Celiprolol

Wybiórczy beta-adrenolityk (antagonista receptora β1) z częściową aktywnością wewnętrzną sympatykomimetyczną (β2-agonistyczną) i dodatkowym działaniem rozszerzającym naczynia krwionośne, kod ATC C07AB08. Dostępny wyłącznie na receptę, w preparatach jednoskładnikowych w postaci tabletek powlekanych (100 mg, 200 mg, 400 mg). Stosowany w nadciśnieniu tętniczym, a w wyższych dawkach także w stabilnej dławicy piersiowej.

Działanie celiprololu

Celiprolol jest lekiem beta-adrenolitycznym, który różni się od typowych beta-blokerów kilkoma cechami jednocześnie. Wybiórczo blokuje receptory β1 w sercu (kardioselektywność porównywalna z metoprololem i atenololem), a zarazem wykazuje częściową aktywność pobudzającą receptory β2, czyli tak zwaną aktywność wewnętrzną sympatykomimetyczną. Do tego działa rozszerzająco na naczynia krwionośne.

Efektem jest obniżenie ciśnienia tętniczego zarówno w spoczynku, jak i po wysiłku, przy stosunkowo niewielkim zwolnieniu czynności serca w spoczynku. Lek podaje się raz na dobę, ponieważ działanie farmakodynamiczne utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny.

Farmakologia

Celiprolol jest naczyniowoczynnym, wybiórczym antagonistą receptora β1-adrenergicznego wykazującym częściową aktywność β2-agonistyczną, przy czym uważa się, że to właśnie aktywność β2-agonistyczna odpowiada za łagodne rozszerzanie naczyń krwionośnych. Obniża spoczynkowe i powysiłkowe ciśnienie tętnicze, a wpływ na częstość rytmu i pojemność minutową serca zależy od wcześniejszego napięcia układu współczulnego. W warunkach stresu łagodzi chronotropową i inotropową odpowiedź na stymulację współczulną, natomiast w spoczynku wywiera niewielki wpływ na czynność serca^1,2.

Nie wykazano niekorzystnego wpływu leczenia celiprololem na profil lipidowy surowicy. Lek nie hamuje rozszerzania oskrzeli wywołanego stymulacją adrenergiczną, dlatego leki rozszerzające oskrzela, takie jak salbutamol, mogą być stosowane bez przerywania terapii celiprololem².

Farmakokinetyka

Celiprolol jest związkiem hydrofilnym, niecałkowicie wchłanianym z przewodu pokarmowego. Biodostępność po podaniu doustnym zależy od dawki i mieści się w zakresie od 30% do 70%, przy czym po dawce 100 mg wynosi około 30%, a po dawce 400 mg wzrasta do około 74%. Ograniczenie biodostępności przy małych dawkach wiąże się z tym, że celiprolol jest substratem glikoproteiny P^1,2.

Pokarm zmniejsza biodostępność celiprololu, dlatego lek należy przyjmować na czczo. Stężenie maksymalne (C_max) w osoczu osiągane jest po 2–4 godzinach od podania doustnego. Z białkami osocza wiąże się w niewielkim stopniu, około 20–30%².

Celiprolol podlega jedynie nieznacznemu metabolizmowi i jest wydalany zarówno przez nerki, jak i z żółcią. Po podaniu doustnym większość dawki wydalana jest w postaci niezmienionej z kałem z powodu niecałkowitego wchłaniania (po dawce 100 mg około 10% odzyskiwane jest w moczu, a około 84% w kale), a całkowita eliminacja następuje w ciągu 48 godzin, co wskazuje na brak kumulacji. Okres półtrwania (t_½) w osoczu wynosi około 5–6 godzin, natomiast efekt farmakodynamiczny utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny^2,1.

Wskazania leków z celiprololem

Wszystkie preparaty celiprololu są wydawane na receptę. Wskazania różnią się w zależności od preparatu i dawki.

Celiprolol w każdej dawce jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego o nasileniu łagodnym do umiarkowanego^1,2.

Dodatkowym wskazaniem preparatów w dawce 200 mg i 400 mg jest stabilna dławica piersiowa. Preparat w dawce 100 mg zarejestrowany jest wyłącznie w nadciśnieniu tętniczym^3,2,1.

