Lysmi

Produkt leczniczy Lysmi jest wskazany do stosowania w ramach kompleksowego programu leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) u dzieci w wieku 6 lat i powyżej, u których wcześniejsze leczenie metylofenidatem nie przyniosło oczekiwanych korzyści klinicznych.

Produkt leczniczy Lysmi jest również wskazany do stosowania w ramach kompleksowego programu leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) u dorosłych, u których w dzieciństwie występowały objawy ADHD.

Leczenie musi prowadzić lekarz specjalista w terapii zaburzeń zachowania u dzieci i (lub) młodzieży (w przypadku dzieci i młodzieży) lub lekarz specjalista doświadczony w terapii zaburzeń zachowania (w przypadku dorosłych). Rozpoznanie stawia się na podstawie szczegółowego wywiadu i badania lekarskiego, zgodnie z obowiązującymi kryteriami DSM lub wytycznymi ICD. Nie należy stawiać diagnozy na podstawie wyłącznie jednego lub kilku objawów.

W przypadku osób dorosłych wymogiem jest występowanie objawów ADHD w dzieciństwie – należy to potwierdzić retrospektywnie (na podstawie dokumentacji medycznej pacjenta lub – w przypadku braku takowej – za pośrednictwem odpowiednio skonstruowanych narzędzi bądź wywiadów). Ocena kliniczna powinna wykazać występowanie u pacjenta ADHD o co najmniej umiarkowanym stopniu ciężkości, na który wskazuje co najmniej umiarkowane zaburzenie funkcjonowania w dwóch lub większej liczbie obszarów (np. społecznym, edukacyjnym i (lub) zawodowym) wpływające na różne aspekty życia danej osoby.

Dokładna etiologia tego zespołu nie jest znana i nie opracowano pojedynczego testu diagnostycznego.

Rozpoznanie zespołu wymaga uwzględnienia wywiadu medycznego oraz specjalistycznego wywiadu psychologicznego, edukacyjnego i środowiskowego.

Produkt leczniczy Lysmi nie jest wskazany do stosowania u wszystkich pacjentów z ADHD, decyzja o jego zastosowaniu musi zostać podjęta z uwzględnieniem profilu pacjenta, włączając dokładną ocenę nasilenia i przewlekłości występujących u pacjenta objawów, ryzyko nadużywania, stosowania niezgodnego z zaleceniami lub w niezarejestrowanych wskazaniach, a także odpowiedzi klinicznej na jakąkolwiek wcześniejszą terapię farmakologiczną związaną z ADHD.

Kompleksowy program leczenia obejmuje zazwyczaj metody psychologiczne, edukacyjne, behawioralne, zajęciowe i społeczne, jak również – stosownie do sytuacji – terapię farmakologiczną.

Jego celem jest opanowanie zespołu długotrwale utrzymujących się u pacjenta objawów behawioralnych obejmujących między innymi krótki okres skupienia uwagi, podatność na rozpraszanie, chwiejność emocjonalną, impulsywność, nadpobudliwość o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, niewielkie objawy neurologiczne i nieprawidłowości w EEG. Niekiedy (u dzieci i młodzieży) mogą, lecz nie muszą, występować trudności w nauce.

Bardzo istotne (w przypadku dzieci i młodzieży) jest odpowiednie środowisko edukacyjne. Na ogół konieczna jest również interwencja psychospołeczna. Leczenie produktem leczniczym Lysmi można prowadzić jedynie zgodnie z zarejestrowanymi wskazaniami.

Kapsułki 20 mg: Każda kapsułka zawiera 20 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 5,9 mg deksamfetaminy.

Kapsułki 30 mg: Każda kapsułka zawiera 30 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 8,9 mg deksamfetaminy.

Kapsułki 40 mg: Każda kapsułka zawiera 40 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 11,9 mg deksamfetaminy.

Kapsułki 50 mg: Każda kapsułka zawiera 50 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 14,8 mg deksamfetaminy.

Kapsułki 60 mg: Każda kapsułka zawiera 60 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 17,8 mg deksamfetaminy.

Kapsułki 70 mg: Każda kapsułka zawiera 70 mg lisdeksamfetaminy dimezylanu, co odpowiada 20,8 mg deksamfetaminy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Kapsułka, twarda.

Lysmi kapsułka 20 mg: Nieprzezroczysty korpus w kolorze kości słoniowej i nieprzezroczyste wieczko w kolorze kości słoniowej, o długości 18 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „20 mg” na korpusie i „LDA” na wieczku.

