Leqembi

Każdy ml koncentratu zawiera 100 mg lekanemabu.

Jedna fiolka 5 ml zawiera 500 mg lekanemabu (500 mg/5 ml).

Jedna fiolka 2 ml zawiera 200 mg lekanemabu (200 mg/2 ml).

Lekanemab to rekombinowane humanizowane przeciwciało monoklonalne (mAb) klasy IgG1, wytwarzane w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) przy użyciu technologii rekombinacji DNA.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Jedna fiolka o pojemności 2 ml zawiera 1,0 mg polisorbatu 80 (E 433).

Jedna fiolka o pojemności 5 ml zawiera 2,5 mg polisorbatu 80 (E 433).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji.

Przezroczysty do lekko opalizującego, bezbarwny do bladożółtego roztwór.

Roztwór ma pH około 5,0 i osmolalność 350–430 mOsm/kg.

Produkt leczniczy Leqembi jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z klinicznym rozpoznaniem łagodnego upośledzenia funkcji poznawczych i łagodnego otępienia spowodowanych chorobą Alzheimera (wczesna choroba Alzheimera), którzy nie są nosicielami genu apolipoproteiny E ε4 (ApoE ε4) lub są heterozygotami z potwierdzoną patologią amyloidu (patrz punkt 4.4).

Leczenie powinno być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarzy doświadczonych w diagnozowaniu i leczeniu choroby Alzheimera, którzy mają dostęp do obrazowania metodą rezonansu magnetycznego (MRI) w odpowiednim czasie. Infuzje lekanemabu powinny być podawane przez wykwalifikowany personel medyczny przeszkolony w zakresie monitorowania, rozpoznawania i leczenia reakcji związanych z infuzją.

Pacjenci leczeni lekanemabem muszą otrzymać kartę pacjenta i zostać poinformowani o ryzyku związanym ze stosowaniem lekanemabu (patrz także ulotka dołączona do opakowania).

Badanie na obecność ApoE4

Genotyp ApoE4 powinien być oceniany za pomocą testu diagnostycznego in vitro (IVD) z oznakowaniem CE przewidzianego do tego zastosowania. Jeśli test IVD z oznakowaniem CE nie jest dostępny, należy zastosować alternatywny zwalidowany test (patrz punkt 5.1).

Badanie statusu ApoE ε4 należy wykonać przed rozpoczęciem leczenia lekanemabem w celu określenia ryzyka wystąpienia ARIA (patrz punkty 4.1 i 5.1). Przed badaniem pacjenci powinni otrzymać odpowiednie porady i wyrazić zgodę zgodnie z krajowymi lub lokalnymi wytycznymi.

Dawkowanie

Zalecana dawka lekanemabu to 10 mg/kg masy ciała podawana we wlewie dożylnym raz na 2 tygodnie.

Leczenie lekanemabem należy przerwać, gdy u pacjenta nastąpi progresja do choroby Alzheimera o nasileniu umiarkowanym.

Podczas leczenia lekanemabem należy co około 6 miesięcy przeprowadzać badanie funkcji poznawczych i ocenę objawów klinicznych. Wyniki tych badań i nasilenie objawów powinny być wykorzystane do oceny, czy u pacjenta nastąpiła progresja do umiarkowanego otępienia typu alzheimerowskiego i (lub) czy przebieg kliniczny sugeruje, że lekanemab nie wykazał skuteczności u pacjenta, oraz do podjęcia decyzji, czy nie należy przerwać leczenia lekanemabem.

Monitorowanie związanych z amyloidem nieprawidłowości widocznych w obrazowaniu (ang. Amyloid Related Imaging Abnormalities, ARIA)

Lekanemab może powodować ARIA, opisywanych jako ARIA z obrzękiem (ARIA-E), co na obrazach MRI wygląda jak obrzęk mózgu lub wysięki bruzdowe, oraz ARIA z odkładaniem hemosyderyny (ARIA-H), co obejmuje mikrokrwotok i syderozę powierzchowną. Oprócz ARIA u pacjentów leczonych lekanemabem występowały krwotoki śródmózgowe o średnicy większej niż 1 cm.

Przed rozpoczęciem leczenia lekanemabem należy dostarczyć aktualne (z okresu ostatnich 6 miesięcy) podstawowe badanie MRI mózgu w celu oceny istniejących wcześniej ARIA. Należy wykonać badanie MRI przed 3., 5., 7. i 14. infuzją. Zasadniczo badanie MRI powinno zostać wykonane w ciągu około tygodnia przed planowaną infuzją lekanemabu i powinno zostać przeanalizowane przed przystąpieniem do infuzji. Jeśli w dowolnym momencie leczenia u pacjenta wystąpią objawy sugerujące ARIA, należy przeprowadzić ocenę kliniczną, w tym badanie MRI (patrz punkt 4.4).