Celiprolol przeznaczony jest do stosowania u dorosłych i nie jest zalecany u dzieci².

Dawkowanie celiprololu

Grupa	Dawka (raz na dobę)	Maksymalnie na dobę
Nadciśnienie tętnicze, dorośli	początkowo 100–200 mg (przy dawce 400 mg: 200 mg), po 2–4 tygodniach można zwiększyć	400 mg
Stabilna dławica piersiowa (200 mg, 400 mg)	200 mg, po 2–4 tygodniach można zwiększyć	400 mg
Pacjenci w podeszłym wieku	jak u dorosłych, z zachowaniem ostrożności	400 mg
Niewydolność nerek, klirens kreatyniny 15–40 ml/min	dawka zmniejszona o połowę (do 100 mg)	zależnie od redukcji
Niewydolność nerek, klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min	nie stosować (przeciwwskazane)	–
Dzieci i młodzież	nie stosować	–

Celiprolol przyjmuje się doustnie raz na dobę, rano tuż po przebudzeniu, popijając szklanką wody. Ponieważ pokarm zmniejsza wchłanianie leku, tabletkę należy przyjąć godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku^1,2.

Leczenia celiprololem nie należy przerywać nagle, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Zakończenie terapii powinno odbywać się stopniowo przez 1–2 tygodnie^3,2.

Istotne przeciwwskazania do stosowania celiprololu

Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia

Celiprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego lub trzeciego stopnia^1,2.

Ciężka bradykardia

Celiprololu nie należy stosować u pacjentów z ciężką bradykardią, to jest z czynnością serca w spoczynku poniżej 45–50 uderzeń na minutę przed rozpoczęciem leczenia^1,2.

Zespół chorego węzła zatokowego i blok zatokowo-przedsionkowy

Celiprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, w tym z blokiem zatokowo-przedsionkowym^1,2.

Niewyrównana niewydolność serca i wstrząs kardiogenny

Celiprololu nie należy stosować u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca ani we wstrząsie kardiogennym^1,2.

Niedociśnienie i kwasica metaboliczna

Celiprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z niedociśnieniem (ciśnienie skurczowe poniżej 100 mmHg) oraz z kwasicą metaboliczną^2,1.

Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy

Celiprololu nie należy stosować u pacjentów z nieleczonym guzem chromochłonnym nadnerczy, lek może być podany wyłącznie po wcześniejszym zablokowaniu receptorów alfa-adrenergicznych¹.

Ciężka astma oskrzelowa i przewlekła obturacyjna choroba płuc

Celiprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką astmą oskrzelową, w ostrych napadach astmy, przy skurczu oskrzeli oraz w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc^1,2.

Zaawansowana choroba zarostowa tętnic obwodowych i zespół Raynauda

Celiprololu nie należy stosować u pacjentów z późnym stadium choroby zarostowej tętnic obwodowych (III i IV stopień według klasyfikacji Fontaine’a) ani z zespołem Raynauda^2,1.

Ciężka niewydolność nerek

Celiprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 15 ml/min^1,2.

Ostra niewydolność wątroby

Charakterystyka preparatu w dawce 400 mg wymienia ostrą niewydolność wątroby jako przeciwwskazanie do stosowania celiprololu².

Dławica Prinzmetala

Charakterystyka preparatu w dawce 400 mg wymienia dławicę Prinzmetala jako przeciwwskazanie, natomiast charakterystyki preparatów w dawce 100 mg i 200 mg traktują ją jako stan wymagający szczególnej ostrożności^2,3.

Jednoczesne stosowanie teofiliny

Celiprololu nie należy przepisywać pacjentom przyjmującym teofilinę¹.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO

Charakterystyka preparatu w dawce 400 mg wymienia jako przeciwwskazanie jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy, z wyjątkiem inhibitorów MAO-B².

