Lenalidomide Krka d.d. Novo mesto

e Każda kapsułka twarda zawiera lenalidomidu chlorowodorek jednowodny w ilości odpowiadającej 2,5 cz mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg lub 25 mg lenalidomidu.

sz Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. pu

do

na Kapsułka twarda (kapsułka)

ia Lenalidomide Krka d.d. 2,5 mg kapsułki twarde

en Wieczko kapsułki jest zielone, korpus kapsułki jest zielony z nadrukowanym czarnym znakiem 2.5.

Zawartość kapsułki to proszek o barwie od białej do ol żółto-białej lub do brązowo-białej. Rozmiar kapsułki twardej: 4, długość 14 ± 1 mm.

zw

Lenalidomide Krka d.d. 5 mg kapsułki twarde po

Wieczko kapsułki jest niebieskie, korpus kapsułki jest niebieski z nadrukowanym czarnym znakiem 5.

Zawartość kapsułki to proszek o barwie o od białej do żółto-białej lub do brązowo-białej. Rozmiar kapsułki twardej: 2, długość 18 ± 1 eg mm.

n

Lenalidomide Krka d.d. 7,5 mg kapsułki twarde

aż

Wieczko kapsułki jest brązowe, korpus kapsułki jest brązowy z nadrukowanym białym znakiem 7.5.

Zawartość kapsułki to proszek w o barwie od białej do żółto-białej lub do brązowo-białej. Rozmiar kapsułki twardej: 1, długość 19 ± 1 mm.

z

be

Lenalidomide Krka d.d. 10 mg kapsułki twarde

Wieczko kapsułki jest zielone, korpus kapsułki jest brązowy z nadrukowanym białym znakiem 10.

y

Zawartość kapsułki icz to proszek o barwie od białej do żółto-białej lub do brązowo-białej. Rozmiar kapsułki twardej: 0, długość 21 ± 1 mm.

zn

Lenalidomide Krka d.d. 15 mg kapsułki twarde

ec

Wieczko kapsułki jest brązowe, korpus kapsułki jest niebieski z nadrukowanym czarnym znakiem 15.

Zawartość t l kapsułki to proszek o barwie od białej do żółto-białej lub do brązowo-białej. Rozmiar kapsułki twardej: 2, długość 18 ± 1 mm.

uk

od Lenalidomide Krka d.d. 20 mg kapsułki twarde

Wieczko kapsułki jest zielone, korpus kapsułki jest niebieski z nadrukowanym czarnym znakiem 20.

Pr Zawartość kapsułki to proszek o barwie od białej do żółto-białej lub do brązowo-białej. Rozmiar kapsułki twardej: 1, długość 19 ± 1 mm.

Lenalidomide Krka d.d. 25 mg kapsułki twarde

Wieczko kapsułki jest brązowe, korpus kapsułki jest brązowy z nadrukowanym białym znakiem 25.

Zawartość kapsułki to proszek o barwie od białej do żółto-białej lub do brązowo-białej. Rozmiar kapsułki twardej: 0, długość 21 ± 1 mm.

tu

do

Szpiczak mnogi

e Produkt Lenalidomide Krka d.d. w monoterapii jest wskazany do stosowania w leczeniu ni podtrzymującym dorosłych pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim po autologicznym e przeszczepieniu komórek macierzystych.

cz

Produkt Lenalidomide Krka d.d. w terapii skojarzonej z deksametazonem sz lub bortezomibem i deksametazonem lub z melfalanem i prednizonem (patrz punkt 4.2) jest wskazany do stosowania w pu leczeniu dorosłych pacjentów z nieleczonym uprzednio szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia. do

Produkt Lenalidomide Krka d.d. w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany do leczenia na dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia.

ia

en

Zespoły mielodysplastyczne

Produkt Lenalidomide Krka d.d. w monoterapii jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z ol anemią zależną od przetoczeń w przebiegu zespołów mielodysplastycznych o niskim lub pośrednim-1 zw

ryzyku, związanych z nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci izolowanej delecji 5q, jeżeli inne sposoby leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe.

po

Chłoniak grudkowy

o

Produkt Lenalidomide Krka d.d. w skojarzeniu z rytuksymabem (przeciwciałem anty-CD20) jest eg

wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (ang. FL - follicular lymphoma) n (stopnia 1–3a).

aż

w

Leczenie produktem Lenalidomide z Krka d.d. powinno być nadzorowane przez lekarza doświadczonego w stosowaniu be terapii przeciwnowotworowych.

We wszystkich, opisanych y niżej wskazaniach:

• - Dawkowanie icz modyfikuje się na podstawie obserwacji klinicznych i wyników laboratoryjnych

(patrz punkt 4.4).

zn

• - Dostosowania dawki, w trakcie leczenia i przy wznawianiu leczenia, zalecane są w przypadku wystąpienia ec neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innych działań toksycznych 3.

lub 4. stopnia uznanych za związane z leczeniem lenalidomidem.

t l

• - W przypadku wystąpienia neutropenii, w postępowaniu terapeutycznym należy rozważyć uk zastosowanie czynników wzrostu.
• - Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki leku upłynęło mniej niż 12 godzin, od pacjent może zażyć tę dawkę. Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki upłynęło

ponad 12 godzin, pacjent nie powinien zażyć tej dawki, ale powinien przyjąć kolejną dawkę o Pr

zaplanowanej porze następnego dnia.

Dawkowanie

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi

Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem, podawany do progresji choroby, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia.

tu

Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli liczba bezwzględna neutrofili (ang. ANC – ro Absolute Neutrophil Count) wynosi < 1,0 × 10 9 /l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10 9 /l.

ob

Zalecana dawka

do Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli.

e Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę w dniach 1., 8., 15. i 22.

ni powtarzanych 28-dniowych cykli. Pacjenci mogą kontynuować leczenie lenalidomidem i e deksametazonem do progresji choroby lub nietolerancji.

cz

Etapy zmniejszenia dawki sz Lenalidomid a Deksametaz pu on a

na Poziom dawki -3 10 mg 8 mg Poziom dawki -4 5 mg 4 mg ia Poziom dawki -5 2,5 mg Nie dotyczy en a Dawkowanie można zmniejszać niezależnie dla obu produktów.

ol

Trombocytopenia

zw Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie Zmniejszy się do < 25 × 10 9 /l Przerwanie po leczenia lenalidomidem do końca cyklu a

a Jeżeli toksyczność ograniczająca dawkę (ang. DLT - dose limiting toxicity) wystąpi > 15. Dnia cyklu, podawanie lenalidomidu zostanie przerwane przynajmniej do końca danego 28-dniowego n cyklu.

aż

Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia

uk

W przypadku toksyczności hematologicznej, dawkę lenalidomidu można przywrócić do kolejnego od

wyższego poziomu (dawka nie może przekroczyć dawki początkowej) w zależności od poprawy Pr czynności szpiku kostnego (brak toksyczności hematologicznej przez przynajmniej 2 kolejne cykle:

wartość ANC ≥1,5 × 10 9 /l, liczba płytek krwi ≥ 100 × 10 9 /l na początku nowego cyklu).

Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, z kontynuacją w postaci leczenia

lenalidomidem i deksametazonem do wystąpienia progresji choroby, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia

Leczenie początkowe: lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem

tu Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 × 10 9 /l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10 9 /l. ro

ob Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 14.

każdego 21-dniowego, w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bortezomib należy podawać do we wstrzyknięciu podskórnym (1,3 mg/m 2 powierzchni ciała) dwa razy w tygodniu w dniach 1., 4., 8.

i 11. każdego 21-dniowego cyklu. Dodatkowe informacje na temat dawkowania, schematu podawania e i dostosowywania dawki produktów stosowanych razem z lenalidomidem, patrz punkt 5.1 i ni odpowiednia Charakterystyka Produktu Leczniczego.

e cz Zaleca się przeprowadzenie maksymalnie ośmiu 21-dniowych cykli leczenia (24 tygodnie leczenia początkowego). sz

pu Kontynuacja leczenia: lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do wystąpienia progresji

Kontynuowanie podawania lenalidomidu w dawce 25 mg doustnie do raz na dobę w dniach od 1. do 21.

powtarzanych 28-dniowych cykli w skojarzeniu z deksametazonem. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji lub nieakceptowalnej toksyczności.

na

Etapy zmniejszania dawki

ia Lenalidomid a en

a Dawkowanie można zmniejszać niezależnie dla wszystkich o produktów.

eg

Trombocytopenia

Liczba bezwzględna zn neutrofili (ANC) – neutropenia

a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF – granulocyte colony-stimulating factor) i utrzymać dawkę lenalidomidu.

Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, z kontynuacją w postaci leczenia podtrzymującego lenalidomidem, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia

Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,5 × 10 9 /l i (lub) liczba tu płytek krwi wynosi < 75 × 10 9 /l.

ro Zalecana dawka ob Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21.

powtarzanych 28-dniowych cykli, przez nie więcej niż 9 cykli. Zalecana dawka melfalanu do wynosi 0,18 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka prednizonu wynosi 2 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych e cykli.

Pacjenci, którzy ukończą 9 cykli lub którzy nie mogą ukończyć leczenia skojarzonego ni z powodu nietolerancji, leczeni są lenalidomidem w monoterapii, według schematu: 10 mg raz na dobę doustnie e w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli do progresji choroby. cz

sz

Etapy zmniejszenia dawki

do Poziom dawki -1 7,5 mg 0,14 mg/kg 1 mg/kg Poziom dawki -2 5 mg 0,10 mg/kg 0,5 mg/kg na Poziom dawki -3 2,5 mg Nie dotyczy 0,25 mg/kg a Jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu. ia en

Trombocytopenia

w

Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia

uk a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący

od tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF – granulocyte colony-stimulating factor) i utrzymać dawkę lenalidomidu.

Pr Lenalidomid w leczeniu podtrzymującym pacjentów po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ang. ASCT – autologous stem cell transplantation)

Leczenie podtrzymujące lenalidomidem należy rozpoczynać po odpowiednim znormalizowaniu parametrów hematologicznych po ASCT u pacjentów niewykazujących dowodów na progresję

choroby. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli ANC wynosi < 1,0 × 10 9 /l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 10 9 /l.

Zalecana dawka

tu Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę bez przerwy (w dniach 1–28 powtarzanych 28 dniowych cykli) do progresji choroby lub nietolerancji. Po 3 cyklach ro

lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, ob jeżeli będzie dobrze tolerowany.

do Etapy zmniejszania dawki Dawka początkowa (10 mg) Dawka zwiększona (15 mg) a e Poziom dawki -1 5 mg 10 mg ni Poziom dawki -2 5 mg (dni 1–21 co 28 dni) 5 mg e Poziom dawki -3 Nie dotyczy 5 mg (dni 1–21 co 28 dni) cz Nie podawać dawki mniejszej niż 5 mg (dni 1–21 co 28 dni) sz a Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeżeli jest dobrze tolerowana. pu

Trombocytopenia do

zw

Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia

o eg na poziomie -1 raz na dobę Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 × 10 9 /l Przerwanie leczenia lenalidomidem n Powróci do ≥ 0,5 × 10 9 /l Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce aż na następnym niższym poziomie raz na dobę a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia w jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF – granulocyte colony-stimulating factor) i utrzymać dawkę lenalidomidu.

z

be

Szpiczak mnogi u pacjentów, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia

Nie wolno rozpoczynać y leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 × 10 9 /l i (lub) liczba icz

płytek krwi wynosi < 75 × 10 9 /l lub < 30 × 10 9 /l, w zależności od nacieczenia szpiku kostnego przez komórki plazmatyczne.

zn

Zalecana ec dawka

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21.

t l

powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę w uk dniach 1. do 4., 9. do 12. i 17. do 20. każdego 28-dniowego cyklu przez pierwsze 4 cykle leczenia, a następnie 40 mg raz na dobę w dniach 1.-4. co 28 dni. Lekarz przepisujący lek powinien dokładnie od

ocenić, jaką dawkę deksametazonu zastosować, biorąc pod uwagę stan pacjenta oraz nasilenie choroby.

