Amiodaron

Lek przeciwarytmiczny klasy III według klasyfikacji Vaughana-Williamsa, zawierający w cząsteczce jod. Dostępny wyłącznie na receptę, tylko w preparatach jednoskładnikowych pod nazwą Cordarone, w postaci doustnej (tabletki) oraz pozajelitowej (roztwór do wstrzykiwań i infuzji dożylnych). Postać doustną stosuje się w przewlekłej kontroli zaburzeń rytmu, a postać dożylną w stanach nagłych, gdy konieczne jest szybkie działanie lub podanie doustne jest niemożliwe. Leczenie amiodaronem rozpoczyna się w szpitalu i kontynuuje pod opieką specjalisty. Lek ma bardzo długi okres półtrwania (dziesiątki dni) i wyjątkowo bogaty profil toksyczności narządowej – płucnej, tarczycowej, wątrobowej, ocznej i skórnej – dlatego wymaga stałego monitorowania.

Działanie amiodaronu

Amiodaron jest lekiem przeciwarytmicznym klasy III, którego głównym mechanizmem jest wydłużenie czasu trwania potencjału czynnościowego i okresu refrakcji komórek mięśnia sercowego. Poza tym działaniem klasy III wykazuje właściwości charakterystyczne dla innych klas leków przeciwarytmicznych, w tym działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta oraz zwolnienie automatyzmu węzła zatokowego, co czyni go lekiem o wielokierunkowym wpływie na przewodzenie w sercu.

Cechą wyróżniającą amiodaron jest zawartość jodu w cząsteczce, co odpowiada za jego wpływ na czynność tarczycy, oraz duże powinowactwo do tkanek i bardzo powolna eliminacja, prowadzące do kumulacji leku w organizmie i utrzymywania się jego działania przez wiele tygodni po odstawieniu.

Farmakologia

Amiodaron należy do leków przeciwarytmicznych klasy III (kod ATC C01BD01). Jego działanie przeciwarytmiczne polega na wydłużeniu fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego przez zwolnienie przepływu jonów potasu, a także na zwolnieniu czynności serca wskutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, którego to działania nie znosi atropina¹. Lek zwalnia przewodzenie na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego, przy czym działanie to jest tym silniejsze, im szybszy jest rytm serca, oraz wydłuża okres refrakcji i zmniejsza pobudliwość komórek mięśnia sercowego, w tym w dodatkowych szlakach przedsionkowo-komorowych, nie wpływając na przewodzenie śródkomorowe².

Amiodaron wykazuje ponadto działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta oraz zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen wskutek umiarkowanego obniżenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Nie wywiera ujemnego działania inotropowego².

Farmakokinetyka

Po podaniu doustnym biodostępność amiodaronu wynosi od 30 do 80% (średnio 50%), a stężenie maksymalne (C_max) we krwi występuje po pojedynczej dawce w ciągu 3 do 7 godzin. Efekt terapeutyczny pojawia się średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni), co tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu szybkiego wysycenia tkanek¹.

Amiodaron ma duże powinowactwo do tkanek i podczas pierwszych dni leczenia kumuluje się w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Wykazuje bardzo długi i zmienny osobniczo okres półtrwania (t_½) wynoszący od 20 do 100 dni, a równowaga dystrybucji jest osiągana dopiero po okresie od jednego do kilku miesięcy¹.

Metabolizm amiodaronu zachodzi głównie z udziałem CYP3A4, a także CYP2C8, a głównym metabolitem jest deetyloamiodaron. Zarówno amiodaron, jak i jego metabolit wykazują potencjał hamowania wielu izoenzymów cytochromu P450 oraz transporterów, w tym glikoproteiny P¹. Wydalanie odbywa się głównie z kałem po przejściu przez wątrobę, przy niewielkiej eliminacji przez nerki, dlatego lek może być stosowany w zwykłej dawce u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Po odstawieniu leku eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy, a resztkowa aktywność leku trwa od 10 dni do jednego miesiąca¹.

