Moksyfloksacyna

Antybiotyk z grupy fluorochinolonów, o szerokim zakresie działania bakteriobójczego, stosowany ogólnoustrojowo w zakażeniach dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich oraz narządów miednicy mniejszej. Wydawana wyłącznie na receptę, w preparatach jednoskładnikowych, w dwóch postaciach ogólnoustrojowych: doustnych tabletkach powlekanych oraz roztworze do infuzji podawanym dożylnie. Ta sama substancja czynna działa ogólnoustrojowo niezależnie od drogi podania, a postać dożylna służy do rozpoczynania leczenia z możliwie szybką zmianą na leczenie doustne. Moksyfloksacyna należy do leków obciążonych ostrzeżeniami klasy fluorochinolonów o poważnych, niekiedy nieodwracalnych działaniach niepożądanych, a dodatkowo wyraźnie wydłuża odstęp QT, dlatego jej stosowanie jest zarezerwowane dla sytuacji, w których zastosowanie innych powszechnie zalecanych antybiotyków uzna się za niewłaściwe.

Działanie moksyfloksacyny

Moksyfloksacyna jest syntetycznym antybiotykiem fluorochinolonowym, który zabija bakterie, blokując enzymy niezbędne do powielania ich materiału genetycznego. Działa na wiele drobnoustrojów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym na Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis oraz drobnoustroje atypowe, co decyduje o jej zastosowaniu w zakażeniach układu oddechowego.

Dzięki dobremu przenikaniu do tkanek osiąga wysokie stężenia między innymi w błonie śluzowej oskrzeli, płynie powlekającym nabłonek oddechowy i makrofagach pęcherzykowych. Postać doustna i dożylna są niemal równoważne pod względem działania ogólnoustrojowego, dlatego po wstępnym leczeniu dożylnym możliwie szybko zmienia się drogę podania na doustną. Moksyfloksacyna nie działa na Pseudomonas aeruginosa (oporność naturalna), a wśród szczepów gronkowca złocistego opornego na metycylinę występuje wysokie prawdopodobieństwo oporności na fluorochinolony.

Farmakologia

Działanie bakteriobójcze moksyfloksacyny wynika z hamowania obu bakteryjnych topoizomeraz typu II, gyrazy DNA i topoizomerazy IV, niezbędnych do prawidłowego przebiegu replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA¹. Podstawienie grupą metoksylową w pozycji C8 sprawia, że lek działa silniej i powoduje mniejszą selekcję opornych szczepów Gram-dodatnich, a duża grupa bicykloaminowa w pozycji C7 zapobiega czynnemu usuwaniu cząsteczki z komórki bakteryjnej. Działanie bakteriobójcze zależy od stężenia leku, a podstawowym czynnikiem determinującym skuteczność jest stosunek pola pod krzywą do najmniejszego stężenia hamującego wzrost drobnoustroju (AUC/MIC)².

Oporność na moksyfloksacynę rozwija się powoli, w wyniku wielostopniowych mutacji punktowych w genach kodujących obie topoizomerazy, a także w mechanizmach zaburzających przepuszczalność błony lub czynnie usuwających lek z komórki. Występuje oporność krzyżowa z innymi fluorochinolonami, jednak część bakterii Gram-dodatnich opornych na inne chinolony może pozostawać wrażliwa na moksyfloksacynę, ponieważ z jednakową siłą hamuje ona obie topoizomerazy².

Farmakokinetyka

Po podaniu doustnym pojedynczej dawki 400 mg moksyfloksacyna osiąga stężenie maksymalne (C_max) w surowicy około 3,1 mg/l, a całkowita biodostępność wynosi około 91%. Po podaniu dożylnym w godzinnej infuzji stężenie maksymalne (C_max) wynosi około 4,1 mg/l (o około 26% więcej niż po podaniu doustnym), a farmakokinetyka ma przebieg liniowy².

Moksyfloksacyna szybko przenika do przestrzeni pozanaczyniowej, jej objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza (głównie z albuminami) około 40–42% i nie zależy od stężenia leku².

W metabolizmie moksyfloksacyna podlega reakcjom II fazy przemian wątrobowych, powstają nieczynne mikrobiologicznie siarczan (M1) i glukuronid (M2), a lek nie wchodzi w istotne interakcje związane z układem cytochromu P450². Eliminacja zachodzi przez nerki (około 40%) oraz z żółcią w kale (około 60%), w postaci niezmienionej i w postaci metabolitów, a średni okres półtrwania (t_½) w osoczu wynosi około 12 godzin. Nie ma istotnych różnic farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością nerek, dlatego modyfikacja dawki nie jest konieczna².

