Vemlidy

Każda tabletka powlekana zawiera fumaran alafenamidu tenofowiru w ilości odpowiadającej 25 mg alafenamidu tenofowiru.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każda tabletka zawiera 95 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tabletka powlekana.

Żółta, okrągła tabletka powlekana o średnicy 8 mm, z wytłoczonym napisem „GSI” po jednej stronie i „25” po drugiej stronie.

Produkt leczniczy Vemlidy jest wskazany do stosowania w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu B (pWZW B) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6 lat i starszych o masie ciała co najmniej 25 kg (patrz punkt 5.1).

Terapia powinna być rozpoczęta przez lekarza mającego doświadczenie w leczeniu pWZW B.

Dawkowanie

Dorośli oraz dzieci i młodzieży w wieku co najmniej 6 lat i starszych o masie ciała co najmniej 25 kg:

jedna tabletka raz na dobę.

Przerwanie leczenia

Można rozważyć przerwanie leczenia w następujących sytuacjach (patrz punkt 4.4):

• U pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg bez marskości wątroby leczenie należy prowadzić przez co najmniej 6–12 miesięcy po potwierdzeniu serokonwersji HBe (zanik HBeAg i zanik DNA HBV z wykryciem przeciwciał anty-HBe) lub do uzyskania serokonwersji HBs lub do czasu utraty skuteczności (patrz punkt 4.4). Po przerwaniu leczenia zalecane jest regularne powtarzanie badań w celu wykrycia nawrotu wirusologicznego.
• U pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg bez marskości wątroby leczenie należy prowadzić co najmniej do czasu serokonwersji HBs lub wystąpienia dowodów utraty skuteczności. W przypadku przedłużonego leczenia, trwającego ponad 2 lata, zalecane jest regularne powtarzanie badań w celu potwierdzenia, że kontynuowanie wybranej terapii jest nadal odpowiednie dla danego pacjenta.

Pominięcie dawki

Jeśli pominięto dawkę leku i minęło mniej niż 18 godzin od zwykłej pory jej przyjmowania, pacjent powinien jak najszybciej przyjąć ten produkt leczniczy, a następnie powrócić do zwykłego schematu dawkowania. Jeśli minęło więcej niż 18 godzin od zwykłej pory przyjmowania dawki, pacjent nie powinien przyjmować pominiętej dawki i powinien po prostu wrócić do zwykłego schematu dawkowania.

Jeśli u pacjenta wystąpią wymioty w ciągu 1 godziny od przyjęcia leczenia, powinien on przyjąć kolejną tabletkę. Jeśli u pacjenta wystąpią wymioty po upływie 1 godziny od przyjęcia leczenia, nie jest konieczne przyjmowanie kolejnej tabletki.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Nie jest konieczne dostosowanie dawki tego produktu leczniczego u pacjentów w wieku 65 lat i starszych (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Nie jest konieczne dostosowanie dawki tego produktu leczniczego u dorosłych ani młodzieży (w wieku co najmniej 12 lat i o masie ciała co najmniej 35 kg) z oszacowanym klirensem kreatyniny (CrCl) ≥ 15 ml/min ani u pacjentów z CrCl < 15 ml/min poddawanych hemodializie.

W dniach, kiedy pacjent poddawany jest hemodializie, ten produkt leczniczy należy podawać po zakończeniu hemodializy (patrz punkt 5.2).

Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z CrCl < 15 ml/min, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz punkt 4.4).

Dane dotyczące zaleceń dawkowania u dzieci z zaburzeniami czynności nerek w wieku poniżej 12 lat oraz o masie ciała poniżej 35 kg nie są dostępne.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie jest konieczne dostosowanie dawki tego produktu leczniczego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Vemlidy u dzieci w wieku do 6 lat lub o masie ciała < 25 kg. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Podanie doustne. Tabletki powlekane Vemlidy należy przyjmować z posiłkiem (patrz punkt 5.2).

