Bunorfin

2 mg tabletki podjęzykowe:

Każda tabletka podjęzykowa zawiera buprenorfiny chlorowodorek w ilości odpowiadającej 2 mg

buprenorfiny.

8 mg tabletki podjęzykowe:

Każda tabletka podjęzykowa zawiera buprenorfiny chlorowodorek w ilości odpowiadającej 8 mg buprenorfiny.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:

2 mg tabletki podjęzykowe: Laktoza 48 mg.

8 mg tabletki podjęzykowe: Laktoza 191 mg.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tabletki podjęzykowe

Wygląd:

2 mg tabletki: Owalne, obustronnie wypukłe, białe tabletki z ”2” wytłoczoną na jednej stronie.

8 mg tabletki: Owalne, obustronnie wypukłe, białe tabletki z ”8” wytłoczoną na jednej stronie.

Leczenie substytucyjne uzależnienia od narkotyków opioidowych, obejmujące leczenie farmakologiczne, społeczne i psychologiczne.

Dawkowanie

Dorośli:

Leczenie lekiem Bunorfin w tabletkach podjęzykowych jest przeznaczone dla osób dorosłych, które wyraziły zgodę na leczenie uzależnienia od opioidów.

Leczenie musi odbywać się pod kontrolą lekarza mającego doświadczenie w leczeniu zależności/uzależnienia od opioidów.

Rozpoczynając leczenie buprenorfiną lekarz musi wiedzieć, że substancja ta jest częściowym agonistą receptorów opioidowych. Buprenorfina wiąże się z receptorami opioidowymi μ i κ i może spowodować wystąpienie zespołu abstynencyjnego u pacjentów uzależnionych od opioidów.

Początkowa terapia:

Początkowa dawka wynosi od 0,8 do 4 mg raz na dobę.

W przypadku, gdy wymagana jest dawka początkowa poniżej 2 mg, należy zastosować inny lek zawierający buprenorfinę w postaci tabletek podjęzykowych, ponieważ lek Bunorfin dostępny jest tylko w dawkach 2 mg i 8 mg.

Pacjentom uzależnionym od opioidów, którzy nie zaprzestali ich przyjmowania: pierwszą dawkę leku Bunorfin w postaci tabletek podjęzykowych należy podać podjęzykowo co najmniej 6 godzin po ostatnim zażyciu opioidu, bądź po wystąpieniu pierwszych objawów odstawiennych.

Pacjentom przyjmującym metadon: przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bunorfin, należy zmniejszyć dawkę metadonu do maksymalnie 30 mg/dobę. Bunorfin może przyspieszać wystąpienie zespołu abstynencyjnego u pacjentów leczonych metadonem.

Dostosowanie dawki i dawka podtrzymująca:

Dawkę leku Bunorfin należy zwiększać stopniowo, dostosowując ją do działania klinicznego u pacjenta.

Dawka 16 mg na dobę jest zazwyczaj dawką wystarczającą. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 24 mg.

Buprenorfinę, szczególnie na początku leczenia, zaleca się wydawać pacjentowi codziennie. Dopiero po wyrównaniu stanu pacjenta, pacjenci godni zaufania mogą otrzymać zapas tabletek wystarczający na kilka dni leczenia. Należy ponadto przestrzegać lokalnych wytycznych co do wydawania leku.

Zmniejszanie dawki i zakończenie leczenia:

Po osiągnięciu zadowalającego okresu stabilizacji można zmniejszać stopniowo dawkę do poziomu dawki podtrzymującej.

Jeżeli lekarz uzna to za odpowiednie, można przerwać kurację. Dostępność tabletek podjęzykowych w dawkach 2 mg i 8 mg ułatwia zmniejszenie dawki. W przypadku konieczności wolniejszego i stopniowego zmniejszania dawki, należy zastosować inny lek zawierający buprenorfinę w mniejszych dawkach w postaci tabletek podjęzykowych. Po zakończeniu leczenia buprenorfiną pacjentów należy monitorować ze względu na ryzyko nawrotu uzależnienia.

Osoby w podeszłym wieku:

Te same dawki jak dorośli.

Dzieci (w wieku poniżej 18 lat):

Bunorfin nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci w wieku poniżej 18 lat, ze względu na brak wystarczających doświadczeń w ich leczeniu.

Dalsze informacje, patrz: krajowe wytyczne dotyczące leczenia buprenorfiną.