Środki ostrożności przy wydawaniu celiprololu

Astma oskrzelowa i choroby obturacyjne płuc

Choć kardioselektywne beta-adrenolityki wpływają na pracę płuc słabiej niż nieselektywne, należy unikać ich stosowania u pacjentów z chorobą obturacyjną dróg oddechowych, skurczem oskrzeli lub astmą, chyba że istnieją wyraźne wskazania kliniczne. W takiej sytuacji celiprolol można stosować z największą ostrożnością pod kontrolą specjalisty, a pacjenta z astmą lub świszczącym oddechem w wywiadzie należy skierować do lekarza przed zastosowaniem leku¹.

Nagłe odstawienie leku

U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca nagłe odstawienie beta-adrenolityku może zwiększyć częstość i nasilenie napadów dławicy piersiowej lub pogorszyć ogólny stan mięśnia sercowego. Zakończenie terapii celiprololem powinno odbywać się stopniowo przez 1–2 tygodnie, a w razie potrzeby należy wprowadzić leczenie zastępcze^3,2.

Bradykardia w trakcie leczenia

Celiprolol może wywołać bradykardię. Przy zwolnieniu czynności serca poniżej 50–55 uderzeń na minutę w spoczynku i objawach z nią związanych dawkę należy zmniejszyć, a przy spadku poniżej 45 uderzeń na minutę stosowanie leku należy przerwać^1,2.

Cukrzyca i maskowanie hipoglikemii

Beta-adrenolityki mogą maskować objawy ciężkiej hipoglikemii, zwłaszcza tachykardię, dlatego u pacjentów ze stwierdzoną lub utajoną cukrzycą konieczne jest regularne monitorowanie stężenia glukozy we krwi¹.

Maskowanie nadczynności tarczycy

Beta-adrenolityki mogą maskować objawy nadczynności tarczycy (tyreotoksykozy), co należy uwzględnić w trakcie leczenia^1,2.

Łuszczyca

Podczas stosowania beta-adrenolityków opisywano zaostrzenie łuszczycy, nasilenie objawów istniejącej choroby lub wystąpienie osutki łuszczycopodobnej, dlatego u pacjentów z łuszczycą w wywiadzie celiprolol należy stosować dopiero po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka^1,2.

Niewydolność naczyń obwodowych

U pacjentów z niewydolnością naczyń obwodowych, w tym z chorobą i objawami Raynauda oraz chromaniem przestankowym, beta-adrenolityki należy stosować ostrożnie, ponieważ objawy choroby mogą się nasilić, i zalecana jest ścisła obserwacja¹.

Znieczulenie ogólne

Anestezjolog powinien zostać poinformowany o stosowaniu celiprololu przed planowanym znieczuleniem. Jeśli lek jest odstawiany przed zabiegiem, od podania ostatniej dawki do znieczulenia powinno upłynąć nie mniej niż 48 godzin^1,2.

Zaburzenia czynności nerek i wątroby

Ponieważ celiprolol wydalany jest drogą nerkową i pozanerkową, można go stosować w łagodnym do umiarkowanego zaburzeniu czynności nerek, ale przy klirensie kreatyniny 15–40 ml/min konieczne jest zmniejszenie dawki i szczególna ostrożność w pierwszym tygodniu leczenia. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby wskazana jest uważna obserwacja i rozważenie mniejszej dawki^2,1.

Testy antydopingowe u sportowców

Celiprolol może dawać pozytywny wynik w testach przesiewowych u sportowców, a stosowanie beta-adrenolityków w niektórych dyscyplinach może być niedozwolone, dlatego zawodnicy powinni skonsultować się z odpowiednimi władzami sportowymi^1,2.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg podają, że celiprolol wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, natomiast charakterystyka preparatu 400 mg określa ten wpływ jako niewielki lub umiarkowany. We wszystkich przypadkach należy uwzględnić możliwość wystąpienia zawrotów głowy, uczucia zmęczenia, drżenia, bólu głowy lub niewyraźnego widzenia, a w razie ich pojawienia się zalecić pacjentowi, aby nie prowadził pojazdów ani nie obsługiwał maszyn^1,2.