Pr

Etapy zmniejszenia dawki

Trombocytopenia

tu Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie ro Najpierw zmniejszy się do < 30 × 10 9 /l Przerwanie leczenia lenalidomidem Powróci do ≥ 30 × 10 9 /l Wznowienie leczenia lenalidomidem w ob dawce na poziomie -1 Ponownie zmniejszy się poniżej 30 × 10 9 /l Przerwanie leczenia lenalidomidem do Powróci do ≥ 30 × 10 9 /l Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom e dawki -2 lub -3) raz na dobę. Nie ni stosować dawek poniżej 5 mg na dobę.

Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia

a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący

po

tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF – granulocyte colony-stimulating factor) i utrzymać dawkę lenalidomidu.

Zespoły mielodysplastyczne (MDS) o

eg

Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 0,5 × 10 9 /l i (lub) liczba n

płytek krwi wynosi < 25 × 10 9 /l.

aż

Zalecana dawka w

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21.

z

powtarzanych 28-dniowych cykli.

be

Etapy zmniejszenia dawki y Dawka początkowa 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni icz

Trombocytopenia t l Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie uk Spadnie do < 25 × 10 9 /l Przerwanie leczenia lenalidomidem od Powróci do ≥ 25 × 10 9 /l - < 50 × 10 9 /l Wznowienie leczenia lenalidomidem w przynajmniej dwa razy w ciągu ≥ 7 dni, lub jeżeli dawce na następnym niższym poziomie Pr liczba płytek w którymkolwiek momencie (poziom dawki -1, -2 lub -3).

Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia

ro

Przerwanie stosowania lenalidomidu

ob Należy przerwać stosowanie lenalidomidu u pacjentów, u których nie wystąpiła przynajmniej minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych w ciągu 4 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, do objawiająca się przez przynajmniej 50% spadkiem konieczności przeprowadzania przetoczeń lub, przy braku przetoczeń, zwiększonym o 1 g/dl stężeniem hemoglobiny.

e ni

Chłoniak grudkowy (FL)

e cz Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10 9 /l, chyba że jest to skutkiem nacieczenia szpiku sz kostnego przez chłoniak.

pu

Zalecana dawka

do Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 20 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21.

powtarzanych 28-dniowych cykli przez maksymalnie 12 cykli leczenia. Zalecana dawka początkowa na rytuksymabu wynosi 375 mg/m 2 dożylnie (i.v.) co tydzień w 1. cyklu (dni 1., 8., 15. i 22.) oraz w 1.

dniu każdego 28-dniowego cyklu w cyklach od 2. do 5.

ia Etapy zmniejszenia dawki en Dawka początkowa 20 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni ol Poziom dawki -1 15 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni zw Poziom dawki -2 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni Poziom dawki -3 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni po

Informacji na temat dostosowywania dawki z powodu toksyczności związanej z podawaniem o

rytuksymabu należy szukać w odpowiedniej Charakterystyce Produktu Leczniczego.

eg

Trombocytopenia n

uk

Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia

od Jeśli ANC Zalecane postępowanie a Pr Spadnie do < 1,0 × 10 9 /l przynajmniej na 7 dni Przerwanie leczenia lenalidomidem lub Spadnie do < 1,0 × 10 9 /l z towarzyszącą i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C), lub rzadziej niż raz w tygodniu.

e ni a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF). e cz

Zespół rozpadu guza (ang. TLS – tumour lysis syndrome)

sz Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać leczenie zapobiegające TLS (allopurynol, rasburykaza lub równoważne, zgodne z wytycznymi placówki) i odpowiednie nawodnienie pu (doustnie) w ciągu pierwszego tygodnia pierwszego cyklu lub dłużej, jeśli istnieją wskazania kliniczne. Aby zapewnić do monitorowanie w kierunku TLS, pacjentów należy poddawać badaniom biochemicznym co tydzień w czasie pierwszego cyklu i zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.

na Leczenie lenalidomidem można kontynuować (w dawce podtrzymującej) u pacjentów z TLS laboratoryjnym lub TLS klinicznym stopnia 1. Można też, według uznania lekarza, zmniejszyć dawkę o jeden poziom i kontynuować podawanie lenalidomidu. ia Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z miejscowym en standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Może być konieczne leczenie z zastosowaniem rasburykazy w celu złagodzenia hiperurykemii. Hospitalizacja ol pacjenta zależy od uznania lekarza.

U pacjentów z TLS klinicznym stopnia 2.–4. należy zw przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać badania biochemiczne co tydzień lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie po leczenie zgodnie z miejscowym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Leczenie rasburykazą i hospitalizacja zależą od uznania lekarza. o Gdy objawy TLS ulegną złagodzeniu do stopnia 0., można wedle uznania lekarza wznowić leczenie eg lenalidomidem w następnej niższej dawce (patrz punkt 4.4).

n

Reakcja typu „tumour flare”

aż

W zależności od uznania lekarza u pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu „tumour flare” 1. lub

• 2. stopnia, lenalidomid można w nadal stosować bez przerw i zmiany dawkowania. Podobnie w zależności od uznania lekarza można stosować leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi z

(NLPZ), leczenie kortykosteroidami o ograniczonym czasie działania i (lub) leczenie opioidowymi be

lekami przeciwbólowymi. U pacjentów z reakcją typu „tumour flare” 3. lub 4. stopnia należy przerwać leczenie lenalidomidem i rozpocząć leczenie z zastosowaniem NLPZ, kortykosteroidów y

i (lub) opioidowych leków przeciwbólowych. Gdy objawy „tumour flare” ulegną złagodzeniu do ≤ 1.

icz

stopnia, należy wznowić leczenie lenalidomidem w tej samej dawce do końca cyklu. Pacjentów można leczyć objawowo zn zgodnie z wytycznymi dla leczenia reakcji typu „tumour flare” 1. i 2. stopnia (patrz punkt 4.4).

ec

Wszystkie t l wskazania

uk

W razie wystąpienia toksyczności 3. lub 4. stopnia, uznanej za związaną ze stosowaniem od lenalidomidu, należy przerwać leczenie i ponownie je rozpocząć w mniejszej dawce po ustąpieniu objawów toksyczności do poziomu ≤ 2., według uznania lekarza.

Pr

W razie wystąpienia wysypki skórnej 2. lub 3. stopnia należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie stosowania lenalidomidu. Stosowanie lenalidomidu należy przerwać w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki 4. stopnia, wysypki związanej ze

złuszczaniem się skóry, wysypki związanej z powstawaniem pęcherzy, lub w przypadku podejrzewania zespołu Stevensa-Johnsona (ang. SJS - Stevens-Johnson Syndrome), toksycznej rozpływnej martwicy naskórka (ang. TEN - Toxic Epidermal Necrolysis) lub wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (ang. DRESS - Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic tu Symptoms). Jeżeli leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia tych objawów, nie należy go wznawiać po ich ustąpieniu. ro

ob

Szczególne grupy pacjentów

do

Dzieci i młodzież

Produktu leczniczego Lenalidomide Krka d.d. nie należy stosować u dzieci w wieku od 0 do 18 lat, ze e względu na bezpieczeństwo stosowania (patrz punkt 5.1).

ni e

Osoby w podeszłym wieku

cz Aktualnie dostępne dane dotyczące farmakokinetyki przedstawiono w punkcie 5.2. Lenalidomid był stosowany w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim sz w wieku do 91 lat i u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi w wieku do 95 lat (patrz punkt 5.1).

pu

Ze względu na większe prawdopodobieństwo wystąpienia zmniejszonej do rezerwy czynnościowej nerek u pacjentów w podeszłym wieku, należy zachować ostrożność podczas doboru dawki oraz kontrolować czynność nerek. na

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci niekwalifikujący się do przeszczepienia

ia Pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych należy dokładnie en zbadać przed decyzją o wdrożeniu leczenia (patrz punkt 4.4).

ol U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, zw

dawka początkowa deksametazonu to 20 mg/dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu.

po

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i o

prednizonem nie jest konieczne dostosowanie dawki.

eg

U pacjentów z nowo rozpoznanym n szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych, którzy otrzymywali lenalidomid, częściej aż występowały ciężkie działania niepożądane oraz działania niepożądane, które prowadziły do przerwania leczenia.

w

Leczenie skojarzone lenalidomidem z było gorzej tolerowane u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim be w wieku powyżej 75 lat, niż u pacjentów młodszych. W grupie tej większy odsetek pacjentów przerwał leczenie w związku z nietolerancją (działanie niepożądane 3. lub 4.

stopnia oraz ciężkie y działania niepożądane), w porównaniu do pacjentów w wieku <75 lat.

icz

Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia Odsetek

zn

pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku 65 lub więcej lat nie różnił się istotnie pomiędzy grupami otrzymującymi lenalidomid z deksametazonem, a placebo i deksametazon. Nie obserwowano ogólnej ec

różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy tymi pacjentami a pacjentami młodszymi, jednak t l nie można wykluczyć większej podatności osób starszych na działania niepożądane.

uk

Zespoły mielodysplastyczne

od Nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami w wieku powyżej 65 lat, a pacjentami młodszymi.

Pr

Chłoniak grudkowy

U pacjentów z chłoniakiem grudkowym leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z rytuksymabem ogólny odsetek występowania zdarzeń niepożądanych był podobny wśród pacjentów w wieku 65 lat

lub starszych i pacjentów w wieku poniżej 65 lat. Nie zaobserwowano ogólnej różnicy w skuteczności między tymi dwiema grupami wiekowymi.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

tu Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki; u pacjentów z cięższymi zaburzeniami czynności nerek może wystąpić obniżona tolerancja na leczenie (patrz punkt 4.4). Należy zachować ostrożność ro

podczas doboru dawki i wskazane jest kontrolowanie czynności nerek.

ob

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i szpiczakiem mnogim, zespołami do mielodysplastycznymi lub chłoniakiem grudkowym nie jest wymagane dostosowanie dawki.

U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub krańcowym stadium e niewydolności nerek, w początkowym okresie leczenia oraz w czasie leczenia zaleca się następujące ni dostosowanie dawki.

e Nie ma doświadczenia z pacjentami w krańcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny cz < 30 ml/min, konieczna dializa) z III fazy badań klinicznych.

sz

Szpiczak mnogi

pu Czynność nerek (Cl k ) Dostosowanie dawki

1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę przy ol braku odpowiedzi na leczenie i przy dobrej tolerancji leczenia ze strony pacjenta.

zw

2 W krajach, w których dostępny jest produkt w kapsułkach o mocy 7,5 mg.

po

Zespoły mielodysplastyczne

• Zalecane etapy zmniejszania dawki w trakcie leczenia i ponownego rozpoczynania leczenia, w celu przeciwdziałania neutropenii lub tu trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanym za związane z leczeniem lenalidomidem, jak opisano wyżej.

ro

Chłoniak grudkowy ob

3 Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD wykluczano z udziału na w badaniu.

