Dursea

̶ Leczenie moczówki prostej ośrodkowej.

̶ Leczenie pierwotnego moczenia nocnego u pacjentów w wieku powyżej 5 lat z prawidłową zdolnością zagęszczania moczu.

̶ Leczenie objawowe nokturii u dorosłych w wieku poniżej 65 lat, związanej z nocnym wielomoczem tj. objętość moczu wytwarzanego w nocy przekracza pojemność pęcherza moczowego.

Dursea 60 mikrogramów

Każda tabletka podjęzykowa zawiera 60 mikrogramów desmopresyny (w postaci desmopresyny octanu).

Dursea 120 mikrogramów

Każda tabletka podjęzykowa zawiera 120 mikrogramów desmopresyny (w postaci desmopresyny octanu).

Dursea 240 mikrogramów

Każda tabletka podjęzykowa zawiera 240 mikrogramów desmopresyny (w postaci desmopresyny octanu).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:

Każda tabletka podjęzykowa zawiera 62 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz pkt. 6.1

Tabletka podjęzykowa

Dursea, 60 mikrogramów, tabletki podjęzykowe

Biała lub prawie biała, okrągła, dwuwypukła tabletka o średnicy 6,5 mm i grubości 2 mm z wytłoczonym napisem "I" po jednej stronie i gładka po drugiej stronie.

Dursea, 120 mikrogramów, tabletki podjęzykowe

Biała lub prawie biała, okrągła, dwuwypukła tabletka o średnicy 6,5 mm i grubości 2 mm z wytłoczonym napisem "II" po jednej stronie i gładka po drugiej stronie.

Dursea, 240 mikrogramów, tabletki podjęzykowe

Biała lub prawie biała, okrągła, dwuwypukła tabletka o średnicy 6 mm i grubości 2 mm z wytłoczonym napisem "III" po jednej stronie i gładka po drugiej stronie.

Desmopresyna powoduje wchłanianie zwrotne wody w nerkach, co prowadzi do zatrzymania płynów.

W związku z tym podczas leczenia desmopresyną sugeruje się:

̶ rozpoczęcie leczenia od najniższej zalecanej dawki ̶ stopniowe i ostrożne zwiększanie dawki (bez przekraczania maksymalnej zalecanej dawki) ̶ przestrzeganie ograniczenia przyjmowania płynów ̶ upewnienie się, że w przypadku dzieci podawanie leku odbywa się pod nadzorem osoby dorosłej.

Dawkowanie

Ogólnie

W razie wystąpienia objawów nadmiernego zatrzymania wody w organizmie i (lub) hiponatremii (ból głowy, nudności i (lub) wymioty, zwiększenie masy ciała i w ciężkich przypadkach, drgawki i śpiączka) leczenie należy przerwać do czasu całkowitego wyzdrowienia pacjenta.

Po wznowieniu leczenia konieczne jest ograniczenie przyjmowania płynów do minimum oraz monitorowanie stężenia sodu w surowicy (patrz punkt 4.4). Konieczne może być dostosowanie dawki.

We wszystkich przypadkach należy stopniowo dostosowywać dawkę z zachowaniem wystarczającej przerwy między poszczególnymi stopniami dawkowania.

Jeśli odpowiedni skutek kliniczny nie zostanie osiągnięty w ciągu 4 tygodni, przy cotygodniowym dostosowywaniu dawki, leczenie należy przerwać.

Moczówka prosta ośrodkowa

Dorośli i dzieci: zalecana dawka początkowa to 60 mikrogramów desmopresyny podjęzykowo 3 razy na dobę. Następnie dawkowanie ustala się w zależności od reakcji pacjenta. Doświadczenie kliniczne wykazało, że całkowita dawka dobowa mieści się zwykle w granicach od 120 do 720 mikrogramów podjęzykowo. U większości pacjentów dawka podtrzymująca wynosi od 60 do 120 mikrogramów desmopresyny podjęzykowo 3 razy na dobę.

