Namuscla

Namuscla 62 mg kapsułki twarde

Każda kapsułka zawiera chlorowodorek meksyletyny, którego ilość odpowiada 62,48 mg meksyletyny.

Namuscla 83 mg kapsułki twarde

Każda kapsułka zawiera chlorowodorek meksyletyny, którego ilość odpowiada 83,31 mg meksyletyny.

Namuscla 167 mg kapsułki twarde

Każda kapsułka zawiera chlorowodorek meksyletyny, którego ilość odpowiada 166,62 mg meksyletyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Kapsułka twarda (kapsułka)

Namuscla 62 mg kapsułki twarde

Produkt leczniczy Namuscla 62 mg kapsułki twarde ma postać białej kapsułki o twardej otoczce żelatynowej (15 mm) wypełnionej białym proszkiem.

Namuscla 83 mg kapsułki twarde

Produkt leczniczy Namuscla 83 mg kapsułki twarde ma postać kapsułki o twardej otoczce żelatynowej (20 mm) z pomarańczowym wieczkiem i białym korpusem wypełnionej białym proszkiem.

Namuscla 167 mg kapsułki twarde

Produkt leczniczy Namuscla 167 mg kapsułki twarde ma postać pomarańczowej kapsułki o twardej otoczce żelatynowej (20 mm) wypełnionej białym proszkiem.

Produkt leczniczy Namuscla jest wskazany do stosowania w objawowym leczeniu miotonii u dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała wynoszącej co najmniej 20 kg, młodzieży w wieku od 12 do 17 lat i dorosłych pacjentów w wieku ≥ 18 lat z niedystroficznymi zaburzeniami miotonicznymi.

Przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną

• Lekarz kardiolog powinien dokonać dokładnej i szczegółowej oceny kardiologicznej; w trakcie leczenia meksyletyną należy kontynuować obserwację kardiologiczną, a leczenie dostosować w zależności od stanu serca pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.4).
• Ocenę stężenia elektrolitów należy przeprowadzić u każdego pacjenta przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną; należy również skorygować każdy brak równowagi elektrolitowej przed podaniem meksyletyny (patrz punkt 4.4).

Dawkowanie

Namuscla 167 mg kapsułki twarde

Osoby dorosłe w wieku 18 lat i starsze

Zalecana dawka początkowa meksyletyny wynosi 167 mg na dobę (1 kapsułka na dobę). Po co najmniej 1 tygodniu leczenia, w zależności od odpowiedzi klinicznej, dawkę dobową można zwiększyć do 333 mg (2 kapsułek na dobę). Po co najmniej 1 kolejnym tygodniu leczenia, w zależności od odpowiedzi klinicznej, dawkę dobową można ponownie zwiększyć do 500 mg (3 kapsułki na dobę).

W terapii podtrzymującej zalecana jest dawka od 167 mg – 500 mg na dobę (1 do 3 kapsułek na dobę), w zależności od nasilenia objawów i odpowiedzi klinicznej. Dawkę należy przyjmować w regularnych odstępach w ciągu dnia zgodnie z zaleceniami.

Nie należy przekraczać dawki 500 mg/dobę. Należy przeprowadzać regularne oceny i przerwać długoterminowe leczenie u pacjentów niewykazujących odpowiedzi na leczenie lub nieodnoszących korzyści z niego..

Namuscla 62 mg, 83 mg i 167 mg kapsułki twarde

Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 17 lat)

U dzieci i młodzieży zalecana dawka zależy od masy ciała (Tabela 1):

Tabela 1: Zalecane dawki u dzieci i młodzieży

Szczególne populacje

Pacjenci z zaburzeniami czynności serca

W przypadku modyfikacji dawki meksyletyny lub jednoczesnego stosowania produktów leczniczych, które mogą wpływać na układ przewodzący serca należy uważnie monitorować pacjentów poprzez wykonywanie zapisu EKG (zwłaszcza pacjentów z zaburzeniami przewodzenia) (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.5).

Pacjenci w podeszłym wieku

Doświadczenie w stosowaniu meksyletyny u pacjentów z chorobami miotonicznymi w wieku ≥65 lat jest ograniczone. Na podstawie właściwości farmakokinetycznych meksyletyny nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów w wieku od 65 lat.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Meksyletynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu łagodnym (5-6 w skali Childa-Pugha) lub umiarkowanym (7-9 w skali Childa-Pugha). U tych pacjentów zwiększenie dawki zalecane jest po co najmniej 2 tygodniach leczenia.

