Nawrotowa inwazyjna choroba pneumokokowa – najwyższe ryzyko u osób z immunosupresją

Ryzyko nawrotu inwazyjnej choroby pneumokokowej (rIPD) było przez cały 17-letni okres obserwacji wyższe niż ryzyko pierwszego zachorowania w populacji ogólnej – wynika z badania populacyjnego opublikowanego w JAMA Network Open. Analizę oparto na czynnym nadzorze epidemiologicznym z lat 2004–2022 w regionach Calgary oraz Toronto-Peel w Kanadzie i objęto nią 7006 dorosłych, którzy przeżyli pierwszy epizod inwazyjnej choroby pneumokokowej.

W pierwszym roku po pierwszym epizodzie zapadalność na nawrotową postać choroby wyniosła 1468 przypadków na 100 000 osobolat, czyli 152 razy więcej niż tło zachorowań pierwotnych w populacji ogólnej (9,7 na 100 000 osobolat). W okresie od 5. do 17. roku obserwacji zapadalność spadła do 149 przypadków na 100 000 osobolat, wciąż 15-krotnie przewyższając tło.

Największe ryzyko nawrotu mieli pacjenci po przeszczepieniu komórek macierzystych lub z nowotworem układu krwiotwórczego (OR 5,17, 95% CI 3,35–7,98) oraz zakażeni HIV (OR 4,47, 95% CI 2,84–7,04). Ryzyko zwiększały także bezdomność (OR 1,87, 95% CI 1,30–2,69) i uzależnienie od alkoholu (OR 1,50, 95% CI 1,07–2,11).

• Po przeszczepieniu komórek macierzystych lub z nowotworem układu krwiotwórczego – OR 5,17 (95% CI 3,35–7,98).
• Zakażeni HIV – OR 4,47 (95% CI 2,84–7,04).
• Bezdomność – OR 1,87 (95% CI 1,30–2,69).
• Uzależnienie od alkoholu – OR 1,50 (95% CI 1,07–2,11).

Przed pierwszym epizodem 88,0% pacjentów kwalifikowało się do szczepienia przeciw pneumokokom, ale zaszczepionych było tylko 27,9%. Autorzy wskazują na niewykorzystany potencjał szczepień w grupach najbardziej narażonych – to obszar, w którym rozmowa farmaceuty z pacjentem z grupy ryzyka może realnie zwiększyć wyszczepialność.¹