Po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem, dalsza modyfikacja ia dawki lenalidomidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinna być oparta na indywidualnej tolerancji pacjenta na leczenie, w en sposób opisany powyżej.

ol Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby zw

Lenalidomid nie był oficjalnie badany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie ma szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania. po

Sposób podawania

o

eg

Podanie doustne.

n

Lenalidomide Krka d.d. w kapsułkach należy zażywać doustnie, mniej więcej o tej samej porze aż

każdego dnia, w którym zaplanowane zostało podanie produktu. Kapsułek nie wolno otwierać, łamać ani rozgryzać (patrz punkt 6.6.). w Kapsułki należy połykać w całości, najlepiej popijając wodą, można je przyjmować z posiłkiem lub bez.

z

be

Kapsułek z lenalidomidem nie należy przeciskać przez folię w blistrze, ponieważ może to spowodować uszkodzenie kapsułki. Kapsułkę należy wyjąć z opakowania poprzez oderwanie folii z y

jednej, oddzielnej komórki blistra.

icz

zn

• - Nadwrażliwość ec na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

t l

• - Kobiety ciężarne.
• - uk Kobiety mogące zajść w ciążę, jeśli nie zostały spełnione wszystkie warunki Programu Zapobiegania Ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

od

Pr 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi należy przed rozpoczęciem leczenia zapoznać się z odpowiednimi Charakterystykami Produktów Leczniczych.

Ostrzeżenie dotyczące ciąży

Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym tu działaniu teratogennym u ludzi, która powoduje ciężkie, zagrażające życiu wady wrodzone.

Lenalidomid wywoływał u małp wady wrodzone, podobne do tych opisanych po talidomidzie (patrz ro

punkty 4.6 i 5.3). W przypadku stosowania lenalidomidu w trakcie ciąży można oczekiwać ob wystąpienia działania teratogennego lenalidomidu u ludzi.

do Wszystkie pacjentki muszą spełniać warunki programu zapobiegania ciąży, chyba że istnieją wiarygodne dowody, że pacjentka nie może zajść w ciążę.

e ni

Kryteria określające kobiety niemogące zajść w ciążę

e Pacjentka lub partnerka pacjenta jest uznawana za mogącą zajść w ciążę, chyba że spełnia co najmniej cz jedno z poniższych kryteriów:

• - wiek ≥ 50 lat i naturalny brak menstruacji przez ≥ 1 rok (brak menstruacji sz po leczeniu przeciwnowotworowym lub w czasie karmienia piersią nie wyklucza możliwości zajścia w pu ciążę);
• - przedwczesna niewydolność jajników potwierdzona przez specjalistę do ginekologa;
• - uprzednia obustronna resekcja jajników z jajowodami lub histerektomia;
• - genotyp XY, zespół Turnera, agenezja macicy.

na

Poradnictwo

ia

en Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet mogących zajść w ciążę, jeśli nie zostały spełnione wszystkie z poniższych warunków:

ol

• - pacjentka rozumie oczekiwane ryzyko teratogenności dla nienarodzonego dziecka;

zw

• - pacjentka rozumie konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji bez przerwy przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, przez cały okres trwania leczenia i przez co po

najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia;

• - nawet jeśli u kobiety w wieku rozrodczym wystąpi brak menstruacji, musi ona przestrzegać o

wszystkich zaleceń dotyczących skutecznej antykoncepcji;

eg

• - pacjentka jest w stanie stosować i przestrzegać skutecznych metod antykoncepcji;
• - pacjentka została poinformowana n i zrozumiała potencjalne następstwa ciąży oraz konieczność natychmiastowej konsultacji aż w przypadku podejrzewania zajścia w ciążę;
• - pacjentka rozumie potrzebę rozpoczęcia leczenia zaraz po wydaniu lenalidomidu poprzedzonym w

uzyskaniem ujemnego wyniku testu ciążowego;

• - pacjentka rozumie z potrzebę i zgadza się na wykonywanie testów ciążowych przynajmniej co 4 be

tygodnie, z wyjątkiem przypadków potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów;

• - pacjentka potwierdza, że rozumie zagrożenia i niezbędne środki ostrożności związane ze stosowaniem y lenalidomidu.

icz

W przypadku mężczyzn zażywających lenalidomid, dane dotyczące farmakokinetyki wykazały, że zn

lenalidomid jest obecny w spermie ludzkiej w skrajnie małym stężeniu w trakcie leczenia oraz, że jest niewykrywalny ec w spermie ludzkiej po 3 dniach od zakończenia podawania substancji zdrowemu mężczyźnie (patrz punkt 5.2). W ramach środków ostrożności oraz biorąc pod uwagę szczególne t l

populacje z wydłużonym czasem wydalania, jak w przypadku niewydolności nerek, wszyscy mężczyźni uk zażywający lenalidomid muszą spełniać następujące warunki:

• - zrozumieć oczekiwane ryzyko teratogenności leku w przypadku pożycia seksualnego z kobietą od

w ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę;

• - zrozumieć konieczność używania prezerwatyw w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w Pr

ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę, niestosującą skutecznych środków antykoncepcyjnych (nawet jeżeli mężczyzna w przeszłości poddał się zabiegowi wazektomii) w czasie leczenia i przez co najmniej 7 dni od podania ostatniej dawki i (lub) zakończenia leczenia;

• - zrozumieć, że jeżeli partnerka zajdzie w ciąże w czasie kiedy mężczyzna przyjmuje lenalidomid lub w krótkim czasie po zaprzestaniu stosowania lenalidomidu, mężczyzna powinien jak najszybciej poinformować o tym fakcie swojego lekarza prowadzącego, oraz zaleca się, by partnerka została skierowana do lekarza specjalizującego się lub mającego doświadczenie w tu zakresie teratologii, w celu przeprowadzenia badań oraz uzyskania porady.

ro

W przypadku kobiet mogących zajść w ciążę lekarz zapisujący lek musi upewnić się, że:

ob

• - pacjentka przestrzega zasad programu zapobiegania ciąży, w tym uzyskać potwierdzenie odpowiedniego poziomu zrozumienia;

do

• - pacjentka wyraziła zgodę na wspomniane powyżej warunki.

e

Antykoncepcja

ni

e Kobiety mogące zajść w ciążę muszą stosować przynajmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji cz przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie leczenia, przez co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia lenalidomidem i nawet w przypadku sz przerwy w stosowaniu leku, jeśli pacjentka nie zobowiąże się do bezwzględnej i ciągłej abstynencji seksualnej potwierdzanej co pu miesiąc. Jeśli pacjentka nie stosowała skutecznej antykoncepcji, musi zostać skierowana do właściwie przeszkolonego pracownika opieki zdrowotnej w celu uzyskania porady do dotyczącej zapobiegania ciąży, by można było rozpocząć stosowanie antykoncepcji.

na Odpowiednie metody zapobiegania ciąży mogą obejmować następujące przykłady:

• - implanty;

ia

• - system terapeutyczny domaciczny (IUS) uwalniający lewonorgestrel;

en

• - octan medroksyprogesteronu w postaci depot;
• - sterylizacja przez podwiązanie jajowodów;

ol

• - pożycie seksualne tylko z mężczyzną po wazektomii; wazektomia musi zostać potwierdzona zw

dwoma ujemnymi badaniami spermy;

• - pigułki hamujące owulację, zawierające tylko progesteron (tzn. dezogestrel).

po

Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów ze szpiczakiem o

mnogim zażywających lenalidomid w terapii skojarzonej i w mniejszym stopniu u pacjentów ze eg

szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi przyjmującymi lenalidomid w monoterapii, stosowanie dwuskładnikowych doustnych n środków antykoncepcyjnych nie jest zalecane (patrz punkt 4.5). Jeśli pacjentka aktualnie aż stosuje dwuskładnikowe doustne środki antykoncepcyjne, powinna przejść na jedną ze skutecznych metod wymienionych powyżej. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo- w

zatorowej utrzymuje się przez 4−6 tygodni po zakończeniu stosowania dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych. z Jednoczesne stosowanie deksametazonu może zmniejszać skuteczność be

steroidowych środków antykoncepcyjnych (patrz punkt 4.5).

Implanty i systemy y terapeutyczne domaciczne uwalniające lewonorgestrel wiążą się ze zwiększonym icz

ryzykiem zakażenia w trakcie ich umieszczania oraz nieregularnym krwawieniem z pochwy. Należy rozważyć profilaktyczne podanie antybiotyków, szczególnie u pacjentek z neutropenią.

zn

Zwykle ec nie zaleca się stosowania wewnątrzmacicznych wkładek uwalniających miedź ze względu na potencjalne ryzyko zakażenia w trakcie ich umieszczania i utratę krwi menstruacyjnej, co może t l

pogorszyć stan pacjentów z neutropenią lub trombocytopenią.

uk

Testy ciążowe

od

U kobiet mogących zajść w ciążę trzeba wykonać pod nadzorem personelu medycznego testy ciążowe Pr

o minimalnej czułości 25 mIU/ml zgodnie z lokalną praktyką, jak opisano poniżej. Wymóg ten obejmuje kobiety mogące zajść w ciążę, które praktykują bezwzględną i ciągłą abstynencję seksualną.

W idealnym przypadku test ciążowy, wypisanie recepty i wydanie leku powinny odbyć się tego samego dnia. Lenalidomid powinien zostać wydany kobietom mogącym zajść w ciążę w ciągu 7 dni

od jego przepisania.

Przed rozpoczęciem leczenia

Konieczne jest przeprowadzenie testu ciążowego pod nadzorem personelu medycznego w trakcie tu wizyty, podczas której zapisany został lenalidomid, lub na 3 dni przed wizytą u lekarza zapisującego lek, jeśli pacjentka stosowała skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie. Test musi ro potwierdzić, że pacjentka nie jest w ciąży w trakcie rozpoczynania leczenia lenalidomidem.

ob

Obserwacja i zakończenie leczenia

do Test ciążowy wykonywany pod nadzorem lekarza musi być powtarzany przynajmniej co 4 tygodnie, w tym co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia, z wyjątkiem przypadków potwierdzonej e sterylizacji przez podwiązanie jajowodów. Testy ciążowe powinny być wykonywane w dniu wizyty, ni podczas której przepisano lek, lub 3 dni przed wizytą u lekarza zapisującego lek.

e cz

Dodatkowe środki ostrożności

sz Należy poinformować pacjentów, aby nigdy nie przekazywali tego leku innej osobie oraz aby zwrócili pu wszelkie niewykorzystane kapsułki do apteki po zakończeniu leczenia, w celu bezpiecznego ich usunięcia. do

Podczas leczenia lenalidomidem oraz przez co najmniej 7 dni po zakończeniu leczenia pacjent nie na może oddawać krwi.

ia Osoby należące do fachowego personelu medycznego i opiekunowie powinni nosić rękawiczki en jednorazowe podczas pracy z blistrem lub kapsułką. Kobiety w ciąży lub podejrzewające, że mogą być w ciąży, nie powinny dotykać blistra ani kapsułki (patrz punkt 6.6).