Lysmi kapsułka 30 mg: Nieprzezroczysty korpus w białym kolorze i nieprzezroczyste wieczko w kolorze różowym, o długości 18 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „30 mg” na korpusie i „LDA” na wieczku.

Lysmi kapsułka 40 mg: Nieprzezroczysty korpus w białym kolorze i nieprzezroczyste wieczko w kolorze niebiesko-zielonym, o długości 18 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „40 mg” na korpusie i „LDA” na wieczku.

Lysmi kapsułka 50 mg: Nieprzezroczysty korpus w białym kolorze i nieprzezroczyste wieczko w kolorze niebieskim, o długości 18 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „50 mg” na korpusie i „LDA” na wieczku.

Lysmi kapsułka 60 mg: Nieprzezroczysty korpus w kolorze jasnoturkusowym i nieprzezroczyste wieczko w kolorze jasnoturkusowym, o długości 18 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „60 mg”

na korpusie i „LDA” na wieczku.

Lysmi kapsułka 70 mg: Nieprzezroczysty korpus w kolorze niebieskim i nieprzezroczyste wieczko w kolorze różowym, o długości 18 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „70 mg” na korpusie i „LDA” na wieczku.

Leczenie musi być rozpoczynane pod nadzorem lekarza specjalisty w leczeniu zaburzeń zachowania.

Badanie przed rozpoczęciem leczenia

Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić wstępną ocenę układu sercowo-naczyniowego pacjenta, w tym pomiar ciśnienia tętniczego krwi i częstości akcji serca. Należy też przeprowadzić szczegółowy wywiad obejmujący kompletną dokumentację dotyczącą jednocześnie stosowanych leków, wcześniejszych i obecnie współistniejących zaburzeń lub objawów psychicznych, przypadków występowania w rodzinie nagłej śmierci sercowej i niewyjaśnionych zgonów oraz dokładny pomiar masy ciała pacjenta przed rozpoczęciem leczenia. W przypadku dzieci i młodzieży należy zapisać wzrost i masę ciała na siatce centylowej (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Podobnie jak w przypadku innych leków psychostymulujących, przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Lysmi należy ocenić ryzyko nadużywania, stosowania niezgodnego z zaleceniami lub w niezarejestrowanych wskazaniach (patrz punkt 4.4).

Bieżąca kontrola

Podczas leczenia należy stale kontrolować wzrost (w przypadku dzieci i młodzieży), stan psychiczny oraz stan układu sercowo-naczyniowego (patrz również punkt 4.4).

• Ciśnienie tętnicze krwi i tętno należy zapisywać po każdej zmianie dawki i co najmniej raz na sześć miesięcy. W przypadku dzieci i młodzieży parametry te należy zapisywać na siatce centylowej.
• W przypadku dzieci i młodzieży: wzrost, masę ciała i informacje o apetycie należy zapisywać co najmniej raz na sześć miesięcy przy okazji uzupełniania siatki centylowej.
• W przypadku dorosłych należy regularnie zapisywać masę ciała.
• Pojawienie się nowych lub nasilające się dotychczasowe zaburzenia psychiczne należy rejestrować po każdej zmianie dawki, co najmniej raz na sześć miesięcy oraz podczas każdej wizyty.

Należy monitorować pacjentów pod kątem ryzyka stosowania produktu leczniczego Lysmi w niezarejestrowanych wskazaniach, stosowania niezgodnego z zaleceniami, jak również jego nadużywania.

Dawkowanie

Dawkowanie należy dostosować do każdego pacjenta indywidualnie w zależności od wskazań i reakcji pacjenta na leczenie.

W początkowej fazie leczenia należy starannie ustalić dawkę produktu leczniczego Lysmi.

Dawka początkowa wynosi 30 mg raz na dobę rano. Jeśli w ocenie lekarza odpowiednia jest mniejsza dawka początkowa, pacjenci mogą rozpocząć leczenie od dawki 20 mg raz na dobę rano.

Dawkę można zwiększać o 10 lub 20 mg w odstępach około tygodniowych. Produkt leczniczy Lysmi stosuje się doustnie w najmniejszej skutecznej dawce.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 70 mg na dobę. Nie badano działania większych dawek.

Jeśli w ciągu jednego miesiąca po ustaleniu optymalnej dawki nie wystąpi poprawa, należy przerwać leczenie. Jeśli wystąpi paradoksalnie nasilenie objawów lub zdarzenia niepożądane, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać leczenie.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Lysmi można stosować niezależnie od posiłków.

