Finasteridum Bluefish

Finasteryd jest wskazany w leczeniu i kontroli łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (ang Benign Prostatic Hyperplasia, BPH) w celu:

• zmniejszenia wielkości powiększonego gruczołu krokowego, poprawy przepływu moczu i złagodzenia objawów towarzyszących BPH
• zmniejszenia częstości występowania ostrego zatrzymania moczu i konieczności leczenia operacyjnego, takiego jak przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego (ang. Transurethral Resection of Prostate, TURP) i prostatektomia.

Jedna tabletka powlekana zawiera 5 mg finasterydu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna 83,80 mg.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tabletka powlekana

Niebieska, okrągła, tabletka powlekana o rozmiarach 6,6 x 6,8 mm, z literą „H” wytłoczoną na jednej stronie tabletki i liczbą „37” na drugiej stronie tabletki.

Wyłącznie do podawania doustnego.

Zalecana dawka to jedna 5 mg tabletka na dobę, z posiłkiem lub bez. Tabletkę należy połknąć w całości, nie dzielić jej ani nie rozkruszać (patrz punkt 6.6). Pomimo ewentualnej szybkiej poprawy klinicznej, aby móc ocenić obiektywnie, czy uzyskano zadowalającą odpowiedź na leczenie, produkt należy stosować przez co najmniej 6 miesięcy.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania, aczkolwiek badania farmakokinetyczne pokazują, że u pacjentów w wieku powyżej 70 lat szybkość wydalania finasterydu jest nieznacznie zmniejszona.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

Brak danych dotyczących stosowania produktu u pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz punkt 4.4).

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u pacjentów z różnego stopnia niewydolnością nerek

(klirens kreatyniny nawet do 9 ml/min), ponieważ badania farmakokinetyczne nie wykazały zmian w rozmieszczeniu finasterydu. Nie badano finasterydu u hemodializowanych pacjentów.

Dzieci i młodzież

Finasteridum Bluefish nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci.

Nie ustalono jeszcze bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci.

Finasteryd nie jest wskazany do stosowania u kobiet i dzieci.

Finasteryd jest przeciwwskazany w przypadku:

• Nadwrażliwości substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Ciąży – Stosowanie u kobiet, które są lub mogą być w ciąży (patrz punkt 4.6 „Wpływ na płodność, ciążę i laktację, „Ciąża” i „Narażenie na finasteryd - ryzyko dla płodów płci męskiej”).

Zmiany nastroju i depresja

U pacjentów przyjmujących finasteryd w dawce wynoszącej 5 mg zgłaszano zmiany nastroju, nastrój depresyjny, depresję oraz rzadziej myśli samobójcze. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów psychicznych i w przypadku ich wystąpienia należy zalecić pacjentowi zasięgnięcie porady u lekarza.

Ogólne

Pacjentów z dużą objętością zalegającego moczu i (lub) znacznie zmniejszonym przepływem moczu należy uważnie monitorować, aby uniknąć uropatii zaporowej. Należy wziąć pod uwagę możliwość przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego.

Wpływ na swoisty antygen sterczowy (ang. PSA) i wykrywanie raka gruczołu krokowego

U pacjentów z rakiem gruczołu krokowego leczonych finasterydem w dawce 5 mg, dotychczas nie wykazano korzyści klinicznych.

Pacjenci ze zwiększonym BPH (ang. Benign Prostatic Hyperplasia – łagodny rozrost gruczołu krokowego) oraz ze zwiększonym stężeniem swoistego antygenu sterczowego (PSA) w surowicy byli monitorowani w kontrolowanych badaniach klinicznych poprzez oznaczanie PSA i sekwencyjne biopsje gruczołu krokowego. W tych badaniach BPH, finasteryd w dawce 5 mg nie spowodował zmiany współczynnika wykrycia raka gruczołu krokowego, a całkowita liczba przypadków raka gruczołu krokowego nie była znacząco różna u pacjentów leczonych finasterydem w dawce 5 mg w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo.

