Cufence

Cufence 100 mg kapsułki twarde

Każda twarda kapsułka zawiera 150 mg dichlorowodorku trientyny, co odpowiada 100 mg trientyny.

Cufence 200 mg kapsułki twarde

Każda twarda kapsułka zawiera 300 mg dichlorowodorku trientyny, co odpowiada 200 mg trientyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Kapsułka twarda.

Cufence 100 mg kapsułki twarde

Biała, owalna kapsułka w rozmiarze 3 z szarym napisem „Cufence 100”.

Cufence 200 mg kapsułki twarde

Biała, owalna kapsułka w rozmiarze 0 z szarym napisem „Cufence”.

Produkt leczniczy Cufence jest wskazany w leczeniu choroby Wilsona u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 5 lat i starszych, nietolerujących leczenia D-penicylaminą.

Leczenie powinien rozpoczynać wyłącznie lekarz specjalista z doświadczeniem w leczeniu choroby Wilsona.

Dawkowanie

Dawka początkowa zwykle odpowiada najniższej zalecanej dawce, następnie dawkę tę należy dostosować zgodnie z odpowiedzią kliniczną pacjenta (patrz punkt 4.4).

Zalecana dawka to 800–1 600 mg na dobę w 2–4 dawkach podzielonych.

Zalecana dawka Cufence jest wyrażona w mg trientyny – zasady (tj. nie w mg dichlorowodorku trientyny – soli) (patrz punkt 4.4).

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Dla produktu leczniczego Cufence nie ma wystarczających danych klinicznych, które pozwoliłyby ustalić, czy istnieją różnice w odpowiedzi pomiędzy pacjentami w podeszłym wieku i młodszymi pacjentami. Zaleca się ostrożny dobór dawki, zwykle rozpoczynając od dolnej granicy zakresu dawkowania zalecanego dla osób dorosłych, uwzględniając większą częstość występowania zaburzeń czynności wątroby, nerek lub serca, a także chorób towarzyszących lub innego leczenia.

Zaburzenia czynności nerek

Dane dotyczące stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek są ograniczone. Dlatego zalecana dawka dla pacjentów z zaburzeniami czynności nerek jest taka sama jak dawka dla osób dorosłych. Specjalne środki ostrożności, patrz punkt 4.4.

Zaburzenia czynności wątroby

Dane dotyczące stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Dlatego zalecana dawka dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby jest taka sama jak dawka dla osób dorosłych. Specjalne środki ostrożności, patrz punkt 4.4.

Pacjenci pierwotnie wykazujący objawy wątrobowe

Zalecana dawka dla pacjentów pierwotnie wykazujących objawy wątrobowe jest taka sama jak zalecana dawka dla osób dorosłych. Zaleca się jednak monitorowanie pacjentów z objawami wątrobowymi co dwa lub trzy tygodnie po rozpoczęciu leczenia produktem leczniczym Cufence.

Pacjenci pierwotnie wykazujący objawy neurologiczne

Zalecana dawka jest taka sama jak dawka dla osób dorosłych. Zwiększenie dawki powinno jednak odbywać się z rozwagą, ale może zostać rozpoczęte w najmniejszej dostępnej dawce oraz być dostosowane do odpowiedzi klinicznej pacjenta, takiej jak nasilenie drżenia, ponieważ po rozpoczęciu leczenia pacjenci mogą być narażeni na pogorszenie stanu neurologicznego (patrz punkt 4.4). Zaleca się także monitorowanie pacjentów z objawami neurologicznymi co jeden lub dwa tygodnie po rozpoczęciu leczenia produktem leczniczym Cufence do momentu osiągnięcia docelowej dawki.

Dzieci i młodzież

Dawka jest mniejsza niż w przypadku osób dorosłych i zależy od wieku oraz masy ciała. Dawka powinna być dostosowana do odpowiedzi klinicznej, na początku leczenia stosowano dawkę 400– 1000 mg (patrz punkt 4.4).

Dzieci w wieku <5 lat

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Cufence u dzieci w wieku poniżej 5 lat. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Do podania doustnego.

Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą.

Ważne jest, aby przyjmować produkt leczniczy Cufence na pusty żołądek, co najmniej godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku i w odstępie co najmniej godziny od innego produktu leczniczego, pokarmu lub mleka (patrz punkt 4.5).

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Należy zachować ostrożność w przypadku zmiany terapii u pacjenta z innego preparatu trientyny, ponieważ różne sole trientyny mogą mieć rożną zawartość trientyny – zasady oraz różną biodostępność. Może być wymagane dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

Trientyna jest środkiem chelatującym, który, jak stwierdzono, obniża stężenie żelaza w surowicy. W niektórych przypadkach może być wymagane jednoczesne doustne przyjmowanie suplementów żelaza. Najeży je przyjmować o innej porze niż trientynę (patrz punkt 4.5).

Nie zaleca się łączenia trientyny z cynkiem. Dostępne są jedynie ograniczone dane na temat ich jednoczesnego stosowania i nie można podać szczegółowych zaleceń odnośnie do dawkowania.