Kapsułki produktu leczniczego Lysmi można połykać w całości lub otworzyć kapsułkę, wysypać i rozpuścić całą jej zawartość w pokarmie o miękkiej konsystencji, np. w jogurcie lub w szklance wody lub soku pomarańczowego. Jeśli proszek zbije się w grudki, należy łyżeczką rozdrobnić proszek w miękkim pokarmie lub płynie. Zawartość należy wymieszać aż do całkowitego rozproszenia. Pacjent powinien bezzwłocznie przyjąć lek w pokarmie lub płynie; przygotowanego leku nie należy przechowywać. Po wymieszaniu czynny składnik produktu leczniczego ulega całkowitemu rozpuszczeniu, ale na ściankach naczynia lub szklanki po wypiciu mieszaniny może pozostać warstwa osadu niezawierająca substancji czynnej.

Nie należy zażywać mniej niż jednej kapsułki na dobę, a zawartości kapsułki nie należy dzielić.

W razie pominięcia dawki kolejną dawkę produktu leczniczego Lysmi należy przyjąć następnego dnia. Nie należy przyjmować leku w godzinach popołudniowych ze względu na ryzyko bezsenności.

Stosowanie długoterminowe

ADHD może wymagać długotrwałego leczenia farmakologicznego. Lekarz, który zdecydował się stosować produkt leczniczy Lysmi przez dłuższy czas (ponad 12 miesięcy) powinien weryfikować celowość stosowania produktu leczniczego Lysmi nie rzadziej niż raz w roku. Powinien też rozważyć podjęcie próby odstawienia leku, najlepiej w okresie przerwy wakacyjnej lub urlopowej, aby ocenić funkcjonowanie pacjenta bez farmakoterapii.

Osoby w podeszłym wieku

Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące osób w podeszłym wieku. Konieczne jest zatem przeprowadzenie dokładnego badania pacjenta przed rozpoczęciem leczenia, a następnie stałe kontrolowanie ciśnienia krwi i ocena układu sercowo-naczyniowego (patrz punkty 4.3 i 4.4). U osób w podeszłym wieku występuje zmniejszenie klirensu deksamfetaminy, dlatego konieczne może być dostosowanie dawki (patrz punkt 5.2).

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Z powodu zmniejszonego klirensu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR od 15 do <30 ml/min./1,73 m 2 lub klirens kreatyniny <30 ml/min.) dawka maksymalna nie powinna być większa niż 50 mg na dobę. U pacjentów dializowanych należy rozważyć dodatkowe zmniejszenie dawkowania. Lisdeksamfetamina i deksamfetamina nie są eliminowane podczas dializy.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Nie prowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Dzieci w wieku poniżej 6 lat

Nie należy stosować produktu leczniczego Lysmi u dzieci w wieku poniżej 6 lat. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego w tej grupie wiekowej. Obecnie dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.

Nadużywanie i uzależnienie

Podobnie jak w przypadku innych leków psychostymulujących, przed rozpoczęciem stosowania lisdeksamfetaminy dimezylanu lekarz powinien rozważyć ryzyko nadużywania, uzależnienia, stosowania w niezarejestrowanych wskazaniach lub stosowania niezgodnego z zaleceniami. Ryzyko stosowania niezgodnego z zaleceniami może być większe w przypadku dorosłych (zwłaszcza młodych) niż w przypadku dzieci i młodzieży. Ostrożnie należy ustalać wskazania do stosowania leków psychostymulujących u pacjentów z dodatnim wywiadem w kierunku nadużywania lub uzależnienia od substancji psychoaktywnych.

Nadużywanie pochodnych amfetaminy może prowadzić do zjawiska tolerancji i uzależnienia psychicznego z towarzyszącymi mu zaburzeniami zachowania o różnym stopniu. Objawami nadużywania amfetaminy mogą być: zmiany dermatologiczne, bezsenność, drażliwość, nadpobudliwość, chwiejność emocjonalna i psychoza. Jako objawy odstawienia zgłaszano uczucie zmęczenia oraz depresję.

Opiekunów i (lub) pacjentów należy poinstruować o konieczności właściwego przechowywania i utylizowania niewykorzystanego produktu leczniczego, co ma zapobiec stosowaniu produktu w niezarejestrowanych wskazaniach (np. w wyniku udostępnienia go za pośrednictwem znajomych i członków rodziny).

