Lisdexamfetamine Aristo

Lisdexamfetamine Aristo, 20 mg, kapsułki, twarde:

Każda kapsułka zawiera 20 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 5,9 mg deksamfetaminy.

Lisdexamfetamine Aristo, 30 mg, kapsułki, twarde:

Każda kapsułka zawiera 30 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 8,9 mg deksamfetaminy.

Lisdexamfetamine Aristo, 40 mg, kapsułki, twarde:

Każda kapsułka zawiera 40 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 11,9 mg deksamfetaminy.

Lisdexamfetamine Aristo, 50 mg, kapsułki, twarde

Każda kapsułka zawiera 50 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 14,8 mg deksamfetaminy.

Lisdexamfetamine Aristo, 60 mg, kapsułki, twarde

Każda kapsułka zawiera 60 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 17,8 mg deksamfetaminy.

Lisdexamfetamine Aristo, 70 mg, kapsułki, twarde

Każda kapsułka zawiera 70 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 20,8 mg deksamfetaminy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Kapsułka, twarda.

Lisdexamfetamine Aristo, 20 mg, kapsułki, twarde

Białe wieczko i biały korpus; napis „ALV” nadrukowany osiowo na białym wieczku, napis „563” nadrukowany osiowo na białym korpusie; wszystkie nadruki szarym tuszem. Kapsułki zawierają proszek w kolorze od białego do bladożółtego.

Lisdexamfetamine Aristo, 30 mg, kapsułki, twarde

Pomarańczowe wieczko i biały korpus, "ALV" nadrukowany osiowo na pomarańczowym wieczku, "564" nadrukowany osiowo na białym korpusie, wszystkie nadruki wykonane szarym tuszem.

Kapsułki zawierają proszek w kolorze od białego do bladożółtego.

Lisdexamfetamine Aristo, 40 mg, kapsułki, twarde

Jasnoniebieskie wieczko i biały korpus; napis „ALV” nadrukowany osiowo na jasnoniebieskim wieczku, napis „565” nadrukowany osiowo na białym korpusie; wszystkie nadruki szarym tuszem.

Kapsułki zawierają proszek w kolorze od białego do bladożółtego.

Lisdexamfetamine Aristo, 50 mg, kapsułki, twarde

Ciemnoniebieskie wieczko i biały korpus, napis "ALV" nadrukowany osiowo na ciemnoniebieskim wieczku, napis "566" nadrukowany osiowo na białym korpusie, wszystkie nadruki wykonane szarym tuszem. Kapsułki zawierają proszek w kolorze od białego do bladożółtego.

Lisdexamfetamine Aristo, 60 mg, kapsułki, twarde

Niebieskie wieczko i niebieski korpus; napis „ALV” nadrukowany osiowo na niebieskim wieczku, napis „567” nadrukowany osiowo na niebieskim korpusie; wszystkie nadruki wykonane szarym tuszem. Kapsułki zawierają proszek w kolorze od białego do bladożółtego.

Lisdexamfetamine Aristo, 70 mg, kapsułki, twarde

Pomarańczowe wieczko i niebieski korpus, napis "ALV" nadrukowany osiowo na pomarańczowym wieczku, napis "568" nadrukowany osiowo na niebieskim korpusie, wszystkie nadruki wykonane szarym tuszem. Kapsułki zawierają proszek w kolorze od białego do bladożółtego.

Każda kapsułka ma około 16 mm długości i 6 mm szerokości.

Produkt leczniczy Lisdexamfetamine Aristo jest wskazany do stosowania jako część kompleksowego programu leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ang. ADHD, attention deficit/hyperactivity disorder) u dzieci w wieku 6 lat i powyżej, u których wcześniejsze leczenie metylfenidatem nie przyniosło oczekiwanych korzyści klinicznych.

Produkt leczniczy Lisdexamfetamine Aristo jest również wskazany do stosowania jako część kompleksowego programu leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) u osób dorosłych z objawami ADHD występującymi wcześniej w dzieciństwie.

Leczenie musi prowadzić specjalista doświadczony w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i (lub) młodzieży (pacjenci pediatryczni) lub specjalisty doświadczonego w leczeniu zaburzeń zachowania (u pacjentów dorosłych). Rozpoznanie stawia się na podstawie szczegółowego wywiadu i badania lekarskiego, zgodnie z obowiązującymi kryteriami DSM lub wytycznymi ICD. Diagnozy nie można postawić na podstawie obecności wyłącznie jednego lub kilku objawów.