Po podaniu dożylnym stężenie amiodaronu we krwi zmniejsza się bardzo szybko przy dużym wysyceniu tkanek, a maksymalne działanie występuje po około 15 minutach i utrzymuje się przez około 4 godziny. Amiodaron silnie wiąże się z białkami osocza (ponad 95%), a okres półtrwania (t_½) po podaniu 400 mg w szybkim wstrzyknięciu dożylnym wynosi w przybliżeniu 11 godzin².

Wskazania leków z amiodaronem

Wszystkie preparaty amiodaronu dostępne są wyłącznie na receptę i mają wskazania ograniczone do zaburzeń rytmu serca. Postać doustna służy do przewlekłej kontroli arytmii, a postać dożylną stosuje się wtedy, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub gdy podanie doustne nie jest możliwe.

Tabletki Cordarone są wskazane w zaburzeniach rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a, w migotaniu i trzepotaniu przedsionków oraz napadowych tachyarytmiach nadkomorowych (częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy), gdy inne leki nie mogą być zastosowane, a także w leczeniu groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne¹.

Roztwór do wstrzykiwań Cordarone podaje się dożylnie w leczeniu groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca o tym samym zakresie wskazań, gdy konieczne jest szybkie działanie leku lub gdy podanie doustne nie jest możliwe. Odrębnym zastosowaniem postaci dożylnej jest resuscytacja krążeniowo-oddechowa u pacjentów z migotaniem komór opornym na defibrylację².

Dawkowanie amiodaronu

Grupa i postać	Dawkowanie	Uwagi
Dorośli, tabletki, dawka nasycająca	zwykle 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) przez tydzień	leczenie rozpoczyna się w szpitalu
Dorośli, tabletki, dawka podtrzymująca	100–200 mg na dobę	minimalna skuteczna dawka, możliwe stosowanie co drugi dzień lub z przerwami dwa dni w tygodniu
Dorośli, infuzja dożylna, dawka nasycająca	5 mg/kg mc. w 250 ml 5% glukozy, infuzja 20 minut do 2 godzin	można powtarzać 2 do 3 razy na dobę
Dorośli, infuzja dożylna, dawka podtrzymująca	10–20 mg/kg mc. na dobę (zwykle 600–800 mg, do 1200 mg na 24 godziny) w 250 ml 5% glukozy	przez kilka dni, minimalna skuteczna dawka
Dorośli, wstrzyknięcie dożylne w nagłych sytuacjach	150–300 mg w 10–20 ml 5% glukozy, wstrzyknięcie co najmniej 3 minuty	wyłącznie na oddziale intensywnej terapii, kolejne wstrzyknięcie nie wcześniej niż po 15 minutach
Dorośli, resuscytacja krążeniowo-oddechowa	300 mg (lub 5 mg/kg) w 20 ml 5% glukozy w bolusie dożylnym, w razie potrzeby dodatkowo 150 mg (lub 2,5 mg/kg)	migotanie komór oporne na defibrylację
Pacjenci w podeszłym wieku	minimalna skuteczna dawka	większe ryzyko bradykardii i zaburzeń przewodzenia, szczególna kontrola tarczycy
Dzieci i młodzież	nie zaleca się	nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności

Postać dożylną można stosować wyłącznie w ośrodkach intensywnej opieki dysponujących możliwością monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji serca. Amiodaron w postaci dożylnej wykazuje niezgodność z roztworem chlorku sodu i może być podawany wyłącznie z 5% roztworem glukozy, a roztwór o stężeniu mniejszym niż 300 mg w 500 ml glukozy nie jest stabilny i nie należy go stosować².

W przypadku infuzji ciągłej lub powtarzanej amiodaron należy podawać przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć reakcji niepożądanych w miejscu podania. Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce ani wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny. Po uzyskaniu pożądanego efektu terapeutycznego rozpoczyna się jednoczesne podawanie doustne w zwykłej dawce nasycającej, stopniowo zmniejszając dawkę dożylną².