Sposób podawania:

Lek Bunorfin stosuje się podjęzykowo. Lekarz musi poinformować pacjenta, że podanie podjęzykowe jest jedyną skuteczną i bezpieczną drogą podania tego leku. Tabletkę podjęzykową należy trzymać pod językiem aż do całkowitego rozpuszczenia, co z reguły następuje po 5-10 minutach.

Nie należy połykać, gryźć lub żuć tabletki.

Cele leczenia i jego przerwanie

Przed rozpoczęciem leczenia produktem Bunorfin należy uzgodnić z pacjentem strategię leczenia, w tym czas trwania i cele leczenia. W trakcie leczenia lekarz i pacjent powinni pozostawać w częstym kontakcie, aby oceniać potrzebę kontynuacji leczenia, rozważyć przerwanie leczenia i, w razie potrzeby, dostosowania dawek. Gdy pacjent nie wymaga już leczenia produktem Bunorfin, może być wskazane stopniowe zmniejszanie dawki, aby zapobiec objawom odstawienia (patrz punkt 4.4).

• - Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w

punkcie 6.1.

• - Ciężka niewydolność oddechowa.
• - Ciężka niewydolność wątroby.
• - Ostre upojenie alkoholowe lub delirium tremens.

Ostrzeżenia

Bunorfin w postaci tabletek podjęzykowych jest przeznaczony wyłącznie do leczenia uzależnienia od narkotyków opioidowych. Należy przestrzegać krajowych wytycznych dotyczących jego wydawania.

Przerwanie leczenia może spowodować wystąpienie zespołu abstynencyjnego, którego objawy mogą pojawić się z opóźnieniem.

Lekarz powinien brać pod uwagę ryzyko nadużycia lub niewłaściwego użycia (np. dożylne stosowanie), szczególnie na początku leczenia.

Tolerancja i zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów (nadużywanie i uzależnienie):

Po wielokrotnym podaniu opioidów, takich jak Bunorfin może rozwinąć się tolerancja, uzależnienie fizyczne i psychiczne oraz zaburzenia związane z używaniem opioidów (OUD). Nadużywanie lub celowe niewłaściwe stosowanie produktu Bunorfin może prowadzić do przedawkowania i/lub zgonu. Ryzyko rozwoju OUD jest zwiększone u pacjentów, u których w wywiadzie lub w wywiadzie rodzinnym (rodzice lub rodzeństwo) odnotowano zaburzenia związane z zażywaniem substancji psychoaktywnych (w tym zaburzenia związane z nadużywaniem alkoholu), u osób aktualnie palących tytoń lub z zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie (np. ciężką depresją, stanami lękowymi i zaburzeniami osobowości).

Przed rozpoczęciem leczenia produktem Bunorfin i w trakcie leczenia należy uzgodnić z pacjentem cele leczenia i plan odstawienia leku (patrz punkt 4.2).

Pacjenci będą wymagać monitorowania pod kątem oznak zachowań związanych z poszukiwaniem leku (np. zbyt wczesne prośby o uzupełnienie leku). Obejmuje to przegląd jednocześnie przyjmowanych opioidów i leków psychoaktywnych (takich jak benzodiazepiny). W przypadku pacjentów z oznakami i objawami OUD należy rozważyć konsultację ze specjalistą ds. uzależnień.

Odwrócenie zastosowania:

Odwrócenie zastosowania odnosi się do wprowadzenia leku Bunorfin nielegalnie do obrotu przez pacjentów lub osoby, które uzyskują produkt leczniczy okradając pacjentów lub apteki. To odwrócenie zastosowania może prowadzić do nowego uzależnienia, w którym Bunorfin jest głównym narkotykiem, wraz z ryzykiem przedawkowania, szerzenia chorób wirusowych przenoszonych przez krew, depresji oddechowej

i uszkodzenia wątroby.

Objawy z odstawienia:

Rozpoczynając leczenie buprenorfiną, lekarz musi zdawać sobie sprawę z częściowego agonizmu profilu buprenorfiny i, że może ona wywołać objawy z odstawienia u pacjentów uzależnionych od opioidów, zwłaszcza gdy jest podawana wcześniej niż 6 godzin po ostatniej dawce heroiny lub innego krótko działającego opioidu, lub gdy jest podawana wcześniej niż 24 godziny po ostatniej dawce metadonu.

Odwrotnie, objawy z odstawienia mogą też być związane z dawkowaniem suboptymalnym.

Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w grupie młodzieży w wieku 15-<18 lat, Bunorfin nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Depresja oddechowa:

Istnieją doniesienia o przypadkach zgonów związanych z depresją ośrodka oddechowego, szczególnie w przypadku skojarzonego stosowania z benzodiazepinami i gabapentynoidami (gabapentyną i pregabaliną) (patrz punkt 4.5), lub w razie stosowania buprenorfiny niezgodnie z przeznaczeniem.

Zaburzenia oddychania związane ze snem

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania związane ze snem, w tym centralny bezdech senny (CBS) i hipoksemię związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko wystąpienia CBS w sposób zależny od dawki. U pacjentów, u których występuje CBS, należy rozważyć zmniejszenie całkowitej dawki opioidów.

Zapalenie wątroby, zaburzenia wątrobowe:

Po niezgodnym z przeznaczeniem zastosowaniu leku (szczególnie po podaniu dożylnym) stwierdzono przypadki ciężkiego uszkodzenia wątroby. Były one obserwowane głównie po podaniu dużych dawek i spowodowane prawdopodobnie toksycznym działaniem na mitochondria.

Istniejące wcześniej lub nabyte uszkodzenia mitochondriów (choroby genetyczne, zakażenia wirusowe, zwłaszcza przewlekłe zapalenie wątroby typu C, nadużywanie alkoholu, anoreksja, stosowanie związków uszkadzających mitochondria jak kwas acetylosalicylowy, izoniazyd, walproinian, amiodaron, analogi nukleotydów stosowanych w leczeniu zakażeń retrowirusowych itp.) mogą przyczyniać się do zwiększenia ryzyka uszkodzenia wątroby.

Należy brać pod uwagę wyżej wymienione czynniki ryzyka przed przepisaniem leku Bunorfin oraz w czasie kontrolowania leczenia.

W przypadku podejrzenia uszkodzenia wątroby, należy wykonać badania w celu oceny biologicznej oraz

określenia przyczyny.

W zależności od wyników można, zachowując ostrożność, przerwać podawanie preparatu tak aby zapobiec wystąpieniu objawów z odstawienia i w celu zapobiegania powrotowi do uzależnienia.

Jeżeli leczenie jest kontynuowane należy ściśle kontrolować czynność wątroby. Stwierdzono ciężkie przypadki uszkodzenia wątroby również przy nieodpowiednim użyciu, szczególnie w wyniku dożylnego podania. Te uszkodzenia wątroby obserwowano głównie podczas stosowania dużych dawek. Mogą być nasilone przez zakażenia wirusowe, a zwłaszcza przewlekłe zapalenie wątroby typu C, nadużywanie alkoholu, anoreksję, oraz równoczesne przyjmowanie innych leków mogących uszkodzić wątrobę.

Zespół serotoninowy

Jednoczesne podawanie leku Bunorfin i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może prowadzić do zespołu serotoninowego, choroby mogącej zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).

Jeśli jednoczesne przyjmowanie innych leków serotoninergicznych jest klinicznie uzasadnione, zaleca się uważną obserwację pacjenta, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i podczas zwiększania dawki.

Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe lub objawy dotyczące układu pokarmowego.

Jeśli podejrzewa się występowanie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, w zależności od nasilenia objawów.

Buprenorfina podawana pacjentom uzależnionym od opioidów może spowodować wystąpienie objawów z odstawienia, jeżeli zostanie podana wcześniej niż 6 godzin po ostatnim zażyciu opioidów (patrz punkt 4.2).

Podobnie jak w przypadku innych opioidów, stosując buprenorfinę należy zachować ostrożność u pacjentów z:

• - urazami głowy i zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym,
• - niedociśnieniem tętniczym,
• - z rozrostem gruczołu krokowego i zwężeniem cewki moczowej.

Buprenorfina jako opioid może tłumić ból towarzyszący chorobom.

Buprenorfina może powodować senność, którą mogą nasilić równocześnie przyjmowane inne związki działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak: alkohol, leki uspokajające i nasenne (patrz punkt 4.5).

Może wystąpić niedociśnienie ortostatyczne.

Badania na zwierzętach, oraz doświadczenia kliniczne wykazały, że buprenorfina może powodować uzależnienie.

Z tego powodu ważne jest ścisłe przestrzeganie wskazań do rozpoczęcia terapii, dostosowywanie dawki i kontrolowanie pacjenta (patrz punkt 4.2).

