Leflunomid

Selektywny lek immunosupresyjny z grupy leków przeciwreumatycznych modyfikujących przebieg choroby (DMARD), o działaniu antyproliferacyjnym i przeciwzapalnym. Dostępny wyłącznie na receptę, w preparatach jednoskładnikowych, w postaci tabletek powlekanych do stosowania doustnego.

Leflunomid jest prolekiem, który w organizmie niemal całkowicie przekształca się w czynny metabolit A771726 (teryflunomid). Metabolit ten ma bardzo długi biologiczny okres półtrwania, wynoszący około 2 tygodni, dlatego ciężkie działania niepożądane mogą wystąpić lub utrzymywać się jeszcze długo po zaprzestaniu leczenia, a w razie potrzeby jego szybkiego usunięcia z organizmu konieczna jest procedura wymywania cholestyraminą lub węglem aktywowanym¹.

Działanie leflunomidu

Leflunomid jest lekiem przeciwreumatycznym modyfikującym przebieg choroby o właściwościach immunomodulujących, immunosupresyjnych, antyproliferacyjnych i przeciwzapalnych. W odróżnieniu od leków działających wyłącznie objawowo hamuje sam proces zapalny leżący u podłoża choroby. Sam leflunomid jest praktycznie nieaktywny i odpowiada za działanie dopiero po przekształceniu w czynny metabolit A771726.

Mechanizm działania opiera się na hamowaniu syntezy pirymidyn. Metabolit A771726 blokuje enzym dehydrogenazę dihydroorotanową, niezbędny do wytwarzania pirymidyn, co ogranicza proliferację pobudzonych limfocytów i tłumi nadmierną odpowiedź immunologiczną.

Farmakologia

Leflunomid jest preparatem przeciwreumatycznym modyfikującym przebieg choroby, o właściwościach antyproliferacyjnych. In vivo jest szybko i niemal całkowicie metabolizowany do A771726, który jest aktywny in vitro i prawdopodobnie odpowiada za działanie terapeutyczne¹.

Czynny metabolit A771726 hamuje aktywność występującego u ludzi enzymu dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHODH) i wykazuje właściwości antyproliferacyjne. W badaniach na modelach zwierzęcych leflunomid wykazywał szczególną skuteczność podawany we wczesnej fazie choroby, w fazie uwrażliwienia².

Farmakokinetyka

Leflunomid szybko przekształca się w czynny metabolit A771726 podczas metabolizmu pierwszego przejścia zachodzącego w ścianie jelit i w wątrobie, a nie zmieniony leflunomid występuje w osoczu jedynie w śladowych stężeniach. Po podaniu doustnym co najmniej 82 do 95% dawki ulega wchłanianiu, a stężenie maksymalne (C_max) metabolitu A771726 w osoczu występuje po różnym czasie, od 1 do 24 godzin od podania pojedynczej dawki. Lek można przyjmować niezależnie od posiłku, ponieważ pokarm nie wpływa istotnie na stopień wchłaniania¹.

Ze względu na bardzo długi biologiczny okres półtrwania (t_½) metabolitu A771726, wynoszący około 2 tygodni, w leczeniu stosuje się przez pierwsze 3 doby dawkę nasycającą, aby szybko osiągnąć stan równowagi. Bez dawki nasycającej stałe stężenie metabolitu w osoczu byłoby osiągane dopiero po około 2 miesiącach. Po dawkach 20 mg na dobę średnie stężenie A771726 w stanie równowagi wynosi około 35 μg/ml¹.

Metabolit A771726 intensywnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami, a jego wolna frakcja wynosi około 0,62%. Mała pozorna objętość dystrybucji, około 11 litrów, koreluje ze znacznym stopniem wiązania z białkami. Wiązanie to bywa zmniejszone i bardziej zróżnicowane u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów lub przewlekłą niewydolnością nerek².

Leflunomid jest metabolizowany do jednego głównego metabolitu A771726 oraz wielu o mniejszym znaczeniu, a proces ten odbywa się w mikrosomach i cytoplazmie komórek i nie jest kontrolowany przez jeden enzym. Izoenzymy cytochromu P450 biorą udział w metabolizmie tylko w niewielkim stopniu. Eliminacja A771726 jest powolna, z wartością klirensu około 31 ml/h, a wydalanie zachodzi w zbliżonym stopniu z kałem, prawdopodobnie przez wydzielanie z żółcią, oraz z moczem. Metabolit można wykryć w moczu i kale nawet po 36 dniach od podania pojedynczej dawki¹.

Wskazania leków z leflunomidem

Leflunomid jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z aktywną postacią reumatoidalnego zapalenia stawów jako lek przeciwreumatyczny modyfikujący przebieg choroby oraz z aktywną postacią artropatii łuszczycowej¹.