U dorosłych wymagana jest obecność wcześniejszych objawów ADHD w dzieciństwie i powinna być potwierdzona retrospektywnie (zgodnie z dokumentacją medyczną pacjenta lub, jeśli nie jest ona dostępna, za pomocą odpowiednich i ustrukturyzowanych narzędzi lub wywiadów). Na podstawie oceny klinicznej pacjenci powinni mieć co najmniej umiarkowanie nasilone ADHD, na co wskazuje co najmniej umiarkowane zaburzenie funkcjonowania w dwóch lub więcej środowiskach (na przykład funkcjonowanie społeczne, akademickie i (lub) zawodowe), wpływające na kilka aspektów życia danej osoby.

Specyficzna etiologia tego zespołu jest nieznana i nie ma jednego testu diagnostycznego. Właściwa diagnoza wymaga wykorzystania wywiadu medycznego i specjalistycznego wywiadu psychologicznego, edukacyjnego i społecznego.

Produkt leczniczy Lisdexamfetamine Aristo nie jest wskazany u wszystkich pacjentów z ADHD, a decyzja o zastosowaniu produktu leczniczego musi uwzględniać profil pacjenta, w tym wnikliwą ocenę nasilenia i czasu trwania objawów pacjenta, możliwość nadużywania, niewłaściwego stosowania lub przekazania leku osobie nieuprawnionej oraz odpowiedź kliniczną na jakiekolwiek

wcześniejsze farmakoterapie stosowane w leczeniu ADHD.

Kompleksowy program leczenia zazwyczaj obejmuje działania psychologiczne, edukacyjne, behawioralne, zawodowe i społeczne, a także farmakoterapię, w stosownych przypadkach, i ma na celu ustabilizowanie pacjenta z zespołem behawioralnym charakteryzującym się objawami, które mogą obejmować przewlekłą historię krótkiego okresu koncentracji uwagi, rozproszenie uwagi, labilność emocjonalną, impulsywność, umiarkowaną do ciężkiej nadpobudliwości, niewielkie objawy neurologiczne i nieprawidłowe EEG. Uczenie się może, ale nie musi, być zaburzone (w przypadku pacjentów pediatrycznych).

Bardzo istotne jest odpowiednie środowisko edukacyjne (w przypadku pacjentów pediatrycznych) i zwykle konieczna jest również interwencja psychospołeczna. Leczenie lisdeksamfetainą można rozpocząć jedynie zgodnie z zarejestrowanymi wskazaniami.

Leczenie musi rozpocząć się pod nadzorem specjalisty w dziedzinie zaburzeń zachowania.

Badanie pacjenta przed leczeniem

Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić wstępne badanie układu krążenia, w tym pomiar ciśnienia tętniczego krwi i częstości akcji serca. Należy przeprowadzić szczegółowy wywiad, obejmujący inne stosowane leki, występujące w przeszłości i współistniejące obecnie zaburzenia psychiczne lub objawy ogólne, przypadki nagłej śmierci sercowej (lub) niewyjaśnionego zgonu w rodzinie oraz dokładny pomiar masy ciała przed leczeniem. W przypadku dzieci i młodzieży należy dokładnie zmierzyć wzrost i masę ciała, a wyniki zapisać na siatce centylowej (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Podobnie jak w przypadku innych leków psychostymulujących, przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Lisdexamfetamine Aristo należy ocenić ryzyko nadużywania, stosowania niezgodnego z zaleceniami lub przekazania leku osobie nieuprawnionej (patrz punkt 4.4).

Kontrole podczas leczenia

Podczas leczenia należy kontrolować wzrost (u pacjentów pediatrycznych), stan psychiczny oraz stan układu sercowo-naczyniowego (patrz również punkt 4.4).

• Ciśnienie tętnicze krwi i tętno należy zapisywać po każdej zmianie dawki i co najmniej raz na 6 miesięcy. W przypadku dzieci i młodzieży wyniki należy zapisywać na siatce centylowej.
• Wzrost, masę ciała i informacje o apetycie u dzieci i młodzieży należy zapisywać co najmniej raz na 6 miesięcy przy okazji uzupełniania siatki centylowej.
• Należy regularnie kontrolować masę ciała u pacjentów dorosłych.
• Nowe lub nasilające się dotychczasowe zaburzenia psychiczne należy rejestrować co najmniej raz na 6 miesięcy, po każdej zmianie dawki i podczas każdej wizyty.