Wskazania leków z moksyfloksacyną

Moksyfloksacynę stosuje się u pacjentów w wieku 18 lat i starszych, w zakażeniach wywołanych przez bakterie wrażliwe na tę substancję, przy czym zakres wskazań różni się między postacią doustną a dożylną.

Postać doustna (tabletki) jest wskazana w ostrym bakteryjnym zapaleniu zatok, ostrym nasileniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (w tym zapalenia oskrzeli), pozaszpitalnym zapaleniu płuc (oprócz ciężkich przypadków) oraz w zapaleniu narządów miednicy mniejszej o łagodnym do umiarkowanego nasileniu. W zapaleniu zatok oraz w zaostrzeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc moksyfloksacynę stosuje się tylko wtedy, gdy zastosowanie innych powszechnie zalecanych antybiotyków uzna się za niewłaściwe¹. W zapaleniu narządów miednicy mniejszej, ze względu na narastającą oporność Neisseria gonorrhoeae, moksyfloksacyny nie zaleca się w monoterapii – należy ją stosować w skojarzeniu z innym odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym (np. cefalosporyną), chyba że zakażenie oporną Neisseria gonorrhoeae można wykluczyć¹.

Postać doustną można też stosować w celu zakończenia leczenia pozaszpitalnego zapalenia płuc oraz powikłanych zakażeń skóry i tkanki podskórnej u pacjentów, u których nastąpiła poprawa po początkowym leczeniu dożylnym. Postaci doustnej nie należy stosować do rozpoczęcia leczenia jakiegokolwiek zakażenia skóry i tkanki podskórnej ani ciężkiego pozaszpitalnego zapalenia płuc¹.

Postać dożylna (roztwór do infuzji) jest wskazana w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc oraz powikłanych zakażeń skóry i tkanki podskórnej, również tylko wtedy, gdy zastosowanie innych antybiotyków zwykle zalecanych do leczenia początkowego tych zakażeń uzna się za niewłaściwe².

Dawkowanie moksyfloksacyny

Zalecana dawka jest jednakowa dla obu postaci i wynosi 400 mg raz na dobę, a nie należy jej przekraczać ani wydłużać czasu leczenia ponad zalecany dla danego wskazania. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (również dializowanych), u pacjentów w podeszłym wieku ani u osób z małą masą ciała.

Postać i wskazanie	Dawka	Uwagi
Tabletki, ostre nasilenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc	400 mg raz na dobę	przez 5 do 10 dni, niezależnie od posiłków1
Tabletki, pozaszpitalne zapalenie płuc	400 mg raz na dobę	przez 10 dni1
Tabletki, ostre bakteryjne zapalenie zatok	400 mg raz na dobę	przez 7 dni1
Tabletki, zapalenie narządów miednicy mniejszej	400 mg raz na dobę	przez 14 dni1
Infuzja dożylna, pozaszpitalne zapalenie płuc	400 mg raz na dobę	infuzja przez 60 minut, całkowity czas leczenia dożylnego i doustnego 7–14 dni2
Infuzja dożylna, powikłane zakażenia skóry i tkanki podskórnej	400 mg raz na dobę	infuzja przez 60 minut, całkowity czas leczenia dożylnego i doustnego 7–21 dni2

Tabletkę należy połknąć w całości, popijając płynem, niezależnie od posiłków¹. Leczenie rozpoczęte dożylnie można kontynuować doustnie, jeśli jest to uzasadnione klinicznie, a zmianę drogi podania w badaniach klinicznych przeprowadzano zwykle po 4 dniach (zapalenie płuc) lub 6 dniach (zakażenia skóry i tkanek miękkich). Roztwór do infuzji jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego w ciągłej infuzji przez 60 minut i nie należy go podawać krócej ani dotętniczo².

Istotne przeciwwskazania do stosowania moksyfloksacyny

Ciąża i okres karmienia piersią

Moksyfloksacyna jest przeciwwskazana zarówno w ciąży, jak i w okresie karmienia piersią, ze względu na doświadczalnie wykazane ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstek obciążonych stawów u niedojrzałych organizmów¹.

