Ceftriakson

Antybiotyk beta-laktamowy z grupy cefalosporyn trzeciej generacji, o działaniu bakteriobójczym i szerokim zakresie działania wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Stosowany wyłącznie pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo) w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. Dostępny jedynie na receptę, w preparatach jednoskładnikowych w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wydawany w lecznictwie zamkniętym (szpitalnym). Kod ATC J01DD04.

Działanie ceftriaksonu

Ceftriakson jest cefalosporyną trzeciej generacji, czyli antybiotykiem beta-laktamowym o szerokim spektrum działania i długim okresie półtrwania, który pozwala na podawanie zwykle raz na dobę. Niszczy bakterie, blokując budowę ich ściany komórkowej, dzięki czemu działa bakteriobójczo. W odróżnieniu od starszych cefalosporyn obejmuje swoim działaniem także wiele bakterii Gram-ujemnych, dlatego stosuje się go w ciężkich zakażeniach ogólnoustrojowych, w tym w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Ze względu na budowę chemiczną ceftriakson nie wchłania się z przewodu pokarmowego i podaje się go wyłącznie pozajelitowo, to znaczy w infuzji dożylnej, w powolnym wstrzyknięciu dożylnym lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym.

Farmakologia

Ceftriakson hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po związaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Prowadzi to do przerwania biosyntezy peptydoglikanów ściany komórkowej, a w konsekwencji do lizy i śmierci komórki bakteryjnej¹.

Do gatunków zwykle wrażliwych należą tlenowe bakterie Gram-dodatnie, w tym Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae i Streptococcus pneumoniae, oraz tlenowe bakterie Gram-ujemne, takie jak Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, a także Borrelia burgdorferi i Treponema pallidum. Oporność naturalną wykazują między innymi Enterococcus spp., Listeria monocytogenes, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumannii i Clostridioides (Clostridium) difficile, a wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są też oporne na ceftriakson².

Oporność bakterii na ceftriakson może wynikać z hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym profilu substratowym (ESBL), karbapenemazy lub cefalosporynazy AmpC, ze zmniejszonego powinowactwa białek wiążących penicylinę, z nieprzepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych oraz z działania bakteryjnych pomp aktywnie usuwających lek z komórki¹.

Farmakokinetyka

Ceftriakson podaje się wyłącznie pozajelitowo. Po dożylnej infuzji 500 mg, 1 g i 2 g stężenie maksymalne (C_max) w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l, a po podaniu domięśniowym jest w przybliżeniu o połowę mniejsze niż po dożylnym podaniu równoważnej dawki i po dawce 1 g osiąga około 81 mg/l po 2–3 godzinach².

Objętość dystrybucji wynosi 7–12 l, a lek osiąga w tkankach stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów, między innymi w płucach, drogach żółciowych, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym i maziówkowym. Ceftriakson przenika przez opony mózgowo-rdzeniowe najlepiej wtedy, gdy są one objęte stanem zapalnym, a także przez łożysko i w małym stężeniu do mleka kobiecego. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu poniżej 100 mg/l i ulega wysyceniu, zmniejszając się wraz ze wzrostem stężenia¹.

Ceftriakson nie jest metabolizowany przez organizm, natomiast ulega przekształceniu w nieaktywne metabolity przez florę jelitową. W zakresie eliminacji 50–60% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, głównie na drodze filtracji kłębuszkowej, a 40–50% w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania (t_½) w fazie eliminacji u dorosłych wynosi około 8 godzin, jest wydłużony u noworodków oraz dwa do trzech razy dłuższy u osób w podeszłym wieku powyżej 75 lat. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka zmienia się tylko nieznacznie dzięki kompensacyjnemu zwiększeniu klirensu pozanerkowego².

Wskazania leków z ceftriaksonem

Wskazania są wspólne dla obu dostępnych preparatów pozajelitowych, wydawanych wyłącznie na receptę. Ceftriakson jest wskazany do leczenia zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym noworodków urodzonych o czasie od urodzenia, w bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, pozaszpitalnym i szpitalnym zapaleniu płuc, ostrym zapaleniu ucha środkowego, zakażeniach w obrębie jamy brzusznej, powikłanych zakażeniach dróg moczowych (w tym odmiedniczkowym zapaleniu nerek), zakażeniach kości i stawów, powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich, rzeżączce, kile oraz bakteryjnym zapaleniu wsierdzia¹.

Ceftriakson można ponadto stosować w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych, w leczeniu rozsianej postaci boreliozy we wczesnym (stadium II) i późnym (stadium III) okresie u dorosłych i dzieci, w tym noworodków od 15. dnia życia, w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom miejsc operowanych, w leczeniu pacjentów z gorączką neutropeniczną prawdopodobnie spowodowaną zakażeniem bakteryjnym oraz w leczeniu bakteriemii przebiegającej w powiązaniu z wymienionymi zakażeniami².

