Velsipity

Każda tabletka powlekana zawiera etrasymod z argininą w ilości odpowiadającej 2 mg etrasymodu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każda tabletka powlekana zawiera 0,0156 mg tartrazyny (E102), będącej barwnikiem.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tabletka powlekana (tabletka)

Zielona, okrągła tabletka powlekana o średnicy około 6 mm, z wytłoczonym napisem „ETR” po jednej stronie i „2” po drugiej stronie.

Produkt leczniczy Velsipity jest wskazany w leczeniu pacjentów w wieku 16 lat i starszych chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego (ang. ulcerative colitis, UC) o umiarkowanej lub ciężkiej aktywności, u których wystąpiła niewystarczająca odpowiedź na leczenie, utrata odpowiedzi albo nietolerancja leczenia konwencjonalnego lub lekiem biologicznym.

Leczenie powinno być rozpoczynane pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Dawkowanie

Zalecana dawka to 2 mg etrasymodu przyjmowane raz na dobę.

Pominięta dawka

W przypadku pominięcia dawki, przepisaną dawkę należy przyjąć o następnej zaplanowanej porze.

Nie należy stosować dawki podwójnej.

Przerwanie dawkowania

Jeśli leczenie zostanie przerwane na 7 lub więcej kolejnych dni, przy jego wznowieniu zaleca się przyjmowanie pierwszych 3 dawek z posiłkiem.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat (patrz punkt 5.2).

Należy zachować ostrożność podczas stosowania etrasymodu u pacjentów w podeszłym wieku powyżej 65 lat, z powodu dostępności ograniczonych danych i możliwości zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych w tej populacji.

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie należy stosować etrasymodu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności etrasymodu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat. Dane nie są dostępne.

Biorąc pod uwagę, że istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania etrasymodu u młodzieży w wieku 16 lat i starszej, etrasymod należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób o masie ciała poniżej 40 kg, ze względu na możliwość zwiększonej ekspozycji (patrz punkt 5.2).

Sposób podawania

Podanie doustne.

Zaleca się podawanie etrasymodu z posiłkiem przez pierwsze 3 dni, aby złagodzić związane z początkiem leczenia potencjalne przejściowe działanie zmniejszające częstość akcji serca (patrz punkt 4.4). Etrasymod można następnie przyjmować niezależnie od posiłku (patrz punkt 5.2).

Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Nie należy ich dzielić, kruszyć ani żuć, gdyż te sposoby podawania nie były badane w badaniach klinicznych.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Stan niedoboru odporności (patrz punkt 4.4).
• W ciągu ostatnich 6 miesięcy: zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar, przemijający napad niedokrwienny, niewyrównana niewydolność serca wymagająca hospitalizacji lub niewydolność serca klasy III/IV wg New York Heart Association (NYHA).
• W wywiadzie lub obecnie: blok przedsionkowo-komorowy drugiego lub trzeciego stopnia typu Mobitz II, zespół chorej zatoki lub blok zatokowo-przedsionkowy. chyba że pacjent ma wszczepiony działający rozrusznik serca.
• Ciężkie aktywne zakażenia, aktywne przewlekłe zakażenia, na przykład zapalenie wątroby lub gruźlica (patrz punkt 4.4).
• Aktywne nowotwory złośliwe.
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.
• W okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Bradyarytmia i opóźnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego

Rozpoczęcie leczenia etrasymodem

Przed rozpoczęciem leczenia etrasymodem u wszystkich pacjentów należy wykonać badanie EKG w celu oceny już istniejących zaburzeń czynności serca. Pacjentów z określonymi rozpoznanymi wcześniej schorzeniami należy monitorować po podaniu pierwszej dawki (patrz poniżej).

W przypadku ponownego rozpoczęcia leczenia po przerwie trwającej co najmniej 7 kolejnych dni można rozważyć powtórzenie wyjściowego badania EKG i (lub) monitorowanie pacjenta, w zależności od wyników pierwszej oceny, zmiany stanu zdrowia pacjenta oraz czasu trwania przerwy w leczeniu.