ol zw

Materiały edukacyjne, ograniczenia w zakresie przepisywania oraz wydawania leku

po

W celu ułatwienia pacjentom uniknięcia ekspozycji płodu na lenalidomid podmiot odpowiedzialny posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dostarczy pracownikom ochrony zdrowia o

materiały edukacyjne, aby podkreślić ostrzeżenia dotyczące oczekiwanej teratogenności lenalidomidu, eg

dostarczyć porady na temat antykoncepcji przed rozpoczęciem leczenia i dostarczyć wskazówek na temat konieczności wykonywania n testów ciążowych. Osoba przepisująca lek musi poinformować pacjentów płci męskiej i żeńskiej aż o znanym zagrożeniu związanym z działaniem teratogennym oraz o ścisłych zasadach dotyczących zapobiegania ciąży określonych w Programie Zapobiegania Ciąży, a w

także przekazać odpowiednią ulotkę edukacyjną dla pacjenta, wypełnić kartę pacjenta i (lub) narzędzie równoważne, zgodne z wdrożonym z krajowym systemem kart pacjentów. Krajowy system kontrolowanej dystrybucji be został wprowadzony w porozumieniu z odpowiednimi władzami krajowymi. Krajowy system kontrolowanej dystrybucji obejmuje wykorzystanie kart pacjenta i (lub) równoważnego narzędzia y do kontrolowania przepisywania i (lub) wydawania leku oraz zbierania szczegółowych icz danych związanych ze wskazaniem, mający na celu dokładne kontrolowanie wykorzystania produktu poza wskazaniami na terenie danego kraju. W sytuacji idealnej, wystawienie zn

recepty oraz wydanie leku powinno mieć miejsce tego samego dnia. Wydanie leku kobietom mogącym ec zajść w ciążę powinno nastąpić w czasie 7 dni od wystawienia recepty, po przeprowadzeniu nadzorowanego przez pracownika ochrony zdrowia testu ciążowego z wynikiem negatywnym.

t l

Kobietom mogącym zajść w ciążę można przepisać produkt leczniczy maksymalnie na 4 tygodnie leczenia, uk zgodnie ze schematami dawkowania stosowanymi w zarejestrowanych wskazaniach (patrz punkt 4.2), natomiast wszystkim pozostałym pacjentom maksymalnie na 12 tygodni leczenia.

od

Inne specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Pr

Zawał mięśnia sercowego

U pacjentów przyjmujących lenalidomid zgłaszano zawały mięśnia sercowego, szczególnie u tych ze znanymi czynnikami ryzyka oraz w ciągu pierwszych 12 miesięcy leczenia u pacjentów stosujących

lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Pacjenci ze znanymi czynnikami ryzyka – w tym z wcześniejszymi epizodami zakrzepicy - powinni zostać poddani dokładnej obserwacji, oraz należy podjąć działania mające na celu minimalizację wszystkich czynników ryzyka, w przypadku których jest to możliwe (np. palenie, nadciśnienie tętnicze i hiperlipidemia).

tu

Epizody choroby zakrzepowo-zatorowej żył i tętnic ro

Ryzyko wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (głównie zakrzepicy żył głębokich i ob zatorowości płucnej) jest podwyższone w związku ze stosowaniem lenalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Obserwowano mniejsze ryzyko wystąpienia do żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w przypadku stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem.

e ni U pacjentów ze szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi leczenie lenalidomidem w e monoterapii było związane z mniejszym ryzykiem wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej cz (głównie zakrzepicy żył głębokich oraz zatorowości płucnej) w porównaniu do pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu (patrz punkty sz 4.5 oraz 4.8).

pu Ryzyko wystąpienia choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic (głównie zawału mięśnia sercowego i epizodów naczyniowo-mózgowych) jest podwyższone w związku do ze stosowaniem lenalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Obserwowano mniejsze ryzyko w przypadku stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem. Częstość na występowania choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic była mniejsza u pacjentów leczonych lenalidomidem w monoterapii niż u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w ia skojarzeniu.

en

W związku z tym, pacjenci ze znanymi czynnikami ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej – w tym z ol wcześniejszymi epizodami zakrzepicy – powinni być poddani dokładnej obserwacji. Należy podjąć zw

działania mające na celu minimalizację wszystkich czynników ryzyka, w przypadku których jest to możliwe (np. palenie, nadciśnienie tętnicze i hiperlipidemia). Jednoczesne podawanie czynników po

wpływających na erytropoezę lub występujące w wywiadzie epizody choroby zakrzepowo-zatorowej mogą również zwiększać ryzyko zakrzepicy u tych pacjentów. Z tego względu czynniki wpływające o

na erytropoezę lub inne leki mogące zwiększać ryzyko zakrzepicy, takie jak hormonalna terapia eg

zastępcza, powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim otrzymujących lenalidomid i deksametazon. Przy n stężeniu hemoglobiny powyżej 12 g/dl należy zakończyć leczenie czynnikami wpływającymi na aż erytropoezę.

w

Zaleca się, aby pacjenci i lekarze zwracali szczególną uwagę na objawy podmiotowe i przedmiotowe choroby zakrzepowo-zatorowej. z Należy poinformować pacjentów, aby zgłaszali się do lekarza, jeśli zaobserwują następujące be objawy: duszność, ból w klatce piersiowej, obrzęki nóg lub ramion. Zaleca

się profilaktyczne stosowanie leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka y zakrzepicy. Decyzję dotyczącą profilaktyki przeciwzakrzepowej należy podjąć po starannej ocenie icz czynników ryzyka u danego pacjenta.

zn

Jeżeli u pacjenta występują jakiekolwiek epizody choroby zakrzepowo-zatorowej, należy przerwać leczenie ec i rozpocząć standardową terapię przeciwzakrzepową. Po ustabilizowaniu pacjenta w terapii przeciwzakrzepowej i po opanowaniu wszelkich objawów choroby zakrzepowo-zatorowej, zgodnie z t l

oceną ryzyka i potencjalnych korzyści, można ponownie podjąć leczenie lenalidomidem w pierwotnej dawce. uk Pacjent podczas leczenia lenalidomidem powinien stosować terapię przeciwzakrzepową.

od

Nadciśnienie płucne

U pacjentów otrzymujących lenalidomid zgłaszano występowanie nadciśnienia płucnego, w tym Pr

przypadki prowadzące do zgonu. Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia lenalidomidem należy badać pacjentów w kierunku występowania objawów przedmiotowych i podmiotowych choroby podstawowej układu krążenia i układu oddechowego.

Neutropenia i trombocytopenia

Głównymi działaniami toksycznymi ograniczającymi dawkę lenalidomidu są neutropenia i trombocytopenia. W celu kontrolowania cytopenii należy wykonywać oznaczenia morfologii krwi obejmujące liczbę krwinek białych z rozmazem, liczbę płytek krwi, stężenie hemoglobiny i tu hematokryt przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem, co tydzień przez pierwsze 8 tygodni leczenia, a następnie co miesiąc. U pacjentów z chłoniakiem grudkowym badania kontrolne należy ro

przeprowadzać co tydzień przez pierwsze 3 tygodnie cyklu 1. (28 dni), co 2 tygodnie od 2. do 4. cyklu, ob a następnie na początku każdego cyklu. Konieczne może być przerwanie podawania produktu leczniczego i (lub) zmniejszenie dawki (patrz punkt 4.2).

do W przypadku wystąpienia neutropenii, lekarz powinien rozważyć w leczeniu pacjenta zastosowanie czynników wzrostu. Należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania e epizodów gorączki.

ni Zaleca się, aby pacjenci i lekarze zwracali szczególną uwagę na objawy podmiotowe i przedmiotowe e krwawienia, w tym wybroczyny i krwawienie z nosa, szczególnie w przypadku jednoczesnego cz podawania leków, mogących wywoływać krwawienie (patrz punkt 4.8 Zaburzenia krwotoczne).

Należy zachować ostrożność podczas równoczesnego podawania lenalidomidu sz z innymi produktami o działaniu mielosupresyjnym.

pu

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci po ASCT otrzymujący do leczenie podtrzymujące

lenalidomidem

na Działania niepożądane zgłoszone w badaniu CALGB 100104 obejmowały zdarzenia po zastosowaniu dużej dawki melfalanu i po ASCT (HDM/ASCT) oraz zdarzenia z okresu leczenia podtrzymującego.

ia Podczas drugiej analizy zidentyfikowano zdarzenia, które wystąpiły po rozpoczęciu leczenia en podtrzymującego. Działania niepożądane zgłoszone w badaniu IFM 2005-02 obejmowały wyłącznie okres leczenia podtrzymującego.

ol

zw

Ogólnie neutropenię 4. stopnia obserwowano z większą częstością w grupach otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem niż w grupach placebo w dwóch badaniach oceniających leczenie po

podtrzymujące lenalidomidem u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (ang. NDMM -

• – newly diagnosed multiple myeloma) po ASCT (odpowiednio, 32,1% i 26,7% [16,1% i 1,8% po o

rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] w badaniu CALGB 100104 oraz 16,4% i 0,7% w badaniu IFM eg

2005-02). Działania niepożądane związane z neutropenią występujące w trakcie leczenia prowadzące do przerwania leczenia lenalidomidem n zgłaszano, odpowiednio, u 2,2% pacjentów w badaniu CALGB 100104 i u 2,4% pacjentów w aż badaniu IFM 2005-02. Epizody gorączki neutropenicznej 4. stopnia obserwowano z taką samą częstością w grupach otrzymujących podtrzymujące leczenie w

lenalidomidem i w grupach placebo w obu badaniach (odpowiednio, 0,4% i 0,5% [0,4% i 0,5% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] z w badaniu CALGB 100104 oraz 0,3% i 0% w badaniu IFM 2005-02). Pacjentów be należy pouczyć o konieczności szybkiego zgłaszania epizodów gorączki.

Konieczne może być przerwanie leczenia i (lub) zmniejszenie dawki (patrz punkt 4.2).

y

Trombocytopenię icz stopnia 3. i 4. obserwowano z większą częstością w grupach otrzymujących leczenie

podtrzymujące lenalidomidem niż w grupach placebo w dwóch badaniach oceniających leczenie zn

podtrzymujące lenalidomidem u pacjentów z NDMM po ASCT (odpowiednio, 37,5% i 30,3% [17,9% i 4,1% po ec rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] w badaniu CALGB 100104 oraz 13,0% i 2,9% w badaniu IFM 2005-02). Zaleca się, aby pacjenci i lekarze zwracali szczególną uwagę na objawy t l

podmiotowe i przedmiotowe krwawienia, w tym wybroczyny i krwawienia z nosa, szczególnie w przypadku uk jednoczesnego podawania leków, mogących wywoływać krwawienie (patrz punkt 4.8 Zaburzenia krwotoczne).

od

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i

Pr

deksametazonem, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia

W badaniu SWOG S0777 neutropenię 4. stopnia obserwowano z mniejszą częstością w grupie otrzymującej lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem (RVd) niż w grupie otrzymującej schemat porównawczy – lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem (Rd)

(odpowiednio 2,7% i 5,9%). Gorączkę neutropeniczną 4. stopnia zgłaszano z podobną częstością w grupie otrzymującej schemat RVd i w grupie otrzymującej schemat Rd (odpowiednio 0,0% i 0,4%).