Istotne przeciwwskazania do stosowania amiodaronu

Bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy i zespół chorego węzła zatokowego

Amiodaron jest przeciwwskazany u pacjentów z bradykardią zatokową, blokiem zatokowo-przedsionkowym oraz zespołem chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca, ze względu na ryzyko zahamowania czynności węzła^1,2.

Blok przedsionkowo-komorowy oraz blok dwu- lub trójwiązkowy

Amiodaron jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego lub trzeciego stopnia, a postać dożylna także przy bloku dwu- lub trójwiązkowym, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca lub założonym tymczasowym układem stymulacyjnym^2,1.

Jednoczesne stosowanie leków wywołujących torsade de pointes

Amiodaron jest przeciwwskazany razem z innymi lekami, które stosowane jednocześnie mogą wywołać zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes^1,2.

Choroby tarczycy

Ze względu na zawartość jodu i wpływ na czynność tarczycy amiodaron jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami tarczycy^1,2.

Zapaść krążeniowa, ciężkie niedociśnienie i niewydolność serca przy podaniu dożylnym

Dożylne podanie amiodaronu jest przeciwwskazane w przypadku zapaści krążeniowej, ciężkiego niedociśnienia tętniczego, ciężkiej niewydolności układu oddechowego, kardiomiopatii zastoinowej lub niewydolności serca ze względu na możliwe zaostrzenie. Przeciwwskazania te nie mają zastosowania, gdy amiodaron jest stosowany na oddziale intensywnej terapii w resuscytacji krążeniowo-oddechowej nagłego zatrzymania krążenia w przebiegu migotania komór opornego na defibrylację².

Ciąża

Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane^1,2.

Okres karmienia piersią

Amiodaron przenika do mleka kobiecego w znaczących ilościach, dlatego stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane^1,2.

Środki ostrożności przy wydawaniu amiodaronu

Badania przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia

Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badania EKG, oznaczenie stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy, ponieważ hipokaliemia zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca. W trakcie leczenia zaleca się monitorowanie aktywności aminotransferaz wątrobowych oraz wykonywanie badań EKG, a także stosowanie najmniejszej skutecznej dawki¹.

⚠ Toksyczne działanie na płuca

Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być objawem toksycznego działania na płuca, takiego jak śródmiąższowe zapalenie płuc, dlatego u pacjentów z dusznością wysiłkową należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej i ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia. Śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle odwracalne po wczesnym odstawieniu leku, ale zgłaszano też ciężkie powikłania oddechowe prowadzące do zgonu, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym^1,2.

⚠ Zaburzenia czynności tarczycy

Amiodaron zawiera jod i może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami tarczycy w wywiadzie, dlatego oznaczenie TSH metodą ultraczułą zalecane jest przed leczeniem, co 6 miesięcy w jego trakcie oraz przez kilka miesięcy po zakończeniu. Nadczynność tarczycy wymaga odstawienia leku, a niedoczynność ustępuje zwykle w ciągu 1 do 3 miesięcy po jego odstawieniu¹.

⚠ Zaburzenia czynności wątroby

Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby od momentu rozpoczęcia leczenia, a dawkę amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz ponad 3-krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o ostrych, ciężkich zaburzeniach czynności wątroby, w tym niewydolności wątroby czasami ze skutkiem śmiertelnym. Zaburzenia te mogą wystąpić zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, a przy postaci dożylnej także w ciągu 24 godzin od podania^1,2.

⚠ Zaburzenia oka

W przypadku wystąpienia niewyraźnego lub pogorszonego widzenia należy niezwłocznie wykonać kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka. Stwierdzenie neuropatii lub zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia amiodaronu ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku. Podczas leczenia niemal u wszystkich pacjentów tworzą się mikrozłogi w rogówce, które przemijają po odstawieniu leku¹.

Nadwrażliwość skóry na światło

Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne i stosowania środków ochronnych, ponieważ amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Podczas długotrwałego stosowania dużych dawek może wystąpić ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry, ustępujące powoli po odstawieniu leku¹.

⚠ Ciężkie reakcje skórne

Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem, jeśli pojawią się reakcje skórne mogące wskazywać na zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, pęcherzowe zapalenie skóry lub reakcję polekową z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS), ponieważ objawy te mogą zagrażać życiu, a nawet prowadzić do zgonu^1,2.

