Ofloksacyna

Antybiotyk z grupy fluorochinolonów o szerokim zakresie działania bakteriobójczego, stosowany ogólnoustrojowo w leczeniu zakażeń bakteryjnych, głównie układu moczowego i płciowego oraz dróg oddechowych. Wydawana wyłącznie na receptę, w preparatach jednoskładnikowych, w postaci doustnych tabletek powlekanych. Należy do leków obciążonych ostrzeżeniami klasy fluorochinolonów o poważnych, niekiedy nieodwracalnych i długotrwałych działaniach niepożądanych, dlatego w części wskazań stosuje się ją tylko wtedy, gdy inne, powszechnie zalecane antybiotyki uzna się za niewłaściwe.

Działanie ofloksacyny

Ofloksacyna jest bakteriobójczym antybiotykiem fluorochinolonowym, który zabija bakterie, blokując enzymy niezbędne do powielania ich materiału genetycznego. Działa na wiele bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich, przy czym wrażliwość poszczególnych gatunków bywa zmienna i różni się w zależności od rejonu geograficznego oraz od czasu, dlatego przy ciężkich zakażeniach trzeba uwzględniać lokalne dane o oporności.

Do drobnoustrojów wrażliwych należą między innymi Haemophilus influenzae, Legionella pneumophila, Moraxella catarrhalis, Chlamydia, Salmonella i Shigella, natomiast zmienną wrażliwość, z możliwością nabycia oporności, wykazują Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Pseudomonas aeruginosa, Neisseria gonorrhoeae i wrażliwy na metycylinę Staphylococcus aureus. Szczepy gronkowca opornego na metycylinę (MRSA) są najczęściej oporne również na fluorochinolony, a do drobnoustrojów opornych zaliczają się też enterokoki, Listeria monocytogenes i Clostridium difficile¹.

Farmakologia

Główny mechanizm działania chinolonów polega na hamowaniu bakteryjnej gyrazy DNA, enzymu niezbędnego w procesach replikacji, transkrypcji, naprawy i rekombinacji DNA, którego zablokowanie prowadzi do destabilizacji DNA i śmierci komórki bakteryjnej. Prawdopodobnie ofloksacyna ma też drugi, niezwiązany z DNA i dotąd niepoznany mechanizm, wzmacniający jej skuteczność bakteriobójczą¹.

Fluorochinolony wykazują zależną od stężenia aktywność bakteriobójczą z umiarkowanym efektem poantybiotykowym, a powodzenie kliniczne dla tej klasy leków prognozuje stosunek pola pod krzywą (AUC) lub maksymalnego stężenia (C_max) do najmniejszego stężenia hamującego (MIC). Oporność na ofloksacynę rozwija się w wyniku wielostopniowych mutacji punktowych w genach kodujących obie topoizomerazy typu II, gyrazę DNA i topoizomerazę IV, a wpływać na nią mogą także zaburzenia przepuszczalności błony i czynne usuwanie leku z komórki¹.

Farmakokinetyka

Ofloksacyna szybko i niemal całkowicie wchłania się po podaniu doustnym na czczo. Średnie stężenie maksymalne w surowicy (C_max) po pojedynczej dawce doustnej 200 mg wynosi 2,5–3 μg/ml i jest osiągane w ciągu 1 godziny, a wielokrotne podawanie nie zwiększa istotnie stężenia w surowicy (współczynnik kumulacji około 1,5)¹.

Pozorna objętość dystrybucji wynosi 120 litrów, a stopień wiązania z białkami osocza około 25%. Stężenie ofloksacyny w moczu i w miejscu zakażenia dróg moczowych przekracza od 5 do 100 razy stężenie w surowicy¹.

W metabolizmie ulega przemianie mniej niż 5% leku, a głównymi metabolitami znajdowanymi w moczu są N-demetyloofloksacyna i N-tlenek ofloksacyny. Ofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, z moczem w postaci niezmienionej usuwane jest 80–90% dawki, a w żółci lek występuje w postaci glukuronianu. Okres półtrwania (t_½) w surowicy w fazie eliminacji wynosi 6–7 godzin i jest liniowy, a u osób z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku ulega wydłużeniu¹.

Wskazania leków z ofloksacyną

Wskazania dotyczą osób dorosłych, a doustną ofloksacynę można stosować także jako uzupełnienie cyklu leczenia u pacjentów, u których uzyskano poprawę podczas leczenia początkowego ofloksacyną podawaną dożylnie. Bez ograniczeń ofloksacynę stosuje się w ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek i powikłanych zakażeniach układu moczowego, bakteryjnym zapaleniu gruczołu krokowego, zapaleniu jąder i najądrzy oraz w zapaleniu narządów miednicy mniejszej (w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi)¹.

