Lewodropropizyna – Pogadanki farmaceutyczne
Transkrypt
z napisów VimeoDzień dobry, tu Magdalena Michniewska. Witam w programie Pogadanki Farmaceutyczne. W tym odcinku opowiem Wam o lewodropropizynie, czyli o leku przeciwkaszlowym, który można polecić bez recepty. Jakich informacji udzielić pacjentowi i na co zwrócić uwagę? Zapraszam. Partnerem odcinka jest firma Unia. Lewodropropizyna jest lewoskrętnym enancjomerem dropropizyny. Wprowadzona została do lecznictwa pod koniec lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku przez włoską firmę farmaceutyczną, pod postacią syropu, a później saszetek, kropli i tabletek. W Polsce została po raz pierwszy zarejestrowana jako syrop na receptę w 2001 r. Ostatnio na rynku pojawił się polski preparat, który zawiera lewodropropizynę i dostępny jest bez recepty. To Unituss Junior, syrop przeciwkaszlowy o truskowkowym smaku, produkowany przez firmę Unia. Lewodropropizyna może być stosowana przez dzieci od 2. r.ż. oraz przez dorosłych. Jest nieopioidowym lekiem przeciwkaszlowym o działaniu obwodowym na poziomie tchawicy i oskrzeli, dzięki czemu pozbawiona jest efektów niepożądanych charakterystycznych dla leków oddziałujących na ośrodkowy układ nerwowy. Inne leki przeciwkaszlowe dostępne w sprzedaży odręcznej w Polsce, a więc dekstrometorfan, kodeina i butamirat, działają ośrodkowo, czyli bezpośrednio na centralny układ nerwowy, a konkretnie na ośrodek kaszlu w rdzeniu przedłużonym. Udowodniono w badaniach na zwierzętach, że lewodropropizyna wstrzyknięta bezpośrednio do mózgu w ogóle nie hamuje kaszlu, co wskazuje na jej działanie wyłącznie obwodowe. Ponadto potwierdzono to w badaniu elektroencefalograficznym (EEG), w którym wykazano brak synergistycznego oddziaływania lewodropropizyny z diazepamem, obserwowanego w przypadku innych leków działających ośrodkowo. Jaki jest zatem jej mechanizm działania? Otóż lewodropropizyna oddziałuje na poziomie włókien C nerwu błędnego obecnych między innymi w drogach oddechowych. Wykazano, że hamuje ona uwalnianie z tych włókien neuropeptydów odpowiedzialnych za przewodzenie bodźców czuciowych. Wykazano też jej działanie przeciwalergiczne i rozszerzające oskrzela, przez hamowanie ich skurczu wywołanego wyrzutem histaminy, bradykininy i serotoniny. Nie hamuje jednak skurczu wywołanego acetylocholiną, więc jej działanie rozszerzające oskrzela nie jest tak silne jak to ma miejsce w przypadku cholinolityków stosowanych w leczeniu astmy. Z drugiej strony oznacza to brak działania antycholinergicznego, które wiązane jest z zaparciami, suchością w ustach i spadkami ciśnienia. Lewodropropizyna nie wykazuje też istotnego wpływu na układ krążenia oraz nie wywołuje depresji oddechowej. Wykazano w badaniach klinicznych, że jej stosowanie nie wpływa na parametry spirometryczne, dlatego też może być stosowana u astmatyków i osób chorujących na POChP. Wiemy więc, że jest lekiem o bardzo dobrym profilu bezpieczeństwa, dlatego może być polecona dla dzieci już od 2. r.ż. Co jednak wiemy o jej skuteczności kliniczniej? Według metaanalizny z 2015 r. lewodropropizyna skuteczniej hamuje częstość i nasilenie kaszlu oraz zmniejsza nocne wybudzenia w porównaniu do leków o działaniu ośrodkowym, takich jak dekstrometorfan. Co więcej, jest lepiej tolerowana, bo w znacznie mniejszym stopniu oddziałuje na ośrodkowy układ nerwowy i nie działa antycholinergicznie. Przejdźmy teraz do sedna – jakie informacje warto przekazać pacjentowi przy każdym wydaniu preparatu z apteki, o czym poinformować w razie dodatkowych pytań, a o czym lepiej nie wspominać, ale warto wiedzieć. Syrop z lewodropropizyną może być podawany dzieciom powyżej 2. r.