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Przenoszenie wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV)

Należy poinformować pacjentów, że ten produkt leczniczy nie zapobiega ryzyku przenoszenia zakażenia HBV na inne osoby przez kontakty seksualne ani przez zakażoną krew. Należy nadal zachowywać odpowiednie środki ostrożności.

Pacjenci z niewyrównaną czynnością wątroby

Dostępne są ograniczone dane na temat bezpieczeństwa stosowania i skuteczności alafenamidu tenofowiru u pacjentów zakażonych HBV z niewyrównaną czynnością wątroby i z > 9 punktami (tj. klasa C) w klasyfikacji Childa-Pugha-Turcotte'a (CPT). Pacjenci ci mogą być bardziej narażeni na wystąpienie ciężkich działań niepożądanych ze strony wątroby lub nerek. Z tego względu w tej grupie pacjentów należy bardzo dokładnie kontrolować parametry dotyczące wątroby, dróg żółciowych oraz nerek (patrz punkt 5.2).

Zaostrzenie zapalenia wątroby

Nagłe zaostrzenia podczas leczenia

Samoistne zaostrzenia pWZW B są względnie częste i charakteryzują się przemijającym zwiększeniem aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) w surowicy. U niektórych pacjentów po rozpoczęciu terapii przeciwwirusowej aktywność AlAT w surowicy może się zwiększyć.

U pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby takiemu zwiększeniu aktywności AlAT w surowicy zwykle nie towarzyszy wzrost stężenia bilirubiny w surowicy ani dekompensacja czynności wątroby.

Pacjenci z marskością wątroby mogą być bardziej narażeni na wystąpienie dekompensacji czynności wątroby po zaostrzeniu zapalenia wątroby i dlatego powinni być bardzo dokładnie kontrolowani podczas terapii.

Nagłe zaostrzenia po przerwaniu leczenia

Ostre zaostrzenie zapalenia wątroby zgłaszano u pacjentów, którzy przerwali leczenie pWZW B, zwykle w połączeniu ze zwiększeniem miana DNA HBV w osoczu. Większość przypadków ma charakter samoistnie ograniczający się, jednak po przerwaniu leczenia pWZW B może dojść do ostrego zaostrzenia zapalenia choroby, w tym do zgonu. Należy kontrolować czynność wątroby w regularnych odstępach czasu zapewniając kontrolę kliniczną i laboratoryjną przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia pWZW B. W razie konieczności może być uzasadnione wznowienie leczenia pWZW B.

Nie zaleca się przerywania leczenia u pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby lub marskością wątroby, ponieważ zaostrzenie zapalenia wątroby po leczeniu może prowadzić do dekompensacji wątroby. Zaostrzenia choroby wątroby są szczególnie ciężkie, a czasami prowadzące do zgonu, u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby.

Zaburzenia czynności nerek

Pacjenci z klirensem kreatyniny < 30 ml/min

Stosowanie alafenamidu tenofowiru raz na dobę u pacjentów z CrCl ≥ 15 ml/min oraz < 30 ml/min jest oparte na danych cząstkowych z 96. tygodnia, dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w zakresie przejścia z innego schematu leczenia przeciwwirusowego na leczenie alafenamidem tenofowiru, pochodzących z badania klinicznego prowadzonego metodą otwartej próby u pacjentów z zakażeniem HBV z supresją wirusa (patrz punkt 4.8 oraz 5.1). Dostępne są bardzo ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania oraz skuteczności alafenamidu tenofowiru w leczeniu pacjentów zakażonych HBV z CrCl < 15 ml/min przewlekle hemodializowanych (patrz punkt 4.8, 5.1 oraz 5.2).

Nie zaleca się stosowania tego produktu leczniczego u pacjentów z CrCl < 15 ml/min niepoddawanych hemodializie (patrz punkt 4.2).

Nefrotoksyczność

Po wprowadzeniu do obrotu produktów leczniczych zawierających alafenamid tenofowiru u pacjentów stosujących te produkty zgłaszano przypadki zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek i zaburzenia czynności kanalika bliższego. Nie można wykluczyć potencjalnego ryzyka nefrotoksyczności wynikającej z długotrwałej ekspozycji na małe stężenia tenofowiru w związku z dawkowaniem alafenamidu tenofowiru (patrz punkt 5.3).