Należy monitorować pacjentów pod kątem ryzyka przekazania produktu leczniczego nieuprawnionej osobie, stosowania niezgodnego z zaleceniami, jak również jego nadużywania.

Dawkowanie

Dawkowanie należy dobrać indywidualnie, uwzględniając wskazania i odpowiedź na leczenie.

W początkowej fazie leczenia należy starannie ustalić dawkę produktu leczniczego Lisdexamfetamine Aristo.

Leczenie rozpoczyna się od dawki 30 mg raz na dobę, rano. Jeśli w ocenie lekarza odpowiednia jest mniejsza dawka początkowa, pacjenci mogą rozpocząć leczenie od dawki 20 mg raz na dobę rano.

Dawkę można zwiększać o 10 mg lub 20 mg raz na tydzień. Produkt leczniczy Lisdexamfetamine Aristo stosuje się doustnie w najmniejszej skutecznej dawce.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 70 mg na dobę, nie badano działania większych dawek.

Jeśli w ciągu jednego miesiąca po ustaleniu optymalnej dawki nie wystąpi poprawa, należy przerwać podawanie leku. Jeśli wystąpi paradoksalnie nasilenie objawów lub inne niedopuszczalne działania niepożądane, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie leku.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Lisdexamfetamine Aristo przyjmuje się doustnie. Ten produkt leczniczy można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

Kapsułki można połykać w całości lub można otworzyć kapsułkę, a następnie całą zawartość wysypać i wymieszać z miękkim pokarmem, takim jak jogurt lub szklance wody lub soku pomarańczowego.

Jeśli zawartość zawiera zbity proszek, można użyć łyżki do rozkruszenia proszku w miękkim pokarmie lub płynie. Zawartość należy mieszać aż do całkowitego rozproszenia. Pacjent powinien natychmiast spożyć całą mieszaninę miękkiego pokarmu lub płynu; nie należy jej przechowywać.

Substancja czynna rozpuszcza się całkowicie po rozproszeniu, jednak po spożyciu mieszaniny w szklance lub pojemniku może pozostać warstwa osadu zawierająca nieaktywne składniki.

Pacjent nie powinien przyjmować mniej niż jednej kapsułki na dobę i pojedynczej kapsułki nie należy dzielić.

W razie pominięcia dawki, należy przyjąć kolejną dawkę produktu leczniczego Lisdexamfetamine Aristo następnego dnia zgodnie z zalecanym dawkowaniem. Nie należy przyjmować leku w godzinach popołudniowych ze względu na ryzyko bezsenności.

Leczenie długotrwałe

Leczenie farmakologiczne ADHD może być długotrwałe.

W przypadku stosowania produktu leczniczego Lisdexamfetamine Aristo przez dłuższy czas (ponad 12 miesięcy), lekarz powinien ponownie ocenić przydatność kliniczną, co najmniej raz na rok oraz należy rozważyć próbne odstawienie leku, aby ocenić funkcjonowanie pacjenta bez farmakoterapii, najlepiej w czasie wolnym od szkoły lub pracy.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dane dotyczące pacjentów w podeszłym wieku są ograniczone; w związku z tym wymagana jest dokładna ocena przed rozpoczęciem leczenia oraz ciągłe monitorowanie ciśnienia tętniczego i stanu układu sercowo-naczyniowego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

U pacjentów w podeszłym wieku klirens deksamfetaminy jest zmniejszony, dlatego może być konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 5.2).

Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek

Ze względu na zmniejszony klirens kreatyniny u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR 15 do <30 mL/min/1,73 m 2 lub klirens kreatyniny <30 mL/min) maksymalna dawka nie powinna być większa niż 50 mg na dobę. U pacjentów poddawanych dializie należy rozważyć dalsze zmniejszenie dawki. Lisdeksamfetamina i deksamfetamina nie są eliminowane podczas dializy.

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby

Nie prowadzono badań u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby.

Dzieci w wieku poniżej 6 lat

Tego produktu leczniczego nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność w tej grupie wiekowej nie zostały ustalone. Obecnie dostępne dane opisano w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania.

Nadwrażliwość na aminy sympatykomimetyczne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą

wymienioną w punkcie 6.1.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) lub w ciągu ostatnich 14 dni ze względu na ryzyko wystąpienia przełomu nadciśnieniowego (patrz punkt 4.5).