Interakcje celiprololu

Werapamil i diltiazem + celiprolol

Antagoniści wapnia typu werapamil i, w mniejszym stopniu, diltiazem, podobnie jak beta-adrenolityki, opóźniają przewodzenie przedsionkowo-komorowe i zmniejszają kurczliwość serca, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane i wymaga monitorowania klinicznego oraz EKG. U pacjentów z wcześniej istniejącymi zaburzeniami przewodzenia lub zaburzeniami serca takie połączenie jest przeciwwskazane, a przy zmianie leczenia z werapamilu na celiprolol lub odwrotnie należy zachować przerwę^1,2.

Pochodne dihydropirydyny + celiprolol

Skojarzenie z antagonistami wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny, takich jak nifedypina, może zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego, a u pacjentów z utajoną lub niewyrównaną niewydolnością serca może dojść do jej ujawnienia, dlatego zwłaszcza na początku leczenia należy ściśle monitorować ciśnienie krwi^1,2.

Leki przeciwarytmiczne klasy I i III + celiprolol

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych klasy I (dizopiramid, chinidyna) oraz klasy III (amiodaron) z celiprololem może nasilać zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i upośledzać kurczliwość mięśnia sercowego, dlatego wymaga obserwacji pacjenta i monitorowania EKG. Niektóre z tych leków, w tym sotalol, mogą też wywoływać zaburzenia rytmu typu torsade de pointes^1,2.

Teofilina + celiprolol

Celiprololu nie należy stosować u pacjentów przyjmujących teofilinę, ponadto teofilina zmniejsza biodostępność celiprololu^1,2.

Klonidyna + celiprolol

Nagłe odstawienie klonidyny może nasilać wzrost ciśnienia tętniczego z odbicia. Gdy oba leki są stosowane jednocześnie, beta-adrenolityk należy odstawić na kilka dni przed przerwaniem stosowania klonidyny^1,2.

Glikozydy nasercowe + celiprolol

Glikozydy naparstnicy stosowane jednocześnie z beta-adrenolitykami mogą wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego^1,2.

Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe + celiprolol

Celiprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, dlatego może być konieczne dostosowanie ich dawki, a objawy hipoglikemii, zwłaszcza tachykardia, mogą być maskowane^1,2.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne + celiprolol

Niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak ibuprofen lub indometacyna, mogą osłabiać działanie hipotensyjne celiprololu^1,2.

Sympatykomimetyki + celiprolol

Jednoczesne podanie celiprololu z adrenaliną, noradrenaliną lub innymi lekami sympatykomimetycznymi może wpływać na działanie beta-adrenolityku i zwiększać ciśnienie tętnicze, a adrenalina może znosić działanie beta-adrenolityków^1,2.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany i fenotiazyny + celiprolol

Jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, barbituranów lub fenotiazyn może nasilać ortostatyczne działanie hipotensyjne beta-adrenolityków w mechanizmie addycyjnym^1,2.

Leki znieczulające + celiprolol

Jednoczesne stosowanie beta-adrenolityków i leków znieczulających może łagodzić odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego, dlatego należy poinformować anestezjologa o stosowaniu celiprololu i wybrać lek znieczulający o niewielkim ujemnym działaniu inotropowym^1,2.

Diuretyki tiazydowe + celiprolol

Jednoczesne stosowanie chlortalidonu lub hydrochlorotiazydu zmniejsza biodostępność celiprololu, co w razie potrzeby wymaga modyfikacji dawkowania^1,2.

Inhibitory i induktory glikoproteiny P + celiprolol

Ponieważ celiprolol jest substratem glikoproteiny P, leki hamujące ten transporter (werapamil, erytromycyna, klarytromycyna, cyklosporyna, chinidyna, ketokonazol, itrakonazol) zwiększają jego stężenie w osoczu, a jednoczesne podanie 100 mg celiprololu z 200 mg itrakonazolu zwiększało pole pod krzywą stężenia celiprololu o 80%. Leki indukujące glikoproteinę P, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, zmniejszają stężenie celiprololu, a ryfampicyna w dawce 600 mg na dobę obniżała jego pole pod krzywą stężenia o 40%².

Meflochina + celiprolol

Jednoczesne stosowanie meflochiny z celiprololem może powodować bradykardię¹.