Nie ma dowodów, że środki zobojętniające kwasy zawierające wapń lub magnez zmieniają skuteczność trientyny, lecz zalecana się podawanie ich osobno (patrz punkt 4.5).

Zgłaszano reakcje toczniopodobne u pacjentów leczonych wcześniej D-penicylaminą, u których następnie stosowano trientynę, nie można jednak ustalić, czy istnieje związek przyczynowy z trientyną.

Monitorowanie

Pacjenci przyjmujący produkt leczniczy Cufence powinni pozostawać pod regularnym nadzorem lekarskim i należy ich obserwować pod kątem odpowiedniego ograniczenia objawów klinicznych i stężeń miedzi w celu zoptymalizowania dawki. Zalecana częstość kontroli to co najmniej dwa razy w roku. Zaleca się częstsze kontrole w początkowej fazie leczenia oraz podczas okresów progresji choroby lub podczas dostosowywania dawki zgodnie z decyzją lekarza prowadzącego leczenie (patrz punkt 4.2).

Celem leczenia podtrzymującego jest utrzymanie poziomu stężeń wolnej miedzi w osoczu (zwanej również miedzią w osoczu, niewystępującą w ceruloplazminie) oraz miedzi wydalanej z moczem w dopuszczalnych granicach.

Przydatnym wskaźnikiem do monitorowania terapii może być oznaczanie stężenia wolnej miedzi w surowicy, które oblicza się jako różnicę między miedzią całkowitą a miedzią związaną z ceruloplazminą (prawidłowe stężenie wolnej miedzi w surowicy wynosi zwykle od 100 do 150 mikrogramów/l).

W trakcie leczenia można wykonać pomiar miedzi wydalanej z moczem. Ponieważ leczenie chelatujące prowadzi do wzrostu stężenia miedzi w moczu, może ono nie dawać/nie da dokładnego odzwierciedlenia nadmiaru miedzi w organizmie, ale może być przydatną miarą przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia.

Wykorzystanie odpowiednich wartości docelowych dla miedzi opisano w wytycznych praktyki klinicznej związanych z chorobą Wilsona.

Podobnie jak w przypadku wszystkich środków wiążących miedź, stosowanie produktu leczniczego w nadmiernych ilościach wiąże się z ryzykiem niedoboru miedzi, który jest szczególnie szkodliwy dla dzieci i kobiet w ciąży (patrz punkt 4.6), ponieważ miedź jest niezbędna do prawidłowego wzrostu i rozwoju umysłowego. Należy monitorować pacjentów w celu wykrycia oznak stosowania produktu leczniczego w nadmiernych ilościach.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby przyjmujący trientynę powinni pozostawać pod regularnym nadzorem lekarskim w celu zapewnienia odpowiedniej kontroli objawów i stężeń miedzi. U tych pacjentów zaleca się również uważne monitorowanie czynności nerek i (lub) wątroby (patrz punkt 4.2).

Nasilenie objawów neurologicznych może wystąpić na początku leczenia chelatującego z powodu nadmiaru wolnej miedzi w surowicy podczas wstępnej odpowiedzi na leczenie. Możliwe, że ten efekt będzie bardziej widoczny u pacjentów z wcześniej występującymi objawami neurologicznymi. Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem takich objawów oraz ostrożne dobieranie dawki w celu osiągnięcia zalecanej dawki terapeutycznej, a także zmniejszenie dawki w razie potrzeby.

Dostosowanie dawki trientyny powinno być brane pod uwagę w przypadku wystąpienia objawów zmniejszonej skuteczności, takich jak (utrzymujący się) wzrost stężenia enzymów wątrobowych oraz nasilenie drżenia. Dostosowanie dawki trientyny powinno być przeprowadzone małymi krokami.

Dawkę trientyny można również zmniejszyć w przypadku działań niepożądanych, takich jak dolegliwości żołądkowo-jelitowe i zmiany hematologiczne. Dawki trientyny należy zmniejszać do dawki lepiej tolerowanej i można je ponownie zwiększyć po ustąpieniu objawów niepożądanych.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Cynk

Nie ma wystarczających danych uzasadniających jednoczesne stosowanie cynku i trientyny. Łącznie trientyny z cynkiem nie jest zalecane z uwagi na możliwą interakcję cynku i trientyny, ograniczającą działanie obu substancji aktywnych.

Inne substancje wiążące miedź

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji jednocześnie przyjmowanej trientyny i D-penicylaminy.

Pokarm

Trientyna jest słabo wchłaniana po przyjęciu doustnym, zaś pokarm może dodatkowo hamować jej wchłanianie. Badania dotyczące interakcji trientyny z pokarmem, przeprowadzone z udziałem zdrowych uczestników, wykazały ograniczenie stopnia wchłaniania trientyny do 45%. Ekspozycja ogólnoustrojowa ma kluczowe znaczenie dla głównego mechanizmu działania trientyny polegającego na chelatacji miedzi (patrz punkt 5.1), w związku z czym zaleca się przyjmowanie trientyny co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku oraz w odstępie co najmniej 1 godziny od przyjęcia innego produktu leczniczego, pokarmu lub mleka. Pozwala to na maksymalne wchłanianie i zmniejszenie prawdopodobieństwa wiązania produktu leczniczego z metalami w układzie pokarmowym (patrz punkt 4.2).