Zdarzenia niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Nagłe zgony u pacjentów z ustalonym rozpoznaniem choroby strukturalnej serca lub innych ciężkich zaburzeń kardiologicznych

Dzieci i młodzież: Opisywano nagłe zgony podczas stosowania leków stymulujących OUN u dzieci i młodzieży, w tym z rozpoznaniem choroby strukturalnej serca lub innych ciężkich zaburzeń kardiologicznych. Niektóre ciężkie choroby kardiologiczne mogą same z siebie zwiększać ryzyko nagłego zgonu. Na ogół nie zaleca się stosowania leków stymulujących OUN u dzieci i młodzieży z ustalonym rozpoznaniem ciężkiej choroby strukturalnej serca, kardiomiopatii, ciężkich arytmii lub innych ciężkich zaburzeń kardiologicznych, które mogą nasilać ryzyko działań niepożądanych wskutek działania sympatykomimetycznego leków psychostymulujących.

Dorośli: U dorosłych z ADHD stosujących zalecane dawki leków stymulujących opisywano przypadki nagłych zgonów, udaru mózgu i zawału mięśnia sercowego. Nie ustalono roli leków psychostymulujących w leczeniu dorosłych z obciążeniami kardiologicznymi. U dorosłych pacjentów istnieje większe niż u dzieci ryzyko ciężkich chorób strukturalnych serca, kardiomiopatii, ciężkich arytmii, choroby wieńcowej lub innych poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. U osób dorosłych z zaburzeniami kardiologicznymi na ogół nie zaleca się stosowania leków psychostymulujących.

Nadciśnienie tętnicze i inne zaburzenia sercowo-naczyniowe

Leki psychostymulujące powodują umiarkowany wzrost średniego ciśnienia krwi (o około 2–4 mmHg) i umiarkowane zwiększenie częstości tętna (średnio o około 3–6 uderzeń/min.). Należy pamiętać, że w indywidualnych przypadkach zwyżki mogą być większe od podanych. Uważa się, że średnie zmiany mogą nie mieć istotnego znaczenia klinicznego w krótkiej perspektywie. Podczas leczenia należy jednak monitorować ciśnienie tętnicze i częstość rytmu serca. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z chorobami współistniejącymi, których przebieg może ulec pogorszeniu wskutek zwiększenia ciśnienia tętniczego lub częstości rytmu serca. Dotyczy to na przykład nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, niedawnego zawału mięśnia sercowego lub komorowych zaburzeń rytmu.

Wykazano, że u niektórych pacjentów lisdeksamfetamina wydłuża odstęp QTc. Należy zachować ostrożność podczas stosowania u pacjentów z wydłużeniem odstępu QTc, u pacjentów przyjmujących leki wpływające na odstęp QTc oraz u pacjentów z występującą wcześniej chorobą serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.

Stosowanie lisdeksamfetaminy dimezylanu jest przeciwwskazane u pacjentów z jawną klinicznie chorobą układu sercowo-naczyniowego lub z umiarkowanym bądź ciężkim nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.3). Ponieważ częstość występowania nadciśnienia tętniczego rośnie z wiekiem, w trakcie leczenia należy regularnie kontrolować ciśnienie krwi i przeprowadzać ocenę układu sercowo-naczyniowego (patrz punkt 4.2).

Kardiomiopatia

U pacjentów długotrwale stosujących amfetaminę opisywano przypadki kardiomiopatii.

Zgłaszano ją również w przypadku lisdeksamfetaminy dimezylanu.

Ocena układu sercowo-naczyniowego podczas stosowania leków psychostymulujących

U wszystkich pacjentów, którzy mają otrzymywać leki psychostymulujące, należy przeprowadzić dokładny wywiad lekarski (w tym wywiad rodzinny w kierunku komorowych zaburzeń rytmu i nagłej śmierci sercowej), badanie przedmiotowe w kierunku chorób serca. W razie stwierdzenia zaburzeń należy przeprowadzić odpowiednie dodatkowe badania kardiologiczne, np. elektrokardiogram lub echokardiografię. Jeśli podczas terapii lekami psychostymulującymi wystąpią objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, np. wysiłkowy ból w klatce piersiowej, niewyjaśnione omdlenia lub inne objawy wskazujące na chorobę serca, należy bezzwłocznie zlecić kontrolę kardiologiczną.

