Cefazolin Phagecon

Każda fiolka zawiera 2,096 g cefazoliny sodowej, co odpowiada 2 g cefazoliny.

Cefazolin Phagecon zawiera 2,2 mmola (lub 48,3 mg) sodu na fiolkę, co odpowiada 2,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji.

Biały lub prawie biały proszek.

Lek Cefazolin Phagecon jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 1. miesiąca (patrz punkty 4.2 i 4.4) wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefazolinę (patrz punkt 5.1):

• Zakażenia układu oddechowego wywołane przez S. pneumoniae, Klebsiella, H. influenzae, Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę) oraz paciorkowce beta-hemolizujące grupy A.
• Zakażenia układu moczowego i płciowego wywołane przez Escherichia coli, P. mirabilis i Klebsiella oraz niektóre szczepy Enterobacter, a także enterokoki.
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę), paciorkowce beta-hemolizujące grupy A i inne szczepy paciorkowców.
• Zakażenia kości i stawów wywołane przez Staphylococcus aureus.
• Zakażenia dróg żółciowych wywołane przez E. coli, różne szczepy paciorkowców, P. mirabilis, Klebsiella i Staphylococcus aureus.
• Zapalenie wsierdzia wywołane przez Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę) oraz paciorkowce β-hemolizujące grupy A.
• Profilaktyka okołooperacyjna: profilaktyka przedoperacyjna, śródoperacyjna i pooperacyjna w celu zmniejszenia częstości występowania niektórych zakażeń pooperacyjnych u pacjentów z interwencjami chirurgicznymi sklasyfikowanymi jako zakaźne lub potencjalnie zakaźne.
• Bakteriemia związana z powyższymi zakażeniami lub podejrzewana o związek z nimi.

Należy rozważyć oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Dawkowanie

Dawka, droga podania i odstępy między dawkami zależą od ciężkości zakażenia, wrażliwości wykrytych drobnoustrojów oraz stanu pacjenta (np. czynności nerek).

Dorośli i młodzież (w wieku powyżej 12 lat i o masie ciała ≥ 40 kg):

• Zakażenia wywołane przez drobnoustroje wrażliwe: 1 g do 2 g cefazoliny na dobę podzielone na 2–3 równe dawki.
• Zakażenia wywołane przez drobnoustroje mniej wrażliwe: 3 g do 4 g cefazoliny na dobę podzielone na 3–4 równe dawki.

W przypadku ciężkich do zagrażających życiu zakażeń można podawać dawki do 6 g do 12 g na dobę w trzech lub czterech równych dawkach (jedna dawka co 6 lub co 8 godzin).

W profilaktyce okołooperacyjnej zaleca się następujące dawki dla dorosłych i młodzieży:

• a) 1 g dożylnie lub domięśniowo na 30 min do 1 godz. przed rozpoczęciem operacji
• b) w przypadku długotrwałych zabiegów chirurgicznych (np. 2 godziny lub dłużej), 0,5 g do 1 g dożylnie lub domięśniowo podczas operacji (sposób podawania należy dostosować do czasu trwania operacji)
• c) 0,5 g do 1 g dożylnie lub domięśniowo co 6 do 8 godzin przez 24 godziny po operacji lub przez 3 do 5 dni w przypadku operacji, w których zakażenia stanowiłyby szczególne ryzyko.

Ważne jest, aby dawka przedoperacyjna była podawana z dużym wyprzedzeniem (30 min do 1 godziny) przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego, tak aby w surowicy i tkankach obecne były odpowiednie stężenia antybiotyków. Również, jeśli istnieje ryzyko zakażeń, lek Cefazolin Phagecon powinien być podawany w odpowiednich odstępach czasu podczas zabiegu chirurgicznego, tak aby utrzymywały się odpowiednie stężenia antybiotyków.

Dzieci i młodzież

Dzieci i niemowlęta w wieku powyżej 30 miesięcy (im.):

25 do 50 mg/kg mc. co 24 godziny (podzielone na trzy lub cztery równe dawki).

W przypadku ciężkich zakażeń całkowitą dawkę dobową można zwiększyć do 100 mg/kg masy ciała.

Nie zaleca się stosowania cefazoliny u wcześniaków i niemowląt w wieku poniżej 1. miesiąca, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u tych pacjentów.

Dorośli z zaburzeniami czynności nerek

Dorośli z zaburzeniami czynności nerek mogą potrzebować mniejszej dawki, aby uniknąć kumulacji leku. Takie zmniejszenie dawki może być oparte na określeniu stężenia we krwi.