Rozpoczęcie leczenia etrasymodem może prowadzić do przejściowego zmniejszenia częstości akcji serca oraz opóźnień przewodzenia przedsionkowo-komorowego (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Rozpoczynając stosowanie etrasymodu u pacjentów leczonych lekiem beta-adrenolitycznym, należy zachować ostrożność ze względu na potencjalne działanie addycyjne zmniejszające częstość akcji serca. Podobną ostrożność należy zachować u pacjentów leczonych antagonistami kanału wapniowego, produktami leczniczymi wydłużającymi odstęp QT oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III (patrz punkt 4.5), gdyż jednoczesne stosowanie tych substancji z etrasymodem może prowadzić do działania addycyjnego.

Przed rozpoczęciem stosowania etrasymodu może być konieczne tymczasowe przerwanie leczenia lekiem beta-adrenolitycznym, zależnie od spoczynkowej częstości akcji serca przed rozpoczęciem leczenia etrasymodem (patrz też punkt poniżej i punkt 4.5). Jeżeli przerwanie stosowania leku beta- adrenolitycznego zostanie uznane za konieczne, jego wznowienie będzie mogło nastąpić w zależności od czasu uzyskania wyjściowej częstości akcji serca. Leczenie lekiem beta-adrenolitycznym można rozpocząć u pacjentów otrzymujących stałe dawki etrasymodu.

Przed rozpoczęciem stosowania etrasymodu należy zasięgnąć porady kardiologa w celu oszacowania ogólnego stosunku korzyści do ryzyka oraz ustalenia najbardziej odpowiedniej strategii monitorowania u pacjentów z następującymi schorzeniami:

• znaczące wydłużenie odstępu QT (QTcF ≥ 450 ms u mężczyzn, ≥ 470 ms u kobiet)
• zaburzenia rytmu serca wymagające stosowania leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub III
• niestabilna choroba niedokrwienna serca, zatrzymanie akcji serca w wywiadzie, choroba naczyń mózgowych (występująca wcześniej niż 6 miesięcy przed rozpoczęciem leczenia) lub niekontrolowane nadciśnienie tętnicze
• objawowa bradykardia w wywiadzie, nawracające omdlenia kardiogenne lub ciężki, nieleczony bezdech senny.

Monitorowanie po podaniu pierwszej dawki u pacjentów z niektórymi towarzyszącymi chorobami serca

Ze względu na ryzyko przejściowego obniżenia częstości akcji serca po rozpoczęciu stosowania etrasymodu, u pacjentów ze spoczynkową częstością akcji serca < 50 uderzeń na minutę, blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego stopnia [typu Mobitz I] albo zawałem mięśnia sercowego lub niewydolnością serca w wywiadzie zaleca się 4-godzinne monitorowanie pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów bradykardii po pierwszej dawce (patrz punkt 4.3).

W ciągu tych 4 godzin pacjentów należy monitorować, wykonując cogodzinny pomiar tętna i ciśnienia tętniczego. Przed rozpoczęciem i na koniec tego 4-godzinnego okresu zaleca się wykonanie badania EKG.

Zaleca się dodatkowe monitorowanie pacjentów, jeśli na końcu okresu 4-godzinnego:

• Częstość akcji serca wynosi < 45 uderzeń na minutę.
• Częstość akcji serca osiąga najniższą wartość po podaniu dawki, co wskazuje, że maksymalny spadek częstości akcji serca mógł jeszcze nie nastąpić.
• EKG wskazuje na nowy blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia lub wyższego.
• Odstęp QTc wynosi ≥ 500 ms.

W takich przypadkach należy podjąć odpowiednie postępowanie i kontynuować obserwację do czasu ustąpienia objawów/zmian. Jeśli konieczne jest wdrożenie leczenia, monitorowanie należy kontynuować przez noc, a po podaniu drugiej dawki etrasymodu należy powtórzyć 4-godzinny okres monitorowania.

Zakażenia

Ryzyko zakażeń

Etrasymod powoduje średnie zmniejszenie liczby limfocytów we krwi obwodowej w przedziale od 43% do 55% wartości wyjściowych w ciągu 52 tygodni, z powodu odwracalnej sekwestracji limfocytów w tkankach limfoidalnych (patrz punkt 5.1). W związku z tym etrasymod może zwiększać podatność na zakażenia (patrz punkt 4.8).

Przed rozpoczęciem leczenia od pacjenta należy uzyskać aktualne (to znaczy z ostatnich 6 miesięcy lub po przerwaniu wcześniejszego leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego) wyniki pełnej morfologii krwi, w tym oznaczenie liczby limfocytów.