Przed rozpoczęciem leczenia finasterydem oraz następnie okresowo w trakcie leczenia, zaleca się wykonywanie badania per rectum oraz innych oznaczeń pod kątem wykrycia raka gruczołu krokowego. Oznaczenie stężenia PSA w surowicy również jest stosowane w celu zdiagnozowania raka gruczołu krokowego. Na ogół, gdy oznaczane jest stężenie PSA, PSA >10 ng/ml (Hybritech) przed rozpoczęciem leczenia powoduje konieczność natychmiastowego przeprowadzenia dalszych badań oraz rozważenia biopsji; przy stężeniu PSA pomiędzy 4 a 10 ng/ml zalecane jest dalsze postępowanie diagnostyczne. Wartości PSA u mężczyzn z rakiem gruczołu krokowego i u zdrowych mogą się w znacznym stopniu nakładać. Dlatego, jeśli u mężczyzn z BPH wartości PSA pozostają w granicach normy, nie można wykluczyć raka gruczołu krokowego, bez względu na stosowanie finasterydu w dawce 5 mg. Stężenie PSA <4 ng/ml przed rozpoczęciem leczenia nie wyklucza raka gruczołu krokowego.

U pacjentów z BPH, finasteryd powoduje zmniejszenie stężenie PSA w surowicy o około 50%, nawet

w przypadku jednoczesnego występowania raka gruczołu krokowego. To zmniejszenie stężenia PSA w surowicy u pacjentów z BPH leczonych finasterydem w dawce 5 mg należy wziąć pod uwagę podczas interpretacji wyników PSA; nie wyklucza ono możliwości postawienia hipotezy o współwystępowaniu raka gruczołu krokowego. Zmniejszenie to występuje w całym zakresie stężeń początkowych PSA, aczkolwiek jego wielkość wykazuje różnice międzyosobnicze. Analiza danych uzyskanych podczas trwającego 4 lata, kontrolowanego placebo badania z podwójnie ślepą próbą, w którym uczestniczyło 3000 pacjentów (ang. Proscar Long-Term Efficacy and Safety Study, PLESS) potwierdziła, że u pacjentów leczonych finasterydem 6 miesięcy lub dłużej, wartości PSA należy podwoić, porównując je z prawidłowymi u pacjentów nieleczonych. Taka korekta zapewnia zachowanie czułości i swoistości oznaczenia PSA i możliwości wykrywania raka gruczołu krokowego.

Każde utrzymujące się zwiększenie stężenia PSA u pacjentów leczonych finasterydem należy wnikliwie zbadać, biorąc pod uwagę także nie stosowanie się pacjenta do zaleceń stosowania finasterydu.

Procent wolnego PSA (stosunek PSA wolnego do całkowitego) nie jest znacząco obniżany przez finasteryd. Stosunek ten pozostaje stały nawet podczas terapii finasterydem. Jeżeli procent wolnego PSA jest wykorzystywany jako dodatkowa informacja przy diagnozowaniu raka gruczołu krokowego, nie ma konieczności dostosowania tej wartości.

Interakcje z produktami leczniczymi - wyniki badań laboratoryjnych

Wpływ na stężenie PSA

Stężenie PSA w surowicy związane jest z wiekiem pacjenta i wielkością gruczołu krokowego, a wielkość gruczołu krokowego zależy od wieku chorego. Przy ocenie wyników laboratoryjnych PSA należy pamiętać, że jego stężenia u chorych leczonych finasterydem zwykle zmniejszają się.

U większości chorych szybkie zmniejszenie wartości PSA widoczne jest w ciągu pierwszych miesięcy leczenia, po czym wyniki oznaczeń PSA stabilizują się na nowym poziomie. Stężenie PSA po zakończeniu leczenia stanowi około połowy wartości wyjściowej. Dlatego u typowego chorego leczonego finasterydem przez sześć lub więcej miesięcy, wartości PSA należy podwoić, porównując je z prawidłowymi u osób nieleczonych (patrz 4.4 „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania, Wpływ na swoisty antygen sterczowy (ang. PSA) i wykrywanie raka gruczołu krokowego”).