Tylko wtedy, gdy zastosowanie innych, powszechnie zalecanych antybiotyków uzna się za niewłaściwe, ofloksacynę stosuje się w niepowikłanym zapaleniu pęcherza moczowego, zapaleniu cewki moczowej, powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich, ostrym bakteryjnym zapaleniu zatok, ostrym nasileniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (w tym zapalenia oskrzeli) oraz w pozaszpitalnym zapaleniu płuc. Przy stosowaniu należy uwzględniać oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych¹.

Ze względu na wzrost oporności nie należy stosować ofloksacyny jako terapii empirycznej przy podejrzeniu zakażenia rzeżączkowego (rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie jądra i najądrza), o ile nie potwierdzono wrażliwości patogenu¹.

Dawkowanie ofloksacyny

Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia. Dawkę dobową do 400 mg można podać jednorazowo (najlepiej rano), a większą należy podzielić na dwie dawki podawane mniej więcej co 12 godzin. Tabletki połyka się w całości, na czczo lub po posiłku, unikając jednoczesnego stosowania leków zobojętniających sok żołądkowy. Poniższe dawki dotyczą dorosłych z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny powyżej 50 ml/min).

Wskazanie	Dawka	Uwagi
Ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre nasilenie POChP, pozaszpitalne zapalenie płuc	200–400 mg dwa razy na dobę	czas leczenia wg obrazu klinicznego1
Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich	400 mg dwa razy na dobę	1
Powikłane zakażenia układu moczowego	200 mg (do 400 mg) dwa razy na dobę	7–21 dni1
Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek	200 mg (do 400 mg) dwa razy na dobę	7–10 dni, możliwość wydłużenia do 14 dni1
Ostre zapalenie gruczołu krokowego	200 mg (do 400 mg) dwa razy na dobę	2–4 tygodnie1
Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego	200 mg (do 400 mg) dwa razy na dobę	4–8 tygodni1
Zapalenie jąder i najądrzy	200 mg (do 400 mg) dwa razy na dobę	14 dni1
Zapalenie narządów miednicy mniejszej (w skojarzeniu)	400 mg dwa razy na dobę	14 dni1
Niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego	200 mg dwa razy na dobę lub 400 mg raz na dobę	3 dni lub 1 dzień1
Powikłane zapalenie pęcherza moczowego	200 mg dwa razy na dobę	7–14 dni1
Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej	300 mg dwa razy na dobę	7 dni1

W niektórych przypadkach (zakażenia patogenami o różnej wrażliwości, ciężkie zakażenia, duża masa ciała, niewystarczająca reakcja na leczenie) można zwiększyć dawkę dobową do 600 mg, a nawet 800 mg¹.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę zmniejsza się i wydłuża odstępy między dawkami zależnie od klirensu kreatyniny (przy klirensie 50–20 ml/min zwykle 100–200 mg raz na dobę), a u pacjentów z ciężkim zaburzeniem i dializowanych należy monitorować stężenie ofloksacyny w osoczu¹. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie należy podawać więcej niż 400 mg na dobę¹.

Istotne przeciwwskazania do stosowania ofloksacyny

Padaczka i obniżony próg drgawkowy

Ofloksacyny nie wolno stosować u pacjentów z padaczką ani u osób z obniżonym progiem drgawkowym na skutek uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, na przykład po urazie czaszkowo-mózgowym, udarze mózgu lub przebytym procesie zapalnym w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek¹.

Zapalenie ścięgien po chinolonach w wywiadzie

Leku nie wolno stosować u pacjentów, u których zapalenie ścięgien wystąpiło już po zastosowaniu innych chinolonów¹.

Dzieci i młodzież w okresie wzrostu

Ofloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu, ponieważ na podstawie badań na zwierzętach nie można wykluczyć ryzyka uszkodzenia chrząstek stawowych u organizmów w okresie wzrostu¹.

Ciąża i karmienie piersią

Ofloksacyny nie wolno stosować u kobiet w okresie ciąży i karmienia piersią, również z uwagi na ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych¹.

Środki ostrożności przy wydawaniu ofloksacyny

Długotrwałe, zaburzające sprawność i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

U pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i wcześniejszych czynników ryzyka, zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (utrzymujących się miesiącami lub latami), zaburzających sprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, obejmujących jednocześnie różne układy (mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i zmysły). Po pierwszych objawach jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego należy niezwłocznie przerwać stosowanie ofloksacyny¹.