Doświadczenie w zakresie stosowania meksyletyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby jest ograniczone. Z tego względu nie należy stosować meksyletyny w tej populacji pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Doświadczenie w stosowaniu meksyletyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek jest ograniczone. Z tego powodu nie zaleca się stosowania meksyletyny w tej populacji (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież

Dzieci w wieku poniżej 6 lat

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności meksyletyny u dzieci w wieku poniżej 6 lat lub o masie ciała poniżej 20 kg. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Podanie doustne.

Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą, należy unikać pozycji leżącej. W przypadku nietolerancji ze strony przewodu pokarmowego kapsułki należy przyjmować podczas posiłku.

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności otwierania kapsułek ani podawania ich innymi drogami. Prowadzone są badania mające na celu ocenę przydatności alternatywnych metod podawania. W przypadku pacjentów, którzy nie są w stanie połknąć kapsułek, osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zdecydować o odpowiednim podaniu leku w oparciu o ocenę kliniczną.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Nadwrażliwość na jakiekolwiek środki miejscowo znieczulające.
• Tachyarytmia komorowa.
• Całkowity blok serca (tj. blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia) lub podejrzenie możliwości postępu jakiegokolwiek bloku serca do całkowitego bloku serca (blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia ze znacząco wydłużonym odstępem PR (≥240 ms) i (lub) szerokimi zespołami QRS (≥120 ms), blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok odnogi pęczka Hisa, blok dwuwiązkowy i trójwiązkowy).
• Zawał mięśnia sercowego (ostry lub przebyty) lub nieprawidłowy załamek Q.
• Objawowa choroba wieńcowa.
• Niewydolność serca z pośrednią (40-49%) lub obniżoną frakcją wyrzutową (<40%).
• Tachyarytmia przedsionkowa, migotanie lub trzepotanie przedsionków.
• Dysfunkcja węzła zatokowego (w tym częstotliwość rytmu zatokowego <50 uderzeń/min.).
• Jednoczesne stosowanie z produktami leczniczymi powodującymi częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5).
• Jednoczesne stosowanie z produktami leczniczymi o wąskim indeksie terapeutycznym (patrz punkt 4.5).

Wpływ arytmogenny na serce

Meksyletyna może pobudzać lub nasilać wcześniej istniejące zaburzenia rytmu serca, rozpoznane lub nierozpoznane (patrz również punkty 4.3 i 4.5).

Przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną u wszystkich pacjentów lekarz kardiolog powinien przeprowadzić szczegółową i dokładną ocenę serca (zapis EKG, 24-48-godzinne monitorowanie metodą Holtera i ocena echokardiograficzna) w celu ustalenia tolerancji sercowej meksyletyny.

W krótkim czasie po rozpoczęciu leczenia (czyli w ciągu 48 godzin) zalecana jest ocena serca.

Podczas leczenia meksyletyną oraz w związku ze zmianami dawki należy dostosować monitorowanie serca do stanu serca pacjenta:

• u pacjentów bez zaburzeń ze strony serca zaleca się okresowe wykonywanie zapisu EKG (co 2 lata lub częściej w razie konieczności);
• u pacjentów z zaburzeniami ze strony serca oraz pacjentów podatnych na tego rodzaju zaburzenia, należy przeprowadzać szczegółowa ocenę serca, z zapisem EKG każdorazowo przed zwiększeniem dawki i po jej zwiększeniu;

podczas leczenia podtrzymującego zaleca się dokładną ocenę serca z zapisem EKG, 24-48- godzinnym monitowaniem metodą Holtera i echokardiografią co najmniej raz w roku lub częściej, jeśli zachodzi konieczność, w ramach rutynowej oceny serca.

Pacjentów należy poinformować o objawach zaburzeń rytmu serca (zasłabnięcie, uczucie kołatania serca, ból w klatce piersiowej, duszność, zawroty głowy, omdlenie i utrata przytomności) oraz pouczyć, aby natychmiast zgłaszali się do placówki pomocy doraźnej w przypadku wystąpienia objawów zaburzeń rytmu serca.

W przypadku zaburzeń ze strony serca niewymienionych w punkcie 4.3 korzyści wynikające z wpływu przeciwmiotonicznego meksyletyny należy rozważać u poszczególnych pacjentów mając na względzie ryzyko powikłań ze strony serca.