Nadczynność tarczycy lub tyreotoksykoza.

Stany pobudzenia.

Objawowa choroba układu krążenia.

Zaawansowana miażdżyca tętnic.

Umiarkowane do ciężkiego nadciśnienie tętnicze.

Jaskra.

Guz chromochłonny.

Nadużywanie i uzależnienie

Leki pobudzające, w tym dimezylan lisdeksamfetaminy, mogą być nadużywane, niewłaściwie stosowane, mogą uzależniać lub mogą być wykorzystywane do celów nieterapeutycznych, co lekarze powinni wziąć pod uwagę przepisując ten produkt leczniczy. Ryzyko niewłaściwego użycia może być większe u dorosłych (zwłaszcza młodych dorosłych) niż u dzieci.

Leki pobudzające powinny być przepisywane ostrożnie u pacjentów z historią nadużywania substancji lub uzależnienia w wywiadzie.

Nadużywanie amfetamin może prowadzić do tolerancji i uzależnienia psychicznego z różnym stopniem nieprawidłowych zachowań. Objawami nadużywania amfetaminy mogą być: dermatozy, bezsenność, drażliwość, nadpobudliwość, chwiejność emocjonalną i psychozę. Zgłaszano objawy odstawienia, takie jak zmęczenie i depresja.

Opiekunowie i (lub) pacjenci powinni być poinformowani o właściwym przechowywaniu i usuwaniu niewykorzystanego produktu leczniczego, aby zapobiec jego nielegalnemu wykorzystaniu (np. przez przyjaciół i krewnych).

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Nagłe zgony u pacjentów z ustalonym rozpoznaniem choroby organicznej serca lub innych ciężkich zaburzeń kardiologicznych

Dzieci i młodzież: Opisywano nagłe zgony podczas stosowania leków psychostymulujących u dzieci i młodzieży, w tym z rozpoznaniem choroby organicznej serca lub innych ciężkich zaburzeń kardiologicznych. Niektóre ciężkie choroby kardiologiczne mogą same z siebie zwiększać ryzyko nagłego zgonu. Na ogół nie zaleca się stosowania leków stymulujących u dzieci i młodzieży z ustalonym rozpoznaniem choroby organicznej serca, kardiomiopatii, ciężkich zaburzeń rytmu serca lub innych ciężkich zaburzeń kardiologicznych, które mogą nasilać ryzyko działań niepożądanych wskutek działania sympatykomimetycznego leków psychostymulujących.

Dorośli: U dorosłych z ADHD stosujących zalecane dawki leków pobudzających opisywano przypadki nagłych zgonów, udaru mózgu i zawału mięśnia sercowego. Chociaż rola leków pobudzających w tych przypadkach u dorosłych jest również nieznana, u dorosłych istnieje większe niż dzieci prawdopodobieństwo wystąpienia poważnej choroby organicznej serca, kardiomiopatii, poważnych zaburzeń rytmu serca, choroby wieńcowej lub innych poważnych problemów sercowych. Dorośli z takimi nieprawidłowościami również nie powinni być leczeni lekami pobudzającymi.

Nadciśnienie tętnicze i inne zaburzenia sercowo-naczyniowe

Leki pobudzające powodują umiarkowany wzrost średniego ciśnienia tętniczego (o około 2-4 mmHg) i umiarkowane zwiększenie częstości tętna (średnio o około 3-6 na min). Należy pamiętać, że w indywidualnych przypadkach zwyżki mogą być większe od podanych. Chociaż same średnie zmiany nie powinny mieć krótkoterminowych konsekwencji, wszyscy pacjenci powinni być monitorowani pod kątem większych zmian częstości akcji serca i ciśnienia krwi. Należy zachować

ostrożność podczas leczenia pacjentów, których stan zdrowia może ulec pogorszeniu w wyniku wzrostu ciśnienia krwi lub częstości akcji serca, np. pacjentów z istniejącym wcześniej nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego lub komorowymi zaburzeniami rytmu serca.

Wykazano, że u niektórych pacjentów lisdeksamfetamina wydłuża odstęp QT c . Należy zachować ostrożność podczas stosowania u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT c , u pacjentów przyjmujących leki wpływające na odstęp QT c oraz u pacjentów z występującą wcześniej chorobą serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.