Rak gruczołu sutkowego u mężczyzn

U mężczyzn, którym podawano finasteryd w dawce 5 mg podczas badań klinicznych i w okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu, zgłaszano przypadki raka gruczołu sutkowego.

Lekarze powinni poinstruować pacjentów o natychmiastowym zgłoszeniu jakichkolwiek zmian w tkance piersi takich jak guzki, ból, ginekomastia lub wyciek z sutka.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Finasteryd nie jest wskazany do stosowania u dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania u dzieci.

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu niewydolności wątroby na farmakokinetykę finasterydu.

Laktoza

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę jednowodną. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niewydolność wątroby

Brak doświadczenia ze stosowaniem produktu u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Sód

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji produktów leczniczych. Finasteryd jest metabolizowany głównie przez układ enzymatyczny cytochromu P 450 3A4, jednak, wydaje się, że nie wywiera on znaczącego wpływu na ten układ enzymatyczny. Chociaż ryzyko wpływu finasterydu na farmakokinetykę innych produktów leczniczych oceniono jako niskie, możliwe jest, że inhibitory i induktory cytochromu P 450 3A4 będą miały wpływ na stężenie finasterydu w osoczu. Jednak w oparciu o ustalone marginesy bezpieczeństwa, istnieje małe prawdopodobieństwo, że jednoczesne stosowanie takich inhibitorów będzie miało jakiekolwiek znaczenie kliniczne. Wydaje się, że finasteryd nie wpływa znacząco na układ enzymatyczny metabolizujący leki związany z cytochromem P450. W badaniach u ludzi nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych interakcji z następującymi produktami leczniczymi: propranololem, digoksyną, glibenklamidem, warfaryną, teofiliną i fenazonem.

Ciąża

Finasteryd jest przeciwwskazany u kobiet, które są lub potencjalnie mogą być w ciąży (patrz punkt 4.3 „Przeciwwskazania”).

Z uwagi na zdolność hamowania przez inhibitory 5-alfa-reduktazy typu II przemiany testosteronu do dihydrotestosteronu, leki z tej grupy, w tym finasteryd, podane kobietom w ciąży, mogą powodować nieprawidłowy rozwój zewnętrznych narządów płciowych u płodów płci męskiej (patrz punkt 6.6).

Narażenie na finasteryd - ryzyko dla płodów płci męskiej

Kobiety, które są lub mogą być w ciąży nie powinny dotykać rozgniecionych ani przełamanych tabletek finasterydu ze względu na możliwość wchłaniania finasterydu i związane z tym zagrożenie dla płodów płci męskiej (patrz punkt 4.6 „Wpływ na płodność, ciążę i laktację”, Ciąża).Tabletki zawierające finasteryd są powlekane, co podczas zwykłego stosowania zabezpiecza przed kontaktem z substancją czynną produktu, o ile tabletka nie zostanie pokruszona lub przełamana.

W nasieniu u mężczyzn, którzy otrzymywali finasteryd w dawce 5 mg/dobę, wykryto niewielkie ilości finasterydu. Nie wiadomo, czy u męskich płodów mogą wystąpić niekorzystne skutki, jeśli u matki wystąpiła ekspozycja na nasienie mężczyzny leczonego finasterydem. Jeśli partnerka seksualna pacjenta jest lub może być w ciąży, zaleca się aby zminimalizować ekspozycję na nasienie jej partnera.

Karmienie piersią

Finasteryd nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Nie wiadomo, czy finasteryd jest wydzielany do mleka kobiecego.

Brak danych wskazujących, że finasteryd mógłby wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pacjenci otrzymywali finasteryd w dawkach pojedynczych do 400 mg i dawkach powtarzanych przez trzy miesiące do 80 mg/dobę i nie obserwowano u nich działań niepożądanych. Nie można zalecić żadnego swoistego leczenia w przypadku przedawkowania finasterydu.