Pacjentów należy pouczyć o konieczności szybkiego zgłaszania epizodów gorączki. Konieczne może być przerwanie leczenia i (lub) zmniejszenie dawki (patrz punkt 4.2).

tu

Trombocytopenię 3. lub 4. stopnia obserwowano z większą częstością w grupie otrzymującej schemat ro RVd niż w grupie otrzymującej schemat porównawczy Rd (odpowiednio 17,2% i 9,4%).

ob

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z małymi dawkami

do

deksametazonu, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia

Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest e związane z niższą częstością występowania neutropenii 4. stopnia niż po zastosowaniu terapii ni porównawczej (8,5% w grupach Rd [leczenie ciągłe] i Rd18 [leczenie w 18 czterotygodniowych e cyklach], w porównaniu do 15% w grupie leczonej melfalanem, prednizonem, talidomidem, patrz cz punkt 4.8). Epizody gorączki neutropenicznej 4. stopnia obserwowano z podobną częstością jak w grupie odniesienia (0,6% u pacjentów z grup Rd i Rd18 leczonych lenalidomidem sz z deksametazonem w porównaniu do 0,7% w grupie otrzymującej melfalan, prednizon, talidomid, patrz punkt 4.8).

pu

Trombocytopenię 3. i 4. stopnia obserwowano rzadziej u pacjentów do z grup Rd i Rd18, niż u pacjentów z grupy odniesienia (odpowiednio, 8,1% vs 11,1%).

na Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia

ia Skojarzone leczenie lenalidomidem, melfalanem i prednizonem w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest związane z wyższą częstością en występowania neutropenii 4. stopnia

(34,1% w grupie otrzymujących melfalan, prednizon i lenalidomid z kontynuacją lenalidomidem ol [MPR+R] oraz otrzymujących melfalan, prednizon i lenalidomid z kontynuacją placebo [MPR+p], w zw

porównaniu do 7,8% w grupie MPp+p; patrz punkt 4.8). Epizody gorączki neutropenicznej 4. stopnia obserwowano rzadko (1,7% w grupie MPR+R/MPR+p, w porównaniu do 0,0% w grupie MPp+p;

po

patrz punkt 4.8).

o

Skojarzone leczenie lenalidomidem, melfalanem i prednizonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim eg

jest związane z większą częstością występowania trombocytopenii 3. i 4. stopnia (40,4% w grupach MPR+R/MPR+p, w porównaniu do n 13,7% w grupie MPp+p; patrz punkt 4.8).

aż

Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia

w

Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano uprzednio z co najmniej jeden schemat leczenia jest związane z większą częstością występowania neutropenii be 4. stopnia (5,1% u pacjentów leczonych lenalidomidem z deksametazonem w porównaniu do 0,6% w grupie otrzymującej placebo i deksametazon; patrz punkt 4.8). Epizody gorączki neutropenicznej y 4. stopnia obserwowano rzadko (0,6% u pacjentów leczonych lenalidomidem icz z deksametazonem w porównaniu do 0,0% w grupie otrzymującej placebo i deksametazon; patrz punkt 4.8).

zn

Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest ec

związane z większą częstością występowania trombocytopenii 3. i 4. stopnia (odpowiednio 9,9% i 1,4% t u l pacjentów leczonych lenalidomidem z deksametazonem w porównaniu do odpowiednio 2,3% i

0,0% uk w grupie otrzymującej placebo i deksametazon; patrz punkt 4.8).

od Zespoły mielodysplastyczne

U pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi leczenie lenalidomidem jest związane z częstszym Pr

występowaniem neutropenii i trombocytopenii 3. i 4. stopnia w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (patrz punkt 4.8).

Chłoniak grudkowy

Stosowanie skojarzenia lenalidomidu z rytuksymabem u pacjentów z chłoniakiem grudkowym wiąże się z częstszym występowaniem neutropenii 3. lub 4. stopnia w porównaniu z pacjentami z grupy otrzymującej schemat placebo/rytuksymab. Gorączkę neutropeniczną oraz trombocytopenię 3. lub 4.

stopnia częściej obserwowano w grupie leczonej schematem lenalidomid/rytuksymab (patrz punkt tu 4.8).

ro

Zaburzenia czynności tarczycy

ob Opisano przypadki niedoczynności i nadczynności tarczycy. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się optymalną kontrolę współistniejących chorób mających wpływ na czynność tarczycy. Zaleca się do kontrolowanie czynności tarczycy na początku i podczas leczenia.

e

Neuropatia obwodowa

ni Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu, o którym wiadomo, że może wywoływać ciężką e neuropatię obwodową.

cz Nie obserwowano zwiększonej częstości występowania neuropatii obwodowej w powiązaniu ze stosowaniem lenalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem lub melfalanem sz i prednizonem, monoterapią lenalidomidem lub długotrwałym stosowaniem lenalidomidu w leczeniu pacjentów z pu nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim.

do Skojarzone leczenie lenalidomidem, dożylnym bortezomibem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest związane z większą częstością występowania neuropatii obwodowej.

na Częstość była niższa, gdy bortezomib podawano podskórnie. Dodatkowe informacje, patrz punkt 4.8 i ChPL bortezomibu.

ia

en

Reakcja typu „tumour flare” i zespół rozpadu guza

W związku z działaniem przeciwnowotworowym lenalidomidu mogą wystąpić powikłania w postaci ol zespołu rozpadu guza (ang. TLS - Tumour Lysis Syndrome). Odnotowano przypadki TLS i reakcje

zw

typu „tumour flare” (ang. TFR - Tumour Flare Reaction), w tym przypadki zgonów (patrz punkt 4.8).

Ryzyko TLS i TFR dotyczy pacjentów z dużym rozmiarem guza przed zastosowaniem leczenia.

po

Należy zachować ostrożność rozpoczynając stosowanie lenalidomidu u tych pacjentów. Tacy pacjenci powinni być dokładnie kontrolowani, szczególnie w 1. cyklu lub w trakcie zwiększania dawki, i o

należy podjąć u nich odpowiednie środki ostrożności.

eg

Chłoniak grudkowy n

Zaleca się ścisłe monitorowanie aż i przeprowadzenie dokładnej oceny w kierunku TFR. Reakcja typu „tumour flare” może naśladować progresję choroby. U pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu w

TFR 1. i 2. stopnia, objawy TFR kontrolowano podawaniem kortykosteroidów, NLPZ i (lub) opioidowych leków przeciwbólowych. z Decyzję o rozpoczęciu terapii TFR należy podjąć po przeprowadzeniu szczegółowej be oceny klinicznej każdego pacjenta (patrz punkty 4.2 i 4.8).

Zaleca się ścisłe monitorowanie y i przeprowadzenie dokładnej oceny w kierunku TLS. Pacjenci powinni być dobrze icz nawodnieni i otrzymywać leczenie profilaktyczne TLS w dodatku do

cotygodniowego wykonywania badań biochemicznych w ciągu pierwszego cyklu lub dłużej, zgodnie zn

ze wskazaniami klinicznymi (patrz punkty 4.2 i 4.8).

ec

Reakcje alergiczne i ciężkie reakcje skórne

U pacjentów t l leczonych lenalidomidem odnotowano przypadki wystąpienia reakcji alergicznych, w

tym uk obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej i ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS, TEN i DRESS (patrz punkt 4.8). Lekarze powinni poinformować pacjentów o przedmiotowych i od podmiotowych objawach tych reakcji oraz o konieczności natychmiastowego zwrócenia się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów. Należy zakończyć stosowanie lenalidomidu w Pr

przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki złuszczającej lub pęcherzowej, lub w przypadku podejrzenia SJS, TEN lub DRESS. Nie należy wznawiać leczenia przerwanego z powodu tych reakcji. W przypadku wystąpienia innych form reakcji skórnej należy, w zależności od stopnia ciężkości, należy rozważyć przerwanie lub zakończenie leczenia. Ścisłej

obserwacji należy poddać pacjentów, u których uprzednio występowały reakcje alergiczne w trakcie leczenia talidomidem, ze względu na odnotowane w literaturze przypadki wystąpienia reakcji krzyżowej pomiędzy lenalidomidem i talidomidem. Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiła ciężka wysypka w związku z leczeniem talidomidem, nie powinni otrzymywać lenalidomidu.

tu

Drugie nowotwory pierwotne ro W badaniach klinicznych uprzednio leczonych pacjentów ze szpiczakiem otrzymujących lenalidomid i

ob

deksametazon obserwowano zwiększenie częstości drugich nowotworów pierwotnych (ang. SPM - second primary malignancies) (3,98 na 100 osobolat) w porównaniu do grup kontrolnych (1,38 na 100 do osobolat). Nieinwazyjne SPM obejmują podstawnokomórkowe lub płaskonabłonkowe raki skóry.

Większość inwazyjnych SPM były to guzy lite.

e ni W badaniach klinicznych dotyczących nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów nie e kwalifikujących się do przeszczepu obserwowano 4,9-krotne zwiększenie częstości występowania cz hematologicznych SPM (przypadki ostrej białaczki szpikowej, zespołów mielodysplastycznych) u osób otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem sz do progresji (1,75 na 100 osobolat) w porównaniu z melfalanem w skojarzeniu z prednizonem (0,36 na 100 osobolat).

pu

Obserwowano 2,12-krotne zwiększenie częstości występowania drugich do nowotworów pierwotnych litych u osób otrzymujących lenalidomid (9 cykli) w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem (1,57 na 100 osobolat) w porównaniu z melfalanem w skojarzeniu z prednizonem (0,74 na 100 osobolat).

na

U pacjentów otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do progresji lub do 18 ia miesięcy, częstość występowania hematologicznych SPM (0,16 na 100 osobolat) nie była zwiększona en w porównaniu do pacjentów otrzymujących melfalan w skojarzeniu z prednizonem (0,79 na 100 osobolat).

ol zw

Obserwowano 1,3-krotne zwiększenie częstości występowania SPM w postaci guzów litych u osób otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do progresji lub do 18 miesięcy (1,58 na po

100 osobolat) w porównaniu z talidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem (1,19 na 100 osobolat).

o

eg

U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim otrzymującym lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem n częstość występowania hematologicznych SPM wynosiła 0,00–0,16 na 100 osobolat, natomiast częstość aż występowania SPM w postaci guzów litych wynosiła 0,21–1,04 na 100 osobolat.

w

Zwiększone ryzyko drugich z nowotworów pierwotnych związane z lenalidomidem jest również istotne w przypadku NDMM be po przeszczepie komórek macierzystych. Mimo że to ryzyko nie zostało jeszcze w pełni poznane, należy je brać pod uwagę, rozważając lub stosując produkt Lenalidomide Krka d.d. w takim przypadku. y

icz

Częstość występowania nowotworów hematologicznych, głównie AML, MDS i nowotworów z zn

komórek B (w tym chłoniaka Hodgkina), wynosiła 1,31 na 100 osobolat w grupie pacjentów przyjmujących lenalidomid oraz 0,58 na 100 osobolat w grupie placebo (1,02 na 100 osobolat w ec

przypadku pacjentów przyjmujących lenalidomid po ASCT oraz 0,60 na 100 osobolat w przypadku pacjentów t l nieprzyjmujących lenalidomidu po ASCT). Częstość występowania SPM w postaci guzów litych wynosiła 1,36 na 100 osobolat w grupie pacjentów przyjmujących lenalidomid oraz 1,05 na 100 uk

osobolat w grupie placebo (1,26 na 100 osobolat w przypadku pacjentów przyjmujących lenalidomid od po ASCT oraz 0,60 na 100 osobolat w przypadku pacjentów nieprzyjmujących lenalidomidu po ASCT).

Pr

Przed rozpoczęciem terapii lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem lub bezpośrednio po leczeniu z wykorzystaniem dużych dawek melfalanu i autologicznym przeszczepie komórek macierzystych należy uwzględnić ryzyko wystąpienia hematologicznego SPM. Przed leczeniem oraz w trakcie leczenia lekarze powinni dokładnie badać pacjentów używając standardowych onkologicznych metod

przesiewowych czy występują u nich drugie nowotwory pierwotne oraz wdrażać leczenie zgodnie ze wskazaniami.