Ceftriakson ma ograniczony zakres działania i należy go podawać w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy jego spektrum nie obejmuje wszystkich bakterii mogących wywołać dane zakażenie. We wszystkich wskazaniach należy uwzględniać oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych¹.

Dawkowanie ceftriaksonu

Dawka zależy od ciężkości, wrażliwości drobnoustroju, umiejscowienia i rodzaju zakażenia oraz od wieku i czynności wątroby i nerek pacjenta. Poniższa tabela podaje zwykle zalecane dawki podstawowe, w szczególnie ciężkich przypadkach należy rozważyć dawki z górnej granicy zakresu.

Grupa	Dawka jednorazowa (z odstępem)	Maksymalnie na dobę
Dorośli i dzieci powyżej 12 lat (≥50 kg)	1 do 2 g raz na dobę, w ciężkich zakażeniach 2 do 4 g raz na dobę	4 g
Dzieci od 15. dnia do 12 lat (<50 kg)	50 do 80 mg/kg mc. raz na dobę, w zakażeniach kości, skóry, gorączce neutropenicznej, zapaleniu opon i wsierdzia do 100 mg/kg mc. raz na dobę	4 g
Noworodki 0–14 dni	20 do 50 mg/kg mc. raz na dobę	50 mg/kg mc.

W wybranych wskazaniach obowiązują schematy odrębne, na przykład rzeżączkę leczy się pojedynczą dawką domięśniową 500 mg, a w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom miejsca operowanego podaje się 2 g w pojedynczej dawce 30–90 minut przed zabiegiem².

Ceftriakson można podawać w infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (sposób zalecany), w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym 5 minut lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. U noworodków dawki dożylne należy podawać w czasie dłuższym niż 60 minut, aby zmniejszyć ryzyko encefalopatii bilirubinowej. Dawki większe niż 2 g należy podawać dożylnie, a w jedno miejsce domięśniowo nie należy podawać więcej niż 1 g¹.

U osób w podeszłym wieku oraz w lekkich i umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby lub nerek zwykle nie ma konieczności modyfikacji dawki, pod warunkiem że druga funkcja nie jest zaburzona. Tylko w schyłkowej niewydolności nerek z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min dawka nie powinna przekraczać 2 g na dobę. Ceftriakson nie jest usuwany podczas hemodializy ani dializy otrzewnowej, dlatego po dializie nie stosuje się dawek uzupełniających².

Istotne przeciwwskazania do stosowania ceftriaksonu

Nadwrażliwość na antybiotyki beta-laktamowe

Ceftriakson jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ceftriakson lub na jakąkolwiek inną cefalosporynę, a także u pacjentów, u których w wywiadzie wystąpiła ciężka reakcja nadwrażliwości, na przykład reakcja anafilaktyczna, na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy, czyli penicylinę, monobaktam lub karbapenem. Wynika to z ryzyka krzyżowych reakcji nadwrażliwości między antybiotykami beta-laktamowymi, które mogą przybrać postać zagrażającej życiu anafilaksji¹.

Jednoczesne leczenie roztworami zawierającymi wapń u noworodków

Ceftriakson jest bezwzględnie przeciwwskazany u noworodków w wieku do 28 dni, u których jest konieczne lub przewidywane dożylne leczenie roztworami zawierającymi wapń, w tym ciągłymi infuzjami zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego. Powodem jest ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu, opisywano bowiem zakończone zgonem przypadki jej wytrącania się w płucach i nerkach u noworodków, które otrzymywały ceftriakson i wapń².

Wcześniaki oraz noworodki z ryzykiem encefalopatii bilirubinowej

Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodni liczonym od daty ostatniej miesiączki (wiek ciążowy z wiekiem chronologicznym). Jest także przeciwwskazany u noworodków urodzonych o czasie w wieku do 28 dni z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoalbuminemią lub kwasicą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest zaburzone, a ceftriakson może wypierać bilirubinę z miejsc wiązania z albuminami, stwarzając ryzyko encefalopatii bilirubinowej¹.

Dożylne podanie roztworu z lidokainą

Roztworów ceftriaksonu sporządzonych z użyciem lidokainy jako rozpuszczalnika nie wolno nigdy podawać dożylnie, mogą one służyć wyłącznie do wstrzyknięć domięśniowych. Przed podaniem domięśniowym roztworu z lidokainą należy wykluczyć przeciwwskazania do stosowania samej lidokainy².