Zalecenia dotyczące przerw w dawkowaniu lub przerwania leczenia u pacjentów z ARIA

ARIA-E

Dawkowanie może być kontynuowane w przypadkach bezobjawowych, łagodnych ARIA-E w ocenie radiograficznej. Należy wstrzymać dawkowanie, jeśli wystąpią objawowe ARIA-E albo umiarkowane lub ciężkie ARIA-E w ocenie radiograficznej. Należy wykonać kontrolne badanie MRI dla oceny ustąpienia nieprawidłowości od 2 do 4 miesięcy po początkowej jej identyfikacji. Gdy badanie MRI wykaże w ocenie radiograficznej ustąpienie zmian i ustąpią też objawy, jeśli wystąpiły, wznowienie dawkowania powinno być uzależnione od oceny klinicznej. Patrz Tabela 1 dotycząca stopnia nasilenia objawów w ocenie radiograficznej MRI (patrz punkt 4.4).

Przy rozważaniu, czy kontynuować dawkowanie u pacjentów z nawracającymi ARIA-E, należy kierować się oceną kliniczną. Po drugim wystąpieniu objawowych ARIA-E albo umiarkowanych lub ciężkich ARIA-E w ocenie radiograficznej leczenie lekanemabem należy przerwać (patrz punkt 4.8).

ARIA-H

Dawkowanie może być kontynuowane w przypadkach bezobjawowych, łagodnych ARIA-H w ocenie radiograficznej. Należy wstrzymać dawkowanie, jeśli wystąpią objawowe łagodne lub umiarkowane ARIA-H albo umiarkowane ARIA-H w ocenie radiograficznej. Należy wykonać kontrolne badanie MRI dla oceny stabilizacji nieprawidłowości od 2 do 4 miesięcy po początkowej jej identyfikacji. Gdy badanie MRI wykaże w ocenie radiograficznej stabilizację a objawy, jeśli były, ustąpią, wznowienie dawkowania powinno być uzależnione od oceny klinicznej (patrz punkt 4.8). W przypadku ciężkich objawowych ARIA-H lub ciężkich ARIA-H w ocenie radiograficznej należy na stałe przerwać leczenie lekanemabem. Patrz Tabela 1 dotycząca stopnia nasilenia objawów w ocenie radiograficznej MRI (patrz punkt 4.4).

Krwotok śródmózgowy

Leczenie lekanemabem należy trwale przerwać, jeśli wystąpi krwotok śródmózgowy o średnicy większej niż 1 cm.

Opóźnione lub pominięte dawki

W razie pominięcia infuzji następną dawkę należy podać tak szybko, jak to możliwe.

Szczególne populacje

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w wieku ≥65 lat (patrz punkt 5.1).

Zaburzenia czynności nerek

Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież

Stosowanie lekanemabu u dzieci i młodzieży nie jest właściwe.

Sposób podawania

Lekanemab jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego. Lekanemab podaje się we wlewie dożylnym trwającym około 1 godzinę, raz na 2 tygodnie. Przy pierwszej infuzji pacjent powinien być obserwowany przez około 2,5 godziny po zakończeniu infuzji pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych reakcji związanych z infuzją (patrz punkt 4.4).

Przed wlewem dożylnym lekanemab należy rozcieńczyć.

Instrukcja dotycząca rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Pacjenci z zaburzeniami krzepnięcia krwi, które nie są wystarczająco kontrolowane.

Stwierdzenie w badaniu MRI przed leczeniem wcześniejszego krwotoku śródmózgowego, więcej niż 4 mikrokrwotoków, syderozy powierzchownej lub obrzęku naczynioruchowego, albo innych objawów sugerujących mózgową angiopatię amyloidową (CAA) (patrz punkt 4.4).

Leczenia lekanemabem nie należy rozpoczynać u pacjentów otrzymujących leczenie przeciwzakrzepowe (patrz punkt 4.4).

Program kontrolowanego dostępu i rejestr

W celu promowania bezpiecznego i skutecznego stosowania lekanemabu rozpoczynanie leczenia u wszystkich pacjentów powinno odbywać się poprzez centralny system rejestracji wdrożony w ramach programu kontrolowanego dostępu.

Identyfikowalność

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu.