Zaleca się, aby u wszystkich pacjentów przed lub w momencie rozpoczęcia leczenia tym produktem wykonać ocenę czynności nerek, a także, aby kontrolować tę czynność w trakcie leczenia stosownie do stanu klinicznego. U pacjentów, u których rozwinie się klinicznie istotne zmniejszenie czynności nerek lub wystąpią dowody na zaburzenia czynności kanalika bliższego, należy rozważyć przerwanie leczenia tym produktem leczniczym.

Pacjenci z równoczesnym zakażeniem HBV i wirusem zapalenia wątroby typu C lub D

Brak danych na temat bezpieczeństwa stosowania i skuteczności alafenamidu tenofowiru u pacjentów z równoczesnym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) lub D (HDV). Należy przestrzegać wytycznych dotyczących równoczesnego podawania produktu leczniczego i leczenia zakażenia HCV (patrz punkt 4.5).

Równoczesne zakażenie HBV i ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV)

Wszystkim pacjentom zakażonym HBV, w przypadku których status zakażenia HIV-1 jest nieznany, przed rozpoczęciem terapii tym produktem leczniczym należy zaproponować wykonanie badania wykrywającego przeciwciała anty-HIV. Pacjenci równocześnie zakażeni HBV i HIV powinni przyjmować produkt leczniczy Vemlidy równocześnie z innymi przeciwretrowirusowymi produktami leczniczymi w celu zapewnienia stosowania odpowiedniego schematu leczenia HIV (patrz punkt 4.5).

Równoczesne podawanie z innymi produktami leczniczymi

Nie należy podawać tego produktu leczniczego równocześnie z produktami leczniczymi zawierającymi alafenamid tenofowiru, dizoproksyl tenofowiru lub dipiwoksyl adefowiru.

Nie zaleca się równoczesnego podawania tego leczenia z określonymi lekami przeciwdrgawkowymi (np. karbamazepiną, okskarbazepiną, fenobarbitalem i fenytoiną), lekami przeciwprątkowymi (np. ryfampicyną, ryfabutyną i ryfapentyną) ani zielem dziurawca zwyczajnego (łac. Hypericum perforatum), ponieważ każdy z nich jest induktorem glikoproteiny-P (P-gp) i może zmniejszać stężenie alafenamidu tenofowiru w osoczu.

Równoczesne podawanie tego leczenia z silnymi inhibitorami P-gp (np. itrakonazol i ketokonazol) może powodować zwiększenie stężenia alafenamidu tenofowiru w osoczu. Równoczesne podawanie nie jest zalecane.

Dzieci i młodzież

U niektórych dzieci w wieku 6 lat i starszych, o masie ciała co najmniej 25 kg, którzy otrzymywali alafenamid tenofowiru przez 48 tygodni (patrz punkty 4.8 oraz 5.1) zgłaszano spadek gęstości mineralnej kości (BMD ≥ 4%) kręgosłupa lędźwiowego oraz całego szkieletu. Nie jest znany długotrwały wpływ zmian BMD na rosnące kości, w tym na ryzyko złamania. Zaleca się stosowanie podejścia multidyscyplinarnego przy podejmowaniu decyzji o odpowiednim monitorowaniu w trakcie leczenia.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę jednowodną. Ten produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Nie należy podawać tego produktu leczniczego równocześnie z produktami leczniczymi zawierającymi dizoproksyl tenofowiru, alafenamid tenofowiru ani dipiwoksyl adefowiru.