Fingolimod + celiprolol

Charakterystyka preparatu w dawce 400 mg wskazuje, że jednoczesne stosowanie fingolimodu z beta-adrenolitykami może nasilać bradykardię i nie jest zalecane, a jeśli okaże się konieczne, wymaga monitorowania co najmniej przez pierwszą noc leczenia².

Leki o wąskim indeksie terapeutycznym + celiprolol

Ponieważ nie oceniono wpływu celiprololu na enzymy metabolizujące i białka transportowe, charakterystyka preparatu w dawce 400 mg odradza jego łączenie z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, dla których wzrost ekspozycji może mieć poważne następstwa, między innymi z cyklosporyną, digoksyną, litem, warfaryną, teofiliną i inhibitorami reduktazy HMG-CoA².

Działania niepożądane celiprololu

⚠ Zaburzenia serca, bradykardia i niedociśnienie ortostatyczne

Kołatanie serca, bradykardia oraz znaczne zmniejszenie ciśnienia krwi, w tym podczas wstawania z pozycji leżącej, są działaniem częstym (), podobnie jak omdlenia. Zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz nasilenie niewydolności serca z obrzękiem obwodowym lub dusznością wysiłkową charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg opisują jako rzadkie ()^1,3. Charakterystyka preparatu 400 mg zalicza zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i pogłębienie niewydolności serca do działań częstych (), nasilenie napadów dławicy piersiowej i zaburzeń krążenia obwodowego do bardzo rzadkich (), a niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca oraz zahamowanie zatokowe u pacjentów predysponowanych podaje z nieznaną częstością ()².

⚠ Skurcz oskrzeli i zaburzenia układu oddechowego

Skurcz oskrzeli, zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową lub reakcjami astmatycznymi w wywiadzie, oraz alergiczne zapalenie płuc występują rzadko (). Charakterystyka preparatu 400 mg w tej samej kategorii rzadko () wymienia dodatkowo duszność, astmę i śródmiąższowe zapalenie płuc, a u pacjentów ze skłonnością do reakcji bronchospastycznej zwraca uwagę na możliwość zwiększonego oporu dróg oddechowych^1,2.

Zaburzenia układu nerwowego

Bóle i zawroty głowy, senność, zmęczenie, koszmary senne, bezsenność, drżenia oraz uczucie zimna w kończynach są działaniem częstym (). Parestezje charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg opisują jako rzadkie ()^1,3, natomiast charakterystyka preparatu 400 mg zalicza parestezje i obniżoną temperaturę kończyn do działań częstych (), a drżenia i uderzenia gorąca podaje z nieznaną częstością ()².

Zaburzenia psychiczne

Charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg podają depresję jako działanie rzadkie (), a omamy i psychozy jako bardzo rzadkie (), przy czym splątanie również występuje bardzo rzadko ()^1,3. Charakterystyka preparatu 400 mg zalicza natomiast depresję, splątanie, nerwowość, psychozy i omamy, zwłaszcza na początku leczenia, do działań częstych ()².

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Nudności, wymioty, ból żołądka i uczucie dyskomfortu są działaniem częstym (). Biegunkę i zaparcie charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg opisują jako rzadkie ()^1,3, podczas gdy charakterystyka preparatu 400 mg zalicza nudności, wymioty, zaparcia i biegunkę do działań częstych (), suchość w ustach do niezbyt częstych (), a ból żołądka podaje z nieznaną częstością ()².

Zaburzenia metaboliczne i maskowanie hipoglikemii

Beta-adrenolityki mogą wywołać hipoglikemię lub hiperglikemię oraz ujawnić utajoną cukrzycę lub nasilić już istniejącą, przy czym objawy ostrzegawcze hipoglikemii, takie jak tachykardia i drżenia, mogą być osłabione. Charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg wymieniają hipoglikemię i hiperglikemię bez przypisanej częstości^1,3. Charakterystyka preparatu 400 mg podaje hipoglikemię i hiperglikemię z nieznaną częstością (), ujawnienie lub pogorszenie cukrzycy jako działanie bardzo rzadkie (), a dodatkowo opisuje możliwe zaburzenie metabolizmu tłuszczów z obniżeniem stężenia cholesterolu HDL i wzrostem triglicerydów².