ż. oraz stosowany przez dorosłych cierpiących na suchy, nieproduktywny, męczący kaszel różnego pochodzenia, który utrudnia normalne funkcjonowanie i spokojny sen. Może to być kaszel występujący podczas infekcji, ale też może to być kaszel przewlekły. Przekaż, że lek może być stosowany nawet u pacjentów cierpiących na choroby takie jak astma i POChP i że lek rozszerza oskrzela, ale nie w tak istotnym stopniu, że może zastąpić lek wziewny. Zaleć pacjentowi przyjmowanie syropu trzy razy dziennie, w odstępach co najmniej sześciu godzin. Możesz zalecić też doraźne zażywanie leku, gdy kaszel jest najbardziej dokuczliwy, np. przed snem. Zaznacz, że lek najlepiej przyjmować między posiłkami. Dorośli powinni przyjmować 10 ml syropu trzy razy dziennie. W przypadku dzieci, o dawce decyduje masa ciała. Jeśli dziecko ma od 10 do 20 kg, powinni podawać 3 ml, a jeśli między 20 a 30 kg, 5 ml trzy razy dziennie, maksymalnie przez siedem dni. Jeśli wystarczy czasu, pacjentom cierpiącym na ostry kaszel wytłumacz, że na początku infekcji kaszel zazwyczaj jest suchy, a po kilku dniach może stać się mokry. Uprzedź pacjenta, by odstawił syrop przeciwkaszlowy, jeśli zacznie mieć obfitą wydzielinę w drogach oddechowych. Możesz również wytłumaczyć, że bardzo często po infekcji kaszel utrzymuje się jeszcze przez kilka tygodni i jest to tzw. kaszel poinfekcyjny. W takiej sytuacji najlepiej zarekomenduj preparaty miejscowo nawilżające i regenerujące uszkodzony nabłonek dróg oddechowych. Pacjentom cierpiącym na przewlekły kaszel zaleć wizytę u lekarza w celu ustalenia przyczyny kaszlu. Wytłumacz, że u dorosłych najczęściej jest to spływanie wydzieliny z górnych dróg oddechowych po tylnej ścianie gardła, refluks żołądkowo-przełykowy lub astma oskrzelowa. Są to choroby, które należy leczyć przyczynowo. Zapytaj również, czy przypadkiem pacjent nie rozpoczął w ostatnich kilku miesiącach stosowania leków przeciwnadciśnieniowych. Działaniem niepożądanym inhibitorów konwertazy może być właśnie suchy kaszel. O możliwość stosowania syropu z lewodropropizyną mogą pytać chorzy na astmę oskrzelową. W badaniach klinicznych udowodniono, że lek ten nie powoduje depresji oddechowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową ani nie zaburza oczyszczania śluzowo-rzęskowego. Możesz go więc rekomendować również astmatykom. Istotne jest też pytanie o możliwość łączenia leków przeciwkaszlowych z innymi lekami wpływającymi na drogi oddechowe. Według ChPL w badaniach klinicznych nie wykazano interakcji lewodropropizyny z innymi substancjami stosowanymi w chorobach dróg oddechowych, w tym z lekami wpływającymi na gęstość śluzu. Czy zatem można stosować lewodropropizynę jednocześnie z mukolitykami? Trzeba jeszcze raz podkreślić, że leki przeciwkaszlowe rekomendujemy tylko przy suchym kaszlu, przebiegającym bez dużej ilości wydzieliny. Jeśli ilość wydzieliny jest niewielka, możesz ewentualnie poradzić pacjentowi, by mukolityki przyjmował w ciągu dnia, a syrop z lewodropropizyną osobno, w czasie, gdy kaszel jest najbardziej nasilony, czyli zazwyczaj wieczorem. Pacjenci mogą również pytać o interakcje lewodropropizyny z innymi lekami. W badaniach farmakologicznych na zwierzętach nie wykazano żadnych istotnych interakcji lekowych. W ChPL zaznaczono jednak, że u osób szczególnie wrażliwych należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego zażywania lewodropropizyny i leków uspokajających. Kobietom ciężarnym i karmiącym piersią lepiej odradź stosowanie tego leku, ponieważ nie udowodniono jego bezpieczeństwa w czasie ciąży i laktacji. Wydając w aptece leki w postaci syropów często pytani jesteśmy o zawartość cukru, co jest ważną informacją dla diabetyków. Poinformuj wtedy pacjenta, że 10 ml syropu z lewodropropizyną zawiera 4 g sacharozy. Na koniec dodatkowa informacja. Warto wiedzieć, że obecnie nie wszystkie leki przeciwkaszlowe uważane są za bezpieczne i skuteczne dla dzieci. W 2015 r. EMA, czyli Europejska Agencja Leków, opublikowała wytyczne, wedle których kodeina nie powinna być stosowana u dzieci poniżej 12. r.