Stosowanie lisdeksamfetaminy dimezylanu jest przeciwwskazane u pacjentów z jawną klinicznie chorobą układu sercowo-naczyniowego lub z umiarkowanym bądź ciężkim nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.3). Ponieważ częstość występowania nadciśnienia tętniczego wzrasta wraz z wiekiem, w trakcie leczenia konieczne jest ciągłe monitorowanie ciśnienia krwi i stanu układu sercowo- naczyniowego (patrz punkt 4.2).

Kardiomiopatia

U pacjentów długotrwale stosujących amfetaminę opisywano przypadki kardiomiopatii. Zgłaszano ją również w przypadku lisdeksamfetaminy dimezylan.

Ocena układu sercowo-naczyniowego podczas stosowania leków psychostymulujących

U wszystkich pacjentów otrzymujących leki psychostymulujące należy przeprowadzić dokładny wywiad lekarski (w tym wywiad rodzinny w kierunku komorowych zaburzeń rytmu i nagłej śmierci sercowej) i badanie fizykalne w kierunku chorób serca, a także powinni zostać poddani dalszej ocenie kardiologicznej, jeśli wyniki wskazują na taką chorobę (np. elektrokardiogram lub echokardiogram).

Pacjenci, u których wystąpią objawy, takie jak: wysiłkowy ból w klatce piersiowej, niewyjaśnione omdlenia lub inne objawy wskazujące na chorobę serca podczas leczenia stymulantami, powinni zostać poddani bezzwłocznej ocenie kardiologicznej.

Psychiczne działania niepożądane

Psychoza rozpoznana przed leczeniem

U pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami psychotycznymi stosowanie leków pobudzających może nasilać objawy zaburzeń myślenia oraz zaburzeń zachowania.

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Należy zachować szczególną ostrożność stosując leki pobudzające w leczeniu pacjentów z ADHD i współistniejącymi zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi ze względu na obawy o możliwość wywołania u takich pacjentów epizodu mieszanego lub maniakalnego. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem pobudzającym, pacjenci ze współistniejącymi objawami depresyjnymi powinni zostać poddani odpowiednim badaniom przesiewowym w celu ustalenia, czy są zagrożeni chorobą afektywną dwubiegunową; takie badania przesiewowe powinny obejmować szczegółowy wywiad psychiatryczny, w tym wywiad rodzinny dotyczący samobójstw, choroby afektywnej dwubiegunowej i depresji.

Wystąpienie nowych objawów psychotycznych lub maniakalnych

Pojawiające się w trakcie leczenia objawy psychotyczne lub maniakalne, np. omamy, urojenia lub mania u dzieci i młodzieży bez wcześniejszej historii choroby psychotycznej lub manii, mogą być wywołane przez przyjmowane w zwykłych dawkach leki pobudzające. W przypadku wystąpienia takich objawów należy rozważyć możliwą przyczynową rolę leku pobudzającego, a przerwanie leczenia może okazać się właściwe.

Agresja

Agresywne zachowanie lub wrogość są często obserwowane u dzieci i młodzieży z ADHD i były zgłaszane w badaniach klinicznych i w doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu niektórych leków wskazanych do leczenia ADHD, w tym lisdeksamfetaminy dimezylanu. Leki pobudzające mogą powodować agresywne zachowanie lub wrogość. Pacjenci rozpoczynający leczenie ADHD

powinni być monitorowani pod kątem pojawienia się lub nasilenia agresywnych zachowań lub wrogości.

Tiki nerwowe

Leki psychostymulujące mogą zwiększać nasilenie tików ruchowych i głosowych oraz zespołu Tourette'a. Dlatego też przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić badanie w kierunku tików nerwowych i zespołu Tourette'a u dzieci i członków ich rodzin.

Długotrwałe zahamowanie wzrastania (wzrostu i masy ciała)

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 17 lat

Przyjmowanie leków pobudzających wiąże się ze spowolnieniem przyrostu masy ciała i zmniejszeniem osiąganego wzrostu. Podczas leczenia pobudzającymi należy kontrolować wzrost, a pacjenci, którzy nie rosną lub nie przybierają na wadze zgodnie z oczekiwaniami, mogą wymagać przerwania leczenia. Wzrost, masę ciała i apetyt należy rejestrować nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy.

W kontrolowanym badaniu z udziałem pacjentów w wieku od 6 do 17 lat średnie (SD) zmiany masy ciała po siedmiu tygodniach wynosiły -2,35 (2,084) kg dla lisdeksamfetaminy dimezylanu, +0,87 (1,102) kg dla placebo i -1,36 (1,552) kg dla chlorowodorku metylfenidatu.