Zaburzenia skóry i łuszczyca

Charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg opisują objawy skórne, takie jak świąd, zaczerwienienie, wysypka, pokrzywka i plamica, jako działanie rzadkie ()^1,3, natomiast charakterystyka preparatu 400 mg zalicza skórne reakcje uczuleniowe oraz utratę włosów do działań częstych ()². Wystąpienie objawów łuszczycy, nasilenie choroby lub osutka łuszczycopodobna są we wszystkich charakterystykach działaniem bardzo rzadkim ()^1,2.

Zaburzenia oka

Charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg podają zaburzenia widzenia, zeskórnienie spojówek oraz suchość oka ze zmniejszonym wydzielaniem łez jako działanie bardzo rzadkie (), co ma znaczenie u osób noszących szkła kontaktowe^1,3. Charakterystyka preparatu 400 mg zalicza suchość oka i zapalenie spojówek do działań niezbyt częstych (), a zaburzenia widzenia oraz zapalenie rogówki i spojówki do bardzo rzadkich ()².

Zaburzenia mięśniowe

Skurcze mięśni charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg opisują jako działanie częste (), a osłabienie mięśni jako rzadkie ()^1,3. Charakterystyka preparatu 400 mg podaje kurcze mięśni oraz stan przypominający miastenię z osłabieniem mięśni jako działanie niezbyt częste (), a pogłębienie istniejącej miastenii i przewlekłą artropatię jako bardzo rzadkie ()².

Zaburzenia wątroby

Zwiększenie aktywności aminotransferaz charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg podają z nieznaną częstością ()^1,3, natomiast charakterystyka preparatu 400 mg opisuje zwiększenie aktywności transaminaz jako działanie bardzo rzadkie ()².

Zaburzenia hematologiczne i immunologiczne

Charakterystyka preparatu 400 mg wymienia małopłytkowość lub plamicę jako działanie niezbyt częste (), a objawy tocznia trzewnego oraz obecność przeciwciał przeciwjądrowych podaje z nieznaną częstością ()². Charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg zaliczają zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych oraz pojedyncze, odwracalne przypadki tocznia do działań rzadkich ()^1,3.

Zaburzenia układu rozrodczego

Zmniejszenie libido i impotencję u mężczyzn charakterystyki preparatów 100 mg i 200 mg opisują jako działanie rzadkie ()^1,3, a charakterystyka preparatu 400 mg zaburzenia popędu płciowego i potencji jako bardzo rzadkie (), podając impotencję dodatkowo z nieznaną częstością ()².

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a celiprolol

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych nie ustalono bezpieczeństwa stosowania celiprololu u kobiet w ciąży, dlatego lek można stosować jedynie po dokonaniu przez lekarza oceny stosunku korzyści do ryzyka i tylko wtedy, gdy jest to konieczne. Celiprolol przenika przez łożysko, a beta-adrenolityki zmniejszają przepływ łożyskowy, co może powodować dystrofię wewnątrzmaciczną, wewnątrzmaciczną śmierć płodu oraz przedwczesny poród^1,2.

U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane, zwłaszcza hipoglikemia, niedociśnienie, bradykardia i zaburzenia oddychania, dlatego leczenie należy zakończyć na 48 do 72 godzin przed spodziewanym terminem porodu, a noworodka obserwować przez 3 do 5 dni po urodzeniu¹.

Karmienie piersią a celiprolol

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych większość beta-adrenolityków przenika do mleka matki, a dane o przenikaniu samego celiprololu są niewystarczające, dlatego jego stosowanie w okresie karmienia piersią jest niewskazane. Jeśli leczenie zostanie podjęte po ocenie stosunku korzyści do ryzyka, niemowlę karmione piersią należy obserwować w kierunku objawów zablokowania receptorów beta-adrenergicznych^1,2.

Produkty handlowe z celiprololem

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Celipres 100	tabletki powlekane 100 mg	Rp
Celipres 200	tabletki powlekane 200 mg	Rp
Celiprolol Vitabalans	tabletki powlekane 400 mg	Rp