Środki ostrożności

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z:

Astmą lub niewydolnością oddechową (istnieją doniesienia o przypadkach depresji oddechowej po zastosowaniu buprenorfiny).

Niewydolnością nerek (30% podanej dawki leku jest wydalana przez nerki; w przypadku niewydolności nerek wydalanie może ulec wydłużeniu).

Niewydolnością wątroby (wątrobowy metabolizm buprenorfiny może być zmieniony).

Inhibitory CYP3A4 (patrz punkt 4.5) mogą zwiększać stężenie buprenorfiny. U pacjentów leczonych uprzednio inhibitorami CYP3A4, zaleca się starannie dobierać dawkę leku Bunorfin, ponieważ mniejsza dawka leku może być wystarczająca dla tych pacjentów.

Bunorfin w postaci tabletek podjęzykowych zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Interakcje farmakodynamiczne

Nie zaleca się jednoczesnego podawania:

Alkohol:

Alkohol nasila działanie uspokajające buprenorfiny, co może być niebezpieczne podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Bunorfin nie powinien być stosowany z napojami alkoholowymi lub z lekami zawierającymi alkohol.

Należy zachować ostrożność w czasie jednoczesnego podawania:

Benzodiazepin:

To skojarzenie może doprowadzić do zgonu w wyniku zahamowania czynności oddechowej pochodzenia ośrodkowego. Z tego względu należy ustalić dawki leków indywidualnie, a pacjent powinien być dokładnie kontrolowany. Należy brać pod uwagę także możliwość nadużywania leku przez pacjenta (patrz punkt 4.4).

Inne leki hamujące czynność ośrodkowego układu nerwowego:

Inne pochodne opioidowe (leki przeciwbólowe i przeciwkaszlowe (takie jak morfina, dekstropropoksyfen, kodeina, dekstrometorfan i noskapina)), niektóre leki przeciwydepresyjne, antagoniści receptora H 1 o działaniu uspokajającym, barbiturany, anksjolityki inne niż benzodiazepiny, neuroleptyki, klonidyna i inne związki pokrewne: te połączenia mogą zwiększać depresję ośrodkowego układu nerwowego i mogą ograniczyć zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Jednoczesne stosowanie Bunorfin z gabapentynoidami (gabapentyną i pregabaliną) może prowadzić do depresji ośrodka oddechowego, niedociśnienia, głębokiej sedacji, śpiączki lub zgonu (patrz punkt 4.4).

Leki przeciwcholinergiczne lub leki o działaniu przeciwcholinergicznym:

Jednoczesne podawanie buprenorfiny z lekami przeciwcholinergicznymi lub lekami o działaniu przeciwcholinergicznym (np. trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami antyhistaminowymi, lekami przeciwpsychotycznymi, lekami zwiotczającymi mięśnie, lekami stosowanymi w chorobie Parkinsona) może powodować nasilenie przeciwcholinergicznych działań niepożądanych.

MAO-inhibitory (inhibitory monoaminooksydazy):

Występuje prawdopodobieństwo nasilenia działania opioidów na co wskazują doświadczenia z morfiną.

Serotoninergicznych produktów leczniczych

Serotoninergicznych produktów leczniczych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, ponieważ zwiększają one ryzyko zespołu serotoninowego, choroby mogącej zagrażać życiu (patrz punkt 4.4).

Interakcje farmakokinetyczne

Inhibitory CYP3A4:

Badania interakcji między buprenorfiną, a ketokonazolem (silny inhibitor CYP3A4) udowodniły, że C max i AUC zwiększają się (odpowiednio o około 70% i 50%) dla buprenorfiny i w mniejszym stopniu dla norbuprenorfiny.

Pacjenci przyjmujący lek Bunorfin powinni być dokładnie kontrolowani, gdyż mogą oni wymagać zmniejszenia dawki, jeżeli stosuje się równocześnie silne inhibitory CYP3A4 (na przykład inhibitory proteazy jak rytonawir, nelfinawir bądź indynawir lub azolowe leki przeciwgrzybiczne, takie jak ketokonazol lub itrakonazol).

Induktory CYP3A4:

Interakcje buprenorfiny z induktorami CYP3A4 nie były badane. Z tego powodu wskazane jest ścisłe kontrolowanie pacjentów otrzymujących lek Bunorfin jeżeli przyjmują oni równocześnie induktory enzymatyczne (np. fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna).