Zapalenie i zerwanie ścięgien

Zapalenie ścięgna i jego zerwanie, zwłaszcza ścięgna Achillesa i niekiedy obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, a bywa zgłaszane nawet do kilku miesięcy po jego zakończeniu. Ryzyko jest większe u osób starszych, z zaburzeniami czynności nerek, po przeszczepieniu narządu miąższowego oraz leczonych jednocześnie kortykosteroidami, których należy unikać. Po pierwszych objawach (bolesny obrzęk, stan zapalny) trzeba przerwać leczenie i odpowiednio odciążyć chorą kończynę¹.

Tętniak i rozwarstwienie aorty oraz niedomykalność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują, że fluorochinolony mogą zwiększać ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, zwłaszcza u osób starszych, oraz niedomykalności zastawki aortalnej i mitralnej, w tym przypadków powikłanych pęknięciem i zakończonych zgonem. Lek należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku tętniaka, wrodzoną chorobą zastawki serca, zespołem Marfana lub Ehlersa-Danlosa, nadciśnieniem tętniczym czy miażdżycą, a ryzyko może być większe przy jednoczesnym stosowaniu układowych kortykosteroidów. Pacjenta należy pouczyć, aby w razie nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców, a także nagłej duszności, kołatania serca lub obrzęku brzucha i kończyn niezwłocznie zgłosił się po pomoc medyczną¹.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano polineuropatię czuciową i czuciowo-ruchową objawiającą się parestezjami, niedoczulicą, zaburzeniami czucia lub osłabieniem. Pacjenta należy pouczyć, aby przy pierwszych objawach neuropatii, takich jak ból, pieczenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, przerwał leczenie i skontaktował się z lekarzem, co pozwala zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnej choroby¹.

Reakcje psychotyczne i skłonność do napadów padaczkowych

Reakcje psychotyczne mogą wystąpić niekiedy już po pojedynczej dawce leku i przekształcać się w myśli oraz zachowania groźne dla bezpieczeństwa pacjenta, w tym próby samobójcze, dlatego przy ich wystąpieniu należy natychmiast przerwać leczenie, a lek stosować ostrożnie u osób z zaburzeniami psychotycznymi lub chorobą psychiczną w wywiadzie. Chinolony mogą też obniżać próg drgawkowy i wywołać drgawki, dlatego szczególnej ostrożności wymagają pacjenci ze skłonnością do napadów padaczkowych, w tym leczeni jednocześnie fenbufenem, podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub teofiliną. W razie napadu drgawek leczenie należy przerwać¹.

Wydłużenie odstępu QT

Ofloksacynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT, takimi jak wrodzony zespół długiego QT, jednoczesne przyjmowanie innych leków wydłużających QT, niewyrównane zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia) czy choroba serca. Na leki wydłużające QT bardziej wrażliwe są osoby w podeszłym wieku i kobiety¹.

Nadwrażliwość na światło

W trakcie leczenia notowano reakcje nadwrażliwości na światło, dlatego pacjent nie powinien narażać się na działanie silnego światła słonecznego ani sztucznego promieniowania UV (lampy słoneczne, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po jego zakończeniu¹.

Biegunka związana z zakażeniem Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, uporczywa lub krwawa, występująca w trakcie leczenia lub nawet kilka tygodni po jego zakończeniu, może być objawem choroby związanej z Clostridium difficile, której najcięższą postacią jest zagrażające życiu rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. W razie podejrzenia należy natychmiast odstawić ofloksacynę i zastosować odpowiednie leczenie, a leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane¹.

Zaburzenia czynności wątroby

Podczas leczenia fluorochinolonami opisywano piorunujące zapalenie wątroby, niekiedy prowadzące do niewydolności wątroby zakończonej zgonem, dlatego lek stosuje się ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, a przy objawach choroby wątroby (jadłowstręt, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd, tkliwy brzuch) leczenie należy przerwać¹.

Miastenia

Fluorochinolony blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią, a obserwowane po wprowadzeniu leku do obrotu ciężkie działania niepożądane w tej grupie były niekiedy śmiertelne lub wymagały wspomagania oddychania, dlatego nie zaleca się stosowania ofloksacyny u pacjentów z miastenią w wywiadzie¹.