Pierwotne moczenie nocne

Zalecana dawka początkowa wynosi 120 mikrogramów podjęzykowo na noc. Jeśli mniejsza dawka jest niewystarczająca, ilość leku można zwiększyć do 240 mikrogramów podjęzykowo. Należy przestrzegać ograniczenia przyjmowania płynów.

Leczenie tym produktem leczniczym powinno trwać przez okres do 3 miesięcy. Należy przerwać podawanie leku na co najmniej jeden tydzień i ocenić, czy dalsze leczenie jest konieczne.

Nokturia u dorosłych

W celu stwierdzenia nocnego wielomoczu, pacjenci z nokturią powinni zapisywać godzinę i objętość każdej mikcji w harmonogramie przez co najmniej 2 dni przed rozpoczęciem leczenia. Nocny wielomocz rozpoznaje się, gdy ilość moczu wytwarzanego w nocy przekracza czynnościową pojemność pęcherza moczowego lub 1/3 24-godzinnego wytwarzania moczu.

Zalecana dawka początkowa wynosi 60 mikrogramów podjęzykowo przed snem. Jeśli ta dawka nie jest wystarczająco skuteczna, można ją zwiększyć do 120 mikrogramów podjęzykowo a następnie do 240 mikrogramów podjęzykowo, z zachowaniem tygodniowych przerw w zwiększaniu dawki. Należy przestrzegać ograniczenia przyjmowania płynów. Przed rozpoczęciem leczenia a także 3 dni po rozpoczęciu leczenia należy zmierzyć stężenie sodu w osoczu. To samo dotyczy zwiększenia dawki i innych sytuacji w trakcie leczenia, jeśli lekarz prowadzący uzna to za konieczne, patrz punkt 4.4.

Jeśli nie uzyskano odpowiedniego skutku klinicznego w ciągu 4 tygodni, przy cotygodniowym dostosowywaniu dawki, leczenie należy przerwać.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie zaleca się rozpoczynania leczenia u pacjentów w wieku powyżej 65 lat (patrz punkt 4.3)

Zaburzenia nerek

Nie jest konieczne zmniejszenie dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek.

Produkt leczniczy Dursea jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia wątroby

Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież

Ten produkt leczniczy wskazany jest do leczenia moczówki prostej ośrodkowej i pierwotnego moczenia nocnego u dzieci. Dla moczówki prostej zalecenia dotyczące dawkowania są takie same jak u dorosłych.

Ten produkt leczniczy nie powinien być stosowany w przypadku pierwotnego moczenia nocnego u dzieci w wieku poniżej 5 lat.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Dursea jest podawany podjęzykowo.

Ten produkt leczniczy umieszcza się pod językiem, gdzie rozpuszcza się on bez potrzeby popijania wodą.

W leczeniu pierwotnego moczenia nocnego i nokturii należy ograniczyć przyjmowanie płynów do minimum od 1 godziny przed podaniem dawki wieczornej do co najmniej 8 godzin po jej podaniu (patrz punkt 4.4).

• Nadwrażliwość na desmopresynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą tego produktu leczniczego.
• Nawykowa lub psychogenna polidypsja (skutkująca zwiększoną ilością wydalanego moczu przekraczającą 40 mL/kg mc./dobę).
• Rozpoznana lub podejrzewana niewydolność serca i inne stany wymagające leczenia lekami moczopędnymi.
• Umiarkowana lub ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 50 mL/min.).
• Rozpoznana hiponatremia.
• Zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. Syndrome of inappropriate secretion of antidiuretic hormone, SIADH).
• Pacjenci w wieku poniżej 5 lat, jeśli produkt leczniczy jest stosowany w leczeniu pierwotnego moczenia nocnego.
• Pacjenci w wieku powyżej 65 lat, jeśli produkt leczniczy jest stosowany w leczeniu pierwotnego moczenia nocnego lub nokturii.
• Pacjenci niezdolni do przestrzegania ograniczenia przyjmowania płynów.

Przed rozpoczęciem leczenia

Przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną we wskazaniach leczenia izolowanego moczenia nocnego u dzieci i nokturii u dorosłych, należy wykluczyć jakąkolwiek organiczną anomalię zwieracza pęcherza moczowego.