Zdarzenia niepożądane z zakresu psychiatrii

Psychoza rozpoznana przed leczeniem

U pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami psychotycznymi stosowanie leków psychostymulujących może nasilać objawy zaburzeń myślenia oraz zaburzeń zachowania.

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

U pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym współwystępującym z ADHD należy szczególnie ostrożnie stosować leki psychostymulujące ze względu na ryzyko wystąpienia epizodu maniakalnego lub mieszanego. W grupie pacjentów z współwystępującymi objawami depresji przed rozpoczęciem stosowania leku psychostymulującego należy przeprowadzić dokładne badanie w kierunku ryzyka zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, obejmujące szczegółowy wywiad psychiatryczny oraz wywiad rodzinny w kierunku prób samobójczych, zaburzenia dwubiegunowego i depresji.

Wystąpienie nowych objawów psychotycznych lub maniakalnych

U dzieci i młodzieży leczonych zalecanymi dawkami leków psychostymulujących mogą pojawić się objawy psychotyczne lub maniakalne, np. omamy, tendencje urojeniowe lub objawy manii. Dotyczy to również pacjentów bez historii zaburzeń psychicznych. W takim przypadku należy rozważyć możliwy związek przyczynowy ze stosowaniem leku psychostymulującego i ewentualnie przerwać podawanie leku.

Agresja

U dzieci i młodzieży z ADHD często występują zachowania agresywne lub wrogość. Te objawy obserwowano w badaniach klinicznych i po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z ADHD otrzymujących zalecane leki, w tym również lisdeksamfetaminy dimezylan. Leki psychostymulujące mogą powodować agresywne lub wrogie zachowanie. Pacjentów rozpoczynających leczenie ADHD należy kontrolować pod kątem występowania lub nasilenia zachowań agresywnych lub wrogości.

Tiki

Leki psychostymulujące mogą zwiększać nasilenie tików ruchowych i głosowych oraz zespołu Tourette’a. Z tego powodu przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić badanie w kierunku tików nerwowych i zespołu Tourette’a u dzieci i członków ich rodzin.

Długotrwały wpływ na wzrastanie (wzrost i masę ciała)

U dzieci i młodzieży w wieku 6–17 lat

Stwierdzono, że stosowanie leków psychostymulujących może powodować spowolnienie przyrostów wzrostu i masy ciała. Podczas leczenia lekami psychostymulującymi należy kontrolować dynamikę wzrastania. W przypadku zmniejszenia tempa wzrastania konieczne może być przerwanie leczenia.

Wzrost, masę ciała i apetyt należy kontrolować i rejestrować nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy.

W kontrolnym badaniu klinicznym obejmującym pacjentów w wieku 6–17 lat średnie zmiany (SD) masy ciała po siedmiu tygodniach leczenia wyniosły: -2,35 (2,084) kg w grupie leczonej lisdeksamfetaminy dimezylanem, +0,87 (1,102) kg w grupie otrzymującej placebo oraz -1,36 (1,552) kg w grupie leczonej metylofenidatu chlorowodorkiem.

U dorosłych

Oddziaływaniu stymulantów przypisuje się utratę masy ciała. W trakcie leczenia stymulantami należy kontrolować masę ciała, a u pacjentów, u których nastąpi jej spadek, konieczne może być przerwanie podawania leku.

Napady drgawkowe

Niektóre doniesienia kliniczne wskazują, że leki psychostymulujące mogą zmniejszać próg drgawkowy u pacjentów z dodatnim wywiadem w kierunku napadów drgawkowych, zaburzeń EEG bez drgawek oraz – bardzo rzadko – u pacjentów bez napadów drgawkowych ani zaburzeń EEG w przeszłości. Jeśli dojdzie do wystąpienia nowych lub nasilenia istniejących napadów drgawkowych, należy przerwać podawanie leku.

Zaburzenia widzenia

Podczas stosowania leków psychostymulujących zgłaszano zaburzenia akomodacji oraz niewyraźne widzenie.

Przepisywanie i wydawanie leku

Należy przepisywać i wydawać możliwie jak najmniejsze ilości lisdeksamfetaminy dimezylanu, aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania.

Stosowanie z innymi lekami o działaniu sympatykomimetycznym

Należy zachować ostrożność podczas stosowania lisdeksamfetaminy dimezylanu u pacjentów otrzymujących inne leki o działaniu sympatykomimetycznym (patrz punkt 4.5).

