opieka.farm
Substancja czynna ·Empagliflozyna
Zaloguj się
inhibitor SGLT2 (cukrzyca t.2 / HF / CKD)

Empagliflozyna

Doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), zwanych potocznie flozynami. Wydawana wyłącznie na receptę, w preparatach jednoskładnikowych (tabletki powlekane 10 mg i 25 mg). Substancja wielowskazaniowa – poza cukrzycą typu 2 jest zarejestrowana także w przewlekłej niewydolności serca i przewlekłej chorobie nerek.

Zapisz

Doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), zwanych potocznie flozynami. Wydawana wyłącznie na receptę, w preparatach jednoskładnikowych (tabletki powlekane 10 mg i 25 mg). Substancja wielowskazaniowa – poza cukrzycą typu 2 jest zarejestrowana także w przewlekłej niewydolności serca i przewlekłej chorobie nerek.

Działanie empagliflozyny

Empagliflozyna hamuje w nerkach białko SGLT2 odpowiedzialne za wchłanianie zwrotne glukozy z moczu pierwotnego do krwi. Zablokowanie tego transportera sprawia, że nadmiar glukozy jest wydalany z moczem, co obniża stężenie glukozy we krwi niezależnie od insuliny. Wraz z glukozą organizm traci kalorie oraz sód, dlatego lekowi towarzyszą dodatkowo umiarkowane zmniejszenie masy ciała i ciśnienia tętniczego oraz działanie moczopędne (diureza osmotyczna).

W odróżnieniu od leków pobudzających wydzielanie insuliny mechanizm empagliflozyny jest niezależny od czynności komórek beta trzustki, dlatego stosowana samodzielnie wiąże się z małym ryzykiem hipoglikemii. Poza kontrolą glikemii korzystnie wpływa na serce i nerki, co jest podstawą jej wskazań w niewydolności serca i przewlekłej chorobie nerek.

Farmakologia

Empagliflozyna jest odwracalnym, silnym (IC50 wynosi 1,3 nmol) i selektywnym konkurencyjnym inhibitorem kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2). Jest około 5000 razy bardziej selektywna wobec SGLT2 niż wobec SGLT1, głównego transportera odpowiadającego za wchłanianie glukozy z jelita, a białko SGLT2 ulega dużej ekspresji w nerkach, gdzie jako najważniejszy transporter odpowiada za resorpcję glukozy z przesączu kłębuszkowego1.

Hamowanie SGLT2 u pacjentów z cukrzycą typu 2 i hiperglikemią powoduje wydalanie nadmiaru glukozy z moczem, sięgające na koniec 4-tygodniowego leczenia przeciętnie około 78 g na dobę, oraz zwiększone wydalanie sodu prowadzące do diurezy osmotycznej i zmniejszenia objętości wewnątrznaczyniowej. Zwiększone dostarczanie sodu do kanalika dalszego nasila sprzężenie zwrotne kanalikowo-kłębuszkowe i zmniejsza ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, zmniejsza obciążenie wstępne i następcze serca oraz napięcie ściany lewej komory, co może korzystnie wpływać na przebudowę serca oraz zachowanie struktury i czynności nerek2.

Farmakokinetyka

Po podaniu doustnym empagliflozyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) występuje przy medianie tmax wynoszącej 1,5 godziny po podaniu dawki. W stanie stacjonarnym średnie stężenie Cmax wynosi 259 nmol/l przy dawce 10 mg raz na dobę i 687 nmol/l przy dawce 25 mg raz na dobę, a ekspozycja ogólnoustrojowa rośnie w sposób zależny od dawki1. Posiłek wysokotłuszczowy i wysokokaloryczny nieznacznie zmniejsza ekspozycję (AUC o około 16%, Cmax o około 37%), co nie ma znaczenia klinicznego, dlatego lek można przyjmować niezależnie od posiłku3.

Pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 73,8 l, a wiązanie z białkami osocza około 86%.

Głównym szlakiem metabolizmu jest sprzęganie z kwasem glukuronowym przez transferazy UGT (UGT2B7, UGT1A3, UGT1A8 i UGT1A9), przy czym w ludzkim osoczu nie wykryto głównych metabolitów. Pozorny końcowy okres półtrwania (t½) w fazie eliminacji wynosi około 12,4 godziny, a stan stacjonarny osiągany jest po piątej dawce przy podawaniu raz na dobę. Wydalanie odbywa się w około 96% z kałem (41%) i moczem (54%), w znacznej części w postaci niezmienionej2.