Neuropatia obwodowa i miopatia

Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię lub miopatię, które zwykle ustępują w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leku, choć niektóre objawy mogą się utrzymywać¹.

⚠ Ciężka bradykardia i blok serca przy jednoczesnym stosowaniu sofosbuwiru

Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem obserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca, zwykle w ciągu kilku godzin do kilku dni od rozpoczęcia leczenia. Amiodaron należy stosować w takim skojarzeniu tylko wtedy, gdy inne leki przeciwarytmiczne są przeciwwskazane lub nietolerowane, monitorując czynność serca przez pierwsze 48 godzin w szpitalu, a następnie codziennie przez co najmniej 2 tygodnie^1,2.

Znieczulenie ogólne i zabiegi chirurgiczne

Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu, ponieważ u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii donoszono o ciężkich zaburzeniach ze strony układu krążenia i układu oddechowego, czasami prowadzących do zgonu¹.

Alkohol benzylowy w postaci dożylnej

Roztwór do wstrzykiwań zawiera alkohol benzylowy w stężeniu 20 mg/ml, który u noworodków, niemowląt i dzieci do 3 lat może powodować reakcje toksyczne i alergiczne, w tym zagrażający życiu zespół zaburzeń oddechowych. Duże objętości należy podawać ostrożnie, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji i kwasicy metabolicznej².

Zawartość laktozy w tabletkach

Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni ich stosować¹.

Przeszczep serca

Stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy wiąże się ze zwiększonym ryzykiem pierwotnej dysfunkcji przeszczepu, zagrażającego życiu powikłania występującego w ciągu pierwszych 24 godzin po zabiegu, dlatego u pacjentów oczekujących na przeszczep należy jak najwcześniej rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego^1,2.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Zgodnie z danymi dotyczącymi bezpieczeństwa stosowania amiodaron nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn^1,2.

Interakcje amiodaronu

Leki wywołujące torsade de pointes + amiodaron

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami mogącymi wywołać zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes jest przeciwwskazane. Do leków tych należą leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), sotalol, bretylium, beprydyl, podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol i pentamidyna, leki przeciwpsychotyczne, preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwhistaminowe, leki przeciwmalaryczne, winkamina oraz cyzapryd^1,2.

Inne leki wydłużające odstęp QT + amiodaron

Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT wymaga szczególnej oceny stosunku ryzyka do korzyści oraz monitorowania odstępu QT, ponieważ może wzrosnąć ryzyko torsade de pointes. U pacjentów otrzymujących amiodaron należy unikać podawania fluorochinolonów^1,2.

Leki beta-adrenolityczne oraz werapamil i diltiazem + amiodaron

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami beta-adrenolitycznymi oraz z antagonistami kanałów wapniowych zwalniającymi rytm serca (werapamil, diltiazem), ponieważ mogą one powodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczną bradykardię) i zaburzenia przewodzenia^1,2.

Sofosbuwir + amiodaron

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z sofosbuwirem w skojarzeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim, takimi jak daklataswir, symeprewir czy ledipaswir, ponieważ może to prowadzić do wystąpienia ciężkiej, objawowej bradykardii, wymagającej monitorowania pracy serca^1,2.

Leki wywołujące hipokaliemię + amiodaron

Nie zaleca się stosowania amiodaronu z drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię ze względu na zwiększone ryzyko torsade de pointes, a ostrożności wymaga łączenie z lekami moczopędnymi, kortykosteroidami ogólnoustrojowymi, tetrakozaktydem i amfoterycyną B podawaną dożylnie. Hipokaliemii należy zapobiegać, a stwierdzony niedobór potasu uzupełniać^1,2.

Glikozydy naparstnicy + amiodaron

Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P i u pacjentów leczonych długotrwale digoksyną może zwiększać jej stężenie we krwi oraz wywoływać objawy przedawkowania, w tym zaburzenia automatyzmu, nadmierną bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Konieczne jest monitorowanie EKG i stężenia digoksyny w osoczu oraz ewentualne dostosowanie jej dawki^1,2.