W trakcie leczenia zaleca się również okresowe wykonywanie pełnej morfologii krwi. Jeśli zostanie potwierdzone, że bezwzględna liczba limfocytów wynosi < 0,2×10 9 /l, leczenie etrasymodem należy przerwać do momentu, aż wartość ta wzrośnie do > 0,5×10 9 /l, kiedy to można rozważyć ponowne rozpoczęcie leczenia etrasymodem (patrz punkt 4.2).

Rozpoczęcie stosowania etrasymodu u pacjentów z jakimkolwiek czynnym zakażeniem należy opóźnić do czasu ustąpienia tej infekcji (patrz punkt 4.3).

Pacjentów należy poinstruować, aby niezwłocznie zgłaszali lekarzowi objawy zakażenia.

U pacjentów, którzy w trakcie leczenia mają objawy zakażenia, należy wdrożyć skuteczne strategie diagnostyczne i terapeutyczne.

Jeśli u pacjenta wystąpi ciężkie zakażenie, należy rozważyć przerwanie stosowania etrasymodu.

Ponieważ resztkowe działanie farmakodynamiczne, w tym zmniejszenie liczby limfocytów obwodowych, może utrzymywać się do 2 tygodni po zaprzestaniu stosowania etrasymodu, przez cały ten okres należy kontrolować czy u pacjenta nie wystąpią zakażenia (patrz punkt 5.1).

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (ang. progressive multifocal leukoencephalopathy, PML)

PML to oportunistyczne wirusowe zakażenie mózgu wywoływane wirusem Johna Cunninghama, które zwykle występuje u pacjentów z obniżoną odpornością i może prowadzić do zgonu lub ciężkiej niepełnosprawności. Typowe objawy PML są zróżnicowane; nasilają się w ciągu kilku dni lub tygodni i obejmują postępujące osłabienie jednej strony ciała lub niezdarność kończyn, zaburzenia widzenia oraz zmiany w myśleniu, pamięci i orientacji prowadzące do splątania i zmian osobowości.

PML zgłaszano u pacjentów chorych na stwardnienie rozsiane, leczonych modulatorami receptorów sfingozyno-1-fosforanu (ang. sphingosine-1-phosphate, S1P), co powiązano z pewnymi czynnikami ryzyka (np. obniżoną odpornością, politerapią lekami immunosupresyjnymi). Lekarze powinni zachować czujność co do objawów klinicznych lub niewyjaśnionych objawów neurologicznych, które mogą wskazywać na PML. Jeśli istnieje podejrzenie PML, leczenie etrasymodem należy wstrzymać do czasu wykluczenia PML za pomocą odpowiedniej oceny diagnostycznej.

W przypadku potwierdzenia PML etrasymod należy odstawić.

Lek przeciwnowotworowe, immunomodulujące lub niesteroidowe leki immunosupresyjne stosowane przed rozpoczęciem leczenia etrasymodem lub jednocześnie

W badaniach klinicznych pacjenci otrzymujący etrasymod nie mogli być jednocześnie leczeni lekami przeciwnowotworowymi, immunomodulującymi ani niesteroidowymi lekami immunosupresyjnymi stosowanymi w leczeniu UC. W badaniach klinicznych jednoczesne stosowanie kortykosteroidów było dozwolone, jednak długoterminowe dane dotyczące stosowania jednocześnie etrasymodu i kortykosteroidów są ograniczone (patrz punkt 5.1).

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania etrasymodu z lekami przeciwnowotworowymi, immunomodulującymi lub immunosupresyjnymi (w tym kortykosteroidami) ze względu na ryzyko addytywnego działania na układ odpornościowy podczas takiego leczenia (patrz punkt 4.5).

Przechodząc z leków immunosupresyjnych na etrasymod, należy wziąć pod uwagę czas trwania efektów oraz mechanizm działania, by uniknąć niezamierzonego addytywnego wpływu na układ odpornościowy. Konieczny może być odpowiedni okres wypłukiwania leku z organizmu.

Szczepienia

Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności szczepionek u pacjentów przyjmujących etrasymod. Skuteczność szczepień podczas leczenia etrasymodem może być obniżona. Jeśli wymagane są szczepienia żywymi atenuowanymi szczepionkami, należy je podać co najmniej 4 tygodnie przed wdrożeniem etrasymodu. Należy unikać stosowania szczepionek zawierających żywe atenuowane drobnoustroje podczas leczenia etrasymodem i przez co najmniej 2 tygodnie po jego zakończeniu (patrz punkt 5.1).