Wiek poniżej 18 lat

Stosowanie moksyfloksacyny u dzieci i młodzieży jest przeciwwskazane, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności leczenia w tej grupie, a u niedojrzałych zwierząt chinolony uszkadzają chrząstki stawowe¹.

Choroby ścięgien w wywiadzie związane z leczeniem chinolonami

Moksyfloksacyny nie wolno stosować u pacjentów, u których w wywiadzie stwierdzono choroby ścięgien występujące w związku z wcześniejszym leczeniem chinolonami¹.

Czynniki ryzyka wydłużenia odstępu QT

Ze względu na to, że moksyfloksacyna wydłuża odstęp QT, jest ona przeciwwskazana u pacjentów z wrodzonym lub udokumentowanym nabytym wydłużeniem odstępu QT, z zaburzeniami elektrolitowymi (zwłaszcza nieskorygowaną hipokaliemią), z istotną klinicznie bradykardią, z istotną klinicznie niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory oraz z objawowymi zaburzeniami rytmu serca w wywiadzie¹.

Jednoczesne stosowanie innych leków wydłużających odstęp QT

Moksyfloksacyny nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odstęp QT, ze względu na sumujące się ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym zaburzeń typu torsade de pointes¹.

Ciężka niewydolność wątroby

Ze względu na ograniczone dane kliniczne moksyfloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu C według skali Childa-Pugha oraz u pacjentów, u których aktywność aminotransferaz przekracza pięciokrotnie górną granicę normy¹.

Środki ostrożności przy wydawaniu moksyfloksacyny

Wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu serca

Moksyfloksacyna może powodować wydłużenie odstępu QTc, które zwiększa się wraz ze wzrostem stężenia leku w surowicy, dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki, a infuzji dożylnej nie podawać krócej niż przez 60 minut. Bardziej wrażliwe na to działanie są kobiety oraz osoby w podeszłym wieku. Ostrożności wymagają także pacjenci z ryzykiem arytmii (np. z ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego) oraz przyjmujący leki mogące zmniejszać stężenie potasu lub wywoływać bradykardię, a przy wystąpieniu zaburzeń rytmu serca leczenie należy przerwać i wykonać badanie EKG².

Reakcje nadwrażliwości i reakcje alergiczne

Reakcje nadwrażliwości i reakcje alergiczne mogą wystąpić już po pierwszym podaniu fluorochinolonu, a reakcje anafilaktyczne mogą prowadzić do zagrażającego życiu wstrząsu nawet po pierwszej dawce. W razie objawów ciężkiej reakcji alergicznej należy odstawić moksyfloksacynę i wdrożyć odpowiednie leczenie, na przykład przeciwwstrząsowe¹.

Ciężkie zaburzenia czynności wątroby

Po podaniu moksyfloksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby o piorunującym przebiegu, mogącego prowadzić do zagrażającej życiu niewydolności wątroby, w tym zakończonej zgonem. Pacjenta należy pouczyć, aby przed przyjęciem kolejnej dawki skontaktował się z lekarzem, jeśli zauważy objawy takie jak szybko postępujące osłabienie z żółtaczką, ciemne zabarwienie moczu, skłonność do krwawień czy encefalopatia wątrobowa, a przy objawach zaburzenia czynności wątroby należy wykonać testy oceniające jej czynność¹.

Ciężkie niepożądane reakcje skórne

Podczas stosowania moksyfloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ostrą uogólnioną osutkę krostkową i reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu. Przy objawach takiej reakcji należy natychmiast przerwać leczenie, a po wystąpieniu SJS, TEN, AGEP lub DRESS nie wolno wznawiać leczenia moksyfloksacyną w żadnym momencie¹.

Skłonność do drgawek i reakcje psychiczne

Chinolony mogą wywoływać drgawki, dlatego moksyfloksacynę stosuje się ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności ośrodkowego układu nerwowego lub innymi czynnikami obniżającymi próg drgawkowy, a przy wystąpieniu drgawek leczenie należy przerwać¹. Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym podaniu leku, a w bardzo rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychotyczne mogą prowadzić do myśli i zachowań samobójczych, co również wymaga przerwania leczenia¹.