Dabigatran + amiodaron

Podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko krwawienia, a dawkę dabigatranu może być konieczne dostosować^1,2.

Warfaryna + amiodaron

Amiodaron zwiększa stężenie warfaryny przez hamowanie izoenzymu CYP2C9, co może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego i zwiększać ryzyko krwawienia. Konieczne jest ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego (INR) i dostosowanie dawki leku przeciwzakrzepowego zarówno w trakcie, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem^1,2.

Fenytoina + amiodaron

Amiodaron zwiększa stężenie fenytoiny przez hamowanie CYP2C9, co może prowadzić do jej przedawkowania i objawów neurologicznych, dlatego należy ściśle monitorować stan kliniczny pacjenta oraz stężenie fenytoiny w osoczu i w razie potrzeby zmniejszyć jej dawkę^1,2.

Flekainid + amiodaron

Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu zwiększa stężenie flekainidu w osoczu wskutek hamowania izoenzymu CYP2D6, dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu^1,2.

Statyny + amiodaron

Podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu ze statynami metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna, występuje zwiększone ryzyko toksycznego wpływu na układ mięśniowy, w tym rabdomiolizy, dlatego zaleca się stosowanie statyn niemetabolizowanych przez CYP3A4^1,2.

Inne substraty CYP3A4 + amiodaron

Amiodaron jako inhibitor CYP3A4 może zwiększać stężenie w osoczu i toksyczność leków metabolizowanych przez ten izoenzym, w tym cyklosporyny (wymaga dostosowania dawki), fentanylu (nasilenie działania), a także lidokainy, syrolimusu, takrolimusu, syldenafilu, midazolamu, triazolamu, dihydroergotaminy, ergotaminy i kolchicyny^1,2.

Inhibitory CYP3A4 i sok grejpfrutowy + amiodaron

Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na lek, dlatego podczas leczenia zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4, w tym soku z grejpfruta^1,2.

Znieczulenie ogólne + amiodaron

U pacjentów przyjmujących amiodaron poddawanych znieczuleniu ogólnemu obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania, w tym bradykardię nieodpowiadającą na atropinę, niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia i zmniejszenie pojemności minutowej serca, a także rzadkie ciężkie powikłania oddechowe związane z podawaniem tlenu w dużym stężeniu^1,2.

Działania niepożądane amiodaronu

⚠ Toksyczne uszkodzenie płuc

Toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej, w tym pęcherzykowe i śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej i zarostowe zapalenie oskrzelików, czasami prowadzące do zgonu, po podaniu doustnym jest działaniem częstym ()¹. Po podaniu dożylnym śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc oraz ciężkie powikłania oddechowe czasami prowadzące do zgonu opisywane są jako działania bardzo rzadkie ()².

⚠ Zaburzenia czynności tarczycy

Niedoczynność i nadczynność tarczycy, czasami prowadzące do zgonu, po podaniu doustnym są działaniem częstym ()¹. Po podaniu dożylnym nadczynność tarczycy jest działaniem o nieznanej częstości (), a zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) działaniem bardzo rzadkim ()². Zespół SIADH przy podaniu doustnym również jest bardzo rzadki ()¹.

⚠ Zaburzenia czynności wątroby

Po podaniu doustnym izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy jest działaniem bardzo częstym (), ostre zaburzenia czynności wątroby z żółtaczką i niewydolnością wątroby, czasami śmiertelne, działaniem częstym (), a przewlekłe choroby wątroby, w tym marskość, czasami prowadzące do zgonu, działaniem bardzo rzadkim ()¹. Po podaniu dożylnym izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz oraz ostre zaburzenia czynności wątroby, czasami śmiertelne, są działaniami bardzo rzadkimi ()².

⚠ Bradykardia i zaburzenia przewodzenia

Bradykardia, zazwyczaj umiarkowana, jest działaniem częstym () po podaniu doustnym i dożylnym^1,2. Zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) po podaniu doustnym są działaniem niezbyt częstym (), a znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego działaniem bardzo rzadkim ()¹.