Wskazania leków z empagliflozyną

Wszystkie preparaty (tabletki 10 mg i 25 mg) mają te same wskazania i są dostępne wyłącznie na receptę.

W cukrzycy typu 2 empagliflozyna jest wskazana u dorosłych oraz u dzieci w wieku 10 lat i starszych, w leczeniu niewystarczająco kontrolowanej cukrzycy łącznie z dietą i aktywnością fizyczną – w monoterapii, gdy nie można stosować metforminy z powodu jej nietolerancji, oraz w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi1.

U dorosłych empagliflozyna jest ponadto wskazana w leczeniu objawowej przewlekłej niewydolności serca oraz w leczeniu przewlekłej choroby nerek2.

Dawkowanie empagliflozyny

Grupa / wskazanie Dawka (raz na dobę) Uwagi
Cukrzyca typu 2, dorośli i dzieci ≥10 lat 10 mg, przy dobrej tolerancji i potrzebie ściślejszej kontroli do 25 mg maksymalnie 25 mg na dobę
Niewydolność serca, dorośli 10 mg
Przewlekła choroba nerek, dorośli 10 mg
eGFR < 60 ml/min/1,73 m² 10 mg dawka dobowa nie większa niż 10 mg
eGFR < 20 ml/min/1,73 m² nie rozpoczynać leczenia ograniczone doświadczenie
Dzieci < 10 lat (cukrzyca), < 18 lat (niewydolność serca, choroba nerek) nie stosować brak danych

Zwiększenie dawki do 25 mg dotyczy wyłącznie cukrzycy typu 2 u pacjentów tolerujących dawkę 10 mg, z wartością eGFR ≥ 60 ml/min/1,73 m² i wymagających ściślejszej kontroli glikemii3.

Tabletki można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od niego, połykając je w całości i popijając wodą. W razie pominięcia dawki należy ją przyjąć niezwłocznie po przypomnieniu sobie, nie przyjmując dwóch dawek tego samego dnia2.

Istotne przeciwwskazania do stosowania empagliflozyny

Charakterystyki produktów leczniczych z empagliflozyną wymieniają jako jedyne przeciwwskazanie nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą1. Istotne ograniczenia bezpieczeństwa – niestosowanie w cukrzycy typu 1, przebyta kwasica ketonowa podczas leczenia inhibitorem SGLT2 oraz ciężkie zaburzenia czynności nerek i wątroby – nie mają statusu formalnego przeciwwskazania, lecz omówiono je w środkach ostrożności2.

Środki ostrożności przy wydawaniu empagliflozyny

⚠ Cukrzycowa kwasica ketonowa

U pacjentów leczonych inhibitorami SGLT2, w tym empagliflozyną, zgłaszano przypadki kwasicy ketonowej, w tym zagrażające życiu i zakończone zgonem, niekiedy o nietypowym przebiegu z tylko umiarkowanym zwiększeniem stężenia glukozy poniżej 14 mmol/l (250 mg/dl), a także rzadziej u osób bez cukrzycy. Należy pomyśleć o kwasicy ketonowej i pilnie zbadać pacjenta w razie objawów takich jak nudności, wymioty, jadłowstręt, ból brzucha, silne pragnienie, zaburzenia oddychania, splątanie, niezwykłe zmęczenie lub senność, niezależnie od stężenia glukozy1. Leczenie należy przerwać u pacjentów hospitalizowanych z powodu dużych zabiegów chirurgicznych lub ostrych ciężkich chorób i wznowić dopiero po ustabilizowaniu stanu i normalizacji stężenia ciał ketonowych, a przy podejrzeniu lub rozpoznaniu kwasicy ketonowej odstawić natychmiast2.

Cukrzyca typu 1

Empagliflozyny nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1, ponieważ w badaniach klinicznych w tej grupie obserwowano częstsze występowanie kwasicy ketonowej niż w grupie placebo1.

Czynność nerek i dawkowanie

Działanie hipoglikemizujące empagliflozyny zależy od czynności nerek i jest zmniejszone u pacjentów z eGFR < 45 ml/min/1,73 m², a prawdopodobnie nie występuje przy eGFR < 30 ml/min/1,73 m². Nie zaleca się rozpoczynania leczenia przy eGFR < 20 ml/min/1,73 m², a czynność nerek należy ocenić przed rozpoczęciem terapii i kontrolować co najmniej raz w roku oraz przed włączeniem innych leków mogących niekorzystnie wpływać na nerki2.