Jeśli nie jest to możliwe, dawkowanie można ustalić na podstawie klirensu kreatyniny.

W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać odpowiednią dawkę początkową.

Podanie kolejnej dawki powinno być uzależnione od stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustroju.

U pacjentów poddawanych hemodializie schemat leczenia zależy od warunków prowadzenia dializy. Patrz również punkt 4.4.

Niemowlęta (w wieku powyżej 1. miesiąca) i dzieci

W przypadku umiarkowanie ciężkich zakażeń skuteczna jest całkowita dawka dobowa 25 – 50 mg/kg mc., podzielona na 3 d o 4 równych dawek pojedynczych.

W przypadku ciężkich zakażeń całkowita dawka dobowa może być zwiększona do 100 mg/kg mc.

Dzieci z zaburzeniami czynności nerek

Dzieci (a także dorośli) z zaburzeniami czynności nerek mogą potrzebować mniejszej dawki, aby uniknąć kumulacji leku. Takie zmniejszenie dawki może być oparte na określeniu stężenia we krwi. Jeśli nie jest to możliwe, dawkę można określić przy użyciu klirensu kreatyniny zgodnie z poniższymi wytycznymi. W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać odpowiednią dawkę początkową. Podanie kolejnej dawki powinno być uzależnione od stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustroju.

Wcześniaki i niemowlęta w wieku poniżej 1. miesiąca

Ponieważ bezpieczeństwo stosowania u wcześniaków i niemowląt w wieku poniżej

• 1. miesiąca nie zostało ustalone, nie zaleca się stosowania cefazoliny u tych pacjentów.

Patrz również punkt 4.4.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagane.

Sposób podawania

Przygotowany roztwór podaje się w postaci głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego lub dożylnie.

Do jednorazowego podania domięśniowego nie należy stosować więcej niż 500 mg cefazoliny.

Lek Cefazolin Phagecon do podawania domięśniowego nie może być podawany dożylnie w przypadku zastosowania domieszki środka miejscowo znieczulającego.

Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Uczulenie na antybiotyki z grupy cefalosporyn.
• Nadwrażliwość w wywiadzie (na przykład ciężkie łuszczenie się, obrzęk twarzy, rąk, stóp, warg, języka lub gardła, trudności w połykaniu lub oddychaniu) na jakikolwiek inny rodzaj antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Nadwrażliwość

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ze skazą alergiczną, astmą oskrzelową lub katarem siennym. Przed zastosowaniem cefazoliny należy ustalić, czy wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny lub cefalosporyny).

U pacjentów prezentujących reakcje alergiczne należy przerwać podawanie produktu i rozpocząć odpowiednie leczenie objawowe. Należy zwrócić uwagę na alergie krzyżowe na inne cefalosporyny, a także występujące niekiedy alergie krzyżowe na penicyliny. W przypadku znanej nadwrażliwości na penicyliny należy wziąć pod uwagę alergie krzyżowe na inne antybiotyki beta-laktamowe, np. cefalosporyny.

Podczas podawania cefazoliny rzadko mogą wystąpić zaburzenia krzepnięcia. Może to mieć miejsce u pacjentów z czynnikami ryzyka, które prowadzą do niedoboru witaminy K lub wpływają na inne mechanizmy krzepnięcia (żywienie pozajelitowe, niedożywienie, zaburzenia czynności wątroby i nerek, małopłytkowość) lub w przypadku chorób współistniejących (np. hemofilia, wrzody żołądka i jelit), które mogą wywołać lub nasilić krwawienie. Dlatego w tych przypadkach należy kontrolować czas protrombinowy, a w przypadku jego skrócenia włączyć witaminę K (10 mg na tydzień).

Nadmierny wzrost niewrażliwych mikroorganizmów

Przypadki zapalenia okrężnicy związane z leczeniem antybiotykami, którego nasilenie może być łagodne do zagrażającego życiu, zgłaszano dla prawie wszystkich antybiotyków (patrz punkt 4.8). Należy brać pod uwagę możliwość tego rozpoznania u pacjentów, u których występuje biegunka w trakcie lub po zastosowaniu antybiotyku. W przypadku wystąpienia zapalenia okrężnicy związanego z leczeniem antybiotykami należy natychmiast

przerwać stosowanie leku Cefazolin Phagecon, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednią terapię. Produkty lecznicze hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tym przypadku.