Dysglikemia

U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano zaburzenia stężenia glukozy we krwi, w tym hiperglikemię i hipoglikemię, występujące częściej u osób w podeszłym wieku i zwykle u chorych na cukrzycę leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną, a odnotowano też przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne kontrolowanie glikemii, a przy zaburzeniach stężenia glukozy leczenie należy przerwać¹.

Niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej

U pacjentów z utajonym lub rozpoznanym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej podczas leczenia chinolonami może wystąpić reakcja hemolityczna, dlatego jeśli zastosowanie ofloksacyny jest u nich wskazane, należy obserwować, czy nie dochodzi do hemolizy¹.

Rzadkie zaburzenia dziedziczne związane z laktozą

Tabletki zawierają laktozę, dlatego nie powinny być stosowane u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy¹.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów leczonych ofloksacyną wynik testu wykrywającego opioidy lub porfiryny w moczu może być fałszywie dodatni, a ponieważ lek hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, wynik badania bakteriologicznego na gruźlicę może być fałszywie ujemny¹.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Niektóre działania niepożądane, takie jak zawroty głowy lub zaburzenia równowagi, senność i zaburzenia widzenia, mogą zaburzać zdolność koncentracji i szybkość reakcji, co stanowi zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, a alkohol nasila te działania, o czym należy uprzedzić pacjenta¹.

Interakcje ofloksacyny

Leki zobojętniające, sukralfat i kationy metali + ofloksacyna

Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające wodorotlenek glinu (w tym sukralfat), wodorotlenek magnezu, siarczan glinu, cynk lub żelazo mogą zmniejszać wchłanianie ofloksacyny w postaci tabletek, dlatego należy zachować około 2-godzinną przerwę między przyjmowaniem tych produktów a ofloksacyny¹.

Teofilina, fenbufen i niesteroidowe leki przeciwzapalne + ofloksacyna

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między ofloksacyną a teofiliną, jednak jednoczesne stosowanie chinolonów z teofiliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub innymi lekami obniżającymi próg drgawkowy może prowadzić do znacznego obniżenia progu drgawkowego¹.

Leki wydłużające odstęp QT + ofloksacyna

Ofloksacynę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT, takie jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne, ze względu na sumujące się ryzyko wydłużenia QT¹.

Antagoniści witaminy K + ofloksacyna

U pacjentów przyjmujących ofloksacynę razem z antagonistą witaminy K, na przykład warfaryną, notowano zwiększenie wartości parametrów krzepnięcia krwi (PT lub INR) oraz krwawienia, niekiedy ciężkie, dlatego u tych pacjentów należy kontrolować parametry krzepnięcia krwi¹.

Glibenklamid + ofloksacyna

Jednoczesne stosowanie ofloksacyny i glibenklamidu może powodować niewielkie zwiększenie stężenia glibenklamidu w surowicy, dlatego pacjentów leczonych oboma lekami należy szczególnie dokładnie kontrolować¹.

Probenecyd, cymetydyna, furosemid i metotreksat + ofloksacyna

Probenecyd zmniejsza całkowity klirens ofloksacyny o 24% i zwiększa jej AUC o 16% wskutek konkurencji o aktywny transport w kanalikach nerkowych, dlatego ostrożności wymaga jednoczesne stosowanie ofloksacyny z innymi lekami wydalanymi tą drogą, takimi jak probenecyd, cymetydyna, furosemid i metotreksat¹.

Działania niepożądane ofloksacyny

Najczęstsze działania dotyczą przewodu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego, przy czym charakterystyka produktu nie wymienia działań o częstości „często”, a najwyższą przypisaną kategorią jest „niezbyt często”.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty występują niezbyt często (), a niestrawność, wzdęcia, zaparcia i zapalenie trzustki mają nieznaną częstość ()¹.

⚠ Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego

Zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, niekiedy krwotoczne, oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, mogące zagrażać życiu, występują rzadko ()¹.

⚠ Reakcje nadwrażliwości i anafilaksja

Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne oraz obrzęk naczynioruchowy występują rzadko (), a zagrażający życiu wstrząs anafilaktyczny i anafilaktoidalny bardzo rzadko (), przy czym mogą one pojawić się już po pierwszym podaniu leku¹.

⚠ Ciężkie reakcje skórne

Świąd i wysypka występują niezbyt często (), pokrzywka, uderzenia gorąca, nadmierna potliwość i wysypka krostkowa rzadko (), a rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, reakcja nadwrażliwości na światło, plamica naczyniowa oraz zapalenie naczyń mogące prowadzić do martwicy skóry bardzo rzadko (). O nieznanej częstości () opisywano zespół Stevensa-Johnsona, ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), wysypkę polekową, złuszczające zapalenie skóry oraz hiperpigmentację skóry¹.