Ryzyko zmniejszenia objętości płynów

Diureza osmotyczna towarzysząca glukozurii może powodować niewielki spadek ciśnienia krwi, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów, dla których taki spadek mógłby być groźny (rozpoznana choroba sercowo-naczyniowa, leczenie przeciwnadciśnieniowe z epizodami niedociśnienia w wywiadzie, wiek 75 lat i starszy). W stanach grożących utratą płynów, na przykład w chorobie przewodu pokarmowego, zaleca się dokładne monitorowanie nawodnienia i rozważenie czasowego wstrzymania leczenia1. Szczególną uwagę na przyjmowaną objętość płynów należy zwrócić przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych lub inhibitorów ACE2.

⚠ Martwicze zapalenie powięzi krocza (zgorzel Fourniera)

U pacjentów obu płci przyjmujących inhibitory SGLT2, w tym empagliflozynę, zgłaszano martwicze zapalenie powięzi krocza (zgorzel Fourniera) – rzadkie, lecz ciężkie i mogące zagrażać życiu zdarzenie wymagające pilnej interwencji chirurgicznej i antybiotykoterapii. Pacjenta należy pouczyć, aby zgłosił się do lekarza w razie bólu, tkliwości, rumienia lub obrzęku w okolicy narządów płciowych lub krocza z towarzyszącą gorączką lub uczuciem rozbicia, a przy podejrzeniu zgorzeli lek należy odstawić i niezwłocznie rozpocząć leczenie1.

Powikłane zakażenia dróg moczowych

U pacjentów leczonych empagliflozyną zgłaszano powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek i posocznicę moczopochodną, dlatego przy takim zakażeniu należy rozważyć czasowe wstrzymanie leczenia2.

Amputacje w obrębie kończyn dolnych

W długoterminowych badaniach innego inhibitora SGLT2 obserwowano zwiększoną częstość amputacji w obrębie kończyn dolnych, zwłaszcza palucha, i nie wiadomo, czy jest to efekt klasy, dlatego istotna jest edukacja pacjentów w zakresie profilaktycznej pielęgnacji stóp1.

Zawartość laktozy

Tabletki Jardiance zawierają laktozę, dlatego nie powinny być stosowane u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy1.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Empagliflozyna wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjentów należy pouczyć o zachowaniu środków ostrożności w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, zwłaszcza gdy empagliflozyna jest stosowana w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną2.

Interakcje empagliflozyny

Leki moczopędne + empagliflozyna

Empagliflozyna może nasilać moczopędne działanie diuretyków tiazydowych i pętlowych oraz zwiększać ryzyko odwodnienia i niedociśnienia1.

Insulina i pochodne sulfonylomocznika + empagliflozyna

Insulina oraz leki pobudzające jej wydzielanie, takie jak pochodne sulfonylomocznika, mogą zwiększać ryzyko hipoglikemii, dlatego w razie ich stosowania w skojarzeniu z empagliflozyną konieczne może być zmniejszenie dawki insuliny lub pochodnej sulfonylomocznika2.

Lit + empagliflozyna

Empagliflozyna może zwiększać wydalanie litu przez nerki, przez co jego stężenie we krwi może ulec zmniejszeniu. Po rozpoczęciu leczenia empagliflozyną i po zmianach dawki należy częściej kontrolować stężenie litu w surowicy1.

Leki indukujące enzymy UGT + empagliflozyna

Nie badano wpływu leków indukujących enzymy UGT (na przykład ryfampicyny lub fenytoiny) na empagliflozynę, a ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane z uwagi na ryzyko zmniejszenia skuteczności. Jeśli podanie takiego leku jest konieczne, należy monitorować kontrolę glikemii2.

Działania niepożądane empagliflozyny

Hipoglikemia

Hipoglikemia jest działaniem bardzo częstym () przy stosowaniu empagliflozyny w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną, natomiast w monoterapii i w wielu innych skojarzeniach jej częstość jest podobna jak po placebo. Ryzyko ciężkiej hipoglikemii wymagającej interwencji nie było zwiększone względem placebo, poza skojarzeniami z insuliną i pochodną sulfonylomocznika1,3,2.