Substancje pomocnicze

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Hamowanie aktywności enzymów in vitro

Lisdeksamfetaminy dimezylan nie był inhibitorem in vitro głównych izoform ludzkiego izoenzymu CYP450 (CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4) w zawiesinach ludzkich mikrosomów wątrobowych ani induktorem in vitro izoenzymu CYP1A2, CYP2B6 lub CYP3A4/5 w świeżych hodowlach ludzkich hepatocytów. Lisdeksamfetaminy dimezylan nie był substratem in vitro P-gp w komórkach MDCK II ani inhibitorem in vitro P-gp w komórkach Caco-2, co wskazuje na niewielkie prawdopodobieństwo wystąpienia interakcji klinicznych z lekami transportowanymi za pośrednictwem pompy P-gp. Przeprowadzone u ludzi badanie in vivo lisdeksamfetaminy dimezylanu nie wykazało żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę leków metabolizowanych przez izoenzymy CYP1A2, CYP2D6, CYP2C19 lub CYP3A.

Możliwe zmiany stężenia we krwi innych leków stosowanych w skojarzeniu z lisdeksamfetaminy dimezylanem

Guanfacyna o przedłużonym uwalnianiu: W badaniu interakcji produktu leczniczego podawanie guanfacyny o przedłużonym uwalnianiu w skojarzeniu z lisdeksamfetaminy dimezylanem powodowało wzrost maksymalnego stężenia guanfacyny w osoczu (C max ) o 19%, podczas gdy ekspozycja (pole pod krzywą, AUC) guanfacyny wzrastała o 7%. Nie przypuszcza się, aby te niewielkie zmiany miały znaczenie kliniczne. W badaniu tym, po jednoczesnym podaniu guanfacyny o przedłużonym uwalnianiu z lisdeksamfetaminy dimezylanem, nie zaobserwowano wpływu na ekspozycję deksamfetaminy.

Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu: W badaniu interakcji lekowych lisdeksamfetaminy dimezylanu w dawce 70 mg i wenlafaksyny – substratu cytochromu CYP2D6 – o przedłużonym uwalnianiu w dawce 225 mg stwierdzono 9% zmniejszenie C max i 17% zmniejszenie AUC dla głównego czynnego metabolitu o-desmetylowenlafaksyny oraz 10% zwiększenie C max i 13% zwiększenie AUC dla wenlafaksyny. Deksamfetamina może nieznacznie hamować aktywność cytochromu CYP2D6. Lisdeksamfetamina nie wpływa na AUC ani C max wenlafaksyny ani o-desmetylowenlafaksyny. Nie przypuszcza się, aby te niewielkie zmiany miały znaczenie kliniczne.

W badaniu tym, po jednoczesnym podaniu wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu z lisdeksamfetaminy dimezylanem, nie zaobserwowano wpływu na ekspozycję deksamfetaminy.

Substancje chemiczne i czynniki wpływające na okres półtrwania, pH moczu i wydalanie amfetaminy

z moczem

Kwas askorbinowy oraz inne związki i czynniki powodujące zakwaszenie moczu (np. tiazydowe leki moczopędne, dieta o dużej zawartości białka zwierzęcego, cukrzyca, kwasica oddechowa) zwiększają

wydalanie amfetaminy z moczem i skracają jej okres półtrwania. Sodu wodorowęglan i inne substancje oraz czynniki powodujące alkalizację moczu (np. dieta bogata w owoce i warzywa, zakażenia układu moczowego, wymioty) zmniejszają wydalanie amfetaminy z moczem i wydłużają jej okres półtrwania.

Inhibitory monoaminooksydazy

Nie należy stosować amfetaminy równocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ani w ciągu 14 dni po odstawieniu IMAO ze względu na ryzyko zwiększenia uwalniania noradrenaliny i innych monoamin, które może skutkować wystąpieniem przełomu nadciśnieniowego z silnymi bólami głowy i innymi objawami. W takim przypadku mogą wystąpić różnorodne toksyczne objawy neurologiczne oraz złośliwa hipertermia o ciężkim przebiegu, niekiedy prowadząca do zgonu (patrz punkt 4.3).

Serotoninergiczne produkty lecznicze

Podczas jednoczesnego stosowania pochodnych amfetaminy, takich jak lisdeksamfetaminy dimezylan, oraz leków serotoninergicznych, w tym selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. Selective Serotonin Reuptake Inhibitors, SSRIs) oraz inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (Serotonin and Noradrenaline Reuptake Inhibitors, SNRIs), rzadko obserwowano występowanie zespołu serotoninowego. Zespół ten zgłaszano również po przedawkowaniu pochodnych amfetaminy, w tym lisdeksamfetaminy dimezylanu (patrz punkt 4.9).