Meksyletynę należy odstawić natychmiast w przypadku wykrycia jakichkolwiek zaburzeń przewodzenia lub przeciwwskazań wymienionych w punkcie 4.3.

Proarytmiczny wpływ meksyletyny może nasilać się w obecności zaburzeń równowagi elektrolitowej, takich jak hipokaliemia lub hipomagnezemia. Dlatego u każdego pacjenta przed rozpoczęciem terapii meksyletyną należy ocenić stężenie elektrolitów. Przed podaniem meksyletyny należy wyrównać zaburzenia równowagi elektrolitowej, a w trakcie leczenia należy monitorować stężenie elektrolitów (z częstością ustaloną indywidualnie w każdym przypadku).

Zwiększone stężenie kofeiny występujące w przypadku jednoczesnego podawania meksyletyny może stanowić problem u pacjentów z arytmią (patrz punkt 4.5).

Reakcja na lek z towarzyszącą eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS)

DRESS jest zespołem objawiającym się w pełnej postaci obecnością nadżerek skórnych o ciężkim nasileniu, gorączką, limfadenopatią, zapaleniem wątroby, zaburzeniami hematologicznymi z eozynofilią i obecnością atypowych limfocytów, jak również zmianami w obrębie innych narządów.

Objawy pojawiają się zazwyczaj po 1-8 tygodniach po zastosowaniu produktu leczniczego. Objawy ogólnoustrojowe o ciężkim nasileniu są przyczyną śmiertelności sięgającej 10%. Zgłaszana częstość występowania zespołu DRESS wynosi od 1:1000 do 1: 10 000 leczonych pacjentów.

Za możliwe czynniki wywołujące uznano niektóre leki, takie jak leki przeciwdrgawkowe, antybiotyki oraz meksyletyna. Pacjenci ze znaną nadwrażliwością na meksyletynę, którykolwiek inny składnik tego produktu lub jakikolwiek środek miejscowo znieczulający obarczeni są wysokim ryzykiem rozwoju zespołu DRESS i nie powinni być leczeni meksyletyną (patrz punkt 4.3).

Padaczka

Pacjentów z padaczką należy monitorować, ponieważ meksyletyna może zwiększać częstość występowania napadów drgawkowych.

Polimorfizm CYP2D6

Polimorfizm CYP2D6 może mieć wpływ na farmakokinetykę meksyletyny (patrz punkt 5.2).

Spodziewana jest zwiększona ekspozycja ogólnoustrojowa u pacjentów cechujących się słabym metabolizmem CYP2D6 lub przyjmujących produkty hamujące CYP2D6 (patrz punkt 4.5). Zanim zwiększy się dawkę meksyletyny należy odczekać przez okres co najmniej 7 dni, aby zapewnić uzyskanie stężenia na poziomie stałym, przy którym meksyletyna będzie dobrze tolerowana u wszystkich pacjentów, niezależnie od polimorfizmu CYP450.

Badanie przesiewowe na obecność narkotyków

Meksyletyna może reagować krzyżowo w różnych badaniach przesiewowych na obecność amfetaminy, co może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu na obecność amfetaminy w moczu podczas przyjmowania meksyletyny.

Palenie tytoniu

Palenie tytoniu może mieć wpływ na farmakokinetykę meksyletyny (patrz punkt 4.5). Dawka meksyletyny może wymagać zwiększenia, jeśli pacjent zacznie palić i obniżenia, jeśli pacjent zaprzestanie palenia tytoniu.

Interakcje farmakodynamiczne

Leki przeciwarytmiczne pobudzające częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes (z klas Ia, Ic i III leków antyarytmicznych)

Jednoczesne stosowanie meksyletyny z lekami przeciwarytmicznymi pobudzającymi częstoskurcz komorowy typu Torsade de Pointes (z klasy Ia: chininą, prokainamidem, dizopiramidem, ajmaliną;

z klasy Ic: enkainidem, flekainidem, propafenonem, morycyzyną; z klasy III: amiodaronem, sotalolem, ibutylidem, dofetylidem, dronedaronem, wernakalantem) zwiększa ryzyko wystąpienia potencjalnie śmiertelnego częstoskurczu komorowego typu Torsade de Pointes. Jednoczesne stosowanie meksyletyny i przeciwarytmicznych produktów leczniczych indukujących częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Inne leki przeciwarytmiczne (z klas Ib, II, IV leków przeciwarytmicznych)