Finasteryd jest syntetycznym 4-azasteroidem, swoistym kompetycyjnym inhibitorem wewnątrzkomórkowego enzymu, 5α-reduktazy typu II. Enzym ten przekształca testosteron do silniejszego androgenu – dihydrotestosteronu (DHT). W BPH powiększenie gruczołu krokowego zależy od przemiany testosteronu w DHT. Finasteryd jest wysoce skuteczny w zmniejszaniu krążącego i wewnątrzprostatycznego DHT. Finasteryd nie wykazuje powinowactwa do receptora androgenowego.

Wykazano, że u pacjentów z BPH finasteryd podawany przez 4 lata w dawce 5 mg/dobę zmniejszał stężenie DHT w krążeniu o około 70% i był związany z medianą zmniejszenia objętości gruczołu krokowego o około 20%. Ponadto nastąpiła około 50% redukcja PSA w porównaniu z wartością wyjściową, co sugeruje zmniejszenie wzrostu komórek nabłonka prostaty. Tłumienie poziomów DHT i regresja rozrostu gruczołu krokowego, z towarzyszącym obniżeniem poziomu PSA, utrzymywały się w badaniach trwających do 4 lat. W badaniach tych poziom krążącego testosteronu wzrósł o około 10%-20%, chociaż mieścił się w granicach fizjologicznych.

Badania kliniczne

Badania kliniczne pokazują szybkie zmniejszenie stężenia DHT w surowicy o 70%, co prowadzi do zmniejszenia objętości gruczołu krokowego. Po 3 miesiącach zmniejszenie objętości gruczołu wynosi około 20%; po tym czasie wielkość gruczołu krokowego stale się zmniejsza, osiągając około 27% po 3 latach. Znaczne zmniejszenie objętości tkanki gruczołu krokowego zachodzi w strefie okołocewkowej, bezpośrednio otaczającej cewkę moczową. Pomiary urodynamiczne potwierdziły również znaczące zmniejszenie napięcia mięśnia wypieracza w wyniku zmniejszenia niedrożności.

Istotną poprawę pod względem maksymalnej szybkości przepływu moczu i złagodzenie objawów w porównaniu ze stanem sprzed leczenia, uzyskano po kilku tygodniach terapii. Różnice w porównaniu z grupą przyjmującą placebo udokumentowano po odpowiednio 4 i 7 miesiącach leczenia.

Wszystkie parametry skuteczności utrzymano w 3-letnim okresie monitorowania.

Wpływ czterech lat leczenia finasterydem na częstość występowania ostrego zatrzymania moczu, konieczność leczenia chirurgicznego, nasilenie objawów i objętość gruczołu krokowego:

W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich objawami BPH, z powiększonym gruczołem krokowym stwierdzanym palpacyjnie w badaniu per rectum i małą objętością zalegającego moczu, finasteryd zmniejszał częstość występowania ostrego zatrzymania moczu z 7/100 do 3/100 w okresie czterech lat, a konieczność leczenia chirurgicznego (TURP lub prostatektomii) z 10/100 do 5/100. Zmianom tym towarzyszyła poprawa wskaźnika objawów QUASI

• AUA o 2 punkty (zakres 0 - 34), trwałe zmniejszenie objętości gruczołu krokowego o około 20% i trwałe zwiększenie szybkości przepływu moczu.

Dane z opisanych poniżej badań klinicznych sugerują, że finasteryd odwraca postęp BPH u mężczyzn z przerostem gruczołu krokowego, ponieważ wykazują oni zmniejszone ryzyko ostrego zatrzymania moczu i interwencji chirurgicznej, poprawę objawów związanych z BPH, zwiększone szczytowe wydalanie moczu i zmniejszoną objętość gruczołu krokowego.