Możliwe osłabienie działania leków stosowanych w skojarzeniu z pochodnymi amfetaminy

Leki hipotensyjne: Pochodne amfetaminy mogą zmniejszać skuteczność guanetydyny i innych leków hipotensyjnych.

Możliwe nasilenie działania leków stosowanych w skojarzeniu z pochodnymi amfetaminy

Pochodne amfetaminy nasilają działanie przeciwbólowe opioidowych leków przeciwbólowych.

Możliwe osłabienie działania pochodnych amfetaminy pod wpływem innych leków

Chlorpromazyna: Chlorpromazyna zmniejsza ośrodkowe działanie pobudzające pochodnych amfetaminy przez blokowanie receptorów dopaminy i noradrenaliny.

Haloperydol: Haloperydol zmniejsza ośrodkowe działanie pobudzające pochodnych amfetaminy przez blokowanie receptorów dopaminy.

Węglan litu: Węglan litu może zmniejszać działanie osłabiające apetyt i pobudzające pochodnych amfetaminy.

Stosowanie z alkoholem

Dostępne są jedynie ograniczone dane na temat interakcji z alkoholem.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych i badań wykrywających substancje psychoaktywne

Pochodne amfetaminy mogą powodować znaczne zwiększenie stężenia kortykosteroidów w osoczu, zwłaszcza w godzinach wieczornych. Amfetamina może wpływać na wyniki oznaczeń steroidów w moczu.

Ciąża

Deksamfetamina, czynny metabolit lisdeksamfetaminy, przenika przez łożysko. Dane z badania kohortowego obejmującego łącznie około 5570 ciąż narażonych na amfetaminę w pierwszym trymestrze ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko występowania wrodzonych wad rozwojowych.

Dane z innego badania kohortowego obejmującego około 3100 ciąż narażonych na amfetaminę podczas pierwszych 20 tygodni ciąży wskazują zwiększone ryzyko występowania stanu przedrzucawkowego i przedwczesnego porodu. U noworodków narażonych na amfetaminę w okresie ciąży mogą występować objawy odstawienia.

W badaniach dotyczących reprodukcji u zwierząt prowadzonych na ciężarnych szczurach i królikach nie wykazano wpływu lisdeksamfetaminy dimezylanu stosowanego doustnie na rozwój i przeżywalność zarodków i płodów (patrz punkt 5.3). Po podaniu lisdeksamfetaminy dimezylanu w istotnych klinicznie dawkach młodym osobnikom szczurów stwierdzono zmniejszenie dynamiki wzrostu.

Przed rozpoczęciem stosowania lisdeksamfetaminy dimezylanu u kobiet zdolnych do zajścia w ciążę lekarz powinien udzielić stosownej porady. Lisdeksamfetaminy dimezylan można stosować podczas ciąży wyłącznie, jeśli potencjalne korzyści uzasadniają możliwe ryzyko dla płodu.

Lisdeksamfetamina może wywoływać zawroty głowy, zaburzenia równowagi i widzenia, w tym zaburzenia akomodacji i niewyraźne widzenie. Wymienione objawy mogą w umiarkowanym stopniu zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjentów należy uprzedzić o możliwości wystąpienia tych działań niepożądanych oraz pouczyć, aby w razie ich wystąpienia unikali potencjalnie niebezpiecznych czynności, w tym prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia pacjentów po przedawkowaniu lisdeksamfetaminy dimezylanu należy uwzględnić przedłużone uwalnianie deksamfetaminy.

Objawy ostrego przedawkowania pochodnych amfetaminy to: niepokój ruchowy, drżenie, nasilenie odruchów, przyspieszenie oddychania, splątanie, agresja, omamy, napady paniki, zwiększenie temperatury ciała oraz rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych. Na ogół, początkowo występuje pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, które przechodzi w uczucie znużenia i obniżenie nastroju. Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego to: zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze i zapaść krążeniowa. Działania niepożądane ze strony układu pokarmowego to: nudności, wymioty, biegunka i kurczowe bóle brzucha. W przypadkach zatruć zakończonych zgonem najczęściej obserwowano drgawki, a następnie śpiączkę.