Środki ostrożności przy wydawaniu ceftriaksonu

Ciężkie reakcje nadwrażliwości i reakcje skórne

Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych obserwowano ciężkie i niekiedy prowadzące do zgonu reakcje nadwrażliwości, mogące przebiegać z zespołem Kounisa, czyli ciężką reakcją alergiczną prowadzącą do zawału mięśnia sercowego. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent nie przebył ciężkiej reakcji nadwrażliwości na ceftriakson, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy, a w razie wystąpienia ciężkiej reakcji leczenie należy natychmiast przerwać. Notowano również ciężkie działania skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz reakcje polekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)¹.

Podawanie z roztworami zawierającymi wapń

U pacjentów w każdym wieku ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, nawet przez różne linie infuzyjne lub w różne miejsca, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej. Do rozpuszczania i rozcieńczania nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna. U pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne wkłute są w różne miejsca lub zostały wymienione albo dokładnie przepłukane fizjologicznym roztworem soli między infuzjami².

Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego

Podczas stosowania niemal każdego antybiotyku, także ceftriaksonu, obserwowano zapalenie jelita grubego i rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z zakażeniem Clostridioides (Clostridium) difficile, o przebiegu od lekkiego do zagrażającego życiu. Rozpoznanie to należy brać pod uwagę u pacjentów z biegunką występującą podczas lub po zakończeniu leczenia, rozważyć przerwanie podawania ceftriaksonu i wdrożyć leczenie działające swoiście na Clostridium difficile. Nie wolno wówczas podawać leków hamujących perystaltykę¹.

Rzekoma kamica żółciowa i osad w pęcherzyku żółciowym

W badaniu USG pęcherzyka żółciowego opisywano cienie omyłkowo brane za kamienie żółciowe, które w rzeczywistości są strątami soli wapniowej ceftriaksonu, obserwowanymi częściej przy dawkach 1 g na dobę i większych oraz szczególnie u dzieci i młodzieży. Strąty te zwykle zanikają po zakończeniu leczenia i rzadko dają objawy, a w razie ich wystąpienia zaleca się leczenie zachowawcze i rozważenie przerwania podawania ceftriaksonu².

Kamica nerkowa i osad w drogach moczowych

Obserwowano przypadki kamicy nerkowej ustępującej po przerwaniu leczenia, a wytrącanie się ceftriaksonu w drogach moczowych dotyczyło głównie dzieci otrzymujących duże dawki dobowe (na przykład 80 mg/kg mc. lub więcej) lub duże dawki całkowite oraz obciążonych dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak odwodnienie lub unieruchomienie. W razie wystąpienia objawów należy przeprowadzić badanie USG, a stosowanie u pacjentów z kamicą nerkową w wywiadzie lub z hiperkalciurią wymaga oceny stosunku korzyści do ryzyka¹.

Zastój żółci i zapalenie trzustki

U pacjentów leczonych ceftriaksonem obserwowano przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowane niedrożnością dróg żółciowych. U większości z nich występowały czynniki ryzyka zastoju żółci i powstawania szlamu żółciowego, takie jak przebyte poważne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe, i nie można wykluczyć, że ceftriakson sprzyja powstawaniu osadów żółciowych².

Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna

U pacjentów otrzymujących cefalosporyny, w tym ceftriakson, obserwowano autoimmunologiczną niedokrwistość hemolityczną, w tym ciężkie i zakończone zgonem przypadki zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Jeżeli podczas leczenia wystąpi niedokrwistość, należy wziąć pod uwagę jej związek z cefalosporyną i przerwać leczenie do czasu ustalenia przyczyny. W długotrwałym leczeniu należy regularnie oznaczać morfologię krwi¹.

Encefalopatia

W związku ze stosowaniem ceftriaksonu notowano przypadki encefalopatii, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z ciężką niewydolnością nerek lub z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się, że objawy takie jak obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie lub drgawki są związane z ceftriaksonem, należy rozważyć jego odstawienie².

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Ceftriakson może powodować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa oraz fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą dać wynik fałszywie dodatni, dlatego w trakcie leczenia glukozę w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi, a obecność ceftriaksonu może też fałszywie zaniżać wynik oznaczenia glukozy we krwi w niektórych systemach diagnostycznych¹.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych podczas stosowania ceftriaksonu mogą wystąpić działania niepożądane, na przykład zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, dlatego pacjenci powinni zachować w tym zakresie ostrożność^2,1.

Interakcje ceftriaksonu

Roztwory zawierające wapń + ceftriakson

Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu może wystąpić w razie zmieszania leku z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie infuzyjnym, dlatego ceftriaksonu nie wolno podawać jednocześnie przez trójnik z zawierającymi wapń roztworami dożylnymi, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego. U pacjentów innych niż noworodki ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane między infuzjami zgodnym farmaceutycznie roztworem. Nie ma natomiast doniesień o interakcji między ceftriaksonem a doustnymi produktami zawierającymi wapń ani między ceftriaksonem podawanym domięśniowo a produktami zawierającymi wapń¹.