Przy długotrwałym stosowaniu leku Cefazolin Phagecon może dojść do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. Niezbędna jest zatem ścisła obserwacja pacjenta.

Jeśli podczas leczenia dojdzie do nadkażenia, należy podjąć odpowiednie działania.

U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek, ze wskaźnikiem filtracji kłębuszkowej poniżej 55 ml/min, cefazolina przypuszczalnie będzie podlegać kumulacji, dlatego należy odpowiednio zmniejszyć dawkę lub wydłużyć odstęp między dawkami (patrz punkt 4.2).

Ze względu na słabe przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego, cefazolina nie nadaje się do leczenia zapalenia opon mózgowych.

Leczenie długotrwałe lub dużymi dawkami

Podczas długotrwałego leczenia lub stosowania dużych dawek wskazane jest regularne kontrolowanie czynności układów narządów, w tym czynności nerek, wątroby hematopoezy. Zgłaszano podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych i zmiany w komórkach krwi (patrz punkt 4.8).

U pacjentów z nadciśnieniem lub niewydolnością serca należy uwzględnić zawartość sodu w roztworze do wstrzykiwań.

Cefazoliny nie należy podawać wcześniakom i noworodkom w wieku poniżej 1. miesiąca, ze względu na brak doświadczeń oraz ze względu na to, że bezpieczeństwo stosowania nie zostało ustalone.

Badania laboratoryjne

W badaniach laboratoryjnych może wystąpić fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu w przypadku zastosowania roztworu Benedicta do analiz jakościowych, roztworu Fehlinga lub tabletek Clinitest, ale nie w przypadku zastosowania enzymatycznych metod wykrywania.

Wyniki pośrednich i bezpośrednich testów Coombsa również mogą być fałszywie dodatnie.

Może to mieć miejsce również u noworodków, których matki otrzymywały cefalosporyny przed porodem.

Nie do stosowania dooponowego. Po zastosowaniu dooponowym cefazoliny zgłaszano ciężkie zatrucie ośrodkowego układu nerwowego (w tym drgawki).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Cefazolin Phagecon zawiera 2,2 mmola (lub 48,3 mg) sodu na fiolkę, co odpowiada 2,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane

Antybiotyki

Cefazoliny nie należy podawać jednocześnie z antybiotykami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklinami, sulfonamidami, erytromycyną, chloramfenikolem), ponieważ w badaniach in vitro obserwowano działanie antagonistyczne.

Nie zaleca się jednoczesnego podawania

Probenecyd

Klirens nerkowy cefazoliny jest zmniejszony przy jednoczesnym podawaniu probenecydu.

Środki ostrożności

Antykoagulanty

Bardzo rzadko cefalosporyny mogą powodować zaburzenia krzepnięcia (patrz punkt 4.4).

W przypadku dodatkowego podawania doustnych antykoagulantów lub dużych dawek heparyny należy kontrolować stan układu krzepnięcia.

Substancje nefrotoksyczne

Nie można wykluczyć nasilenia nefrotoksyczngo działania antybiotyków (np. aminoglikozydów, kolistyny, polimyksyny B) i leków moczopędnych (np. furosemidu). W przypadku jednoczesnego podawania z cefazoliną należy uważnie monitorować parametry pracy nerek.

Witamina K1

Niektóre cefalosporyny, takie jak cefamandol, cefazolina i cefotetan mogą zakłócać metabolizm witaminy K1, zwłaszcza w przypadku jej niedoboru. Dlatego może być konieczne uzupełnienie witaminy K1.

Ciąża

Dotychczasowe doświadczenia u ludzi dotyczące stosowania cefazoliny w czasie ciąży są niewystarczające. Dlatego cefazolina powinna być stosowana w ciąży tylko po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka. Jest to szczególnie ważne w pierwszym trymestrze.

Karmienie piersią

Cefazolina przenika w małych stężeniach do mleka ludzkiego. U dzieci karmionych piersią może dojść do uczulenia i zmiany flory jelitowej, a także do zakażeń Candida. W tych przypadkach należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane (np. reakcje alergiczne, zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).

Objawy

Przedawkowanie może spowodować ból, zapalenie i zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia.

Podawanie bardzo dużych dawek cefalosporyn pozajelitowo może powodować zawroty głowy, parestezje, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, drgawki kloniczne mięśni i bóle głowy. Po przedawkowaniu cefalosporyn mogą wystąpić drgawki, zwłaszcza u pacjentów z chorobami nerek.