Niedawne lub równoczesne leczenie innymi lekami z grupy DMARD o działaniu hepatotoksycznym lub hematotoksycznym, na przykład metotreksatem, może zwiększać ryzyko ciężkich działań niepożądanych, dlatego decyzję o rozpoczęciu podawania leflunomidu należy poprzedzić analizą spodziewanych korzyści w stosunku do możliwego ryzyka².

Leflunomid nie jest zalecany u pacjentów poniżej 18 lat, ponieważ nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa jego stosowania u dzieci i młodzieży¹.

Dawkowanie leflunomidu

Leczenie powinno być prowadzone i nadzorowane przez specjalistów mających doświadczenie w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i artropatii łuszczycowej. Tabletki przyjmuje się doustnie, połykając w całości i popijając płynem, niezależnie od posiłku¹.

Wskazanie / grupa	Dawka początkowa (nasycająca)	Dawka podtrzymująca
Reumatoidalne zapalenie stawów (dorośli)	100 mg raz na dobę przez 3 doby	10–20 mg raz na dobę, zależnie od aktywności choroby
Artropatia łuszczycowa (dorośli)	100 mg raz na dobę przez 3 doby	20 mg raz na dobę
Łagodna niewydolność nerek	bez zmian	bez zmian
Pacjenci powyżej 65 lat	bez zmian	bez zmian

Pominięcie dawki nasycającej może zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych, ponieważ większą częstość zaburzeń żołądkowo-jelitowych i podwyższenia aktywności enzymów wątrobowych obserwowano u pacjentów otrzymujących dawkę początkową 100 mg². Działanie terapeutyczne pojawia się zwykle po 4 do 6 tygodniach, a stan pacjenta może poprawiać się dalej przez 4 do 6 miesięcy¹.

Istotne przeciwwskazania do stosowania leflunomidu

Zaburzenia czynności wątroby

Leflunomid jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ponieważ czynny metabolit A771726 jest metabolizowany przez wątrobę i wydzielany z żółcią, a jego stężenie w osoczu może być u nich zwiększone¹.

Ciężkie niedobory odporności

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi niedoborami odporności, na przykład w przebiegu AIDS, ze względu na jego działanie immunosupresyjne¹.

Zaburzenia czynności szpiku i układu krwiotwórczego

Przeciwwskazaniem jest znaczne zaburzenie czynności szpiku kostnego lub znaczna niedokrwistość, leukopenia, neutropenia albo trombocytopenia wywołane przez czynniki inne niż reumatoidalne zapalenie stawów lub artropatia łuszczycowa².

Ciężkie zakażenia

Leflunomid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zakażeniami ze względu na działanie immunosupresyjne zwiększające podatność na infekcje¹.

Umiarkowana do ciężkiej niewydolność nerek

Przeciwwskazaniem jest umiarkowana do ciężkiej niewydolność nerek, ponieważ brak wystarczających danych klinicznych o stosowaniu leku w tej grupie pacjentów¹.

Ciężka hipoproteinemia

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką hipoproteinemią, na przykład w zespole nerczycowym, ponieważ czynny metabolit A771726 w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, a jego stężenie może być u nich zwiększone¹.

Nadwrażliwość na orzeszki ziemne lub lecytynę sojową

Ze względu na zawartość lecytyny sojowej lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na orzeszki ziemne lub soję, a także u pacjentów, u których wystąpiły w przeszłości zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka lub rumień wielopostaciowy².

Ciąża i wiek rozrodczy bez skutecznej antykoncepcji

Leflunomid jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji, ze względu na możliwość ciężkiego działania teratogennego czynnego metabolitu. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić, czy pacjentka nie jest w ciąży¹.

Karmienie piersią

Stosowanie leflunomidu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane¹.

Środki ostrożności przy wydawaniu leflunomidu

Hepatotoksyczność i kontrola prób wątrobowych

Odnotowano bardzo rzadkie przypadki ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym zakończone zgonem, przy czym większość wystąpiła w ciągu pierwszych 6 miesięcy leczenia i często u pacjentów przyjmujących równocześnie inne leki hepatotoksyczne. Konieczne jest kontrolowanie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) przed leczeniem, co dwa tygodnie przez pierwsze sześć miesięcy, a następnie co 8 tygodni. Przy aktywności AlAT 2 do 3 razy większej od górnej granicy normy należy rozważyć zmniejszenie dawki z 20 mg do 10 mg, a przy utrzymującym się wzroście ponad 2-krotnym lub większym niż 3-krotny należy przerwać podawanie leku i rozpocząć procedurę wymywania¹.

Zakaz spożywania alkoholu

W trakcie leczenia leflunomidem nie wolno spożywać alkoholu ze względu na ryzyko dodatkowego działania uszkadzającego wątrobę¹.

