Skrót IMAO oznacza inhibitory monoaminooksydazy (po angielsku monoamine oxidase inhibitors, MAOIs). Leki te hamują monoaminooksydazę, enzym rozkładający aminy biogenne, w tym dopaminę, serotoninę i noradrenalinę, przez co zwiększają ich stężenie w mózgu.
Starsze, nieselektywne inhibitory w większości wycofano z lecznictwa ze względu na ryzyko groźnych, niekiedy śmiertelnych interakcji, zarówno z innymi lekami, jak i ze składnikami diety. Klasycznym przykładem jest tyramina obecna w serach pleśniowych, której nagromadzenie może wywołać przełom nadciśnieniowy. Jednym z pierwszych leków z tej grupy była fenelzyna, w wielu krajach nadal dostępna, choć w Polsce nie. Obecnie stosuje się wyłącznie leki działające wybiórczo na jedną z postaci enzymu.
Inhibitory MAO typu A, uznawane za bezpieczniejsze, znajdują zastosowanie w zaburzeniach depresyjnych i fobiach społecznych. Należy do nich moklobemid (Aurorix, Mobemid, Moklar), odwracalny i preferencyjny inhibitor MAO-A, który hamuje rozkład dopaminy, serotoniny i noradrenaliny, poprawiając nastrój, napęd, koncentrację i jakość snu.
Inhibitory MAO typu B zwiększają przede wszystkim stężenie dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym i wykorzystuje się je w chorobie Parkinsona. Selegilina (Segan, Selgres) to wybiórczy, nieodwracalny inhibitor MAO-B stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z lewodopą i karbidopą. Rasagilina (Azilect, Rasagiline Accord, Rasagiline ratiopharm, Rasagiline Vipharm) jest silnym, wybiórczym i nieodwracalnym inhibitorem MAO-B, również podawanym w monoterapii albo łącznie z lewodopą.