Produkty lecznicze, które mogą wpływać na alafenamid tenofowiru

Alafenamid tenofowiru jest transportowany przez P-gp i białko oporności raka piersi (ang. breast cancer resistance protein, BCRP). Oczekuje się, że produkty lecznicze będące induktorami P-gp (np. ryfampicyna, ryfabutyna, karbamazepina, fenobarbital lub ziele dziurawca zwyczajnego [łac. Hypericum perforatum]) będą zmniejszać stężenia alafenamidu tenofowiru w osoczu, co może prowadzić do utraty działania leczniczego produktu Vemlidy. Nie zaleca się równoczesnego podawania takich produktów leczniczych z alafenamidem tenofowiru.

Równoczesne podawanie alafenamidu tenofowiru z produktami leczniczymi hamującymi P-gp i BCRP może zwiększać stężenie alafenamidu tenofowiru w osoczu. Nie zaleca się podawania silnych inhibitorów P-gp równocześnie z alafenamidem tenofowiru.

Alafenamid tenofowiru jest substratem OATP1B1 i OATP1B3 w warunkach in vitro. Aktywność OATP1B1 i (lub) OATP1B3 może mieć wypływ na dystrybucję alafenamidu tenofowiru w organizmie.

Wpływ alafenamidu tenofowiru na inne produkty lecznicze

Alafenamid tenofowiru nie jest inhibitorem CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP2D6 w warunkach in vitro. Nie jest inhibitorem ani induktorem CYP3A w warunkach in vivo.

Alafenamid tenofowiru nie jest inhibitorem ludzkiej glukuronylotransferazy urydynodifosforanu (ang. uridine diphosphate glucuronosyltransferase, UGT) 1A1 w warunkach in vitro. Nie wiadomo, czy alafenamid tenofowiru jest inhibitorem innych enzymów z grupy UGT.

W tabeli 1 poniżej zamieszczono informacje o interakcjach zachodzących między produktem leczniczym Vemlidy a ewentualnie podawanymi równocześnie produktami leczniczymi (zwiększenie stężenia oznaczono jako „↑”, zmniejszenie stężenia jako „↓”, brak zmiany stężenia jako „↔”, dwa razy na dobę jako „b.i.d.”, pojedynczą dawkę jako „s.d.”, raz na dobę jako „q.d.”). Opisane interakcje lekowe oparte są na badaniach przeprowadzonych z zastosowaniem alafenamidu tenofowiru lub są możliwymi interakcjami lekowymi, które mogą występować podczas stosowania produktu leczniczego Vemlidy.

Tabela 1: Interakcje między produktem leczniczym Vemlidy i innymi produktami leczniczymi

LEKI PRZECIWDRGAWKOWE

LEKI PRZECIWDEPRESYJNE

LEKI PRZECIWGRZYBICZE

LEKI PRZECIWPRĄTKOWE

ŚRODKI PRZECIWWIRUSOWE PRZECIW HCV

ŚRODKI PRZECIWRETROWIRUSOWE PRZECIW HIV – INHIBITORY PROTEAZY

ŚRODKI PRZECIWRETROWIRUSOWE PRZECIW HIV – INHIBITORY INTEGRAZY

ŚRODKI PRZECIWRETROWIRUSOWE PRZECIW HIV – NIENUKLEOZYDOWE INHIBITORY

ŚRODKI PRZECIWRETROWIRUSOWE PRZECIW HIV – ANTAGONIŚCI RECEPTORÓW CCR5

PRODUKTY ZIOŁOWE

DOUSTNE ŚRODKI ANTYKONCEPCYJNE

↔ C max 1,22 (1,15; 1,29) ↔ AUC 1,11 (1,07; 1,16) ↔ C min 1,02 (0,93; 1,12) a Wszystkie badania interakcji są prowadzone z udziałem zdrowych ochotników.

b We wszystkich przypadkach granice zakresu braku interakcji wynoszą 70–143%.

c Badanie prowadzone z wykorzystaniem emtrycytabiny/alafenamidu tenofowiru w postaci tabletki złożonej o ustalonej dawce.

d Wrażliwy substrat CYP3A4.

e Badanie prowadzone z wykorzystaniem elwitegrawiru/kobicystatu/emtrycytabiny/alafenamidu tenofowiru w postaci tabletki złożonej o ustalonej dawce.