⚠ Proarytmia i torsade de pointes

Wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca, po podaniu doustnym jest działaniem niezbyt częstym (), a po podaniu dożylnym działaniem bardzo rzadkim ()^1,2. Zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes w obu postaciach są działaniem o nieznanej częstości ()^1,2.

Mikrozłogi w rogówce i neuropatia nerwu wzrokowego

Mikrozłogi w rogówce, którym może towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów lub niewyraźne widzenie i które przemijają po odstawieniu leku, po podaniu doustnym są działaniem bardzo częstym ()¹. Neuropatia lub zapalenie nerwu wzrokowego, mogące prowadzić do utraty wzroku, po podaniu doustnym są działaniem bardzo rzadkim ()¹, a po podaniu dożylnym działaniem o nieznanej częstości ()².

Nadwrażliwość na światło i przebarwienia skóry

Nadwrażliwość na światło po podaniu doustnym jest działaniem bardzo częstym (), a ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek oraz wyprysk działaniami częstymi ()¹. Po podaniu dożylnym wyprysk jest działaniem częstym (), a pocenie się działaniem bardzo rzadkim ()².

⚠ Ciężkie reakcje skórne

Pokrzywka oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS), w obu postaciach są działaniami o nieznanej częstości ()^1,2.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe i zapalenie trzustki

Po podaniu doustnym łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku), występujące zwykle podczas dawki nasycającej, są działaniem bardzo częstym (), zaparcie działaniem częstym (), a suchość w ustach działaniem niezbyt częstym ()¹. Po podaniu dożylnym nudności są działaniem bardzo rzadkim ()². Zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki w obu postaciach jest działaniem o nieznanej częstości ()^1,2.

Zaburzenia neurologiczne

Po podaniu doustnym drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne i zaburzenia snu są działaniem częstym (), czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia lub miopatia działaniem niezbyt częstym (), a ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu) i bóle głowy działaniami bardzo rzadkimi (). Parkinsonizm i zaburzenia węchu mają nieznaną częstość ()¹. Po podaniu dożylnym nieznaczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe i bóle głowy są działaniami bardzo rzadkimi ()².

⚠ Reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy

Po podaniu doustnym obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne oraz wstrząs anafilaktyczny mają nieznaną częstość ()¹. Po podaniu dożylnym wstrząs anafilaktyczny jest działaniem bardzo rzadkim (), a obrzęk naczynioruchowy działaniem o nieznanej częstości ()².

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Po podaniu doustnym niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna i trombocytopenia są działaniami bardzo rzadkimi (), a neutropenia i agranulocytoza działaniami o nieznanej częstości ()¹. Po podaniu dożylnym neutropenia i agranulocytoza również mają nieznaną częstość ()².

Reakcje w miejscu podania i niedociśnienie przy postaci dożylnej

Po podaniu dożylnym reakcje w miejscu podania (ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie krwi, stan zapalny, zakrzepowe zapalenie żył) oraz obniżenie ciśnienia tętniczego, zwykle umiarkowane i przemijające, są działaniami częstymi (). Ciężkie niedociśnienie lub zapaść krążeniowa mogą wystąpić w następstwie przedawkowania lub zbyt szybkiego podania leku².

Zmniejszenie libido i zaburzenia układu rozrodczego

Zmniejszone libido po podaniu doustnym i dożylnym jest działaniem częstym ()^1,2. Po podaniu doustnym zapalenie najądrza i impotencja są działaniami bardzo rzadkimi ()¹.

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a amiodaron

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych stosowanie amiodaronu w okresie ciąży jest przeciwwskazane ze względu na jego wpływ na tarczycę płodu. Brak jest danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi^1,2.

Karmienie piersią a amiodaron

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych amiodaron przenika do mleka kobiecego w znaczących ilościach, dlatego stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane^1,2.

Produkty handlowe z amiodaronem

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Cordarone	tabletki 200 mg	Rp
Cordarone	roztwór do wstrzykiwań 50 mg/ml	Rp