Doustne leki przeciwzakrzepowe + ceftriakson

Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych może nasilać antagonistyczne działanie wobec witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste kontrolowanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K, zarówno podczas leczenia ceftriaksonem, jak i po jego zakończeniu².

Antybiotyki aminoglikozydowe + ceftriakson

Istnieją sprzeczne dowody na temat ryzyka nasilenia toksycznego działania antybiotyków aminoglikozydowych na nerki podczas skojarzonego stosowania z cefalosporynami. W przypadku takiego skojarzenia należy stosować zalecane w praktyce klinicznej monitorowanie stężenia aminoglikozydu oraz czynności nerek¹.

Chloramfenikol + ceftriakson

W badaniu in vitro zaobserwowano antagonistyczne działanie podczas skojarzonego stosowania chloramfenikolu z ceftriaksonem, jednak znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane².

Silne leki moczopędne i probenecyd + ceftriakson

Nie zaobserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym podaniu dużych dawek ceftriaksonu i silnych leków moczopędnych, na przykład furosemidu. Jednoczesne podawanie probenecydu nie spowalnia eliminacji ceftriaksonu¹.

Działania niepożądane ceftriaksonu

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Eozynofilia, leukopenia i małopłytkowość są działaniem częstym (), a granulocytopenia, niedokrwistość i zaburzenia krzepnięcia występują niezbyt często (). Niedokrwistość hemolityczna oraz agranulocytoza mają nieznaną częstość ()^2,1.

⚠ Reakcje nadwrażliwości i anafilaksja

Wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości oraz reakcja Jarischa-Herxheimera mają nieznaną częstość ()^2,1.

⚠ Ciężkie reakcje skórne

Zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy, ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) oraz reakcje polekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) mają nieznaną częstość (). Łagodniejsze zmiany skórne, czyli wysypka, występują często (), świąd niezbyt często (), a pokrzywka rzadko ()¹.

⚠ Zespół Kounisa i skurcz oskrzeli

Zespół Kounisa, czyli objawy sercowo-naczyniowe wtórne do reakcji alergicznej prowadzące do zawału mięśnia sercowego, oraz skurcz oskrzeli mają nieznaną częstość ()².

⚠ Wytrącanie się soli wapniowej u noworodków

U wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie w wieku poniżej 28 dni, otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń, zgłaszano ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane związane z wytrącaniem się soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach. Duże ryzyko u noworodków wynika z małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania leku niż u dorosłych¹.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Biegunka i luźne stolce są działaniem częstym (), a nudności i wymioty występują niezbyt często (). Zapalenie trzustki, zapalenie jamy ustnej i zapalenie języka mają nieznaną częstość (), przy czym biegunka po leczeniu może być związana z zakażeniem Clostridium difficile^2,1.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych jest działaniem częstym (). Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym, żółtaczka jąder podkorowych mózgu (kernicterus), zapalenie wątroby oraz cholestatyczne zapalenie wątroby mają nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Krwiomocz i cukromocz są działaniem niezbyt częstym (), a skąpomocz oraz odwracalne powstawanie strątów w nerkach występują rzadko ()².

Zaburzenia układu nerwowego

Ból głowy i zawroty głowy są działaniem niezbyt częstym (), encefalopatia występuje rzadko (), a drgawki i uczucie wirowania mają nieznaną częstość ()¹.

Zakażenia grzybicze i nadkażenie

Grzybicze zakażenie narządów płciowych jest działaniem niezbyt częstym (), rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego występuje rzadko (), a nadkażenie niewrażliwymi drobnoustrojami ma nieznaną częstość ()².

Reakcje w miejscu podania i objawy ogólne

Zapalenie żyły, ból w miejscu wstrzyknięcia oraz gorączka są działaniem niezbyt częstym (), a obrzęk i dreszcze występują rzadko ()¹.

Badania diagnostyczne

Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi jest działaniem niezbyt częstym (). Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, testu na galaktozemię oraz nieenzymatycznego oznaczenia glukozy mają nieznaną częstość ()².

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a ceftriakson

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych ceftriakson przenika przez łożysko, a dostępne dane dotyczące jego stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka, płodu ani rozwój okołoporodowy i pourodzeniowy. Ceftriakson można podawać w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem¹.

Karmienie piersią a ceftriakson

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych ceftriakson przenika w małym stężeniu do mleka kobiecego i podczas stosowania dawek leczniczych nie przewiduje się jego wpływu na karmione piersią niemowlę, choć nie można wykluczyć ryzyka biegunki, zakażenia grzybiczego błon śluzowych i uczulenia. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki².

Produkty handlowe z ceftriaksonem

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Biotrakson	proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 1 g	Rp
Ceftriaxone Kabi	proszek do sporządzania roztworu do infuzji 2 g	Rp