U dorosłych

Przyjmowanie leków pobudzających wiąże się z utratą masy ciała. Podczas leczenia leków pobudzających należy kontrolować masę ciała, a u pacjentów, którzy tracą masę ciała, może być konieczne przerwanie leczenia.

Napady drgawkowe

Niektóre doniesienia kliniczne wskazują, że leki psychostymulujące mogą zmniejszać próg drgawkowy u pacjentów z dodatnim wywiadem w kierunku napadów drgawkowych, zaburzeń EEG bez drgawek oraz, bardzo rzadko, u pacjentów bez napadów drgawkowych ani zaburzeń EEG w przeszłości. Jeśli dojdzie do wystąpienia nowych lub nasilenia istniejących napadów drgawkowych, należy przerwać leczenie.

Zaburzenia widzenia

Podczas stosowania leków psychostymulujących opisywano zaburzenia akomodacji oraz niewyraźne widzenie.

Przepisywanie i wydawanie leku

Należy przepisywać i wydawać możliwie jak najmniejsze ilości lisdeksamfetaminy dimezylanu, aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania.

Stosowanie z innymi lekami o działaniu sympatykomimetycznym

Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Lisdexamfetamine Aristo u pacjentów otrzymujących inne leki o działaniu sympatykomimetycznym (patrz punkt 4.5).

Substancje pomocnicze

Sód

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Hamowanie aktywności enzymów in vitro

Lisdeksamfetaminy dimezylan nie był inhibitorem in vitro głównych ludzkich izoform CYP450 (CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4) w ludzkich zawiesinach mikrosomalnych wątroby, ani nie był induktorem in vitro CYP1A2, CYP2B6 lub

CYP3A4/5 w hodowanych świeżych ludzkich hepatocytach. Lisdeksamfetaminy dimezylan nie był in vitro substratem dla P-gp w komórkach MDCKII ani inhibitorem P-gp in vitro w komórkach Caco-2 i dlatego jest mało prawdopodobne, aby był zaangażowany w interakcje kliniczne z lekami transportowanymi przez białko transportowe P-gp.

Badanie in vivo lisdeksamfetaminy dimezylanu u ludzi nie wykazało klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę leków metabolizowanych przez CYP1A2, CYP2D6, CYP2C19 lub CYP3A.

Możliwe zmiany stężenia innych leków stosowanych w skojarzeniu z lisdeksamfetaminy dimezylanem Guanfacyna o przedłużonym uwalnianiu: w badaniu interakcji lekowych stwierdzono, że skojarzone stosowanie produktów guanfacyny o przedłużonym uwalnianiu z lisdeksamfetaminy dimezylanem powodowało 19% zwiększenie maksymalnego stężenia osoczowego (C max ) i 7% zwiększenie ekspozycji (pole pod krzywą, AUC) na guanfacynę. Wydaje się, że są to niewielkie zmiany i nie mają istotnego znaczenia klinicznego. W przytoczonym badaniu nie obserwowano zmiany ekspozycji na deksamfetaminę podczas skojarzonego stosowania lisdeksamfetaminy dimezylanu i produktów guanfacyny o przedłużonym uwalnianiu.

Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu: W badaniu interakcji lekowych podanie 225 mg wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu, substratu CYP2D6, w skojarzeniu z 70 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu spowodowało 9% spadek C max i 17% spadek AUC dla głównego aktywnego metabolitu o-desmetylowenlafaksyny oraz 10% wzrost C max i 13% wzrost AUC dla wenlafaksyny. Deksamfetamina może być słabym inhibitorem CYP2D6. Lisdeksamfetamina nie ma wpływu na AUC i C max wenlafaksyny i o-desmetylowenlafaksyny. Te niewielkie zmiany nie powinny mieć znaczenia klinicznego. W tym badaniu nie zaobserwowano wpływu na ekspozycję na deksamfetaminę po jednoczesnym podaniu wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu i lisdeksamfetaminy dimezylanu.