Finasteryd w dawce 5 mg/dobę był początkowo oceniany za pomocą badania odbytnicy per rectum u pacjentów z objawami BPH i powiększonym gruczołem krokowym w dwóch rocznych, randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach fazy III kontrolowanych placebo i ich 5-letnich otwartych przedłużeniach. Spośród 536 pacjentów początkowo randomizowanych do grupy leczonej finasterydem w dawce 5 mg/dobę, 234 ukończyło dodatkowe 5 lat leczenia i było dostępnych do

oceny. Parametrami skuteczności były maksymalna ilość wydalanego moczu, objętość gruczołu krokowego i ocena objawów.

Finasteryd był dalej oceniany w długoterminowym badaniu bezpieczeństwa i skuteczności finasterydu (PLESS), 4-letnim, podwójnie zaślepionym, randomizowanym, kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu. W badaniu tym oceniano wpływ leczenia finasterydem w dawce 5 mg/dobę na objawy BPH i zdarzenia urologiczne związane z BPH (interwencja chirurgiczna [np. przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego i prostatektomia] lub ostre zatrzymanie moczu wymagające cewnikowania). Do badania losowo przydzielono łącznie 3040 pacjentów w wieku od 45 do 78 lat (1524 w przypadku finasterydu, 1516 w przypadku placebo) z umiarkowanymi do ciężkich objawami BPH i przerostem gruczołu krokowego zdiagnozowanym na podstawie cyfrowego badania odbytnicy, w odniesieniu do skuteczności. Łącznie 1883 pacjentów ukończyło 4-letnie badanie (1000 w grupie finasterydu, 883 w grupie placebo). Oceniano również maksymalną ilość oddawanego moczu i objętość gruczołu krokowego.

Wpływ na ostre zatrzymanie moczu i konieczność interwencji chirurgicznej

W badaniu PLESS interwencja chirurgiczna lub ostre zatrzymanie moczu wymagające cewnikowania wystąpiły u 13,2% pacjentów przyjmujących placebo w porównaniu z 6,6% pacjentów przyjmujących finasteryd, co stanowi 51% zmniejszenie ryzyka interwencji chirurgicznej lub ostrego zatrzymania moczu przez 4 lata. Finasteryd zmniejszył ryzyko interwencji chirurgicznej o 55% (10,1% dla placebo vs. 4,6% dla finasterydu) i zmniejszył ryzyko ostrego zatrzymania moczu o 57% (6,6% dla placebo vs.

2,8% dla finasterydu). Zmniejszenie ryzyka było widoczne we wszystkich grupach leczenia przy pierwszej ocenie (4 miesiące) i utrzymywało się przez cały okres 4-letniego badania.

Wpływ na występowanie objawów

W dwóch jednorocznych badaniach III fazy odnotowano średnie całkowite zmniejszenie objawów w stosunku do wartości wyjściowej już po 2 tygodniach leczenia. W badaniach tych zaobserwowano znaczną poprawę objawów w 7. i 10. miesiącu w porównaniu z placebo. Chociaż u niektórych pacjentów zaobserwowano wczesną poprawę w zakresie objawów ze strony układu moczowego, zwykle wymagane było leczenie przez co najmniej 6 miesięcy, aby ocenić, czy uzyskano korzystną odpowiedź w zakresie złagodzenia objawów. Poprawa objawów BPH utrzymywała się przez pierwszy rok i przez dodatkowe 5 lat przedłużenia badania.

Pacjenci włączeni do 4-letniego badania PLESS mieli umiarkowane lub ciężkie objawy na początku badania (średnio około 15 punktów w skali 0-34). U pacjentów, którzy kontynuowali leczenie przez 4 lata trwania badania, finasteryd poprawił występowanie objawów o 3,3 punktu w porównaniu z 1,3 punktu w grupie placebo (p < 0,001). Po 1 roku poprawa w zakresie występowania objawów stała się widoczna u pacjentów leczonych finasterydem i utrzymywała się do 4. roku. Występowanie objawów poprawiło się w ciągu pierwszego roku u pacjentów otrzymujących placebo, ale następnie uległo pogorszeniu. Pacjenci z umiarkowanymi lub ciężkimi objawami na początku leczenia wykazywali największą poprawę w zakresie objawów.