Przed rozpoczęciem leczenia etrasymodem zaleca się uzupełnienie szczepień zgodnie z aktualnymi wytycznymi w tym względzie.

Uszkodzenie wątroby

U pacjentów otrzymujących etrasymod może nastąpić zwiększenie aktywności aminotransferaz (patrz punkt 4.8). Przed rozpoczęciem leczenia etrasymodem od pacjenta należy uzyskać aktualne (to znaczy z ostatnich 6 miesięcy) wyniki badania krwi z oznaczeniem aktywności aminotransferaz i stężenia bilirubiny.

Przy braku objawów klinicznych należy kontrolować aktywność aminotransferaz wątrobowych i stężenie bilirubiny w 1, 3, 6, 9 i 12 miesiącu leczenia, a następnie okresowo.

U pacjentów, u których wystąpią objawy wskazujące na zaburzenia czynności wątroby, w tym nudności, wymioty, ból brzucha, zmęczenie, brak łaknienia albo żółtaczka i (lub) ciemne zabarwienie moczu o niewyjaśnionej etiologii, należy wykonać badanie enzymów wątrobowych. W przypadku potwierdzenia znacznego uszkodzenia wątroby [na przykład 3-krotne przekroczenie górnej granicy normy (GGN) aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz 2-krotne przekroczenie GGN stężenia bilirubiny całkowitej] stosowanie etrasymodu należy przerwać.

Wznowienie leczenia będzie zależało od tego, czy zostanie ustalona inna przyczyna uszkodzenia wątroby, oraz od korzyści wynikających ze wznowienia leczenia etrasymodem w porównaniu z ryzykiem nawrotu zaburzeń czynności wątroby. Chociaż nie ma danych, które pozwalałyby ustalić, że u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą wątroby występuje zwiększone ryzyko podwyższonych parametrów dotyczących czynności wątroby podczas stosowania etrasymodu, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie należy zachować ostrożność.

Podwyższone ciśnienie tętnicze

W badaniach klinicznych nadciśnienie tętnicze częściej zgłaszano u pacjentów leczonych etrasymodem niż u otrzymujących placebo (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia etrasymodem należy monitorować ciśnienie tętnicze i odpowiednio je leczyć.

Kobiety w wieku rozrodczym

Badania na zwierzętach wykazały, że etrasymod może powodować uszkodzenie płodu (patrz punkty 4.6 i 5.3). Ze względu na ryzyko dla płodu etrasymod jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji (patrz punkty 4.3 i 4.6). Przed rozpoczęciem leczenia kobiety w wieku rozrodczym muszą zostać poinformowane o ryzyku dla płodu, muszą mieć ujemny wynik testu ciążowego i muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia i przez co najmniej 14 dni po jego zakończeniu (patrz punkt 4.6).

Obrzęk plamki żółtej

Modulatory receptora S1P, w tym etrasymod, są powiązane ze zwiększonym ryzykiem obrzęku plamki żółtej. U 0,3% pacjentów leczonych produktem leczniczym Velsipity zgłaszano przypadki obrzęku plamki żółtej z zaburzeniami lub bez zaburzeń czynności narządu wzroku.

U pacjentów z cukrzycą, zapaleniem błony naczyniowej oka i (lub) współistniejącą chorobą siatkówki w wywiadzie istnieje zwiększone ryzyko obrzęku plamki żółtej podczas leczenia etrasymodem (patrz punkt 4.8). Zaleca się, aby u tych pacjentów przed rozpoczęciem leczenia etrasymodem przeprowadzić badanie okulistyczne, a w trakcie leczenia wykonywać badania kontrolne.

U pacjentów bez powyższych czynników ryzyka przeprowadzenie badania dna oka, w tym plamki żółtej, zaleca się w ciągu od 3 do 4 miesięcy od rozpoczęcia leczenia etrasymodem (przypadki zgłaszane podczas stosowania etrasymodu wystąpiły w tym przedziale czasowym) oraz w dowolnym momencie, jeśli podczas stosowania etrasymodu wystąpi zaburzenie widzenia.