Desmopresynę należy podawać z zachowaniem ostrożności i w razie konieczności zmniejszyć jej dawkę u osób w podeszłym wieku i pacjentów z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi (niewydolność wieńcowa, nadciśnienie tętnicze), a także u pacjentów z ryzykiem wystąpienia nadciśnienia wewnątrzczaszkowego.

Desmopresynę należy podawać z zachowaniem ostrożności i w razie konieczności zmniejszyć dawkę u pacjentów cierpiących na astmę, mukowiscydozę, padaczkę, migrenę lub stany charakteryzujące się zaburzeniami płynów i (lub) równowagi elektrolitowej.

W dużych dawkach, szczególnie w przypadku moczówki prostej, desmopresyna może czasami powodować niewielki wzrost ciśnienia krwi, który ustępuje po zmniejszeniu dawki.

W przypadku niewydolności kortykotropowej lub niewydolności tarczycy dawkę należy skorygować przed

rozpoczęciem leczenia desmopresyną i przez cały czas jego trwania, aby uniknąć wystąpienia zatrucia wodnego.

Przez co najmniej dwa dni przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z nokturią należy prowadzić dzienniczek oddawania moczu, w którym ocenia się częstotliwość i objętość oddawanego moczu w celu zdiagnozowania wielomoczu nocnego.

Dzieci i młodzież

Postępowanie terapeutyczne w przypadku moczenia nocnego u dzieci zazwyczaj rozpoczyna się od podjęcia działań związanych ze stylem życia. Ważne jest, aby pracownicy ochrony zdrowia rozważyli te działania przed rozpoczęciem podawania desmopresyny.

U dzieci z izolowanym moczeniem nocnym, przed rozpoczęciem leczenia, pacjent powinien odnotować częstotliwość oddawania moczu i godzin picia przez 48 godzin oraz liczbę mokrych nocy przez 7 dni.

Monitorowanie leczenia

Hiponatremia / Zatrucie wodne

U pacjentów z naglącym nietrzymaniem moczu, organicznymi przyczynami zwiększonej częstości mikcji lub nokturii (np. łagodny rozrost gruczołu krokowego, zakażenia dróg moczowych, kamienie żółciowe i (lub) guzy, polidypsja lub niewłaściwie leczona cukrzyca), należy przede wszystkim zająć się konkretną przyczyną problemu.

Podczas leczenia pierwotnego moczenia nocnego i nokturii podaż płynów należy ograniczyć do minimum w czasie od 1 godziny przed podaniem wieczornej dawki do 8 godzin po podaniu leku (patrz punkt 4.2).

Zaleca się monitorowanie masy ciała pacjenta w dniach następujących po rozpoczęciu leczenia lub zwiększeniu dawki. Szybki i znaczny wzrost masy ciała może być oznaką nadmiernego zatrzymania płynów.

Leczenie bez jednoczesnego ograniczenia przyjmowania płynów może prowadzić do nadmiernego zatrzymania wody w organizmie i (lub) hiponatremii (ból głowy, nudności i (lub) wymioty, zwiększenie masy ciała lub w ciężkich przypadkach drgawki i śpiączka). W przypadku pojawienia się tych objawów, we wskazaniach izolowane moczenie nocne u dzieci i nokturia u dorosłych, leczenie należy przerwać i wykonać jonogram krwi w celu pomiaru poziomu sodu. Jeśli leczenie zostanie wznowione, ograniczenie przyjmowania płynów powinno być bardziej rygorystyczne.

Należy poinstruować wszystkich pacjentów i ich opiekunów o konieczności przestrzegania ograniczenia przyjmowania płynów.

Istnieje zwiększone ryzyko hiponatremii u osób w podeszłym wieku i u pacjentów z niskim stężeniem sodu w osoczu oraz u pacjentów z dużą objętością moczu dobowego (ponad 2,8 do 3 litrów).