Progresja do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi o niskim lub

tu

pośrednim-1 ryzyku

• - Kariotyp ro

Zmienne ze stanu początkowego, włączając w to złożone zmiany cytogenetyczne, związane ob są z progresją do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów zależnych od przetoczeń, u których występuje delecja 5q. W połączonej analizie dwóch badań klinicznych dotyczących stosowania lenalidomidu u do pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, pacjenci ze złożonymi zmianami cytogenetycznymi obciążeni byli najwyższym szacowanym skumulowanym e ryzykiem progresji w ciągu 2 lat do ostrej białaczki szpikowej (38,6%). Szacowane ryzyko progresji w ni ciągu 2 lat do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z izolowaną delecją 5q wynosiło 13,8%, w e porównaniu do 17,3% u pacjentów z delecją 5q i dodatkowo jedną nieprawidłowością cytogenetyczną.

cz

W związku z tym, stosunek korzyści do ryzyka dla lenalidomidu u pacjentów sz z zespołami mielodysplastycznymi związanymi z delecją 5q oraz złożonymi nieprawidłowościami pu cytogenetycznymi pozostaje nieznany.

do

- Status genu TP53

U 20 do 25% pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) na niższego ryzyka z delecją 5q występuje mutacja w obrębie genu TP53, która związana jest z większym ryzykiem progresji do ostrej białaczki szpikowej (AML). W analizie post-hoc badania klinicznego (MDS-004) lenalidomidu ia w zespołach mielodysplastycznych o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, uzyskano wartość wskaźnika en progresji w ciągu 2 lat do ostrej białaczki szpikowej (AML) równą 27,5% u pacjentów pozytywnych w teście IHC- p53 (1% poziom odcięcia w odniesieniu ol do silnego barwienia jądra komórkowego, z wykorzystaniem immunochemicznego oznaczenia białka p53, jako wyznacznika mutacji w obrębie zw

genu TP53) i 3,6% u pacjentów negatywnych w teście IHC-p53 (p = 0,0038) (patrz punkt 4.8).

po

Drugie nowotwory pierwotne w przebiegu chłoniaka grudkowego

W badaniu z udziałem pacjentów z nawrotowym/opornym na leczenie indolentnym chłoniakiem o

nieziarniczym (ang. indolent non-Hodgkin lymphoma, iNHL), w którym uczestniczyli także pacjenci z eg

chłoniakiem grudkowym, nie zaobserwowano podwyższonego ryzyka SPM w grupie leczonej skojarzeniem lenalidomid/rytuksymab n w porównaniu z grupą otrzymującą schemat placebo/rytuksymab. Hematologiczne aż SPM w postaci ostrej białaczki szpikowej (ang. AML – acute myeloid leukaemia) wystąpiły z częstością 0,29 na 100 osobolat w grupie otrzymującej skojarzenie w

lenalidomid/rytuksymab i 0,29 na 100 osobolat wśród pacjentów otrzymujących schemat placebo/rytuksymab. Częstość z występowania hematologicznych i litych SPM (z wyjątkiem be

nieczerniakowego raka skóry) wynosiła 0,87 na 100 osobolat w grupie otrzymującej skojarzenie lenalidomid/rytuksymab i 1,17 na 100 osobolat wśród pacjentów otrzymujących schemat placebo/rytuksymab, y przy czym mediana czasu obserwacji wynosiła 30,59 miesiąca (zakres: 0,6– 50,9 icz

miesiąca).

Przypadki nieczerniakowego raka skóry stanowią stwierdzone zagrożenie i obejmują przypadki raka zn

płaskonabłonkowego skóry lub raka podstawnokomórkowego skóry.

ec

Pacjentów należy monitorować w kierunku SPM. Rozważając leczenie lenalidomidem, należy wziąć t l

pod uwagę zarówno potencjalne korzyści ze stosowania lenalidomidu, jak i ryzyko związane z SPM.

uk

Zaburzenia czynności wątroby

od

U pacjentów leczonych lenalidomidem w terapii skojarzonej odnotowano przypadki niewydolności wątroby (w tym śmiertelne): ostra niewydolność wątroby, toksyczne zapalenie wątroby, cytolityczne Pr

zapalenie wątroby, cholestatyczne zapalenie wątroby i mieszane cytolityczne/cholestatyczne zapalenie wątroby. Mechanizm ciężkiej hepatotoksyczności wywoływanej lekami jest nieznany, jednak w niektórych przypadkach, przebyte wirusowe zapalenie wątroby, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych oraz terapia antybiotykowa mogą stanowić czynniki ryzyka.

Często zgłaszano występowanie nieprawidłowych wyników testów czynności wątroby. Zaburzenia czynności wątroby potwierdzone wynikami testów były w zasadzie bezobjawowe i ustępowały po przerwaniu leczenia. Po powrocie parametrów do wartości początkowych, można rozważyć leczenie tu mniejszą dawką.

ro Lenalidomid jest wydalany przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek należy szczególnie ob starannie dobrać dawkę, aby uniknąć nadmiernego wzrostu stężenia leku we krwi, ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia hematologicznych działań niepożądanych oraz hepatotoksyczności.

do Należy monitorować czynność wątroby, szczególnie u pacjentów z wirusowym zakażeniem wątroby w wywiadzie, lub w przypadku jednoczesnego stosowania lenalidomidu z produktami leczniczymi, o e których wiadomo, że zaburzają czynność wątroby.

ni Zakażenia z neutropenią lub bez neutropenii e cz Pacjenci ze szpiczakiem mnogim są narażeni na zakażenia, włączając zapalenie płuc. U pacjentów otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem obserwowano sz wyższą częstość występowania w porównaniu z pacjentami z NDMM, niekwalifikującymi się do przeszczepienia, oraz pu u pacjentów z NDMM po przeszczepieniu, otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem w porównaniu z placebo. Zakażenia ≥ 3. stopnia występowały przy neutropenii do u mniej niż jednej trzeciej pacjentów. Pacjenci ze znanym ryzykiem zakażenia powinni być ściśle monitorowani.

Wszystkich pacjentów należy pouczyć, aby w przypadku pierwszych objawów zakażenia (np. kaszel, na gorączka, itd.) skontaktować się z lekarzem, co pozwoli to na wczesne podjęcie leczenia i w efekcie na złagodzenie choroby.

ia en

Reaktywacja zakażenia wirusowego

U pacjentów otrzymujących lenalidomid zgłaszano występowanie reaktywacji zakażenia wirusowego, ol w tym ciężkich przypadków reaktywacji zakażenia wirusem półpaśca lub zakażenia wirusem zw

zapalenia wątroby typu B (HBV).

po

W niektórych przypadkach reaktywacja zakażenia wirusowego zakończyła się zgonem.

o

W niektórych przypadkach reaktywacja zakażenia wirusem półpaśca prowadziła do wystąpienia eg

rozsianego półpaśca, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wywołanego przez wirusa półpaśca lub ocznej postaci półpaśca, co wymagało n tymczasowego wstrzymania lub przerwania podawania lenalidomidu oraz wprowadzenia aż odpowiedniego leczenia przeciwwirusowego.

w

U pacjentów przyjmujących lenalidomid, którzy byli w przeszłości zakażeni wirusem zapalenia wątroby typu B, rzadko zgłaszano z reaktywację zapalenia wątroby typu B. W niektórych przypadkach prowadziło to do ostrej be niewydolności wątroby, co skutkowało zakończeniem leczenia lenalidomidem oraz wprowadzeniem odpowiedniego leczenia przeciwwirusowego. Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem należy y wykonać badanie w kierunku nosicielstwa wirusa zapalenia wątroby typu B. W przypadku pacjentów icz z dodatnim wynikiem zakażenia HBV, zaleca się konsultację z lekarzem doświadczonym w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B. Należy zachować środki zn

ostrożności, jeśli lenalidomid jest stosowany u pacjentów zakażonych w przeszłości HBV, w tym u pacjentów HBc dodatnich, ale HBsAg negatywnych. Pacjentów tych należy poddać dokładnej ec

obserwacji w kierunku objawów podmiotowych i przedmiotowych aktywnego zakażenia HBV przez cały t okres l leczenia.

uk

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia

od Podczas stosowania lenalidomidu odnotowano przypadki postępującej leukoencefalopatii wieloogniskowej (PML, ang. progressive multifocal leukoencephalopathy), w tym przypadki Pr

śmiertelne. Występowanie PML notowano w okresie od kilku miesięcy do kilku lat po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem. Najczęściej przypadki te zgłaszano u pacjentów przyjmujących jednocześnie deksametazon lub u tych, u których wcześniej stosowano inną chemioterapię immunosupresyjną.

Zadaniem lekarza jest regularne kontrolowanie pacjenta oraz uwzględnianie PML w diagnostyce

różnicowej u pacjentów z nowymi lub nasilającymi się objawami neurologicznymi oraz objawami kognitywnymi lub behawioralnymi. Lekarz powinien również doradzić pacjentowi, że należy powiedzieć swojemu partnerowi lub opiekunowi o odbywanym leczeniu, ponieważ mogą oni zauważyć objawy, których pacjent nie jest świadomy.

tu

Ocena PML powinna opierać się na badaniu neurologicznym, diagnostyce metodą rezonansu ro magnetycznego mózgu i analizie płynu mózgowo-rdzeniowego dla DNA JC (JCV) za pomocą reakcji ob łańcuchowej polimerazy (PCR) lub biopsji mózgu z testowaniem na JCV. Negatywne wyniki PCR JCV nie wykluczają PML. Jeśli nie można postawić alternatywnej diagnozy, wskazane mogą być do dalsze obserwacje oraz wykonanie dodatkowych badań.

e Jeśli podejrzewa się PML, należy wstrzymać dalsze podawanie leku, aż do czasu wykluczenia, że ni PML nie występuje. Jeśli badania potwierdzą PML, konieczne jest natychmiastowe przerwanie e podawania lenalidomidu.

cz

Pacjenci z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim sz Częstość występowania przypadków nietolerancji (działania niepożądane 3. lub 4. stopnia, ciężkie pu działania niepożądane, przerwanie leczenia) była wyższa w przypadku pacjentów w wieku > 75 lat, ze szpiczakiem III stopnia, zgodnie z międzynarodowym systemem stopniowania, do sprawnością w skali ECOG ≥ 2 lub klirensem kreatyniny <60 ml/min, przy podawaniu lenalidomidu w terapii skojarzonej.

Pacjenci powinni zostać poddani szczególnej obserwacji pod kątem tolerancji lenalidomidu w terapii na skojarzonej, z uwzględnieniem wieku, szpiczaka III stopnia zaawansowania, sprawności w skali ECOG ≥ 2 lub klirensu kreatyniny <60 ml/min (patrz punkt 4.2 i 4.8).

ia en

Zaćma

Zgłaszano większą częstość występowania zaćmy u pacjentów otrzymujących lenalidomid ol w skojarzeniu z deksametazonem, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Zaleca się regularne zw

kontrolowanie wzroku.

po

o

Czynniki wpływające na erytropoezę lub inne leki mogące zwiększać ryzyko zakrzepicy, takie jak eg

hormonalna terapia zastępcza, powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim otrzymujących lenalidomid z deksametazonem n (patrz punkty 4.4 i 4.8).

aż

Doustne środki antykoncepcyjne

w

Nie przeprowadzono badań z dotyczących interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Lenalidomid nie jest induktorem be enzymów. W badaniu in vitro na ludzkich hepatocytach lenalidomid w różnych badanych stężeniach nie indukował CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4/5.