Długotrwałe, zaburzające sprawność i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

U pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i wcześniejszych czynników ryzyka, zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (utrzymujących się miesiącami lub latami), zaburzających sprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, obejmujących jednocześnie różne układy (mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i zmysły). Po pierwszych objawach jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego należy niezwłocznie przerwać leczenie¹.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano polineuropatię czuciową i czuciowo-ruchową objawiającą się parestezjami, niedoczulicą, zaburzeniami czucia lub osłabieniem. Pacjenta należy pouczyć, aby przy pierwszych objawach neuropatii, takich jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, poinformował lekarza przed przyjęciem kolejnej dawki, co pozwala zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnej choroby¹.

Zapalenie i zerwanie ścięgien

Zapalenie ścięgna oraz jego zerwanie, zwłaszcza ścięgna Achillesa i niekiedy obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, a bywa zgłaszane nawet do kilku miesięcy po jego zakończeniu. Ryzyko jest większe u osób starszych, z zaburzeniami czynności nerek, po przeszczepieniu narządu miąższowego oraz leczonych jednocześnie kortykosteroidami, których należy unikać. Po pierwszych objawach (bolesny obrzęk, stan zapalny) trzeba przerwać leczenie i odpowiednio odciążyć chorą kończynę¹.

Tętniak i rozwarstwienie aorty oraz niedomykalność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują, że fluorochinolony mogą zwiększać ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, zwłaszcza u osób starszych, oraz niedomykalności zastawki aortalnej i mitralnej, w tym przypadków powikłanych pęknięciem i zakończonych zgonem. Lek należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów z wywiadem rodzinnym tętniaka, chorobą zastawki serca, zaburzeniami tkanki łącznej (zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa), nadciśnieniem tętniczym czy miażdżycą. Pacjenta należy pouczyć, aby w razie nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców, a także nagłej duszności, kołatania serca lub obrzęku brzucha i kończyn niezwłocznie zgłosił się po pomoc medyczną².

Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyków

Wystąpienie ciężkiej biegunki w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu może wskazywać na zapalenie jelita grubego związane ze stosowaniem antybiotyków, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego i zakażenie Clostridium difficile, o przebiegu od lekkiego do zakończonego zgonem. W razie podejrzenia takiego powikłania należy przerwać podawanie moksyfloksacyny i wdrożyć właściwe leczenie, a leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane¹.

Miastenia i niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej

Moksyfloksacyna może nasilać objawy miastenii, dlatego u tych pacjentów stosuje się ją ostrożnie¹. U osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej może dojść do reakcji hemolitycznej podczas leczenia chinolonami, dlatego również w tej grupie wymagana jest ostrożność¹.

Dysglikemia

Podczas stosowania chinolonów opisywano zaburzenia stężenia glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiperglikemię, zwykle u chorych na cukrzycę leczonych doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub insuliną, a także przypadki śpiączki hipoglikemicznej, dlatego u tych pacjentów zaleca się uważne monitorowanie stężenia glukozy¹.

Zaburzenia widzenia

Jeśli podczas leczenia wystąpią zaburzenia widzenia lub jakiekolwiek zmiany dotyczące oczu, należy natychmiast zasięgnąć porady okulisty¹.

Nadwrażliwość na światło

Mimo że ryzyko nadwrażliwości na światło jest przy moksyfloksacynie małe, zaleca się, aby pacjenci przyjmujący ten lek unikali naświetlania promieniami UV ze sztucznych źródeł oraz długotrwałego lub silnego światła słonecznego¹.

Zakażenia opornymi szczepami gronkowca złocistego

Moksyfloksacyny nie zaleca się w leczeniu zakażeń wywołanych przez wielooporne szczepy gronkowca złocistego, a przy podejrzeniu lub potwierdzeniu takiego zakażenia należy zastosować inny odpowiedni antybiotyk¹.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Moksyfloksacyna może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn ze względu na objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (na przykład zawroty głowy, przemijającą utratę wzroku) lub nagłą, krótkotrwałą utratę przytomności, dlatego pacjentowi należy doradzić, aby przed prowadzeniem pojazdu sprawdził reakcję swojego organizmu¹.

Interakcje moksyfloksacyny

Leki wydłużające odstęp QT + moksyfloksacyna

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, ponieważ addycyjny wpływ na odstęp QT zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Dotyczy to leków przeciwarytmicznych klasy IA (na przykład chinidyna, dyzopiramid) i klasy III (na przykład amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), leków przeciwpsychotycznych, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, niektórych leków przeciwdrobnoustrojowych (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna dożylnie, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, zwłaszcza halofantryna), niektórych leków przeciwhistaminowych (terfenadyna, astemizol, mizolastyna) oraz cyzaprydu, winkaminy dożylnie, beprydylu i difemanilu¹.