Substancje chemiczne i zaburzenia wpływające na pH moczu i wydalanie oraz okres półtrwania amfetaminy

Kwas askorbinowy oraz inne związki i zaburzenia powodujące zakwaszenie moczu (np. tiazydowe leki moczopędne, dieta o dużej zawartości białka zwierzęcego, cukrzyca, kwasica oddechowa) zwiększają wydalanie amfetaminy z moczem i skracają jej okres półtrwania. Sodu wodorowęglan i inne substancje oraz zaburzenia powodujące alkalizację moczu (np. dieta bogata w owoce i warzywa, zakażenia układu moczowego oraz wymioty) zmniejszają wydalanie amfetaminy z moczem i wydłużają jej okres półtrwania.

Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO)

Nie należy stosować amfetaminy równocześnie z IMAO ani w ciągu 14 dni po odstawieniu IMAO ze względu na ryzyko zwiększenia uwalniania noradrenaliny i innych monoamin. Może to skutkować silnymi bólami głowy i innymi objawami przełomu nadciśnieniowego W takim przypadku mogą wystąpić różnorodne objawy neurologiczne oraz złośliwa hipertermia o ciężkim przebiegu, niekiedy prowadząca do zgonu (patrz punkt 4.3).

Serotoninergiczne produkty lecznicze

Podczas jednoczesnego stosowania pochodnych amfetaminy, takich jak lisdeksamfetaminy dimezylan, oraz leków serotoninergicznych, w tym selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. Selective Serotonin Reuptake Inhibitors, SSRIs) oraz inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (Serotonin and Noradrenaline Reuptake Inhibitors, SNRIs), rzadko obserwowano występowanie zespołu serotoninowego. Zespół ten zgłaszano również po przedawkowaniu pochodnych amfetaminy, w tym lisdeksamfetaminy dimezylanu (patrz punkt 4.9).

Możliwe osłabienie działania leków stosowanych w skojarzeniu z pochodnymi amfetaminy

Leki hipotensyjne: pochodne amfetaminy mogą zmniejszać skuteczność guanetydyny i innych leków hipotensyjnych.

Możliwe nasilenie działania leków stosowanych w skojarzeniu z pochodnymi amfetaminy

Pochodne amfetaminy nasilają działanie przeciwbólowe opioidowych leków przeciwbólowych.

Możliwe osłabienie działania pochodnych amfetaminy pod wpływem innych leków

Chlorpromazyna zmniejsza ośrodkowe działanie pobudzające pochodnych amfetaminy przez blokowanie receptorów dopaminy i noradrenaliny.

Haloperydol zmniejsza ośrodkowe działanie pobudzające pochodnych amfetaminy przez blokowanie receptorów dopaminy.

Węglan litu: Węglan litu może zmniejszać działanie osłabiające apetyt i pobudzające pochodnych amfetaminy.

Stosowanie z alkoholem

Dostępne są jedynie ograniczone dane na temat interakcji z alkoholem.

Wpływ na wyniki badań wykrywających substancje psychoaktywne lub badań laboratoryjnych

Pochodne amfetaminy mogą powodować znaczne zwiększenie stężenia kortykosteroidów w osoczu, zwłaszcza w godzinach wieczornych. Amfetamina może wpływać na wyniki oznaczeń steroidów w moczu.

Ciąża

Deksamfetamina, czynny metabolit lisdeksamfetaminy, przenika przez łożysko. Dane z badania kohortowego obejmującego łącznie około 5570 ciąż narażonych na amfetaminę w pierwszym trymestrze ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko występowania wrodzonych wad rozwojowych.

Dane z innego badania kohortowego obejmującego około 3100 ciąż narażonych na amfetaminę podczas pierwszych 20 tygodni ciąży wskazują zwiększone ryzyko występowania stanu przedrzucawkowego i przedwczesnego porodu. U noworodków narażonych na amfetaminę w okresie ciąży mogą występować objawy odstawienia.

W badaniach dotyczących reprodukcji u zwierząt prowadzonych na ciężarnych królikach i szczurach nie wykazano wpływu lisdeksamfetaminy dimezylanu stosowanego doustnie na rozwój i przeżywalność zarodków i płodów (patrz punkt 5.3). Po podaniu lisdeksamfetaminy dimezylanu w istotnych klinicznie dawkach młodym osobnikom szczurów stwierdzono zmniejszenie dynamiki wzrostu.

Lekarz powinien omówić leczenie lisdeksamfetaminy dimezylanem z pacjentkami w wieku rozrodczym. Ten produkt leczniczy można stosować podczas ciąży wyłącznie, jeśli potencjalne korzyści uzasadniają możliwe ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Pochodne amfetaminy przenikają do mleka ludzkiego. Nie należy stosować lisdeksamfetaminy dimezylanu podczas karmienia piersią.