Inne produkty

Stwierdzono, że trientyna obniża stężenie żelaza w surowicy. W niektórych przypadkach może być wymagane jednoczesne doustne przyjmowanie suplementów żelaza i innych metali ciężkich. Najeży je przyjmować o innej porze niż trientynę (patrz punkt 4.4).

Chociaż nie ma dowodów, że środki zobojętniające kwasy zawierające wapń lub magnez zmieniają skuteczność trientyny, zalecane jest przyjmowanie ich osobno (patrz punkt 4.4).

Ciąża

Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania trientyny u kobiet w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję wynikający prawdopodobnie z niedoboru miedzi wywołanego przez trientynę (patrz punkt 5.3).

Trientyna powinna być stosowana u kobiet w ciąży tylko po starannym rozważeniu korzyści w porównaniu z ryzykiem związanym z przerwaniem leczenia u danej pacjentki. Czynniki, które należy uwzględnić, obejmują ryzyko związane z leczoną w niedostatecznym stopniu lub nieleczoną chorobą Wilsona, ryzyko związane z postępem choroby, ryzyko dostępnych terapii alternatywnych oraz ewentualne działania trientyny (patrz punkt 5.3).

Jeżeli leczenie trientyną ma być kontynuowane po przeprowadzeniu analizy ryzyka i korzyści, należy rozważyć zmniejszenie dawki trientyny do najniższej skutecznej dawki i monitorowanie zgodności ze schematem leczenia.

Ciążę należy ściśle kontrolować w celu wykrycia ewentualnych nieprawidłowości u płodu i oceny stężeń miedzi w surowicy matki przez cały okres ciąży. Dawkę trientyny należy dostosować w celu utrzymania stężeń miedzi w surowicy w prawidłowym zakresie. Ponieważ miedź jest niezbędna do prawidłowego wzrostu i rozwoju umysłowego, konieczna może być modyfikacja dawki, by nie doszło do niedoboru miedzi u płodu i istotna jest uważna obserwacja pacjentki (patrz punkt 4.4).

W razie potrzeby u dzieci urodzonych przez matki leczone trientyną należy obserwować stężenia miedzi w surowicy i ceruloplazminy.

Karmienie piersią

Istnieją ograniczone dane kliniczne sugerujące, że trientyna nie przenika do mleka ludzkiego. Nie można jednak wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt.

Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać terapię trientyną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Trientyna nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Zgłaszano sporadyczne przypadki przedawkowania trientyny. W przypadkach do 20 g zasady trientyny nie zgłoszono żadnych widocznych działań niepożądanych. Duże przedawkowanie 40 g zasady trientyny spowodowało samoograniczające się zawroty głowy i wymioty bez innych klinicznych następstw lub znaczących nieprawidłowości biochemicznych.

W przypadku przedawkowania należy obserwować pacjenta, przeprowadzić odpowiednią analizę biochemiczną i zastosować leczenie objawowe. Nie ma antidotum.

Przewlekłe leczenie może prowadzić do niedoboru miedzi i odwracalnej niedokrwistości syderoblastycznej.

Nadmierne leczenie i usuwanie nadmiaru miedzi można monitorować za pomocą wartości wydalania miedzi z moczem i miedzi niezwiązanej z ceruloplazmą. Konieczne jest ścisłe monitorowanie w celu zoptymalizowania dawki lub w razie potrzeby dostosowania leczenia (patrz punkt 4.4).

Mechanizm działania

Trientyna jest środkiem chelatującym miedź, który zwiększa ogólnoustrojową eliminację miedzi dwuwartościowej przez tworzenie stabilnego kompleksu, który jest łatwo wydalany przez nerki.

Trientyna jest środkiem chelatującym o strukturze podobnej do poliaminy. Chelatacja miedzi odbywa się przez tworzenie stabilnego kompleksu z czterema składowymi cząsteczkami azotu w pierścieniu płaskim. Zatem farmakodynamiczne działanie trientyny zależy od jej właściwości chemicznych związanych z chelatowaniem miedzi, a nie od jej interakcji z receptorami, układami enzymatycznymi lub innymi układami biologicznymi, które mogą różnić się w zależności od gatunku. Trientyna może również chelatować miedź w przewodzie pokarmowym, a tym samym hamować wchłanianie miedzi.

Zawartość kapsułki

Magnezu stearynian

Krzemionka koloidalna bezwodna

Osłonka kapsułki

Żelatyna

Tytanu dwutlenek (E171)

Nadruk

Szelak

Glikol propylenowy (E1520)

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek czarny (E172)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Nie dotyczy.

3 lata.

Po pierwszym otwarciu butelki: 3 miesiące.

Przechowywać w szczelnie zamkniętej butelce w celu ochrony przed wilgocią.

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków pod adresem https://www.ema.europa.eu.