Pacjentów z objawami wzrokowymi obrzęku plamki żółtej należy poddać badaniom, a w przypadku potwierdzenia należy przerwać leczenie etrasymodem. Podejmując decyzję dotyczącą ponownego rozpoczęcia leczenia etrasymodem po ustąpieniu objawów, należy uwzględnić potencjalne korzyści z leczenia i ryzyko dla danego pacjenta.

Nowotwory złośliwe

U pacjentów leczonych modulatorami receptora S1P zgłaszano przypadki nowotworów złośliwych (w tym nowotworów złośliwych skóry). W razie zaobserwowania podejrzanej zmiany skórnej należy ją niezwłocznie poddać ocenie.

Ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia złośliwych zmian skórnych, pacjentów leczonych etrasymodem należy przestrzec przed ekspozycją na światło słoneczne bez ochrony skóry. Pacjenci ci nie powinni być poddawani jednoczesnej terapii promieniowaniem UV-B ani fotochemioterapii PUVA.

Zespół odwracalnej tylnej encefalopatii (ang. posterior reversible encephalopathy syndrome, PRES)

U pacjentów otrzymujących modulatory receptora S1P obserwowano rzadkie przypadki PRES. Jeśli u pacjenta leczonego etrasymodem wystąpią objawy neurologiczne lub psychiczne (np. deficyty poznawcze, zmiany w zachowaniu, korowe zaburzenia widzenia lub inne korowe objawy neurologiczne), objawy wskazujące na wzrost ciśnienia śródczaszkowego lub nagłe pogorszenie stanu neurologicznego, lekarz powinien niezwłocznie zlecić pełne badanie fizykalne i neurologiczne, jak również rozważyć obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego. Objawy zespołu odwracalnej tylnej encefalopatii są zwykle odwracalne, ale mogą prowadzić do udaru niedokrwiennego lub krwawienia mózgowego. Opóźnienie w rozpoznaniu i leczeniu może skutkować trwałymi

następstwami neurologicznymi. W przypadku podejrzenia PRES należy wstrzymać leczenie etrasymodem.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi, polimorfizm CYP2C9

Nie należy stosować etrasymodu jednocześnie z produktem leczniczym lub skojarzeniem produktów leczniczych, które są umiarkowanymi lub silnymi inhibitorami co najmniej dwóch spośród następujących enzymów CYP (CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4), ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na etrasymod (patrz punkt 4.5).

Nie zaleca się stosowania etrasymodu jednocześnie z produktem leczniczym lub skojarzeniem produktów leczniczych, które są umiarkowanymi lub silnymi induktorami co najmniej dwóch spośród następujących enzymów CYP (CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4), ze względu na ryzyko zmniejszonej ekspozycji na etrasymod (patrz punkt 4.5).

Nie zaleca się stosowania etrasymodu u pacjentów, u których wiadomo lub podejrzewa się, że występuje wolny metabolizm CYP2C9 (< 5% populacji), oraz u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze będące umiarkowanymi lub silnymi inhibitorami CYP2C8 i (lub) CYP3A4 ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na etrasymod (patrz punkt 4.5).

Wpływ na układ oddechowy

U pacjentów leczonych modulatorami receptora S1P, w tym etrasymodem, obserwowano zmniejszenie bezwzględnej natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (ang. forced expiratory volume in 1 second, FEV 1 ) i natężonej pojemności życiowej (ang. forced vital capacity, FVC). U pacjentów z ciężkimi chorobami układu oddechowego (np. zwłóknieniem płuc, astmą i przewlekłą obturacyjną chorobą płuc) etrasymod należy stosować z zachowaniem ostrożności.

Substancje pomocnicze

Tartrazyna

Ten produkt leczniczy zawiera tartrazynę (E102), mogącą powodować reakcje alergiczne.

Zawartość sodu

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.

Wpływ inhibitorów CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4 na etrasymod

Jednoczesne stosowanie etrasymodu z flukonazolem w stanie stacjonarnym (umiarkowany inhibitor CYP2C9 i CYP3A4) zwiększało ekspozycję (AUC) na etrasymod o 84%. Jednoczesne stosowanie etrasymodu z produktem leczniczym lub skojarzeniem produktów leczniczych, które są umiarkowanymi lub silnymi inhibitorami co najmniej dwóch spośród następujących enzymów CYP (CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4) (np. flukonazolem), zwiększa ekspozycję na etrasymod i nie jest zalecane (patrz punkt 4.4).