f Badanie prowadzone z wykorzystaniem emtrycytabiny/rylpiwiryny/alafenamidu tenofowiru w postaci tabletki złożonej o ustalonej dawce.

g Główny nukleozydowy metabolit sofosbuwiru we krwi obwodowej.

h Badanie prowadzone z wykorzystaniem alafenamidu tenofowiru w dawce 40 mg i emtrycytabiny w dawce 200 mg.

i Badanie prowadzone z wykorzystaniem dodatkowej dawki woksylaprewiru 100 mg w celu osiągnięcia ekspozycji na woksylaprewir oczekiwanych u pacjentów zakażonych HCV.

Ciąża

Ograniczone dane (300-1000 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania alafenamidu tenofowiru u kobiet w okresie ciąży wskazują, że nie wywołuje on wad rozwojowych i nie działa szkodliwie na płód/noworodka.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Można rozważyć stosowanie alafenamidu tenofowiru w okresie ciąży jeśli to konieczne.

Karmienie piersią

Na podstawie opublikowanych danych stwierdzono, że alafenamid tenofowiru oraz tenofowir przenika do mleka ludzkiego w niewielkich ilościach u kobiet, którym podawano alafenamid tenofowiru. Brak wystarczających informacji dotyczących wpływu tenofowiru na organizm noworodków/dzieci.

Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci karmionych piersią, dlatego nie należy stosować alafenamidu tenofowiru podczas karmienia piersią.

Vemlidy może wywierać niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Należy poinformować pacjentów, że zgłaszano występowanie zawrotów głowy podczas leczenia za pomocą alafenamidu tenofowiru.

W przypadku przedawkowania należy konieczne obserwować pacjenta w celu wykrycia objawów zatrucia (patrz punkt 4.8).

Leczenie przedawkowania alafenamidu tenofowiru polega na ogólnym postępowaniu wspomagającym, w tym monitorowaniu funkcji życiowych i obserwacji stanu klinicznego pacjenta.

Tenofowir jest skutecznie usuwany za pomocą hemodializy ze współczynnikiem ekstrakcji wynoszącym około 54%. Nie wiadomo, czy tenofowir może być usunięty z organizmu poprzez dializę otrzewnową.

Mechanizm działania

Alafenamid tenofowiru jest amidofosfonianowym prolekiem tenofowiru (analogu monofosforanu 2'-deoksyadenozyny). Alafenamid tenofowiru przenika do pierwotnych hepatocytów na drodze biernej dyfuzji oraz za pośrednictwem transporterów wychwytu wątrobowego OATP1B1 i OATP1B3. Alafenamid tenofowiru jest głównie hydrolizowany przez karboksyloesterazę 1 w pierwotnych hepatocytach, w wyniku czego powstaje tenofowir. Następnie w komórkach tenofowir ulega fosforylacji do farmakologicznie czynnego metabolitu - difosforanu tenofowiru.

Difosforan tenofowiru hamuje replikację HBV poprzez włączanie się do wirusowego DNA za pomocą odwrotnej transkryptazy HBV, co powoduje zakończenie łańcucha DNA.

Tenofowir wykazuje swoiste działanie na HBV i HIV (HIV-1 i HIV-2). Difosforan tenofowiru jest słabym inhibitorem polimeraz DNA ssaków, w tym mitochondrialnej polimerazy DNA γ. Na

podstawie kilku analiz, w tym analiz DNA mitochondrialnego, nie uzyskano żadnych dowodów na toksyczność mitochondrialną w warunkach in vitro.

Rdzeń tabletki

Laktoza jednowodna

Celuloza mikrokrystaliczna (E460(i))

Kroskarmeloza sodowa (E468)

Magnezu stearynian (E470b)

Otoczka

Alkohol poliwinylowy (E1203)

Tytanu dwutlenek (E171)

Makrogol (E1521)

Talk (E553b)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Nie dotyczy.

4 lata.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać butelkę szczelnie zamkniętą.

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.