Lisdeksamfetaminy dimezylan może wywoływać zawroty głowy, senność i zaburzenia widzenia, w tym zaburzenia akomodacji i niewyraźne widzenie. Wymienione objawy mogą w umiarkowanym stopniu zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy przestrzec pacjentów przed możliwymi działaniami niepożądanymi i poradzić, by w razie ich wystąpienia unikali potencjalnie niebezpiecznych czynności, w tym prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

W razie przedawkowania lisdeksamfetaminy dimezylanu. należy uwzględnić przedłużone uwalnianie deksamfetaminy.

Objawy ostrego przedawkowania amfetamin obejmują niepokój, drżenie, hiperrefleksję, przyspieszony oddech, dezorientację, agresję, omamy, napady paniki, hiperpireksję i rabdomiolizę.

Zmęczenie i depresja zwykle następują po stymulacji ośrodkowego układu nerwowego. Działania sercowo-naczyniowe to: arytmie, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze oraz zapaść krążeniowa.

Objawy żołądkowo-jelitowe to: nudności, wymioty, biegunkę i skurcze w obrębie brzucha. W przypadkach zatruć zakończonych zgonem najczęściej obserwowano drgawki, a następnie śpiączkę.

Zgłaszano przypadki występowania zespołu tylnej odwracalnej encefalopatii (ang. posterior reversible encephalopathy syndrome, PRES) w związku z przedawkowaniem amfetaminy. Objawy wskazujące na PRES to: ból głowy, zaburzenia stanu psychicznego, drgawki oraz zaburzenia widzenia. Diagnozę należy potwierdzić badaniem radiologicznym (np. rezonans magnetyczny – MRI). Objawy PRES są zazwyczaj odwracalne, jednak mogą przekształcić się w udar niedokrwienny lub krwotok mózgowy.

Nie istnieje specyficzne antidotum na przedawkowanie amfetaminy. Postępowanie w przypadku ostrego zatrucia amfetaminą jest w dużej mierze objawowe i może obejmować podanie węgla aktywnego, podanie środka przeczyszczającego i uspokajającego.

Lisdeksamfetamina i deksamfetamina nie są eliminowane poprzez dializę.

W przypadku przedawkowania amfetaminy należy skonsultować się z centrum kontroli zatruć w celu uzyskania wskazówek lub leczyć zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Podczas leczenia pacjentów z przedawkowaniem należy wziąć pod uwagę wydłużony czas działania amfetaminy.

Mechanizm działania

Lisdeksamfetaminy dimezylan jest farmakologicznie nieaktywnym prolekiem. Po podaniu doustnym lisdeksamfetamina jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego i hydrolizowana głównie przez czerwone krwinki do deksamfetaminy, która jest odpowiedzialna za działanie leku.

Amfetaminy to niekatecholaminowe aminy sympatykomimetyczne o działaniu pobudzającym ośrodkowy układ nerwowy. Sposób działania terapeutycznego amfetaminy w ADHD nie jest w pełni ustalony, jednak uważa się, że wynika to z jej zdolności do blokowania wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy w przestrzeni presynaptycznej i zwiększania uwalniania tych monoamin do przestrzeni pozaneuronalnej. Prolek, lisdeksamfetamina, nie wiąże się z miejscami odpowiedzialnymi

za wychwyt zwrotny noradrenaliny i dopaminy in vitro.

Rdzeń kapsułki

Celuloza mikrokrystaliczna (E 460)

Kroskarmeloza sodowa (E 468)

Magnezu stearynian (E 470b)

Osłonka kapsułek

Żelatyna (E 441).

Tusz (szelak, glikol propylenowy, tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek czarny E 172)

Barwniki w otoczce kapsułki:

20 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

30 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Erytrozyna (E 127)

Żółcień chinolinowa (E 104)

40 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Błękit brylantowy FCF (E 133)

Błękit patentowy V (E 131)

Karmin (E 120)

50 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Błękit brylantowy FCF (E 133)

60 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Erytrozyna (E 127)

Błękit brylantowy FCF (E 133)

70 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Błękit brylantowy FCF (E 133)

Erytrozyna (E 127)

Żółcień chinolinowa (E 104)

Nie dotyczy.

2 lata.

Ten produkt leczniczy nie wymaga żadnych specjalnych warunków przechowywania.