Reakcje nadwrażliwości

U pacjentów leczonych lekanemabem wystąpiły reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i anafilaksja, które mogą być ciężkie. Należy niezwłocznie przerwać infuzję, po zaobserwowaniu jakichkolwiek objawów przedmiotowych lub podmiotowych wskazujących na reakcję nadwrażliwości, i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz punkt 4.2).

Patologia beta-amyloidu

Obecność patologii beta-amyloidu musi zostać potwierdzona za pomocą odpowiedniego testu przed rozpoczęciem leczenia.

Nieprawidłowości związane z amyloidem widoczne w obrazowaniu (ARIA)

ARIA mogą wystąpić spontanicznie u pacjentów z chorobą Alzheimera. ARIA-H zazwyczaj występują w połączeniu z ARIA-E.

ARIA zwykle występują na wczesnym etapie leczenia i zazwyczaj przebiegają bezobjawowo, chociaż, rzadko, mogą wystąpić poważne i zagrażające życiu zdarzenia, w tym napad i stan padaczkowy.

Zgłaszane objawy związane z ARIA, jeśli występują, mogą obejmować ból głowy, splątanie, zmiany widzenia, zawroty głowy, nudności i trudności w chodzeniu. Mogą również wystąpić ogniskowe deficyty neurologiczne. Wśród pacjentów, u których wystąpiły ARIA podczas stosowania placebo lub lekanemabu, 1/3 miało nawracające ARIA. Po pierwszym wystąpieniu ARIA częstość nawrotów po wznowieniu leczenia lekanemabem jest określana jako „bardzo często” (patrz punkt 4.8). Objawy związane z ARIA zwykle ustępują z czasem (patrz punkt 4.8).

Ryzyko wystąpienia ARIA, w tym objawowych i ciężkich ARIA, jest zwiększone u homozygotycznych nosicieli genu apolipoproteiny E ε4 (ApoE ε4) (patrz punkt 4.8). Poza ARIA u pacjentów leczonych lekanemabem występowały krwotoki śródmózgowe o średnicy większej niż 1 cm.

Podejmując decyzję o rozpoczęciu leczenia lekanemabem, należy rozważyć korzyści płynące ze stosowania lekanemabu w leczeniu choroby Alzheimera oraz ryzyko wystąpienia ciężkich zdarzeń niepożądanych związanych z ARIA (patrz punkt 4.8).

Monitorowanie ARIA

Zaleca się wykonanie podstawowego badania MRI mózgu i okresowe monitorowanie za pomocą MRI. Podczas pierwszych 14 tygodni leczenia lekanemabem zaleca się wzmożoną obserwację kliniczną pod kątem ARIA. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy sugerujące ARIA (patrz punkt 4.8), należy przeprowadzić ocenę kliniczną, w tym dodatkowe badanie MRI (patrz punkt 4.2).

Wyniki oceny radiograficznej

Stopień nasilenia ARIA związanych z lekanemabem w ocenie radiograficznej sklasyfikowano według kryteriów przedstawionych w Tabeli 1.

Tabela 1: Kryteria klasyfikacji ARIA w badaniu MRI

W przypadku pacjentów z bezobjawowym wynikiem oceny radiograficznej ARIA-E zaleca się wzmożoną obserwację kliniczną pod kątem objawów ARIA (patrz punkt 4.8 dotyczący objawów).

Należy wykonać dodatkowe badanie MRI po upływie 1 do 2 miesięcy dla oceny ustąpienia nieprawidłowości lub wcześniej, jeśli wystąpią objawy.

Status nosicielstwa ApoE ε4 i ryzyko wystąpienia ARIA

U pacjentów leczonych lekanemabem, którzy są homozygotycznymi nosicielami ApoE ε4, częstość występowania ARIA, w tym objawowych ciężkich i nawracających ARIA, jest większa w porównaniu z heterozygotycznymi nosicielami i osobami niebędącymi nosicielami (patrz punkt 4.8). Lekanemab nie jest wskazany do stosowania u pacjentów będących takimi homozygotami (patrz punkt 4.1).

Zwiększone ryzyko krwotoku śródmózgowego

Należy zachować ostrożność, rozważając zastosowanie lekanemabu u pacjentów z czynnikami wskazującymi na zwiększone ryzyko krwotoku śródmózgowego.