Zakażenia narządów płciowych

Kandydoza pochwy, zapalenie pochwy i sromu, zapalenie żołędzi oraz inne zakażenia narządów płciowych są działaniem częstym (), obserwowanym częściej u kobiet niż u mężczyzn i mającym zwykle nasilenie łagodne lub umiarkowane. Opisywano też przypadki stulejki towarzyszącej zakażeniom, w części wymagające obrzezania1,3,2.

Zakażenia dróg moczowych

Zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek i posocznica moczopochodna, są działaniem częstym (), zgłaszanym częściej u kobiet oraz u pacjentów z przewlekłymi lub nawracającymi zakażeniami dróg moczowych w wywiadzie1,3,2.

⚠ Cukrzycowa kwasica ketonowa

Cukrzycowa kwasica ketonowa jest działaniem niezbyt częstym (), może mieć przebieg ciężki i zagrażać życiu, w tym przebiegać z tylko umiarkowanie zwiększonym stężeniem glukozy (euglikemiczna kwasica ketonowa)1,3,2.

⚠ Martwicze zapalenie powięzi krocza (zgorzel Fourniera)

Martwicze zapalenie powięzi krocza (zgorzel Fourniera) jest działaniem rzadkim (), ciężkim i mogącym zagrażać życiu, wymagającym pilnego leczenia chirurgicznego i antybiotykoterapii1,3,2.

Zmniejszenie objętości płynów i pragnienie

Zmniejszenie objętości płynów, obejmujące spadek ciśnienia krwi, odwodnienie, niedociśnienie i omdlenie, jest działaniem bardzo częstym (), z częstością rosnącą u pacjentów w wieku 75 lat i starszych. Pragnienie jest działaniem częstym ()1,3,2.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Zwiększone oddawanie moczu, obejmujące częstomocz, wielomocz i oddawanie moczu w nocy, jest działaniem częstym () o zwykle łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, a bolesne oddawanie moczu (dyzuria) jest działaniem niezbyt częstym (). Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek jest działaniem bardzo rzadkim ()1,3,2.

Reakcje skórne

Świąd (uogólniony) i wysypka są działaniem częstym (), natomiast pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy są działaniem niezbyt częstym ()1,3,2.

Zaparcie

Zaparcie jest działaniem częstym ()1,2.

Odchylenia w badaniach laboratoryjnych

Zwiększenie stężenia lipidów w surowicy jest działaniem częstym (), a zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi lub zmniejszenie współczynnika filtracji kłębuszkowej oraz zwiększenie wartości hematokrytu są działaniem niezbyt częstym (). Początkowe zwiększenie stężenia kreatyniny i obniżenie eGFR u pacjentów leczonych empagliflozyną zwykle ustępowało w trakcie leczenia lub było odwracalne po jego zakończeniu1,3,2.

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a empagliflozyna

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych brak jest danych dotyczących stosowania empagliflozyny u kobiet w ciąży, a badania na zwierzętach wykazały niekorzystny wpływ na rozwój pourodzeniowy, dlatego w celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania empagliflozyny w okresie ciąży1.

Karmienie piersią a empagliflozyna

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych nie ma danych o przenikaniu empagliflozyny do mleka ludzkiego, a dane z badań na zwierzętach wskazują na jej przenikanie do mleka i nie pozwalają wykluczyć zagrożenia dla noworodków i dzieci, dlatego empagliflozyny nie należy stosować podczas karmienia piersią2.

Produkty handlowe z empagliflozyną

Preparat Postać Kategoria dostępności
Empelic tabletki powlekane 10 mg Rp
Jardiance tabletki powlekane 10 mg Rp
Jardiance tabletki powlekane 25 mg Rp

Źródła

  1. ChPL Jardiance (empagliflozyna), 10 mg, tabletki powlekane. Boehringer Ingelheim
  2. ChPL Empelic (empagliflozyna), 10 mg, tabletki powlekane. Polpharma
  3. ChPL Jardiance (empagliflozyna), 25 mg, tabletki powlekane. Boehringer Ingelheim
Czytasz fragment

Zaloguj się, aby czytać dalej

Pełne opracowania opieka.farm – w tym materiały Rx – są dostępne dla zalogowanych. Załóż bezpłatne konto zawodowe: zajmuje minutę i odblokowuje całą bazę wiedzy.

Pełne opracowania i karty
Ulubione i „ostatnio czytane"
„Co nowego od ostatniej wizyty"
Materiały i treści Rx
Autor
Redakcja portalu
Opracowanie zespołu
Publikacja: 18.07.2026 Ostatnia aktualizacja: 19.07.2026