Należy zachować szczególną ostrożność przy zatrzymywaniu płynów i często monitorować poziom sodu w osoczu, aby uniknąć hiponatremii w następujących stanach:

• równoczesne stosowanie leków powodujących nieprawidłowe uwalnianie hormonu antydiuretycznego (SIADH), takich jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, chloropromazyna, karbamazepina;
• równoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Dodatkowo

We wskazaniach takich jak izolowane moczenie nocne u dzieci i nokturia u dorosłych, leczenie desmopresyną należy przerwać podczas współistniejących stanów charakteryzujących się zaburzeniem równowagi wodnej i (lub) elektrolitowej, takich jak: epizod zakaźny, gorączka, zapalenie żołądka i jelit.

Substancje dodatkowe o znanym działaniu

Produkt leczniczy Dursea zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę podjęzykową, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Substancje powodujące nieprawidłowe uwalnianie hormonu antydiuretycznego, takie jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, chloropromazyna, karbamazepina, a także leki przeciwcukrzycowe z grupy sulfonylomocznika, zwłaszcza chloropropamid, mogą wywierać dodatkowe działanie przeciwdiuretyczne, zwiększając ryzyko nadmiernego zatrzymania płynów w organizmie, patrz pkt. 4.4.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą prowadzić do zatrzymania wody w organizmie i (lub) hiponatremii, patrz punkt. 4.4.

Równoczesne leczenie lekami moczopędnymi jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Równoczesne leczenie loperamidem może prowadzić do trzykrotnego zwiększenia stężenia desmopresyny w surowicy i w wyniku tego zwiększać ryzyko nadmiernego zatrzymania wody w organizmie i (lub) hiponatremii. Inne leki powodujące zwolnienie pasażu jelitowego mogą dawać taki sam efekt. Nie zostało to jednak zbadane.

Równoczesne leczenie dimetikonem może powodować zmniejszenie wchłaniania desmopresyny.

Nie jest prawdopodobne, aby desmopresyna wchodziła w interakcje z lekami wpływającymi na metabolizm wątrobowy, gdyż w badaniach in vitro z mikrosomami ludzkiej wątroby wykazano, że desmopresyna nie ulega znaczącemu metabolizmowi wątrobowemu. Jednak formalnych badań in vivo nad interakcjami nie przeprowadzano.

Ciąża

Dane dotyczące ograniczonej liczby (n = 53) kobiet w ciąży leczonych desmopresyną z powodu moczówki prostej ośrodkowej oraz dane dotyczące ograniczonej liczby (n = 54) kobiet w ciąży leczonych z powodu choroby von Willebranda wskazują, że desmopresyna nie ma niepożądanego wpływu na przebieg ciąży oraz stan zdrowia płodów i (lub) noworodków. Nie są dostępne inne odpowiednie badania epidemiologiczne. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego działania szkodliwego na przebieg ciąży, rozwój zarodkowy i (lub) płodowy, przebieg porodu lub rozwój poporodowy.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią

Wyniki badań zawartości desmopresyny w mleku kobiet karmiących piersią, otrzymujących desmopresynę w dużych dawkach (300 μg donosowo), wskazują, że desmopresyna przenika do mleka ludzkiego, ale ilość desmopresyny, która może zostać przekazana dziecku jest niska i prawdopodobnie niższa niż ilość wymagana do wywołania diurezy. Nie badano, czy desmopresyna kumuluje się w mleku ludzkim przy wielokrotnym podawaniu.

Produkt leczniczy Dursea nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W przypadku poważnego przedawkowania wiążącego się z wysokim ryzykiem zatrucia wodą, wymagane jest podjęcie szczególnych środków w warunkach szpitalnych, przy dokładnym monitorowaniu klinicznym i biologicznym.

Toksyczność

Przedawkowanie desmopresyny prowadzi do wydłużenia czasu działania desmopresyny, przez co wzrasta ryzyko nadmiernego zatrzymania wody w organizmie i hiponatremii.

Nawet normalne dawki, w połączeniu z dużym przyjmowaniem płynów, mogą powodować zatrucie wodą.