W związku z przedawkowanie amfetaminy zgłaszano przypadki zespołu odwracalnej tylnej encefalopatii (ang. posterior reversible encephalopathy syndrome, PRES). Objawy wskazujące na PRES to: ból głowy, zaburzenia stanu psychicznego, napady drgawkowe oraz zaburzenia widzenia.

Rozpoznanie powinno zostać potwierdzone badaniem radiologicznym (np. MRI). Objawy PRES są zazwyczaj odwracalne, jednak mogą rozwinąć się w udar niedokrwienny lub krwotok mózgowy.

Nie ma swoistej odtrutki na przedawkowanie amfetaminy. W leczeniu ostrego zatrucia amfetaminą stosuje się przede wszystkim postępowanie objawowe, które może obejmować podawanie węgla aktywnego, leków przeczyszczających i uspokajających.

Lisdeksamfetamina i deksamfetamina nie są eliminowane podczas dializy.

W przypadku przedawkowania amfetaminy należy skonsultować się z ośrodkiem kontroli zatruć w celu uzyskania wskazówek lub leczyć zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Podczas leczenia pacjentów po przedawkowaniu należy wziąć pod uwagę przedłużone działanie amfetaminy.

Mechanizm działania

Lisdeksamfetaminy dimezylan jest prolekiem, niewykazującym aktywności farmakologicznej. Po podaniu doustnym następuje szybkie wchłanianie lisdeksamfetaminy z przewodu pokarmowego, a następnie hydroliza do deksamfetaminy, która odpowiada za działanie farmakologiczne leku.

Hydroliza zachodzi głównie w erytrocytach.

Amfetaminy należą do niekatecholaminowych amin sympatykomimetycznych o działaniu pobudzającym na ośrodkowy układ nerwowy. Nie wyjaśniono w pełni mechanizmu działania amfetaminy w leczeniu ADHD, jednak uważa się, że istotną rolę odgrywa blokada wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy w przestrzeni presynaptycznej i zwiększenie wydzielania obu monoamin do przestrzeni postsynaptycznej. Lisdeksamfetamina jest prolekiem, który nie wiąże się z miejscami receptorowymi odpowiedzialnymi za wychwyt zwrotny noradrenaliny i dopaminy in vitro.

Skrobia żelowana (kukurydziana)

Kroskarmeloza sodowa

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Osłonki kapsułki

Żelatyna

Czarny tusz do nadruku

• szelak (E 904), roztwór w etanolu (~45%), estryfikowany w 20%
• żelaza tlenek czarny (E 172)
• glikol propylenowy (E 1520)
• amonowy wodorotlenek (E 527) -

Barwniki:

20 mg:

Wieczko: tytanu dwutlenek (E 171), żelaza tlenek żółty (E 172) Korpus: tytanu dwutlenek (E 171), żelaza tlenek żółty (E 172)

30 mg:

Wieczko: tytanu dwutlenek (E 171), erytrozyna (E 127) Korpus: tytanu dwutlenek (E 171)

40 mg:

Wieczko: tytanu dwutlenek (E 171), żelaza tlenek żółty (E 172), żelaza tlenek czarny (E 172), błękit brylantowy FCF (E 133)

Korpus: tytanu dwutlenek (E 171)

50 mg:

Wieczko: tytanu dwutlenek (E 171), błękit brylantowy FCF (E 133) Korpus: tytanu dwutlenek (E 171)

60 mg:

Wieczko: tytanu dwutlenek (E 171), błękit brylantowy FCF (E 133) Korpus: tytanu dwutlenek (E 171), błękit brylantowy FCF (E 133)

70 mg:

Wieczko: tytanu dwutlenek (E 171), erytrozyna (E 127) Korpus: tytanu dwutlenek (E 171), błękit brylantowy FCF (E 133)

Nie dotyczy.

Butelka z HDPE ze środkiem pochłaniającym wilgoć, zamknięta wieczkiem zabezpieczającym przed dostępem dzieci wykonanym z polipropylenu (PP) Kapsułki 20 mg: 21 miesięcy

Kapsułki 30 mg: 21 miesięcy

Kapsułki 40 mg: 21 miesięcy

Kapsułki 50 mg: 21 miesięcy

Kapsułki 60 mg: 21 miesięcy

Kapsułki 70 mg: 21 miesięcy

Butelka z HDPE ze środkiem pochłaniającym wilgoć, zamknięta wieczkiem zabezpieczającym przed dostępem dzieci wykonanym z polipropylenu (PP) w tekturowym pudełku: Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.