Przedawkowanie może prowadzić do następujących nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych: zwiększenie stężenia kreatyniny, BUN, aktywności enzymów wątrobowych i bilirubiny, dodatni test Coombsa, trombocytoza, trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia i wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie

W przypadku wystąpienia drgawek należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego. Może być wskazane leczenie przeciwpadaczkowym produktem leczniczym.

Należy bardzo dokładnie monitorować czynności życiowe organizmu, jak również odpowiednie wartości laboratoryjne. W przypadku ciężkiego przedawkowania, zwłaszcza u pacjentów z uszkodzeniem nerek, może być wskazane połączenie hemodializy i hemoperfuzji, jeśli inne terapie zawiodą. Brak jest jednak odpowiednich danych potwierdzających. Dializa otrzewnowa nie jest skuteczna.

Mechanizm działania

Mechanizm działania cefazoliny polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii (w fazie wzrostu) poprzez blokowanie białek wiążących penicylinę (PBP), takich jak transpeptydazy, co skutkuje działaniem bakteriobójczym.

Nie zawiera.

Nie zaleca się mieszania w tej samej fiolce lub strzykawce z innymi produktami leczniczymi.

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

3 lata.

Po rekonstytucji:

Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji z wodą do wstrzykiwań przez 8 godzin w temperaturze 25 C i przez 24 godziny w temperaturze od 2 C do 8 C.

Wykazano stabilność fizyko-chemiczną roztworu po rekonstytucji z lidokainą 1% przez 8 godzin w temperaturze 25 C oraz w temperaturze od 2°C do 8 C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. W przypadku użycia innego niż natychmiastowe, za czas i warunki przechowywania po rekonstytucji i przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 8 godzin w temperaturze 25 C i 24 godziny w temperaturze 2–8 C.

Po rozcieńczeniu poddanego rekonstytucji roztworu w wodzie do wstrzykiwań

z rozpuszczalnikami wymienionymi w punkcie 6.6:

Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji przez 8 godzin w temperaturze 25 C i przez 24 godziny w temperaturze od 2 C do 8 C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 8 godzin w temperaturze 25 C i 24 godziny w temperaturze 2–8 C.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3.

Każda fiolka zawiera 1,048 g cefazoliny sodowej, co odpowiada 1 g cefazoliny.

Cefazolin Phagecon zawiera 2,2 mmola (lub 48,3 mg) sodu na fiolkę, co odpowiada 2,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji.

Biały lub prawie biały proszek.

Lek Cefazolin Phagecon jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 1. miesiąca (patrz punkty 4.2 i 4.4) wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefazolinę (patrz punkt 5.1):

• Zakażenia układu oddechowego wywołane przez S. pneumoniae, Klebsiella, H. influenzae, Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę) oraz paciorkowce beta-hemolizujące grupy A.
• Zakażenia układu moczowego i płciowego wywołane przez Escherichia coli, P. mirabilis i Klebsiella oraz niektóre szczepy Enterobacter, a także enterokoki.
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę), paciorkowce beta-hemolizujące grupy A i inne szczepy paciorkowców.
• Zakażenia kości i stawów wywołane przez Staphylococcus aureus.
• Zakażenia dróg żółciowych wywołane przez E. coli, różne szczepy paciorkowców, P. mirabilis, Klebsiella i Staphylococcus aureus.
• Zapalenie wsierdzia wywołane przez Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę) oraz paciorkowce β-hemolizujące grupy A.
• Profilaktyka okołooperacyjna: profilaktyka przedoperacyjna, śródoperacyjna i pooperacyjna w celu zmniejszenia częstości występowania niektórych zakażeń pooperacyjnych u pacjentów z interwencjami chirurgicznymi sklasyfikowanymi jako zakaźne lub potencjalnie zakaźne.
• Bakteriemia związana z powyższymi zakażeniami lub podejrzewana o związek z nimi.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dawkowanie

Dawka, droga podania i odstępy między dawkami zależą od ciężkości zakażenia, wrażliwości wykrytych drobnoustrojów oraz stanu pacjenta (np. czynności nerek).