Wpływ buprenorfiny na inne produkty lecznicze

Udowodniono w badaniach in vitro, że buprenorfina jest inhibitorem CYP2D6 i CYP3A4. Ryzyko inhibicji podczas stosowania dawek terapeutycznych wydaje się niewielkie, ale nie może być wykluczone. Gdy buprenorfina (szczególnie w dużych dawkach) jest podawana w skojarzeniu z lekami będącymi substratami CYP2D6 lub CY3A4 stężenie tych leków we krwi może się zwiększyć i mogą się pojawić działania niepożądane. Buprenorfina w badaniach in vitro nie jest inhibitorem CYP2C19. Wpływ na inne enzymy, które metabolizują produkty lecznicze nie został zbadany.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania leku Bunorfin u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Podczas ostatnich 3 miesięcy ciąży, ciągłe stosowanie buprenorfiny niezależnie od dawek, może doprowadzić do powstania zespołu abstynencyjnego u noworodków. Z tego powodu buprenorfina nie powinna być stosowana podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży. Pod koniec ciąży, jeżeli duże dawki muszą być podawane od czasu do czasu, lub w przypadku konieczności ciągłego stosowania, należy monitorować noworodki w celu zmniejszania ryzyka depresji oddechowej lub objawów odstawiennych.

Karmienie piersią

U szczurów buprenorfina przenika do mleka matki. W dużych dawkach buprenorfina może hamować

wydzielanie mleka. Z tego powodu, buprenorfina nie powinna być stosowana w okresie karmienia piersią u kobiet mających problem z uzależnieniem od opioidów.

Przed osiągnięciem równowagi i tolerancji na opioidy, Bunorfin może wywierać znaczny wpływ na zdolność

prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Bunorfin może powodować senność, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania z alkoholem lub innymi środkami hamującymi czynność ośrodkowego układu nerwowego. Z tego powodu zalecana jest

ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.4).

Buprenorfina wydaje się mieć szeroki zakres bezpieczeństwa, ze względu na właściwości częściowego agonisty receptorów opioidowych.

W razie przedawkowania, należy wdrożyć ogólne środki wspomagające, w tym ścisłe monitorowanie

czynności oddechowej i serca pacjenta. Do najważniejszych objawów wymagających leczenia należy depresja oddechowa, która może doprowadzić do zatrzymania oddechu i zgonu. Jeśli pacjent wymiotuje, należy zachować ostrożność, aby zapobiec zachłyśnięciu się wymiocinami.

Leczenie: Należy wdrożyć leczenie objawowe depresji oddechowej oraz standardowe postępowanie w warunkach intensywnej terapii. Należy zapewnić drożność dróg oddechowych i w razie konieczności, zastosować wentylację wspomaganą lub kontrolowaną. Pacjenta należy przenieść na oddział, w którym dostępne są pełne możliwości do resuscytacji. Wskazane jest podanie antagonistów opioidowych (np. naloksonu), pomimo niewielkiego wpływu, który mogą mieć na odwrócenie objawów ze strony układu oddechowego wywołanych przez buprenorfinę ze względu na silne wiązanie buprenorfiny z receptorami morfiny.

Zalecana dawka naloksonu w tych przypadkach to 2 do 8 mg, powtarzana z odpowiednią częstością.

Podczas stosowania antagonistów opioidowych (np. naloksonu), należy wziąć pod uwagę długi czas działania buprenorfiny.

Leki stosowane w leczeniu uzależnienia od opioidów, kod ATC: N07BC01.

Buprenorfina jest częściowym opioidowym agonistą/antagonistą, wiążącym się z receptorami μ- i κ- w mózgu. Jej aktywność w podtrzymującym leczeniu uzależnienia od opioidów jest przypisywana wolno odwracalnemu wiązaniu z receptorami μ-, co w dłuższym okresie, zmniejsza potrzebę przyjmowania narkotyków przez uzależnionych pacjentów.

Buprenorfina ma szeroki zakres bezpieczeństwa ze względu na właściwości częściowego agonisty /antagonisty, co ogranicza jej depresyjny wpływ na czynność serca i układu oddechowego.

Laktoza jednowodna

Mannitol (E421)

Skrobia kukurydziana

Kwas cytrynowy, bezwodny (E330)

Sodu cytrynian (E331)

Powidon K 30 (E1201)

Magnezu stearynian (E470b)

Nie dotyczy.

3 lata.

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

08.11.2024