⚠ Zaburzenia ścięgien i mięśni

Zapalenie ścięgien występuje rzadko (), a ból stawów i mięśni oraz zerwanie ścięgna, na przykład ścięgna Achillesa, mogące wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i być obustronne, bardzo rzadko (). O nieznanej częstości () zgłaszano rabdomiolizę lub miopatię, osłabienie mięśni (szczególnie istotne u pacjentów z miastenią), naderwanie lub pęknięcie mięśnia, zerwanie więzadła oraz zapalenie stawów¹.

⚠ Zaburzenia układu nerwowego

Zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i ból głowy występują niezbyt często (), senność, parestezje oraz zaburzenia smaku i węchu rzadko (), a obwodowa neuropatia czuciowa i czuciowo-ruchowa, drgawki oraz objawy pozapiramidowe i inne zaburzenia koordynacji mięśniowej bardzo rzadko (). O nieznanej częstości () opisywano drżenia, dyskinezę, omdlenie, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe (rzekomy guz mózgu) i neuralgię¹.

⚠ Zaburzenia psychiczne

Pobudzenie, zaburzenia snu i bezsenność występują niezbyt często (), a zaburzenia psychotyczne (na przykład omamy), niepokój, stan splątania, koszmary senne, depresja, majaczenie i zaburzenia pamięci rzadko (). Bardzo rzadko () opisywano zaburzenia psychotyczne i depresję z zachowaniami groźnymi dla bezpieczeństwa pacjenta, w tym z myślami lub próbami samobójczymi¹.

⚠ Zaburzenia serca i naczyń

Częstoskurcz i niedociśnienie tętnicze występują rzadko (), a komorowe zaburzenia rytmu, zaburzenia typu torsade de pointes oraz wydłużenie odstępu QT (notowane przeważnie u pacjentów z czynnikami ryzyka) bardzo rzadko ()¹.

⚠ Zaburzenia wątroby

Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny we krwi występuje rzadko (), a o nieznanej częstości () opisywano zapalenie wątroby, które może być ciężkie, oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym ostrą niewydolność wątroby czasami prowadzącą do zgonu¹.

⚠ Zaburzenia krwi

Niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, leukopenia, eozynofilia i trombocytopenia występują rzadko (), a agranulocytoza, pancytopenia oraz zahamowanie czynności szpiku kostnego bardzo rzadko ()¹.

Zaburzenia metabolizmu i glikemii

Jadłowstręt oraz śpiączka hipoglikemiczna występują rzadko (), a hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą leczonych lekami hipoglikemizującymi oraz hiperglikemia mają nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy występuje rzadko (), ostra niewydolność nerek bardzo rzadko (), a ostre śródmiąższowe zapalenie nerek ma nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia układu oddechowego

Kaszel i zapalenie nosogardzieli występują niezbyt często (), duszność i skurcz oskrzeli rzadko (), a alergiczne zapalenie płuc i ciężka duszność mają nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia oka i ucha

Podrażnienie oka oraz zawroty głowy pochodzenia błędnikowego występują niezbyt często (), zaburzenia widzenia rzadko (), szumy uszne i utrata słuchu bardzo rzadko (), a zapalenie błony naczyniowej oka oraz zaburzenia słuchu mają nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia endokrynologiczne

Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) ma nieznaną częstość ()¹.

Zakażenia i porfiria

Zakażenia grzybicze oraz oporność patogenów występują niezbyt często (), a napady porfirii u pacjentów z porfirią mają nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia ogólne

Osłabienie, gorączka i ból, w tym pleców, klatki piersiowej i kończyn, występują bardzo rzadko ()¹.

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a ofloksacyna

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych ograniczone dane dotyczące stosowania fluorochinolonów w pierwszym trymestrze ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wad płodu ani innych działań niepożądanych wpływających na przebieg ciąży, a badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, wykazały jednak szkodliwy wpływ na chrząstki stawowe niedojrzałych osobników. Z tego powodu ofloksacyny nie należy stosować u kobiet w okresie ciąży¹.

Karmienie piersią a ofloksacyna

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych ofloksacyna przenika do mleka ludzkiego w niewielkich ilościach. Z powodu ryzyka artropatii i innych ciężkich działań toksycznych u dziecka na czas leczenia ofloksacyną należy przerwać karmienie piersią lub odstawić lek¹.

Produkty handlowe z ofloksacyną

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Tarivid 200	tabletki powlekane 200 mg	Rp