ż. ze względu na możliwość wystąpienia trudności z oddychaniem. Nie zaleca się jej stosować również u dzieci między 12. a 18. r.ż. chorych na astmę oskrzelową. Również dekstrometorfan może być niebezpieczny dla dzieci poniżej 12. r.ż. i w przypadku przedawkowania powodować ciężkie działania niepożądane, w tym zaburzenia neurologiczne. Bywa również nadużywany w celach pozamedycznych. Przeciwwskazany jest również u astmatyków. Lewodropropizyna działania niepożądane powoduje bardzo rzadko. Według przeglądu systematycznego z 2001 r. może być bezpiecznie rekomendowana dla dzieci i młodzieży z ostrym kaszlem.
Skrócona informacja o produkcie leczniczym Unituss Junior (SIL)
Nazwa produktu leczniczego: Unituss Junior, 60 mg/10 ml, syrop. Skład jakościowy i ilościowy: 10 ml syropu zawiera: 60 mg lewodropropizyny (Levodropropizinum). Postać farmaceutyczna: Syrop. Przezroczysta, lepka ciecz o zapachu truskawkowym. Wskazania do stosowania: Objawowe leczenie nieproduktywnego kaszlu. Dawkowanie i sposób podawania: Produkt leczniczy stosuje się 3 razy na dobę w odstępach co najmniej 6 godzin. Dzieci w wieku poniżej 2 lat: Produktu leczniczego Unituss Junior nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Dzieci w wieku powyżej 2 lat 10–20 kg: 3 ml syropu 3 razy na dobę, 20–30 kg: 5 ml syropu 3 razy na dobę. Dorośli 10 ml syropu do 3 razy na dobę. Maksymalny czas trwania leczenia bez konsultacji lekarskiej wynosi 7 dni. W przypadku, gdy kaszel nie ustępuje po siedmiu dniach stosowania produktu leczniczego Unituss Junior, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem. Należy pamiętać, że kaszel jest objawem i należy rozpoznać, a następnie leczyć chorobę, która jest jego przyczyną. Unituss Junior należy stosować doustnie. Do butelki z syropem dołączona jest miarka pozwalająca odmierzyć 3, 5 i 10 ml. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie należy stosować produktu leczniczego u osób z obfitą wydzieliną oskrzelową i zaburzeniami czynności rzęsek nabłonka oskrzelowego (zespół Kartagenera, dyskineza rzęsek). Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży lub zamierzających zajść w ciążę. Stosowanie leku w okresie laktacji również jest przeciwwskazane. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania: Obserwowany brak istotnych zmian profilu farmakokinetycznego lewodropropizyny wraz z wiekiem sugeruje, że modyfikacja dawek czy odstępów między kolejnymi dawkami u osób w podeszłym wieku prawdopodobnie nie jest konieczna. W każdym razie, wobec dowodów na zmiany wrażliwości na wiele leków u osób w podeszłym wieku, w tej grupie pacjentów należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania lewodropropizyny. Zaleca się ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <35 ml/min). Produkt leczniczy należy stosować ostrożnie przy jednoczesnym stosowaniu leków uspokajających u szczególnie wrażliwych pacjentów. Leki przeciwkaszlowe to leki objawowe, przeznaczone do stosowania tylko w oczekiwaniu na rozpoznanie przyczyny kaszlu i (lub) efekt leczenia choroby powodującej ten kaszel. Jeżeli kaszel utrzymuje się dłużej niż 7 dni, należy zweryfikować diagnozę. Ze względu na brak informacji o wpływie posiłków na wchłanianie produktu leczniczego Unituss Junior, zaleca się jego zażywanie między posiłkami. Dawka produktu leczniczego Unituss Junior (10 ml syropu) zawiera 4 g sacharozy. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów z cukrzycą. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy, nie powinni przyjmować produktu leczniczego. Produkt leczniczy zawiera metylu parahydroksybenzoesan i propylu parahydroksybenzoesan i może powodować reakcje alergiczne (możliwe reakcje typu późnego). Produkt leczniczy zawiera 7,5 mg glikolu propylenowego w 10 ml syropu. Działania niepożądane: Doświadczenia wynikające z obecności na rynku – w ponad 30 krajach na całym świecie – produktów zawierających lewodropropizynę wskazują, że działania niepożądane występują bardzo rzadko. Opierając się na szacunkowych danych co do liczby pacjentów, którzy stosowali lewodropropizynę (wynikających z liczby sprzedanych opakowań) oraz biorąc pod uwagę liczbę spontanicznych zgłoszeń działań niepożądanych, można wyliczyć że częstość występowania działań niepożądanych leku jest niższa niż 1:500 000. W większości przypadków nie są to poważne powikłania, a objawy ustępują po przerwaniu leczenia, czasem tylko wymagając specyficznego leczenia farmakologicznego. Bardzo rzadko (<1/10 000) występują: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: pokrzywka, rumień, osutka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, reakcje skórne. Opisano pojedynczy przypadek epidermolizy ze skutkiem śmiertelnym. Zaburzenia żołądka i jelit: bóle żołądka, bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka. Opisano dwa pojedyncze przypadki – odpowiednio – zapalenia języka i aftowego zapalenia jamy ustnej z gorączką. U jednej osoby stwierdzono cholestatyczne zapalenie wątroby. Opisano także pojedynczy przypadek śpiączki hipoglikemicznej – u pacjentki w podeszłym wieku przyjmującej jednocześnie doustne produkty hipoglikemizujące. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: reakcje alergiczne i anafilaksja, ogólne złe samopoczucie. Zgłaszano pojedyncze przypadki uogólnionego obrzęku, omdleń i astenii. Zaburzenia układu nerwowego: zawroty głowy, zaburzenia równowagi, drżenia, parestezje. Opisano pojedynczy przypadek wystąpienia drgawek kloniczno-tonicznych oraz napadu typu petit mal. Zaburzenia serca: kołatanie serca, tachykardia, obniżenie ciśnienia tętniczego. W pojedynczym przypadku opisano zaburzenia rytmu serca w postaci bigeminii przedsionkowej. Zaburzenia psychiczne: drażliwość, senność, depersonalizacja. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: duszność, kaszel, obrzęk błony śluzowej układu oddechowego. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: astenia i osłabienie kończyn dolnych. Opisano kilka przypadków obrzęku powiek, które w większości można uznać za obrzęk naczynioruchowy, biorąc pod uwagę jednoczesne wystąpienie pokrzywki. Stwierdzono pojedynczy przypadek rozszerzenia źrenic oraz utratę zdolności widzenia u jednej osoby. W obu przypadkach objawy ustąpiły po odstawieniu leku. U jednego noworodka opisano senność, obniżenie napięcia mięśni oraz wymioty, co przypisano przedostaniu się do organizmu dziecka lewodropropizyny zażywanej przez karmiącą piersią matkę. Objawy pojawiły się po karmieniu i ustąpiły spontanicznie po ominięciu kilku karmień (piersią). Reakcje niepożądane miały ciężki przebieg tylko sporadycznie. Należą do nich niektóre przypadki reakcji skórnych (pokrzywka, świąd), wspomniany już przypadek zaburzeń rytmu serca, przypadek śpiączki hipoglikemicznej oraz kilka reakcji alergicznych i (lub) anafilaktycznych, w postaci obrzęku, duszności, wymiotów i biegunki. Jeden przypadek epidermolizy, który wystąpił u pacjentki w podeszłym wieku leczonej jednocześnie kilkoma lekami, zakończył się zgonem (patrz wyżej). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie. gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Podmiot odpowiedzialny: Zakłady Farmaceutyczne „UNIA” Spółdzielnia Pracy, ul. Chłodna 56/60, 00-872 Warszawa, www.uniapharm.pl
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przez Prezesa URPLiPB nr 26325.
Czy ten odcinek był przydatny?
Dziękujemy za głos.