Wpływ na maksymalne wydalanie moczu

W dwóch jednorocznych badaniach III fazy, w 2. tygodniu maksymalne wydalanie moczu było znacząco zwiększone w porównaniu z wartością wyjściową. W badaniach tych zaobserwowano znaczący wzrost maksymalnego wydalania moczu w miesiącach 4 i 7 w porównaniu z placebo. Efekt ten utrzymywał się przez pierwszy rok i przez kolejne 5 lat przedłużenia badania.

W 4-letnim badaniu PLESS wystąpił wyraźny podział między grupami leczenia w odniesieniu do maksymalnego wydalania moczu w 4. miesiącu, na korzyść finasterydu, który utrzymywał się przez cały czas trwania badania. Średnia wyjściowa szczytowa ilość wydalanego moczu wynosiła około 11 ml/s w obu grupach leczonych. U pacjentów, którzy pozostali na leczeniu przez cały czas trwania badania i którzy mieli możliwe do oceny dane dotyczące wydalania moczu, finasteryd zwiększył szczytowe wydalanie moczu o 1,9 ml/s w porównaniu do 0,2 ml/s w grupie placebo.

Wpływ na objętość gruczołu krokowego

W dwóch jednorocznych badaniach III fazy średnia początkowa objętość gruczołu krokowego wynosiła 40-50 cm 3 . W obu badaniach objętość gruczołu krokowego uległa znacznemu zmniejszeniu w porównaniu z wartością wyjściową i placebo przy pierwszej ocenie (3 miesiące). Efekt ten utrzymywał się przez pierwszy rok i przez kolejne 5 lat przedłużenia badania.

W 4-letnim badaniu PLESS objętość gruczołu krokowego oceniano co roku za pomocą magnetycznego rezonansu jądrowego (MRI) w podgrupie pacjentów (n=284). U pacjentów leczonych finasterydem objętość gruczołu krokowego zmniejszyła się w porównaniu z wartościami wyjściowymi i placebo w ciągu 4 lat badania. Wśród pacjentów w podgrupie MRI, którzy pozostali w leczonej grupie przez cały okres badania, finasteryd zmniejszył objętość gruczołu krokowego o 17,9% (z 55,9 cm 3 na początku badania do 45,8 cm 3 po 4 latach) w porównaniu ze wzrostem o 14,1% (z 51,3 cm 3 do 58,5 cm 3 ) w grupie placebo (p< 0,001).

Objętość gruczołu krokowego jako czynnik predykcyjny odpowiedzi terapeutycznej

Metaanaliza, w której połączono roczne dane z siedmiu podobnie zaprojektowanych, podwójnie zaślepionych, kontrolowanych placebo badań z udziałem 4491 pacjentów z objawowym BPH wykazała, że u pacjentów leczonych finasterydem intensywność odpowiedzi na leczenie objawowe i stopień poprawy w zakresie szczytowego wydalania moczu były większe u pacjentów, którzy mieli przerośniętą prostatę (około 40 cm 3 i więcej) na początku badania.

Leczenie objawów chorób gruczołu krokowego (ang. MTOPS)

Badanie MTOPS było 4 do 6 letnim, randomizowanym, badaniem, przeprowadzonym z udziałem 3047 mężczyzn z objawowym BPH, którzy otrzymywali finasteryd w dawce 5 mg na dobę lub doksazosynę w dawce 4 lub 8 mg na dobę*, 5 mg finasterydu na dobę w skojarzeniu z 4 lub 8 mg doksazosyny na dobę lub placebo. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do klinicznej progresji BPH, określanej jako wzrost o co najmniej 4 punkty względem wartości wyjściowych w skali oceny objawów, ostre zatrzymanie moczu, niewydolność nerek zależna od BPH, nawracające zakażenia dróg moczowych lub urosepsa lub nietrzymanie moczu. W porównaniu z placebo, leczenie finasterydem, doksazosyną lub w terapii skojarzonej powodowało znaczne zmniejszenie ryzyka progresji klinicznej BPH, odpowiednio o 34% (p=0,002), 39% (p<0,001) i 67% (p<0,0001).