Mielosupresja i kontrola morfologii

Przed leczeniem, co dwa tygodnie przez pierwsze sześć miesięcy, a następnie co 8 tygodni należy równocześnie z próbami wątrobowymi badać morfologię krwi z obrazem białych krwinek i liczbą płytek. Ryzyko zaburzeń hematologicznych jest większe u pacjentów z wcześniejszą niedokrwistością, leukopenią, trombocytopenią lub zaburzeniem czynności szpiku. W razie ciężkich zaburzeń, w tym pancytopenii, konieczne jest przerwanie podawania leflunomidu oraz innych leków hamujących czynność szpiku i rozpoczęcie procedury wymywania².

Procedura wymywania

Ze względu na długi okres półtrwania czynnego metabolitu A771726 jego szybkie usunięcie z organizmu wymaga procedury wymywania. Polega ona na podawaniu 8 g cholestyraminy 3 razy na dobę lub alternatywnie 50 g sproszkowanego węgla aktywowanego 4 razy na dobę, a czas całkowitego usunięcia leku wynosi zwykle 11 dni. Procedurę stosuje się przy ciężkich działaniach niepożądanych, przy zmianie leczenia oraz w razie planowanej lub niezamierzonej ciąży, i można ją powtórzyć, jeśli jest to uzasadnione klinicznie¹.

Ciężkie reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka oraz wysypki polekowej z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS). W razie wystąpienia wrzodziejącego zapalenia jamy ustnej lub zmian skórnych albo śluzówkowych budzących obawę przekształcenia w ciężkie reakcje należy przerwać stosowanie leflunomidu i natychmiast wdrożyć procedurę wymywania, a ponowne jego podanie jest wówczas przeciwwskazane¹.

Zakażenia i ocena w kierunku gruźlicy

Leflunomid jako lek immunosupresyjny może zwiększać podatność na zakażenia, w tym oportunistyczne i o ciężkim przebiegu, a u pacjentów stosujących go jednocześnie z innymi lekami immunosupresyjnymi odnotowano rzadkie przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii. Przed rozpoczęciem leczenia wszystkich pacjentów należy ocenić w kierunku aktywnej oraz utajonej gruźlicy zgodnie z lokalnymi zaleceniami².

Śródmiąższowa choroba płuc

Podczas leczenia leflunomidem może wystąpić śródmiąższowa choroba płuc, która może rozwinąć się w postaci ostrej i stanowić zagrożenie życia. Pojawienie się lub nasilenie objawów ze strony układu oddechowego, takich jak kaszel i duszność, może być powodem odstawienia leku i wdrożenia postępowania diagnostycznego¹.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących leflunomid odnotowano przypadki neuropatii obwodowej, która u części ustępowała po odstawieniu leku, a u części utrzymywała się trwale. Ryzyko zwiększają wiek powyżej 60 lat, jednoczesne przyjmowanie leków neurotoksycznych i cukrzyca, a w razie jej wystąpienia należy rozważyć odstawienie leku i przeprowadzenie procedury wymywania¹.

Kontrola ciśnienia tętniczego

Ciśnienie tętnicze krwi należy skontrolować przed rozpoczęciem leczenia leflunomidem oraz wykonywać takie badania w jego trakcie¹.

Antykoncepcja u mężczyzn

Mężczyzn należy uprzedzić o możliwości przenoszenia przez męski układ rozrodczy toksycznego działania leflunomidu na płód, dlatego w czasie leczenia powinni stosować skuteczną antykoncepcję. Mężczyzna planujący ojcostwo powinien przerwać przyjmowanie leku i przeprowadzić procedurę wymywania².

Zamiana na inny lek przeciwreumatyczny

Ponieważ leflunomid przez długi czas utrzymuje się w organizmie, zamiana na inny lek z grupy DMARD, na przykład metotreksat, bez przeprowadzenia procedury wymywania może zwiększać ryzyko działania addytywnego nawet po długim czasie od zmiany leczenia¹.

Zakłócenie pomiaru stężenia wapnia

Podczas leczenia leflunomidem lub jego czynnym metabolitem wyniki pomiaru stężenia jonów wapniowych mogą być fałszywie zmniejszone, zależnie od rodzaju analizatora, dlatego przy wątpliwych wynikach zaleca się oznaczenie całkowitego stężenia wapnia w surowicy skorygowanego o stężenie albumin¹.

Zawartość laktozy

Lek zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy².

Wpływ na prowadzenie pojazdów

W razie wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy może ulec zaburzeniu zdolność koncentracji i szybkość reakcji. Pacjenci, u których takie objawy występują, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn¹.