Wpływ induktorów CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4 na etrasymod

Jednoczesne stosowanie etrasymodu z ryfampicyną (silnym induktorem CYP3A4, umiarkowanym induktorem CYP2C8 i CYP2C9) zmniejszało ekspozycję (AUC) na etrasymod o 49%. Jednoczesne stosowanie etrasymodu z produktem leczniczym lub skojarzeniem produktów leczniczych, które są umiarkowanymi lub silnymi induktorami co najmniej dwóch spośród następujących izoenzymów CYP (CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4) (np. ryfampicyną, enzalutamidem), zmniejsza ekspozycję na etrasymod i nie jest zalecane (patrz punkt 4.4).

Wpływ polimorfizmu izoenzymu CYP2C9

Ze względu na możliwość zwiększonej ekspozycji na etrasymod nie zaleca się jednoczesnego stosowania etrasymodu u pacjentów, u których wiadomo lub podejrzewa się, że występuje wolny metabolizm CYP2C9 (< 5% populacji), oraz u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze będące umiarkowanymi lub silnymi inhibitorami CYP2C8 i (lub) CYP3A4 (patrz punkt 4.4).

Beta-adrenolityki i antagoniści kanału wapniowego

Nie badano wpływu rozpoczęcia terapii beta-adrenolitykami podczas leczenia etrasymodem w stałej dawce.

Nie badano wpływu jednoczesnego stosowania etrasymodu i antagonisty kanału wapniowego.

U pacjentów otrzymujących produkty lecznicze zmniejszające częstość akcji serca lub przewodzenie przedsionkowo-komorowe zaleca się ostrożność ze względu na potencjalny addytywny wpływ na zmniejszenie częstości akcji serca (patrz punkt 4.4).

Produkty lecznicze przeciwarytmiczne, produkty lecznicze wydłużające odstęp QT, produkty lecznicze mogące zmniejszać częstość akcji serca

Nie badano etrasymodu u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze wydłużające odstęp QT.

Stosowanie przeciwarytmicznych produktów leczniczych klasy Ia (np. chinidyny, prokainamidu) i klasy III (np. amiodaronu, sotalolu) było powiązane z częstoskurczem typu torsades de pointes u pacjentów z bradykardią. Jeśli leczenie etrasymodem jest rozważane u pacjentów przyjmujących przeciwarytmiczne produkty lecznicze klasy Ia lub III, należy zasięgnąć porady kardiologa (patrz punkt 4.4).

Ze względu na potencjalny addytywny wpływ na częstość akcji serca, jeżeli rozważa się rozpoczęcie leczenia etrasymodem u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze wydłużające odstęp QT, należy zasięgnąć porady kardiologa (patrz punkt 4.4).

Leki przeciwnowotworowe, immunomodulujące lub niesteroidowe leki immunosupresyjne

Nie badano etrasymodu w skojarzeniu z lekami przeciwnowotworowymi, immunomodulującymi lub niesteroidowymi lekami immunosupresyjnymi. Należy zachować ostrożność podczas ich jednoczesnego stosowania, ze względu na ryzyko addytywnego wpływu na układ odpornościowy podczas leczenia i w ciągu kilku tygodni po jego zakończeniu (patrz punkt 4.4).

Szczepienia

Skuteczność szczepień może być obniżona, jeśli zostaną one wykonane w trakcie leczenia etrasymodem lub w okresie do 2 tygodni po jego zakończeniu. Stosowanie szczepionek zawierających żywe atenuowane drobnoustroje może wiązać się z ryzykiem zakażenia i dlatego nie należy ich podawać w czasie leczenia etrasymodem i przez co najmniej 2 tygodnie po zaprzestaniu leczenia (patrz punkt 4.4).

Doustne środki antykoncepcyjne

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce i farmakodynamice doustnego środka antykoncepcyjnego zawierającego 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu przy jednoczesnym stosowaniu z etrasymodem. Stosowanie etrasymodu wraz z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi etynyloestradiol i lewonorgestrel zwiększa AUC etynyloestradiolu i lewonorgestrelu odpowiednio o około 24% i 32%.