Dawki od 0,3 mikrograma/kg dożylnie i 2,4 mikrograma/kg donosowo, wraz z przyjmowaniem płynów, powodowały hiponatremię i drgawki u dzieci i dorosłych. Jednak podanie 40 mikrogramów donosowo 5-miesięcznemu dziecku i 80 mikrogramów donosowo 5-latkowi nie wywołało żadnych objawów. Podanie noworodkowi 4 mikrogramów pozajelitowo spowodowało skąpomocz i przyrost masy ciała.

Objawy

Przedawkowanie desmopresyny prowadzi do zwiększonego ryzyka retencji wody z objawami takimi jak bóle głowy, nudności, hiponatremia, hipoosmolalność, oliguria, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, obrzęk płuc. Patrz także punkt 4.8.

Leczenie

Pomimo że, leczenie hiponatremii powinno być indywidualne, ogólne zalecenia są następujące:

• Hiponatremię leczy się poprzez przerwanie podawania desmopresyny i ograniczenie podawania płynów.
• Jeśli u pacjenta występują objawy przedawkowania, można podać wlew izotonicznego lub hipertonicznego chlorku sodu.
• Ciężkie zatrzymanie płynów (drgawki i utrata przytomności) leczy się furosemidem.

Produkt leczniczy Dursea zawiera desmopresynę, strukturalny analog naturalnego hormonu antydiuretycznego, wazopresyny. Różni się od niego tym, że grupa aminowa w cysteinie jest usuwana, a L-arginina jest zastępowana przez D-argininę. Skutkuje to znacznie wydłużonym czasem działania i całkowitym brakiem efektu skurczowego w dawkach stosowanych klinicznie.

W porównaniu z naturalnym hormonem, desmopresyna charakteryzuje się zwiększonym i przedłużonym działaniem antydiuretycznym, podczas gdy jej działanie wazopresyjne jest bardzo zmniejszone. Desmopresyna działa jako selektywny agonista receptorów wazopresyny V2, zlokalizowanych głównie na komórkach kanaliku zbiorczego nerki. Podanie doustne dawki od 0,1 do 0,2 mg tabletki desmopresyny (co odpowiada 60 mikrogramom i 120 mikrogramom liofilizatu doustnego) wywołuje efekt antydiuretyczny, który utrzymuje się przez ok. 8 godzin, z istotnymi różnicami międzyosobniczymi.

Badania kliniczne dotyczące leczenia nokturii desmopresyną dały następujące wyniki:

• zmniejszenie średniej liczby opróżnień pęcherza w nocy o co najmniej 50% uzyskano u 39% pacjentów otrzymujących desmopresynę w porównaniu do 5% pacjentów otrzymujących placebo (p<0,0001);
• średnia liczba opróżnień pęcherza w nocy zmniejszyła się o 44% w przypadku desmopresyny w porównaniu do 15% w przypadku placebo (p<0,0001);
• mediana czasu trwania pierwszego nieprzerwanego okresu snu zwiększyła się o 64% w przypadku desmopresyny w porównaniu do 20% w przypadku placebo (<0,0001);
• średni czas trwania pierwszego nieprzerwanego okresu snu zwiększył się o 2 godziny w przypadku desmopresyny, w porównaniu do 31 minut w przypadku placebo (p<0,0001).

Z powodu działań niepożądanych 8% z 448 pacjentów przyjmujących desmopresynę przerwało leczenie w fazie dostosowywania dawki, a 2% z 295 pacjentów w trakcie okresu podwójnie ślepej próby (0,63% przyjmujących desmopresynę i 1,45% przyjmujących placebo).

Laktoza jednowodna

Skrobia kukurydziana

Kwas cytrynowy (E 330)

Kroskarmeloza sodowa (E 468)

Magnezu stearynian (E 470b)

Nie dotyczy.

30 miesięcy

Blistry

Przechowywać w oryginalnym blistrze w celu ochrony przed wilgocią. Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

Pojemnik z HDPE

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać pojemnik szczelnie zamknięty w celu ochrony

przed wiglocią. Przechowywać w temperaturze poniżej 30ºC.

PRODUKTU LECZNICZEGO

09/2024