Większość objawów (274 z 351), które składały się na progresję BPH potwierdzoną przez 4 punktowy wzrost w skali oceny objawów; ryzyko progresji objawów zmniejszyło się odpowiednio o 30% (95% CI 6 do 48%), 46% (95% CI 25 do 60%) i 64% (95% CI 48 do 75%) odpowiednio w grupie finasterydu, doksazosyny i leczenia skojarzonego, w porównaniu do placebo. Jedynie grupy finasterydu i leczenia skojarzonego różniły się znacząco w porównaniu z grupą placebo.

• Zmiana dawki od 1 mg do 4 lub 8 mg zgodnie z tolerancją, w okresie 3 tygodni.

W tym badaniu bezpieczeństwo i profil tolerancji leczenia skojarzonego były w dużej mierze podobne do profilu leczenia w przypadku obu leków stosowanych osobno. Jednakże, częściej obserwowano działania niepożądane dotyczące układu nerwowego i moczowo-płciowego, kiedy oba leki były stosowane razem w skojarzeniu (patrz punkt 4.8).

Dodatkowe badania kliniczne

Urodynamiczne działanie finasterydu w leczeniu niedrożności odpływu pęcherza moczowego wynikającej z BPH oceniano za pomocą technik inwazyjnych w 24-tygodniowym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu z udziałem 36 pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich objawami niedrożności odpływu moczu i niższym szczytowym wydalaniem moczu (15 ml/s).

U pacjentów leczonych finasterydem w dawce 5 mg w porównaniu z placebo wykazano złagodzenie objawów niedrożności, o czym świadczy znaczna poprawa ciśnienia wypieracza i zwiększenie średniego przepływu moczu.

Wpływ finasterydu na obwodową i okołocewkową objętość gruczołu krokowego u 20 mężczyzn z BPH oceniano za pomocą MRI w rocznym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu.

Pacjenci leczeni finasterydem, w przeciwieństwie do pacjentów otrzymujących placebo, wykazywali znaczne zmniejszenie [11,5 + 3,2 cm 3 SE] całkowitej wielkości gruczołu, w tym znaczne zmniejszenie

[6,2 + 3 cm 3 ] wymiaru strefy okołocewkowej. Ponieważ strefa okołocewkowa jest odpowiedzialna za utrudnienie odpływu, zmniejszenie to może przyczyniać się do korzystnej odpowiedzi klinicznej obserwowanej u tych pacjentów.

Informacje z niedawno zakończonego, 7-letniego, kontrolowanego placebo badania z udziałem 18 882 mężczyzn w wieku ≥ 55 lat, z prawidłowym wynikiem cyfrowego badania odbytnicy i PSA ≤3,0 ng/ml, mogą być istotne dla mężczyzn obecnie leczonych finasterydem z powodu BPH. Pod koniec badania u 9060 mężczyzn dostępne były dane do analizy z biopsji igłowej gruczołu krokowego. W badaniu tym raka gruczołu krokowego wykryto u 803 (18,4%) mężczyzn otrzymujących finasteryd i u 1147 (24,4%) mężczyzn otrzymujących placebo (patrz także punkt 4.8 Działania niepożądane, Inne dane z badań długoterminowych). Finasteryd nie jest wskazany do zmniejszania ryzyka rozwoju raka gruczołu krokowego.

Rdzeń tabletki:

Laktoza jednowodna (200M)

Celuloza mikrokrystaliczna (PH 102)

Skrobia żelowana, kukurydziana (1500)

Sodu dokuzynian

Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)

Magnezu stearynian

Otoczka Opadry Blue 03A80928:

HPMC 2910/Hypromeloza 6cP

Tytanu dwutlenek (E 171)

Indygotyna (E 132), lak aluminiowy

Talk

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Nie dotyczy.

3 lata

Brak specjalnych zaleceń dotyczących warunków przechowywania.

03/09/2025