Leki zmniejszające stężenie potasu lub wywołujące bradykardię + moksyfloksacyna

Moksyfloksacynę należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących leki, które mogą zmniejszać stężenie potasu (pętlowe lub tiazydowe leki moczopędne, leki przeczyszczające i lewatywy w dużych dawkach, glikokortykosteroidy, amfoterycyna B) lub wywoływać istotną klinicznie bradykardię, ze względu na nasilenie ryzyka związanego z wydłużeniem odstępu QT¹.

Kationy dwu- i trójwartościowe + moksyfloksacyna

Produkty zawierające związki dwu- lub trójwartościowych kationów (środki zobojętniające sok żołądkowy z magnezem lub glinem, dydanozyna w tabletkach, sukralfat, produkty z żelazem lub cynkiem) zmniejszają wchłanianie doustnej moksyfloksacyny, dlatego należy zachować około 6-godzinny odstęp między ich przyjmowaniem¹.

Węgiel aktywny + moksyfloksacyna

Jednoczesne podanie węgla aktywnego i doustnej moksyfloksacyny w dawce 400 mg wyraźnie ogranicza wchłanianie leku i zmniejsza jego dostępność o ponad 80%, dlatego nie zaleca się takiego skojarzenia, z wyjątkiem leczenia przedawkowania¹.

Digoksyna + moksyfloksacyna

Jednoczesne podanie zwiększa maksymalne stężenie digoksyny w osoczu o około 30%, bez wpływu na pole pod krzywą ani stężenia najmniejsze, dlatego szczególne środki ostrożności nie są konieczne².

Doustne leki przeciwzakrzepowe + moksyfloksacyna

U pacjentów przyjmujących antybiotyki, w tym fluorochinolony, opisywano nasilenie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych, choć trudno rozdzielić wpływ samego zakażenia od wpływu leku. Zaleca się zwiększenie częstości kontroli wskaźnika INR i w razie potrzeby dostosowanie dawki leku przeciwzakrzepowego¹.

Glibenklamid + moksyfloksacyna

Jednoczesne doustne podanie zmniejszało maksymalne stężenie glibenklamidu w osoczu o około 21%, co teoretycznie może prowadzić do lekkiej i przemijającej hiperglikemii, jednak nie obserwowano istotnych klinicznie interakcji między tymi lekami¹.

Działania niepożądane moksyfloksacyny

Poza nudnościami i biegunką wszystkie działania niepożądane występowały z częstością poniżej 3%. Część działań (między innymi tachyarytmie komorowe, niedociśnienie, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią, drgawki, omamy, zaburzenia i niewydolność nerek oraz zapalenie żył w miejscu infuzji) występowała częściej u pacjentów leczonych dożylnie.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Nudności, wymioty, bóle żołądkowo-jelitowe i brzucha oraz biegunka występują często (), a zmniejszenie łaknienia, zaparcia, niestrawność, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka i zwiększenie aktywności amylazy niezbyt często ()¹.

⚠ Zapalenie jelita grubego związane ze stosowaniem antybiotyków

Zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią, w tym rzekomobłoniaste, bardzo rzadko z zagrażającymi życiu powikłaniami, występuje rzadko (), a przy leczeniu dożylnym należy do działań niezbyt częstych ()².

⚠ Reakcje nadwrażliwości i anafilaksja

Reakcje alergiczne występują niezbyt często (), a anafilaksja (w tym bardzo rzadko zagrażający życiu wstrząs) oraz obrzęki alergiczne i obrzęk naczynioruchowy, w tym mogący zagrażać życiu obrzęk krtani, rzadko ()¹.

⚠ Ciężkie reakcje skórne

Świąd, wysypka, pokrzywka i sucha skóra występują niezbyt często (), pęcherzowe reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, mogące zagrażać życiu, bardzo rzadko (), a ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) oraz reakcje nadwrażliwości na światło opisywano z nieznaną częstością ()¹.