Z tego powodu w przypadku y podania samego lenalidomidu nie jest oczekiwane wystąpienie indukcji prowadzącej do icz obniżonej skuteczności produktów leczniczych, w tym hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Jednak deksametazon jest słabym lub umiarkowanym induktorem CYP3A4 i zn

prawdopodobnie wywiera również wpływ na inne enzymy i białka transportujące. Nie można wykluczyć, ec że w trakcie leczenia skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych może ulec zmniejszeniu. Należy podjąć skuteczne środki, aby zapobiec ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

t l

Warfaryna uk

od Jednoczesne wielokrotne podawanie lenalidomidu w dawce 10 mg raz na dobę nie wpływało na farmakokinetykę pojedynczej dawki R- i S-warfaryny. Jednoczesne podanie warfaryny w pojedynczej Pr

dawce 25 mg nie wpływało na farmakokinetykę lenalidomidu. Nie wiadomo jednak, czy interakcja zachodzi w czasie stosowania klinicznego (jednoczesne leczenie deksametazonem). Deksametazon jest słabym lub umiarkowanym induktorem enzymów i jego wpływ na warfarynę nie jest znany.

Zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia warfaryny podczas leczenia.

Digoksyna

Jednoczesne stosowanie z lenalidomidem w dawce 10 mg raz na dobę zwiększało stężenie osoczowe tu digoksyny (0,5 mg, pojedyncza dawka) o 14% z 90% CI (przedział ufności) [0,52%-28,2%]. Nie wiadomo, czy efekt będzie inny w praktyce klinicznej (większe dawki lenalidomidu i jednoczesne ro leczenie deksametazonem). Z tego względu podczas leczenia lenalidomidem zaleca się kontrolowanie ob stężenia digoksyny.

do

Statyny

e Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia rabdomiolizy w przypadku jednoczesnego podawania statyn i ni lenalidomidu, które może być addytywne. Szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia uzasadniona e jest wzmożona kontrola kliniczna i laboratoryjna.

cz

Deksametazon sz

pu Równoczesne podawanie deksametazonu (40 mg raz na dobę) w dawce pojedynczej lub wielokrotnej nie miało istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę lenalidomidu do podawanego w dawce wielokrotnej (25 mg raz na dobę).

na

Interakcje z inhibitorami glikoproteiny P

ia W warunkach in vitro, lenalidomid jest substratem dla glikoproteiny P, ale nie jest jej inhibitorem.

Równoczesne podawanie w dawce wielokrotnej chinidyny en (600 mg, dwa razy na dobę), będącej silnym inhibitorem glikoproteiny P lub umiarkowanie silnego inhibitora/substratu glikoproteiny P, ol temsyrolimusu (25 mg), nie miało istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę lenalidomidu (25 zw

mg). Równoczesne podawanie lenalidomidu nie zmieniało farmakokinetyki temsyrolimusu.

po

o

Ze względu na właściwości teratogenne, lenalidomid należy przepisywać z uwzględnieniem programu eg

zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.4), chyba że istnieją wiarygodne przesłanki, że pacjentka nie może zajść w ciążę. n

Ciąża

Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym

działaniu teratogennym u ludzi, która powoduje ciężkie, zagrażające życiu wady wrodzone.

Lenalidomid wywoływał u małp wady wrodzone, podobne do tych opisanych po talidomidzie (patrz punkt 5.3). Z tego względu można oczekiwać wystąpienia działania teratogennego lenalidomidu i tu lenalidomid jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży (patrz punkt 4.3).

ro

Karmienie piersią

ob

Nie wiadomo, czy lenalidomid przenika do mleka ludzkiego. Dlatego podczas leczenia lenalidomidem do należy przerwać karmienie piersią.

e

Lenalidomid wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i na obsługiwania maszyn. Podczas stosowania lenalidomidu zgłaszano zmęczenie, zawroty głowy, senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego i niewyraźne widzenie. Z tego względu zaleca się ia ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

en

Nie ma specyficznego doświadczenia w leczeniu przedawkowania lenalidomidu u pacjentów, chociaż w badaniach z różnymi dawkami niektórzy pacjenci otrzymywali dawkę do 150 mg, natomiast w badaniach z pojedynczą dawką niektórzy pacjenci otrzymali dawkę do 400 mg. Działania toksyczne tu ograniczające dawkę w tych badaniach miały głównie charakterystykę hematologiczną. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspomagające. ro

ob

Mechanizm działania

sz Lenalidomid wiąże się bezpośrednio do cereblonu, który jest częścią składową kompleksu ligazy E3

pu

kulina RING ubikwityna, który zawiera białko DDB1 (ang. deoxyribonucleic acid damage-binding protein 1), kulinę 4 (CUL4) oraz białko regulatorowe kuliny 1 (Roc1). W komórkach do hematopoetycznych lenalidomid, wiążąc się z cereblonem, rekrutuje białka substratowe Aiolos i Ikaros, które są czynnikami transkrypcyjnymi w komórkach limfatycznych. Prowadzi to do ich na ubikwitynacji i następnie degradacji, co skutkuje bezpośrednią cytotoksycznością i działaniem immunomodulacyjnym.

ia W szczególności lenalidomid hamuje proliferację i indukuje en apoptozę niektórych nowotworowych komórek hematopoetycznych (w tym nowotworowych komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego, ol komórek nowotworowych chłoniaka grudkowego oraz tych z delecjami w obrębie chromosomu 5), zw

zwiększa odporność zależną od komórek T i komórek typu Natural Killer (NK) oraz zwiększa liczbę komórek NK, T i NKT. W MDS z delecją 5q lenalidomid wybiórczo hamuje aktywność po

nieprawidłowego klonu, nasilając apoptozę komórek z delecją 5q.

Skojarzenie lenalidomidu i rytuksymabu zwiększa cytotoksyczność komórkową zależną od

o

przeciwciał (ang. ADCC – antibody-dependent cell cytotoxicity) w przypadku komórek eg

nowotworowych chłoniaka grudkowego.

Mechanizm działania lenalidomidu n obejmuje także inne rodzaje aktywności, takie jak właściwości antyangiogenne i proerytropoetyczne. aż Lenalidomid hamuje angiogenezę przez hamowanie migracji i adhezji komórek śródbłonka i tworzenia mikronaczyń, zwiększa wytwarzanie hemoglobiny płodowej w

przez hematopoetyczne komórki macierzyste CD34+ oraz hamuje wytwarzanie cytokin prozapalnych (np. TNF-α i IL-6) przez z monocyty.

Zawartość kapsułki

na

Mannitol (E421)

ia Celuloza mikrokrystaliczna (E460)

en Skrobia kukurydziana żelowana

Kwas winowy (E334)

ol Glicerolu dibehenian

zw

Otoczka kapsułki

po

Lenalidomide Krka d.d. 2,5 mg kapsułki, twarde

o

Hypromeloza

eg

Karagen (E407)

Chlorek potasu (E508) n

Tytanu dwutlenek (E171) aż

Żelaza tlenek żółty (E172)

w

Indygokarmin (E132)

Tusz do nadruku: z

• - szelak (E904) be
• - żelaza tlenek czarny (E172)

y

Lenalidomide icz Krka d.d. 5 mg kapsułki, twarde

Hypromeloza

zn

Karagen (E407)

Chlorek ec potasu (E508)

Tytanu dwutlenek (E171)

t l

Indygokarmin (E132)

Tusz uk do nadruku:

• - szelak (E904)

od - żelaza tlenek czarny (E172)

Pr

Lenalidomide Krka d.d. 7,5 mg kapsułki, twarde

Hypromeloza

Karagen (E407)

Chlorek potasu (E508)

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Żelaza tlenek czerwony (E172)

Żelaza tlenek czarny (E172)

tu Tusz do nadruku:

• - szelak (E904) ro
• - powidon

ob

• - dwutlenek tytanu (E171)

do

Lenalidomide Krka d.d. 10 mg kapsułki, twarde

Hypromeloza

e Karagen (E407)

ni Chlorek potasu (E508)

e Tytanu dwutlenek (E171)

cz

Żelaza tlenek żółty (E172)

Żelaza tlenek czerwony (E172) sz

Żelaza tlenek czarny (E172)

pu Indygokarmin (E132)

Tusz do nadruku: do

• - szelak (E904)
• - powidon

na

• - dwutlenek tytanu (E171)

ia

Lenalidomide Krka d.d. 15 mg kapsułki, twarde

en Hypromeloza

Karagen (E407)

ol Chlorek potasu (E508)

zw Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek żółty (E172)

po Żelaza tlenek czerwony (E172)

Żelaza tlenek czarny (E172)

o Indygokarmin (E132)

eg

Tusz do nadruku:

• - szelak (E904) n
• - żelaza tlenek czarny (E172) aż

w

Lenalidomide Krka d.d. 20 mg kapsułki, twarde

Hypromeloza z

be

Karagen (E407)

Chlorek potasu (E508)

Tytanu dwutlenek y (E171)

icz

Żelaza tlenek żółty (E172)

Indygokarmin (E132)

zn

Tusz do nadruku: szelak (E904)

• - żelaza ec tlenek czarny (E172)

t l

Lenalidomide Krka d.d. 25 mg kapsułki, twarde

Hypromeloza uk

Karagen (E407)

od

Chlorek potasu (E508)

Tytanu dwutlenek (E171)

Pr

Żelaza tlenek żółty (E172)

Żelaza tlenek czerwony (E172)

Żelaza tlenek czarny (E172)

Tusz do nadruku:

• - szelak (E904)
• - powidon
• - dwutlenek tytanu (E171)

tu

ro Nie dotyczy.

ob

do

3 lata

e ni

e cz Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

sz

o

eg

Szczegółowe informacje o tym produkcie n leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu. aż

w

z

be

y

icz

zn

ec

t l

uk

od

Pr

tu ro ob

do

e ni e cz sz pu do

na

ia

ANEKS en II ol A. WYTWÓRCY ODPOWIEDZIALNI ZA ZWOLNIENIE SERII

zw

B. WARUNKI LUB OGRANICZENIA DOTYCZĄCE ZAOPATRZENIA I

po

STOSOWANIA

C. INNE WARUNKI I WYMAGANIA o DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA DO

eg

OBROTU

n

D. WARUNKI LUB aż OGRANICZENIA DOTYCZĄCE BEZPIECZNEGO I SKUTECZNEGO STOSOWANIA PRODUKTU LECZNICZEGO

w

z

be

y

icz

zn

ec

t l

uk

od

Pr

A. WYTWÓRCY ODPOWIEDZIALNI ZA ZWOLNIENIE SERII

Nazwa i adres wytwórców odpowiedzialnych za zwolnienie serii

tu KRKA, d.d., Novo mesto

Šmarješka cesta 6 ro 8501 Novo mesto

ob

Słowenia

KRKA – FARMA d.o.o. do

V. Holjevca 20/E

10450 Jastrebarsko e Chorwacja ni e TAD Pharma GmbH cz Heinz-Lohmann-Straße 5

sz 27472 Cuxhaven

Niemcy pu

do Wydrukowana ulotka dołączona do opakowania produktu leczniczego musi zawierać nazwę i adres wytwórcy odpowiedzialnego za zwolnienie danej serii.

na

B. WARUNKI LUB OGRANICZENIA DOTYCZĄCE ia ZAOPATRZENIA I STOSOWANIA

en Produkt leczniczy wydawany na receptę do zastrzeżonego stosowania (patrz aneks I: Charakterystyka Produktu Leczniczego, punkt 4.2). ol zw

C. INNE WARUNKI I WYMAGANIA DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA DO OBROTU po

• Okresowe raporty o bezpieczeństwie stosowania (ang. Periodic safety update reports, PSURs) o

eg

Wymagania do przedłożenia okresowych raportów o bezpieczeństwie stosowania tego produktu leczniczego są określone w wykazie n unijnych dat referencyjnych (wykaz EURD), o którym mowa w art. 107c ust. 7 dyrektywy 2001/83/WE aż i jego kolejnych aktualizacjach ogłaszanych na europejskiej stronie internetowej dotyczącej leków.