Jednoczesne stosowanie meksyletyny z innymi lekami przeciwarytmicznymi (z klasy Ib: lidokainą, fenytoiną, tokainidem; z klasy II: propranololem, esmololem, tymololem, metoprololem, atenololem,

karwedilolem, bisoprololem, nebiwololem; z klasy IV: werapamilem, diltiazemem) jest niezalecane z uwagi na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony serca (patrz punkt 4.4).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych produktów leczniczych na meksyletynę

Meksyletyna jest substratem dla szlaków metabolicznych z udziałem enzymów wątrobowych.

Przewiduje się, że hamowanie lub pobudzanie tych enzymów spowoduje zmianę stężenia meksyletyny w osoczu.

Inhibitory CYP1A2 i CYP2D6

Jednoczesne stosowanie meksyletyny z inhibitorem enzymów wątrobowych (inhibitorem CYP1A2:

cyprofloksacyną, fluwoksaminą, propafenonem; inhibitorem CYP2D6: propafenonem, chinidiną) istotnie zwiększa ekspozycję na meksyletynę i związane ryzyko działań niepożądanych meksyletyny.

W badaniu interakcji po podaniu dawki pojedynczej klirens meksyletyny uległ obniżeniu o 38% po jednoczesnym podaniu fluwoksaminy będącej inhibitorem CYP1A2.

Dlatego podczas leczenia inhibitorem CYP1A2 lub CYP2D6 lub po leczeniu z zastosowaniem takiego leku wskazane jest monitorowanie stanu klinicznego i zapisu EKG, a także ewentualne dostosowanie dawki meksyletyny.

Induktory CYP1A2 i CYP2D6

Jednoczesne stosowanie meksyletyny z lekiem pobudzającym enzymy wątrobowe (induktorem CYP1A2: omeprazolem; induktorem CYP2D6: fenytoiną, ryfampicyną) może zwiększać klirens i szybkość eliminacji meksyletyny w wyniku zwiększonego metabolizmu wątrobowego, prowadząc do obniżenia stężenia w osoczu i czasu półtrwania meksyletyny.

W badaniu klinicznym jednoczesne stosowanie meksyletyny z fenytoiną spowodowało istotne zmniejszenie ekspozycji na meksyletynę (p< 0,003) w wyniku nasilonego klirensu odzwierciedlającego się istotnie zmniejszonym okresem połowiczej eliminacji (z 17,2 do 8,4 godzin, p< 0,02).

Dlatego podczas leczenia induktorem enzymatycznym oraz po takim leczeniu należy dostosować dawkę meksyletyny na podstawie odpowiedzi klinicznej.

Po podaniu doustnym w dawce pojedynczej (167 mg) i dawkach wielokrotnych (83 mg 2 razy na dobę przez 8 dni), całkowity klirens meksyletyny ulega istotnemu zwiększeniu u osób palących (1,3 do 1,7- krotnie) w wyniku pobudzenia CYP1A2, co powoduje odpowiednie zmniejszenie okresu półtrwania w fazie eliminacji oraz ekspozycji na lek. Dawka meksyletyny może wymagać zwiększenia, jeśli pacjent zacznie palić w trakcie leczenia meksyletyną, i obniżenia, jeśli pacjent zaprzestanie palenia tytoniu.

Wpływ meksyletyny na inne produkty lecznicze

Nie wiadomo, czy meksyletyna może wywoływać interakcje z innymi lekami. Pacjenci powinni być dokładnie obserwowani w przypadku leczenia ich meksyletyną w połączeniu z innymi produktami leczniczymi, ze szczególną kontrolą przy stosowaniu produktów leczniczych o wąskim oknie terapeutycznym.

Substraty CYP1A2

Meksyletyna jest silnym inhibitorem CYP1A2. Dlatego jednoczesne stosowanie meksyletyny z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez CYP1A2 (takimi jak teofilina, kofeina, lidokaina lub tyzanidyna) może wiązać się ze zwiększeniem stężenia jednocześnie stosowanego produktu leczniczego w osoczu i w wyniku tego zwiększeniem lub przedłużeniem jego wpływu terapeutycznego i (lub) działań niepożądanych, zwłaszcza w przypadku, kiedy meksyletyna jest podawana równolegle z substratami CYP1A2 o wąskim oknie terapeutycznym, takimi jak teofilina i tyzanidyna.