Dzieci i młodzież

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja u kobiet

Produkt leczniczy Velsipity jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, niestosujących skutecznej antykoncepcji (patrz punkt 4.3). Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest zatem uzyskanie ujemnego wyniku testu ciążowego oraz zapewnienie poradnictwa dotyczącego poważnego ryzyka dla płodu. Ze względu na czas potrzebny na eliminację etrasymodu z organizmu, po zakończeniu leczenia ryzyko dla płodu może się utrzymywać, dlatego kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia etrasymodem oraz przez co najmniej 14 dni po okresie leczenia (patrz punkt 4.4).

Konkretne działania zamieszczono również na liście kontrolnej dla fachowego personelu medycznego.

Działania te należy wdrożyć przed przepisaniem etrasymodu pacjentkom oraz w trakcie leczenia.

Ciąża

Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania etrasymodu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Doświadczenie kliniczne z innym modulatorem receptorów sfingozyno-1-fosforanu wskazuje na dwukrotnie większe ryzyko poważnych wad wrodzonych przy stosowaniu leku w okresie ciąży, w porównaniu z częstością obserwowaną w populacji ogólnej. Na podstawie doświadczeń u ludzi etrasymod podawany w pierwszym trymestrze ciąży może powodować wady wrodzone. Ograniczone dane dotyczące stosowania etrasymodu u ludzi wskazują również na zwiększone ryzyko nieprawidłowego przebiegu ciąży.

W związku z tym produkt leczniczy Velsipity jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży (patrz punkt 4.3).

Stosowanie etrasymodu należy przerwać co najmniej 14 dni przed planowanym zajściem w ciążę (patrz punkt 4.4). Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie leczenia, należy natychmiast odstawić etrasymod. Należy udzielić porady medycznej dotyczącej ryzyka szkodliwego wpływu leczenia na płód oraz przeprowadzić badania kontrolne.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy etrasymod przenika do mleka ludzkiego. Badanie na szczurach w okresie laktacji wykazało przenikanie etrasymodu do mleka (patrz punkt 5.3). Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Etrasymod nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Etrasymod nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pacjenci, u których po przyjęciu etrasymodu wystąpią zawroty głowy, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu ustąpienia zawrotów (patrz punkt 4.8).

Pacjentów, u których nastąpiło przedawkowanie etrasymodu, należy monitorować pod kątem objawów bradykardii, co może obejmować monitoring całonocny. Należy regularnie mierzyć częstość akcji serca i ciśnienie krwi oraz wykonywać badania EKG. Nie ma swoistej odtrutki na etrasymod.

Zmniejszenie częstości akcji serca wywołane etrasymodem można odwrócić przez pozajelitowe podanie atropiny.

Mechanizm działania

Etrasymod jest modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu (S1P), który wiąże się z receptorami S1P 1, 4 i 5 (S1P 1,4,5 ) i jest zrównoważonym agonistą białka G i beta-arestyny w receptorze S1P1.

Etrasymod wykazuje niewielką aktywność wobec S1P 3 i nie wykazuje aktywności wobec S1P 2 .

Etrasymod częściowo i odwracalnie blokuje zdolność limfocytów do opuszczania narządów limfatycznych, zmniejszając liczbę limfocytów we krwi obwodowej i tym samym obniżając liczbę aktywowanych limfocytów w tkance.

Mechanizm działania etrasymodu w leczeniu UC jest nieznany, ale może obejmować zmniejszenie migracji limfocytów do miejsc zapalenia. Wywołane etrasymodem zmniejszenie liczby limfocytów w krążeniu obwodowym ma zróżnicowany wpływ na subpopulacje leukocytów, przy czym obserwuje się większy spadek liczby komórek zaangażowanych w adaptacyjną odpowiedź immunologiczną, o których wiadomo, że mają związek z patologią UC. Etrasymod ma minimalny wpływ na komórki zaangażowane we wrodzoną odpowiedź immunologiczną, które przyczyniają się do nadzoru immunologicznego.

Rdzeń tabletki

Magnezu stearynian (E470b)

Mannitol (E421)

Celuloza mikrokrystaliczna (E460i)

Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)

Otoczka tabletki

Lak glinowy błękitu brylantowego FCF (E133)

Lak glinowy indygokarminy (E132)

Lak glinowy tartrazyny (E102)

Makrogol 4000 (E1521)

Alkohol poliwinylowy (E1203)

Talk (E553b)

Tytanu dwutlenek (E171)

Nie dotyczy.

3 lata

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków https://www.ema.europa.eu.