w

z

D. WARUNKI LUB be OGRANICZENIA DOTYCZĄCE BEZPIECZNEGO I SKUTECZNEGO STOSOWANIA PRODUKTU LECZNICZEGO

y

• Plan zarządzania icz ryzykiem (ang. Risk Management Plan, RMP)

Podmiot odpowiedzialny zn podejmie wymagane działania i interwencje z zakresu nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii wyszczególnione w RMP, przedstawionym w module 1.8.2 ec

dokumentacji do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, i wszelkich jego kolejnych aktualizacjach.

t l

Uaktualniony RMP należy przedstawiać:

uk

• na żądanie Europejskiej Agencji Leków

od • w razie zmiany systemu zarządzania ryzykiem, zwłaszcza w wyniku uzyskania nowych informacji, które mogą istotnie wpłynąć na stosunek ryzyka do korzyści, lub w wyniku Pr uzyskania istotnych informacji, dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego lub odnoszących się do minimalizacji ryzyka

• Dodatkowe działania w celu minimalizacji ryzyka
• 1. Podmiot odpowiedzialny posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu powinien

uzgodnić szczegóły kontrolowanego systemu dystrybucji z odpowiednimi władzami krajowymi i musi wprowadzić taki program na szczeblu krajowym, aby zapewnić, że:

• Przed przepisaniem (oraz gdzie stosowne i zgodne zaleceniami odpowiednich władz krajowych, przed wydaniem) wszyscy pracownicy służby zdrowia, którzy zamierzają tu przepisać (i wydać) produkt Lenalidomide Krka d.d., wyposażeni zostaną w pakiet informacyjny dla lekarza zawierający: ro o zestaw edukacyjny dla pracowników opieki zdrowotnej ob o broszury edukacyjne dla pacjentów
• Karty Pacjenta

do

• Charakterystykę Produktu Leczniczego (ang. SmPC), ulotkę dla pacjenta oraz oznakowanie opakowań
• 2. Podmiot odpowiedzialny posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu powinien e wprowadzić program zapobiegania ciąży (ang. PPP - pregnancy prevention programme) ni w każdym kraju członkowskim. Szczegóły programu zapobiegania ciąży (PPP) e powinny zostać uzgodnione z odpowiednimi władzami krajowymi w każdym kraju członkowskim cz i wprowadzone przed wprowadzeniem produktu do obrotu.

sz

• 3. Podmiot odpowiedzialny posiadający pozwolenie na dopuszczenie pu do obrotu powinien uzgodnić ostateczny tekst zawartości pakietu informacyjnego dla lekarza z odpowiednimi do władzami krajowymi w każdym kraju członkowskim oraz upewnić się, że materiały te zawierają kluczowe elementy opisane poniżej.

na

• 4. Podmiot odpowiedzialny posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu powinien uzgodnić wprowadzenie systemu kart pacjenta w każdym ia kraju członkowskim.

en

Kluczowe elementy, które muszą zostać zawarte

ol

Zestaw edukacyjny dla pracowników opieki zdrowotnej

zw

Zestaw edukacyjny dla pracowników opieki zdrowotnej powinien zawierać następujące elementy:

• krótkie wprowadzenie dotyczące lenalidomidu i jego zatwierdzonych wskazań po
• dawkowanie
• maksymalny czas, na jaki można przepisać produkt leczniczy:

o

o 4 tygodnie leczenia u kobiet mogących zajść w ciążę eg

o 12 tygodni leczenia u mężczyzn i u kobiet niemogących zajść w ciążę

• konieczność unikania ekspozycji n płodu ze względu na działanie teratogenne lenalidomidu u zwierząt i oczekiwane działanie aż teratogenne lenalidomidu u ludzi
• wskazówki dotyczące pracy z blistrem lub kapsułką Lenalidomide Krka d.d. Novo mesto dla w

osób należących do fachowego personelu medycznego i opiekunów

• obowiązki pracowników z opieki zdrowotnej związane z przepisywaniem produktu Lenalidomide Krka d.d.: be

o konieczność przekazania pacjentowi wyczerpujących wskazówek i poradnictwo o upewnienie y się, że pacjenci są zdolni zastosować się do warunków bezpiecznego icz stosowania produktu Lenalidomide Krka d.d.

o konieczność zaopatrzenia pacjentów w właściwe broszury edukacyjne dla pacjentów

zn

i Kartę pacjenta

wskazówki bezpieczeństwa ważne dla wszystkich pacjentów:

ec

o usuwanie niepotrzebnego leku

t l o specyficzne dla danego kraju ustalenia dotyczące przepisywania produktu Lenalidomide Krka d.d.

uk

o opis ryzyka reakcji typu „tumor flare” od o opis ryzyka progresji do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi, włączając w to częstość występowania obliczoną na Pr podstawie wyników badań klinicznych

o opis ryzyka SPM

opis programu zapobiegania ciąży (PPP) i kategoryzowania pacjentów w oparciu o płeć i możliwość zajścia w ciążę:

o algorytm wprowadzania programu zapobiegania ciąży (PPP) o definicja kobiet mogących zajść w ciążę i działania, jakie powinien podjąć lekarz w

razie wątpliwości w określeniu

wskazówki dotyczące bezpieczeństwa dla kobiet mogących zajść w ciążę:

o konieczność unikania ekspozycji płodu o opis programu zapobiegania ciąży (PPP) tu o konieczność stosowania odpowiedniej antykoncepcji (nawet, jeśli u kobiety występuje brak menstruacji) i definicja odpowiedniej antykoncepcji ro o tryb postępowania przy przeprowadzaniu testów ciążowych:

ob

• porady dotyczące stosowania odpowiednich testów
• przed rozpoczęciem leczenia

do

• podczas leczenia, w zależności od metody antykoncepcji
• po zakończeniu leczenia

o konieczność natychmiastowego zaprzestania zażywania produktu e Lenalidomide ni Krka d.d. przy podejrzeniu zajścia w ciążę o konieczność natychmiastowego powiadomienia lekarza prowadzącego e przy

podejrzeniu zajścia w ciążę cz

wskazówki dotyczące bezpieczeństwa dla mężczyzn:

sz o konieczność unikania ekspozycji płodu pu o konieczność używania prezerwatyw, jeśli partnerka seksualna pacjenta jest w ciąży lub może zajść w ciążę i nie stosuje skutecznych metod antykoncepcji (nawet, jeśli do mężczyzna jest po wazektomii):

• podczas leczenia produktem Lenalidomide Krka d.d.

na

• przez co najmniej 7 dni po podaniu ostatniej dawki o pacjent powinien poinformować lekarza prowadzącego, jeśli podczas zażywania przez niego produktu Lenalidomide Krka ia d.d. lub krótko po zaprzestaniu zażywania produktu Lenalidomide Krka d.d. jego en partnerka zaszła w ciążę

wymagania w przypadku zajścia w ciążę:

o instrukcja natychmiastowego zaprzestania ol zażywania produktu Lenalidomide Krka d.d. przy podejrzeniu zajścia w zw ciążę — w przypadku kobiet o konieczność skierowania do specjalisty doświadczonego w ocenie teratogennego skutku leczenia w celu przeprowadzenia po takiej oceny i uzyskania odpowiedniej porady

o dane adresowe do ośrodka lokalnego zgłaszania podejrzenia zajścia w ciążę o

o formularz zgłoszenia eg ciąży

• lista kontrolna dla lekarzy w celu zapewnienia, iż pacjenci otrzymali w momencie rozpoczęcia leczenia właściwe poradnictwo n odnośnie leczenia oraz metod antykoncepcyjnych i

aż

zapobiegania ciąży odpowiednich dla danej płci i możliwości zajścia w ciążę

formularze zgłoszenia zdarzenia niepożądanego

w

z

Broszury edukacyjne dla pacjentów

be

Broszury edukacyjne dla pacjentów powinny zawierać:

• broszura dla kobiet mogących zajść w ciążę

y

• broszura dla kobiet niemogących zajść w ciążę

icz

• broszura dla mężczyzn

zn

Wszystkie broszury dla pacjentów powinny zawierać następujące elementy:

• ec

informację, że lenalidomid wykazuje działanie teratogenne u zwierząt i oczekuje się wystąpienia t działania l teratogennego u ludzi

• opis Karty pacjenta i konieczności jej stosowania

uk

• usuwanie niepotrzebnego leku
• wskazówki dotyczące postępowania z lenalidomidem dla pacjentów, opiekunów oraz członków od

rodziny

Pr • specyficzne dla danego kraju lub inne mające zastosowanie szczególne ustalenia dotyczące przepisywania produktu Lenalidomide Krka d.d.

• informację, że pacjent nie powinien dawać produktu Lenalidomide Krka d.d. żadnej innej osobie
• informację, że pacjent nie powinien oddawać krwi w trakcie leczenia (w tym w trakcie przerw w dawkowaniu) i przez co najmniej 7 dni po zakończeniu przyjmowania produktu leczniczego Lenalidomide Krka d.d.
• informację, że pacjent powinien powiadomić lekarza prowadzącego o wszelkich zdarzeniach niepożądanych

Następujące informacje powinny być również dostarczone w stosownej broszurze:

tu Broszura dla kobiet mogących zajść w ciążę: ro

• konieczność unikania ekspozycji płodu

ob

• opis programu zapobiegania ciąży (PPP)
• konieczność stosowania odpowiedniej antykoncepcji i definicja odpowiedniej antykoncepcji do
• tryb postępowania przy przeprowadzaniu testów ciążowych:

o przed rozpoczęciem leczenia

e o przynajmniej co 4 tygodnie podczas leczenia, z wyjątkiem przypadków ni potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów e o po zakończeniu leczenia cz

• konieczność natychmiastowego zaprzestania zażywania produktu Lenalidomide Krka d.d. przy sz podejrzeniu zajścia w ciążę
• konieczność natychmiastowego powiadomienia lekarza prowadzącego pu przy podejrzeniu zajścia w ciążę

do

Broszura dla mężczyzn:

• konieczność unikania ekspozycji płodu na
• konieczność używania prezerwatyw, jeśli partnerka seksualna pacjenta jest w ciąży lub może zajść w ciążę i nie stosuje skutecznych metod antykoncepcji ia (nawet jeśli mężczyzna jest po wazektomii): en o podczas leczenia produktem Lenalidomide Krka d.d.

o przez co najmniej 7 dni po podaniu ostatniej ol dawki

• informacja, że jeśli partnerka pacjenta zajdzie zw w ciążę, powinien on natychmiast powiadomić lekarza prowadzącego;informacja, że nie powinien on oddawać nasienia w trakcie leczenia (w tym w trakcie przerw w dawkowaniu) po i przez co najmniej 7 dni po zakończeniu przyjmowania produktu leczniczego Lenalidomide Krka d.d.

o

eg

Karta pacjenta

Karta pacjenta powinna zawierać następujące elementy:

n

• potwierdzenie uzyskania odpowiedniego poradnictwa aż
• dokumentację dotyczącą zdolności do rozrodu

w

• daty i wyniki testów ciążowych

z

be

y

icz

zn

ec

t l

uk

od

Pr

tu ro ob do e ni e cz sz pu do na ia

ANEKS en III ol OZNAKOWANIE OPAKOWAŃ I ULOTKA DLA PACJENTA

zw po

o

eg

n

aż

w

z

be

y

icz

zn

ec

t l

uk

od

Pr

tu ro ob do e ni e cz sz pu do na ia