Krwotoki śródmózgowe o średnicy większej niż 1 cm, w tym przypadki śmiertelne, obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie lekanemab i leki przeciwzakrzepowe lub u pacjentów otrzymujących leki trombolityczne podczas leczenia lekanemabem. Należy zachować zwiększoną ostrożność, rozważając podanie leków przeciwzakrzepowych pacjentowi leczonemu już lekanemabem.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwzakrzepowych

Początkowe stosowanie przeciwzakrzepowych produktów leczniczych (kwasu acetylosalicylowego, innych leków przeciwpłytkowych lub przeciwzakrzepowych) było dozwolone w badaniach klinicznych, jeśli pacjent przyjmował stałą dawkę. Większość ekspozycji na leki przeciwzakrzepowe dotyczyła kwasu acetylosalicylowego. Nie zaobserwowano zwiększonego ryzyka ARIA ani krwotoku śródmózgowego podczas stosowania leków przeciwpłytkowych.

Ponieważ krwotoki śródmózgowe obserwowano u pacjentów przyjmujących zarówno lekanemab, jak i leki przeciwzakrzepowe (patrz punkt 4.8), a także u pacjentów otrzymujących leki trombolityczne

podczas leczenia lekanemabem, należy zachować wzmożoną ostrożność rozważając podanie leków przeciwzakrzepowych lub leków trombolitycznych (np. tkankowego aktywatora plazminogenu) pacjentowi leczonemu już lekanemabem:

• Jeśli konieczne jest rozpoczęcie podawania leków przeciwzakrzepowych podczas terapii lekanemabem (na przykład w przypadku zakrzepicy tętniczej, ostrej zatorowości płucnej lub innych wskazań zagrażających życiu), należy przerwać podawanie lekanemabu. Leczenie lekanemabem można wznowić, jeśli podawanie leków przeciwzakrzepowych nie jest już wskazane z medycznego punktu widzenia. Dozwolone jest jednoczesne podawanie kwasu acetylosalicylowego i innych leków przeciwpłytkowych.
• Ekspozycja na leki trombolityczne w badaniach klinicznych była ograniczona, jednak prawdopodobne jest ryzyko dużego krwawienia wewnątrzczaszkowego wynikającego z jednoczesnego stosowania. Należy unikać stosowania leków trombolitycznych, z wyjątkiem wskazań w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia, gdy brak alternatywnego leczenia (np. zatorowość płucna z zaburzeniami hemodynamicznymi), gdy korzyści mogą przewyższać ryzyko.
• ARIA-E mogą powodować ogniskowe deficyty neurologiczne, które mogą przypominać udar niedokrwienny, dlatego przed zastosowaniem leczenia trombolitycznego u pacjenta leczonego lekanemabem lekarze prowadzący leczenie powinni rozważyć, czy takie objawy nie mogą być spowodowane przez ARIA-E.

Leczenia lekanemabem nie należy rozpoczynać u pacjentów otrzymujących leczenie przeciwzakrzepowe (patrz punkt 4.3).

Inne czynniki ryzyka krwotoku śródmózgowego

Pacjenci zostali wykluczeni z udziału w badaniu 301, jeśli wyniki badań neuroobrazowych wskazywały na zwiększone ryzyko krwotoku śródmózgowego. Obejmowały one wyniki sugerujące CAA (wcześniejszy krwotok mózgowy o największej średnicy większej niż 1 cm, więcej niż 4 mikrokrwotoki, syderoza powierzchowna, obrzęk naczynioruchowy) lub inne zmiany (tętniak, malformacja naczyniowa), które mogą potencjalnie zwiększać ryzyko krwotoku śródmózgowego.

Obecność allelu ApoE ε4 jest związana z CAA, który wiąże się ze zwiększonym ryzykiem krwotoku śródmózgowego.

Reakcje związane z infuzją

W badaniach klinicznych dotyczących lekanemabu obserwowano reakcje związane z infuzją (patrz punkt 4.8); większość z nich była łagodna lub umiarkowana i występowała przy pierwszej infuzji. W razie wystąpienia reakcji związanej z infuzją można zmniejszyć jej szybkość lub przerwać infuzję i rozpocząć odpowiednie leczenie zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Przed następnymi infuzjami można rozważyć profilaktyczne leczenie lekami przeciwhistaminowymi, acetaminofenem, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub kortykosteroidami.

Pacjenci wykluczeni z badań klinicznych (patrz także punkt 5.1)

Pacjenci z przemijającymi napadami niedokrwiennymi (TIA), udarem lub napadami drgawkowymi w ciągu 12 miesięcy od badania przesiewowego w wywiadzie zostali wykluczeni z badań klinicznych dotyczących lekanemabu. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność u tych pacjentów są nieznane.