Dorośli i młodzież (w wieku powyżej 12 lat i o masie ciała ≥ 40 kg):

• Zakażenia wywołane przez drobnoustroje wrażliwe: 1 g do 2 g cefazoliny na dobę podzielone na 2–3 równe dawki.
• Zakażenia wywołane przez drobnoustroje mniej wrażliwe: 3 g do 4 g cefazoliny na dobę podzielone na 3–4 równe dawki.

W przypadku ciężkich do zagrażających życiu zakażeń można podawać dawki do 6 g do 12 g na dobę w trzech lub czterech równych dawkach (jedna dawka co 6 lub co 8 godzin).

W profilaktyce okołooperacyjnej zaleca się następujące dawki dla dorosłych i młodzieży:

• a) 1 g dożylnie lub domięśniowo na 30 min do 1 godz. przed rozpoczęciem operacji
• b) w przypadku długotrwałych zabiegów chirurgicznych (np. 2 godziny lub dłużej), 0,5 g do 1 g dożylnie lub domięśniowo podczas operacji (sposób podawania należy dostosować do czasu trwania operacji)
• c) 0,5 g do 1 g dożylnie lub domięśniowo co 6 do 8 godzin przez 24 godziny po operacji lub przez 3 do 5 dni w przypadku operacji, w których zakażenia stanowiłyby szczególne ryzyko.

Ważne jest, aby dawka przedoperacyjna była podawana z dużym wyprzedzeniem (30 min do 1 godziny) przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego, tak aby w surowicy i tkankach obecne były odpowiednie stężenia antybiotyków. Również, jeśli istnieje ryzyko zakażeń, lek Cefazolin Phagecon powinien być podawany w odpowiednich odstępach czasu podczas zabiegu chirurgicznego, tak aby utrzymywały się odpowiednie stężenia antybiotyków.

Dzieci i młodzież

Dzieci i niemowlęta w wieku powyżej 30 miesięcy (im.):

25 do 50 mg/kg mc. co 24 godziny (podzielone na trzy lub cztery równe dawki).

W przypadku ciężkich zakażeń całkowitą dawkę dobową można zwiększyć do 100 mg/kg masy ciała.

Nie zaleca się stosowania cefazoliny u wcześniaków i niemowląt w wieku poniżej 1. miesiąca, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u tych pacjentów.

Dorośli z zaburzeniami czynności nerek

Dorośli z zaburzeniami czynności nerek mogą potrzebować mniejszej dawki, aby uniknąć kumulacji leku. Takie zmniejszenie dawki może być oparte na określeniu stężenia we krwi.

Jeśli nie jest to możliwe, dawkowanie można ustalić na podstawie klirensu kreatyniny.

W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać odpowiednią dawkę początkową.

Podanie kolejnej dawki powinno być uzależnione od stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustroju.

U pacjentów poddawanych hemodializie schemat leczenia zależy od warunków prowadzenia dializy. Patrz również punkt 4.4.

Niemowlęta (w wieku powyżej 1. miesiąca) i dzieci

W przypadku umiarkowanie ciężkich zakażeń skuteczna jest całkowita dawka dobowa 25–50 mg/kg mc., podzielona na 3 d o 4 równych dawek pojedynczych.

W przypadku ciężkich zakażeń całkowita dawka dobowa może być zwiększona do 100 mg/kg mc.

Dzieci z zaburzeniami czynności nerek

Dzieci (a także dorośli) z zaburzeniami czynności nerek mogą potrzebować mniejszej dawki, aby uniknąć kumulacji leku. Takie zmniejszenie dawki może być oparte na określeniu stężenia we krwi. Jeśli nie jest to możliwe, dawkę można określić przy użyciu klirensu kreatyniny zgodnie z poniższymi wytycznymi. W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać odpowiednią dawkę początkową. Podanie kolejnej dawki powinno być uzależnione od stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustroju.

Wcześniaki i niemowlęta w wieku poniżej 1. miesiąca

Ponieważ bezpieczeństwo stosowania u wcześniaków i niemowląt w wieku poniżej

• 1. miesiąca nie zostało ustalone, nie zaleca się stosowania cefazoliny u tych pacjentów.

Patrz również punkt 4.4.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagane.

Sposób podawania

Przygotowany roztwór podaje się w postaci głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego lub dożylnie.

Do jednorazowego podania domięśniowego nie należy stosować więcej niż 500 mg cefazoliny.

Lek Cefazolin Phagecon do podawania domięśniowego nie może być podawany dożylnie w przypadku zastosowania domieszki środka miejscowo znieczulającego.

Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Uczulenie na antybiotyki z grupy cefalosporyn.
• Nadwrażliwość w wywiadzie (na przykład ciężkie łuszczenie się, obrzęk twarzy, rąk, stóp, warg, języka lub gardła, trudności w połykaniu lub oddychaniu) na jakikolwiek inny rodzaj antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Nadwrażliwość

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ze skazą alergiczną, astmą oskrzelową lub katarem siennym. Przed zastosowaniem cefazoliny należy ustalić, czy wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny lub cefalosporyny).

U pacjentów prezentujących reakcje alergiczne należy przerwać podawanie produktu i rozpocząć odpowiednie leczenie objawowe. Należy zwrócić uwagę na alergie krzyżowe na inne cefalosporyny, a także występujące niekiedy alergie krzyżowe na penicyliny. W przypadku znanej nadwrażliwości na penicyliny należy wziąć pod uwagę alergie krzyżowe na inne antybiotyki beta-laktamowe, np. cefalosporyny.

Podczas podawania cefazoliny rzadko mogą wystąpić zaburzenia krzepnięcia. Może to mieć miejsce u pacjentów z czynnikami ryzyka, które prowadzą do niedoboru witaminy K lub wpływają na inne mechanizmy krzepnięcia (żywienie pozajelitowe, niedożywienie, zaburzenia czynności wątroby i nerek, małopłytkowość) lub w przypadku chorób współistniejących (np. hemofilia, wrzody żołądka i jelit), które mogą wywołać lub nasilić krwawienie. Dlatego w tych przypadkach należy kontrolować czas protrombinowy, a w przypadku jego skrócenia włączyć witaminę K (10 mg na tydzień).

Nadmierny wzrost niewrażliwych mikroorganizmów

Przypadki zapalenia okrężnicy związane z leczeniem antybiotykami, którego nasilenie może być łagodne do zagrażającego życiu, zgłaszano dla prawie wszystkich antybiotyków (patrz punkt 4.8). Należy brać pod uwagę możliwość tego rozpoznania u pacjentów, u których występuje biegunka w trakcie lub po zastosowaniu antybiotyku. W przypadku wystąpienia zapalenia okrężnicy związanego z leczeniem antybiotykami należy natychmiast przerwać stosowanie leku Cefazolin Phagecon, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednią terapię. Produkty lecznicze hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tym przypadku.

Przy długotrwałym stosowaniu leku Cefazolin Phagecon może dojść do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. Niezbędna jest zatem ścisła obserwacja pacjenta.

Jeśli podczas leczenia dojdzie do nadkażenia, należy podjąć odpowiednie działania.

U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek, ze wskaźnikiem filtracji kłębuszkowej poniżej 55 ml/min, cefazolina przypuszczalnie będzie podlegać kumulacji, dlatego należy odpowiednio zmniejszyć dawkę lub wydłużyć odstęp między dawkami (patrz punkt 4.2).

Ze względu na słabe przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego, cefazolina nie nadaje się do leczenia zapalenia opon mózgowych.

Leczenie długotrwałe lub dużymi dawkami

Podczas długotrwałego leczenia lub stosowania dużych dawek wskazane jest regularne kontrolowanie czynności układów narządów, w tym czynności nerek, wątroby i hematopoezy. Zgłaszano podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych i zmiany w komórkach krwi (patrz punkt 4.8).

U pacjentów z nadciśnieniem lub niewydolnością serca należy uwzględnić zawartość sodu w roztworze do wstrzykiwań.

Cefazoliny nie należy podawać wcześniakom i noworodkom w wieku poniżej 1. miesiąca, ze względu na brak doświadczeń oraz ze względu na to, że bezpieczeństwo stosowania nie zostało ustalone.

Badania laboratoryjne

W badaniach laboratoryjnych może wystąpić fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu w przypadku zastosowania roztworu Benedicta do analiz jakościowych, roztworu Fehlinga lub tabletek Clinitest, ale nie w przypadku zastosowania enzymatycznych metod wykrywania.

Wyniki pośrednich i bezpośrednich testów Coombsa również mogą być fałszywie dodatnie.

Może to mieć miejsce również u noworodków, których matki otrzymywały cefalosporyny przed porodem.

