zalecanych do leczenia wstępnego jest nieodpowiednie.

Reakcje nadwrażliwości

Podczas leczenia fosfomycyną mogą wystąpić ciężkie, a czasami śmiertelne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny (patrz punkty 4.3 i 4.8). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać leczenie fosfomycyną i podjąć odpowiednie działania doraźne.

Biegunka wywołana przez Clostridioides difficile

Podczas stosowania fosfomycyny zgłaszano przypadki zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołane przez Clostridioides difficile o nasileniu od łagodnego do zagrażającego życiu (patrz punkt 4.8). W związku z tym ważne jest rozważenie tego rozpoznania u pacjentów, u których w trakcie podawania fosfomycyny albo po zakończeniu leczenia wystąpi biegunka. Należy rozważyć przerwanie leczenia fosfomycyną i zastosowanie odpowiedniego leczenia zakażenia Clostridioides difficile. Nie należy stosować produktów leczniczych hamujących perystaltykę.

Stężenia sodu i potasu oraz ryzyko przeładowania sodem

Należy regularnie monitorować stężenia sodu u pacjentów przyjmujących fosfomycynę, szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia. Ze względu na wysoką zawartość sodu (0,32 g) na gram fosfomycyny przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić ryzyko wystąpienia hipernatremii i przewodnienia, szczególnie u pacjentów ze stwierdzoną w wywiadzie zastoinową niewydolnością serca albo z chorobami współistniejącymi, takimi jak zespół nerczycowy, marskość wątroby, nadciśnienie, hiperaldosteronizm, obrzęk płuc albo hipoalbuminemia, a także u noworodków, w przypadku których konieczne jest ograniczenie spożycia sodu. Podczas leczenia zalecana jest dieta niskosodowa. Można również rozważyć wydłużenie czasu trwania infuzji lub zmniejszenie pojedynczej dawki (i częstsze podawanie dawek). Fosfomycyna może spowodować obniżenie stężenia potasu w surowicy albo osoczu, zatem zawsze należy rozważyć suplementację potasu.

Reakcje hematologiczne (w tym agranulocytoza)

U pacjentów przyjmujących fosfomycynę drogą dożylną występowały reakcje hematologiczne, w tym neutropenia albo agranulocytoza (patrz punkt 4.8). Należy zatem monitorować liczbę leukocytów w regularnych odstępach czasu, a w przypadku wystąpienia takich reakcji należy rozpocząć odpowiednie leczenie.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy dostosować dawkę do stopnia niewydolności nerek (patrz punkt 4.2).

Substancje pomocnicze

1 g fosfomycyny (co odpowiada 1,32 g fosfomycyny sodowej) zawiera 14 mmol (320 mg) sodu, co odpowiada 16% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Jedna butelka z 2 g fosfomycyny zawiera 28 mmol (640 mg) sodu, jedna butelka z 4 g fosfomycyny zawiera 56 mmol (1280 mg) sodu i jedna butelka z 8 g fosfomycyny zawiera 111 mmol (2560 mg) sodu.

Szczególne obawy dotyczące zaburzenia równowagi INR:

U pacjentów leczonych antybiotykami zgłaszano liczne przypadki zwiększonej aktywności doustnych leków przeciwzakrzepowych. Czynnikami ryzyka wydają się być stopień nasilenia zakażenia albo stanu zapalnego, wiek pacjenta i ogólny stan zdrowia. W tych okolicznościach trudno ustalić, w jakim stopniu samo zakażenie albo jego leczenie ma znaczenie dla zaburzenia równowagi INR. Jednak określone klasy antybiotyków mają większy wpływ, w szczególności:

fluorochinolony, makrolidy, cykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny.

Ciąża:

Brak danych dotyczących stosowania fosfomycyny podawanej dożylnie u kobiet w ciąży.

Fosfomycyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Nie należy zatem przepisywać fosfomycyny kobietom w ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko.

Karmienie piersią:

Po podaniu fosfomycyny stwierdzano występowanie niewielkich jej ilości w mleku kobiecym.

Dostępnych są niewiele informacji dotyczących stosowania fosfomycyny w trakcie karmienia piersią, dlatego też lek ten nie jest zalecany jako lek pierwszego wyboru w przypadku kobiety karmiącej piersią, szczególnie jeśli karmi ona piersią wcześniaka albo noworodka. Nie wykazano istnienia żadnego szczególnego zagrożenia dla dziecka karmionego piersią, jednak tak jak w przypadku każdego innego antybiotyku należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko zmian we florze jelitowej niemowlęcia.

Nie prowadzono konkretnych badań na ten temat, ale należy poinformować pacjentów, że zgłaszano przypadki splątania i osłabienia. Może to wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w przypadku niektórych pacjentów (patrz punkt 4.8).

Doświadczenia dotyczące przedawkowania fosfomycyny są ograniczone. Po pozajelitowym podaniu fosfomycyny zgłaszano przypadki hipotonii, senności, zaburzeń równowagi elektrolitowej, małopłytkowości i hipoprotrombinemii. W przypadku przedawkowania należy monitorować pacjenta (szczególnie pod kątem stężeń elektrolitów w osoczu/surowicy krwi) oraz zastosować leczenie objawowe i wspomagające. Zaleca się nawadnianie organizmu w celu zwiększenia wydalania substancji czynnej z moczem. Fosfomycyna jest skutecznie wydalana z organizmu na drodze hemodializy, ze średnim okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym około czterech godzin.

Mechanizm działania

Fosfomycyna wywiera działanie bakteriobójcze na namnażające się drobnoustroje

chorobotwórcze poprzez zapobieganie syntezie enzymatycznej ściany komórkowej bakterii.

Fosfomycyna hamuje pierwszy etap wewnątrzkomórkowej syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez hamowanie syntezy peptydoglikanu.

Fosfomycyna jest aktywnie transportowana do komórki bakterii z wykorzystaniem dwóch różnych systemów transportu (systemy transportu sn-glicerolo-3-fosforanu i heksozy-6).

Kwas bursztynowy.

Chociaż nie wykazano niezgodności chemicznych i (lub) farmaceutycznych, nie mieszać roztworów produktu InfectoFos z innymi produktami pozajelitowymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

4 lata.

Wykazano chemiczną i fizyczną trwałość przygotowanego w warunkach aseptycznych gotowego rozcieńczonego roztworu przez 24 godziny w temperaturze 25 °C w przypadku ochrony przed światłem.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy natychmiast użyć. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiedzialna jest osoba podająca lek. Czas przechowywania roztworu nie powinien przekraczać 24 godzin w temp. 2ºC - 8ºC (lodówka), o ile roztwór przygotowano w kontrolowanych i potwierdzonych warunkach aseptycznych.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Warunki przechowywania roztworu do infuzji, patrz punkt 6.3.

14.08.2024.