Należy monitorować stężenie we krwi substratu CYP1A2, zwłaszcza przy zmianie dawki meksyletyny. Należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki substratu CYP1A2.

Kofeina

W badaniu klinicznym z udziałem 12 uczestników (5 zdrowych osób i 7 pacjentów z zaburzeniami rytmu serca) po podaniu meksyletyny klirens kofeiny uległ zmniejszeniu o 50%. Podwyższone stężenie kofeiny podczas jednoczesnego stosowania meksyletyny może stanowić problem u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca. Dlatego podczas leczenia meksyletyną zaleca się ograniczenie ilości przyjmowanej kofeiny.

Substraty OCT2

Transporter kationów organicznych 2 (organic cation transporter 2, OCT2) stanowi ważny szlak poboru związków kationowych w nerkach. Meksyletyna może wchodzić w interakcje z produktami leczniczymi transportowanymi przez OCT2 (takimi jak metformina i dofetylid).

Jeżeli wystąpi konieczność jednoczesnego stosowania meksyletyny i innych substratów OCT2, należy monitorować stężenie we krwi substratu OCT2, zwłaszcza po zmianie dawki meksyletyny. Należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki substratu OCT2.

Substraty innych enzymów i transporterów

Nie oceniono dotychczas potencjalnych interakcji pomiędzy meksyletyną a substratami innych często występujących enzymów i transporterów. Aktualnie przeciwwskazane jest stosowanie meksyletyny z jakimkolwiek substratem o wąskim oknie terapeutycznym, takim jak digoksyna, lit, fenytoina, teofilina lub warfaryna (patrz punkt 4.3).

Ciąża

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania meksyletyny u kobiet w okresie ciąży. Ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania meksyletyny u kobiet w okresie ciąży wskazują, że meksyletyna przenika przez łożysko i dociera do płodu. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania meksyletyny w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Meksyletyna przenika do mleka ludzkiego. Brak wystarczających danych dotyczących wpływu meksyletyny na organizm noworodka lub niemowlęcia. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie meksyletyny biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Meksyletyna wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po podaniu meksyletyny może wystąpić splątanie, niewyraźne widzenie (patrz punkt 4.8).

Objawy

W przypadku ostrego przedawkowania po przyjęciu chlorowodorku meksyletyny w dawce 4,4 g zgłaszano zgony, ale również przypadki przeżycia po ostrym przedawkowaniu po przyjęciu dawki około 4 g chlorowodorku meksyletyny doustnie.

Do objawów przedawkowania meksyletyny należą: zaburzenia neurologiczne (parestezje, uczucie splątania, omamy, napady drgawkowe) oraz zaburzenia ze strony serca (bradykardia zatokowa, niedociśnienie, zapaść oraz, w krytycznych przypadkach, zatrzymanie akcji serca.

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie jest głównie objawowe. W ciężkich przypadkach może być konieczny nadzór szpitalny.

W przypadku bradykardii z niedociśnieniem należy podać dożylnie atropinę. W przypadku napadu drgawkowego należy zastosować lek z grupy benzodiazepin.

Mechanizm działania

Meksyletyna silnie blokuje kanały sodowe w sytuacjach nadmiernej erupcji potencjałów czynnościowych (blokowanie zależne od używania) i (lub) przedłużonej depolaryzacji (blokowanie zależne od woltażu) występującej w chorych tkankach, a nie w przypadku fizjologicznej pobudliwości (blokowanie spoczynkowe lub napięciowe). Zatem meksyletyna jest najbardziej aktywna we włóknach mięśniowych narażonych na wielokrotne wyładowania (takich jak mięśnie szkieletowe). Łagodzi objawy miotonii poprzez zmniejszenie sztywności mięśni w mechanizmie skrócenia opóźnienia relaksacji mięśnia.

Zawartość kapsułki

Skrobia kukurydziana

Krzemionka koloidalna bezwodna

Stearynian magnezu

Otoczka kapsułki (Namuscla 62 mg kapsułki twarde)

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelatyna

Otoczka kapsułki (Namuscla 83 mg i 167 mg kapsułki twarde)

Żelaza tlenek (III) uwodniony (E 172)

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelatyna

Nie dotyczy.

3 lata.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30 °C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków https://www.ema.europa.eu.