Nie do stosowania dooponowego. Po zastosowaniu dooponowym cefazoliny zgłaszano ciężkie zatrucie ośrodkowego układu nerwowego (w tym drgawki).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Cefazolin Phagecon zawiera 2,2 mmola (lub 48,3 mg) sodu na fiolkę, co odpowiada 2,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane

Antybiotyki

Cefazoliny nie należy podawać jednocześnie z antybiotykami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklinami, sulfonamidami, erytromycyną, chloramfenikolem), ponieważ w badaniach in vitro obserwowano działanie antagonistyczne.

Nie zaleca się jednoczesnego podawania

Probenecyd

Klirens nerkowy cefazoliny jest zmniejszony przy jednoczesnym podawaniu probenecydu.

Środki ostrożności

Antykoagulanty

Bardzo rzadko cefalosporyny mogą powodować zaburzenia krzepnięcia (patrz punkt 4.4).

W przypadku dodatkowego podawania doustnych antykoagulantów lub dużych dawek heparyny należy kontrolować stan układu krzepnięcia.

Substancje nefrotoksyczne

Nie można wykluczyć, nasilenia nefrotoksycznego działania antybiotyków (np. aminoglikozydów, kolistyny, polimyksyny B) i leków moczopędnych (np. furosemidu). W przypadku jednoczesnego podawania z cefazoliną należy uważnie monitorować parametry pracy nerek.

Witamina K1

Niektóre cefalosporyny, takie jak cefamandol, cefazolina i cefotetan mogą zakłócać metabolizm witaminy K1, zwłaszcza w przypadku jej niedoboru. Dlatego może być konieczne uzupełnienie witaminy K1.

Ciąża

Dotychczasowe doświadczenia u ludzi dotyczące stosowania cefazoliny w czasie ciąży są niewystarczające. Dlatego cefazolina powinna być stosowana w ciąży tylko po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka. Jest to szczególnie ważne w pierwszym trymestrze.

Karmienie piersią

Cefazolina przenika w małych stężeniach do mleka ludzkiego. U dzieci karmionych piersią może dojść do uczulenia i zmiany flory jelitowej, a także do zakażeń Candida. W tych przypadkach należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane (np. reakcje alergiczne, zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).

Objawy

Przedawkowanie może spowodować ból, zapalenie i zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia.

Podawanie bardzo dużych dawek cefalosporyn pozajelitowo może powodować zawroty głowy, parestezje, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, drgawki kloniczne mięśni i bóle głowy. Po przedawkowaniu cefalosporyn mogą wystąpić drgawki, zwłaszcza u pacjentów z chorobami nerek.

Przedawkowanie może prowadzić do następujących nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych: zwiększenie stężenia kreatyniny, BUN, aktywności enzymów wątrobowych i bilirubiny, dodatni test Coombsa, trombocytoza, trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia i wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie

W przypadku wystąpienia drgawek należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego. Może być wskazane leczenie przeciwpadaczkowym produktem leczniczym.

Należy bardzo dokładnie monitorować czynności życiowe organizmu, jak również odpowiednie wartości laboratoryjne. W przypadku ciężkiego przedawkowania, zwłaszcza u pacjentów z uszkodzeniem nerek, może być wskazane połączenie hemodializy i

hemoperfuzji, jeśli inne terapie zawiodą. Brak jest jednak odpowiednich danych potwierdzających. Dializa otrzewnowa nie jest skuteczna.

Mechanizm działania

Mechanizm działania cefazoliny polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii (w fazie wzrostu) poprzez blokowanie białek wiążących penicylinę (PBP), takich jak transpeptydazy, co skutkuje działaniem bakteriobójczym.

Nie zawiera.

Nie zaleca się mieszania w tej samej fiolce lub strzykawce z innymi produktami leczniczymi.

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

3 lata.

Po rekonstytucji:

Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji z wodą do wstrzykiwań przez 8 godzin w temperaturze 25°C i przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C.

Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji z lidokainą 1% przez 8 godzin w temperaturze 25 C oraz w temperaturze od 2°C do 8°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. W przypadku użycia innego niż natychmiastowe, za czas i warunki przechowywania po rekonstytucji i przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 8 godzin w temperaturze 25 C i 24 godziny w temperaturze 2–8°C.

Po rozcieńczeniu poddanego rekonstytucji roztworu w wodzie do wstrzykiwań z rozpuszczalnikami wymienionymi w punkcie 6.6:

Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji przez 8 godzin w temperaturze 25°C i przez 24 godziny w temperaturze od 2 C do 8°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 8 godzin w temperaturze 25°C i 24 godziny w temperaturze 2–8°C.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3.