⚠ Zaburzenia serca

Wydłużenie odstępu QT u pacjentów z hipokaliemią występuje często (), a wydłużenie odstępu QT, kołatanie serca, tachykardia, migotanie przedsionków i dławica piersiowa niezbyt często (). Tachyarytmie komorowe i omdlenia opisywano rzadko (), a niespecyficzne arytmie, torsade de pointes i zatrzymanie akcji serca bardzo rzadko ()¹.

⚠ Zaburzenia wątroby

Zwiększenie aktywności aminotransferaz występuje często (), inne zaburzenia czynności wątroby (w tym zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej, stężenia bilirubiny i aktywności innych enzymów) niezbyt często (), żółtaczka i zapalenie wątroby (zwykle z zastojem żółci) rzadko (), a zapalenie wątroby o piorunującym przebiegu, mogące prowadzić do zagrażającej życiu niewydolności wątroby, bardzo rzadko ()¹.

⚠ Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i ścięgien

Bóle stawów i mięśni występują niezbyt często (), zapalenie ścięgien, kurcze i drżenie mięśni oraz osłabienie siły mięśniowej rzadko (), a zerwanie ścięgna, zapalenie stawów, sztywność mięśni i nasilenie objawów miastenii bardzo rzadko (). Rabdomiolizę opisywano z nieznaną częstością ()¹.

⚠ Zaburzenia układu nerwowego

Ból i zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego występują często (), parestezje, zaburzenia smaku, splątanie, dezorientacja, zaburzenia snu, drżenia, zawroty głowy błędnikowe i senność niezbyt często (), a hipoestezja, zaburzenia węchu, niezwykłe sny, zaburzenia koordynacji, drgawki (w tym duży napad padaczkowy), zaburzenia koncentracji i mowy, amnezja oraz neuropatia obwodowa i polineuropatia rzadko ()¹.

⚠ Zaburzenia psychiczne

Reakcje lękowe i nadaktywność psychoruchowa lub pobudzenie występują niezbyt często (), a chwiejność emocjonalna, depresja (bardzo rzadko mogąca prowadzić do zachowań samobójczych), omamy i majaczenie rzadko (). Depersonalizację i reakcje psychotyczne, również mogące prowadzić do zachowań samobójczych, opisywano bardzo rzadko ()¹.

Zaburzenia krwi

Niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, nadpłytkowość, eozynofilia oraz wydłużenie czasu protrombinowego i zwiększenie wskaźnika INR występują niezbyt często (), a zwiększenie stężenia protrombiny (zmniejszenie wskaźnika INR), agranulocytoza i pancytopenia rzadko ()¹.

Zaburzenia metabolizmu i glikemii

Hiperlipidemia występuje niezbyt często (), hiperglikemia i hiperurykemia rzadko (), a hipoglikemia i śpiączka hipoglikemiczna bardzo rzadko ()¹.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Odwodnienie występuje niezbyt często (), a zaburzenia czynności nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny) oraz niewydolność nerek rzadko ()¹.

Zaburzenia oka i ucha

Zaburzenia widzenia, w tym podwójne i zamglone widzenie, występują niezbyt często (), światłowstręt oraz szumy uszne i zaburzenia słuchu (w tym przemijająca głuchota) rzadko (), a przemijająca utrata wzroku, zapalenie błony naczyniowej oka i ostra transiluminacja tęczówki bardzo rzadko ()¹.

Odczyny w miejscu podania dożylnego

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia i infuzji występują po podaniu dożylnym często (), a zakrzepowe zapalenie żył w miejscu infuzji rzadko ()².

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a moksyfloksacyna

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych nie oceniano bezpieczeństwa stosowania moksyfloksacyny u kobiet w ciąży, a badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Ze względu na doświadczalnie wykazane ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstek obciążonych stawów u niedojrzałych zwierząt oraz odwracalne uszkodzenia stawów opisywane u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami moksyfloksacyny nie wolno stosować w ciąży, jest ona w tym okresie przeciwwskazana¹.

Karmienie piersią a moksyfloksacyna

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych brak danych dotyczących kobiet karmiących piersią, a dane niekliniczne wskazują, że niewielkie ilości moksyfloksacyny przenikają do mleka. Ze względu na brak danych u ludzi oraz doświadczalnie wykazane ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych karmienie piersią w trakcie leczenia moksyfloksacyną jest przeciwwskazane¹.

Produkty handlowe z moksyfloksacyną

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Moloxin	roztwór do infuzji 400 mg/250 ml	Rp
Moloxin	tabletki powlekane 400 mg	Rp