Pacjenci z zaburzeniami immunologicznymi, którzy nie byli wystarczająco kontrolowani lub wymagali leczenia immunoglobulinami, ogólnoustrojowymi przeciwciałami monoklonalnymi, ogólnoustrojowymi lekami immunosupresyjnymi lub plazmaferezami, zostali wykluczeni z badań klinicznych dotyczących lekanemabu, stąd bezpieczeństwo stosowania i skuteczność u tych pacjentów są nieznane.

U pacjentów z chorobą Alzheimera dziedziczoną autosomalnie dominująco lub z zespołem Downa wskaźnik zdarzeń CAA i ARIA może być wyższy i zostali wykluczeni z badań klinicznych

dotyczących lekanemabu. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność lekanemabu u tych pacjentów są nieznane.

Karta pacjenta i ulotka informacyjna dla pacjenta

Lekarz przepisujący lek musi omówić z pacjentem ryzyko związane z leczeniem lekanemabem, badaniami MRI oraz objawami przedmiotowymi i podmiotowymi działań niepożądanych, a także kiedy należy zwrócić się o pomoc do fachowego personelu medycznego. Pacjent otrzyma kartę pacjenta i zostanie poinstruowany, aby nosić ją przy sobie przez cały czas.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Przed podaniem konieczne jest rozcieńczenie chlorkiem sodu (roztworem 0,9% soli fizjologicznej).

Więcej informacji na temat chlorku sodu jako rozcieńczalnika można znaleźć w drukach informacyjnych o produkcie.

Produkt leczniczy zawiera 0,5 mg polisorbatu 80 w każdym 1 ml lekanemabu. Polisorbaty mogą wywoływać reakcje alergiczne. Należy wziąć pod uwagę pacjentów ze znanymi alergiami.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z lekanemabem.

Eliminacja lekanemabu prawdopodobnie zachodzi poprzez typowe szlaki degradacji immunoglobulin, a na klirens nie powinny wpływać jednocześnie stosowane leki drobnocząsteczkowe. W związku z tym nie oczekuje się, aby lekanemab powodował ani był podatny na interakcje farmakokinetyczne (PK) z jednocześnie podawanymi lekami.

Ryzyko krwotoku śródmózgowego podczas leczenia lekanemabem może być zwiększone u pacjentów otrzymujących leki przeciwzakrzepowe lub trombolityczne (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Kobiety w wieku rozrodczym

Przed rozpoczęciem leczenia lekanemabem należy zweryfikować status ciąży u kobiet w wieku rozrodczym.

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie i do 2 miesięcy po podaniu ostatniej dawki lekanemabu.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania lekanemabu u kobiet w ciąży i danych z badań na zwierzętach w celu oceny ryzyka stosowania lekanemabu w okresie ciąży. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają przez łożysko po pierwszym trymestrze ciąży. Dlatego lekanemab może być przenoszony z matki na rozwijający się płód. Wpływ lekanemabu na rozwijający się płód jest nieznany. Nie zaleca się stosowania lekanemabu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących obecności lekanemabu w mleku ludzkim, wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz wpływu leków na produkcję mleka.

Wiadomo, że ludzkie IgG są wydzielane do mleka matki w pierwszych dniach po urodzeniu, a wkrótce potem ich stężenie spada do niskiego poziomu. Wpływ tej ekspozycji na niemowlę karmione piersią jest nieznany i nie można wykluczyć ryzyka. W związku z tym należy podjąć decyzję, czy

przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie lekanemabem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia lekanemabem dla kobiety.

Lekanemab nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn w przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub dezorientacji w trakcie leczenia lekanemabem.

Doświadczenie kliniczne dotyczące przedawkowania lekanemabu jest ograniczone.

Mechanizm działania

Lekanemab jest przeciwciałem monoklonalnym IgG1 skierowanym przeciwko zagregowanym rozpuszczalnym i nierozpuszczalnym formom beta-amyloidu i zmniejsza blaszki beta-amyloidu.

Histydyna (do regulacji pH)

Histydyny chlorowodorek jednowodny (do regulacji pH)

Argininy chlorowodorek

Polisorbat 80 (E 433)

Woda do wstrzykiwań

Nie dotyczy.

Nieotwarta fiolka: 42 miesiące.

Po przygotowaniu roztworu do infuzji.

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność podczas użytkowania przez 24 godziny w temperaturze 25°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli metoda rozcieńczania nie wyklucza ryzyka skażenia mikrobiologicznego, produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli produkt nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik.

Przechowywać w lodówce (2°C– 8°C).

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Nie zamrażać ani nie wstrząsać fiolkami.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

MM/RRRR

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków https://www.ema.europa.eu.