Interakcje leflunomidu

Metotreksat i inne leki hepatotoksyczne lub hematotoksyczne + leflunomid

Nasilenie działań niepożądanych może wystąpić, gdy leki działające toksycznie na wątrobę lub układ krwiotwórczy, na przykład metotreksat, podawano krótko przed leflunomidem, równocześnie z nim lub po nim bez zachowania okresu wymywania. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami z grupy DMARD nie jest zalecane ze względu na możliwe działanie addytywne lub synergistyczne, a w małym badaniu skojarzenie z metotreksatem wiązało się ze zwiększeniem aktywności enzymów wątrobowych u części pacjentów¹.

Cholestyramina i węgiel aktywowany + leflunomid

Cholestyramina oraz węgiel aktywowany prowadzą do szybkiego i znacznego zmniejszenia stężenia czynnego metabolitu A771726 w osoczu, prawdopodobnie przez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego i usuwanie metabolitu z przewodu pokarmowego. Dlatego nie należy ich podawać pacjentom leczonym leflunomidem, chyba że celem jest właśnie przyspieszenie eliminacji leku¹.

Warfaryna i inne pochodne kumaryny + leflunomid

Podczas jednoczesnego podawania leflunomidu i warfaryny zgłaszano przypadki wydłużenia czasu protrombinowego, a dla czynnego metabolitu obserwowano interakcję z warfaryną, dlatego zaleca się ścisłą kontrolę międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) i monitorowanie pacjenta¹.

Ryfampicyna + leflunomid

Podanie pojedynczej dawki leflunomidu pacjentom otrzymującym wielokrotne dawki ryfampicyny, która jest niespecyficznym aktywatorem cytochromu P450, zwiększało stężenie czynnego metabolitu A771726 o blisko 40%, przy czym mechanizm tego działania jest niejasny².

Repaglinid i inne substraty CYP2C8 + leflunomid

Czynny metabolit A771726 jest inhibitorem CYP2C8, dlatego zaleca się monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie leki metabolizowane przez ten izoenzym, takie jak repaglinid, paklitaksel, pioglitazon lub rozyglitazon, ze względu na możliwość zwiększenia ekspozycji na te leki¹.

Substraty CYP1A2 + leflunomid

Czynny metabolit A771726 może być słabym induktorem CYP1A2, dlatego leki metabolizowane przez ten izoenzym, takie jak duloksetyna, alosetron, teofilina i tyzanidyna, należy stosować ostrożnie ze względu na możliwość zmniejszenia ich skuteczności¹.

Substraty transportera OAT3 + leflunomid

Czynny metabolit A771726 jest inhibitorem transportera anionów organicznych 3, dlatego zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego podawania jego substratów, takich jak cefaklor, benzylopenicylina, cyprofloksacyna, indometacyna, ketoprofen, furosemid, cymetydyna, metotreksat i zydowudyna².

Rozuwastatyna i substraty BCRP oraz OATP + leflunomid

Czynny metabolit A771726 zwiększał ekspozycję na rozuwastatynę, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu jej dawka nie powinna przekraczać 10 mg raz na dobę. Ostrożnie należy też rozpoczynać podawanie innych substratów białka BCRP oraz polipeptydów OATP, zwłaszcza inhibitorów reduktazy HMG-CoA, takich jak symwastatyna, atorwastatyna i prawastatyna, monitorując pacjenta pod kątem nadmiernej ekspozycji¹.

Doustne środki antykoncepcyjne + leflunomid

Czynny metabolit A771726 zwiększał ekspozycję na etynyloestradiol i lewonorgestrel. Choć nie przewiduje się, aby ta interakcja zmniejszała skuteczność antykoncepcji, należy zwrócić uwagę na typ stosowanego doustnego środka antykoncepcyjnego¹.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne i kortykosteroidy + leflunomid

Jeśli pacjent przyjmuje już niesteroidowe leki przeciwzapalne lub kortykosteroidy, można kontynuować ich podawanie po rozpoczęciu leczenia leflunomidem².

Żywe szczepionki + leflunomid

Nie zaleca się szczepień szczepionkami zawierającymi żywe, atenuowane szczepy drobnoustrojów ze względu na brak danych o ich skuteczności i bezpieczeństwie w trakcie leczenia, a planując takie szczepienie po odstawieniu leku należy uwzględnić jego długi okres półtrwania¹.

Działania niepożądane leflunomidu

Najczęstsze działania niepożądane to łagodne zwiększenie ciśnienia tętniczego, leukopenia, parestezje, ból i zawroty głowy, biegunka, nudności, wymioty, zaburzenia błony śluzowej jamy ustnej, ból brzucha, wypadanie włosów, zmiany skórne, zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej, osłabienie i zwiększenie parametrów wątrobowych. Poprzedzające, równoczesne lub następujące po leflunomidzie stosowanie leków o działaniu mielotoksycznym może zwiększać ryzyko reakcji hematologicznych.

⚠ Ciężkie zakażenia

Ciężkie zakażenia, w tym posocznica, które mogą prowadzić do zgonu, występują rzadko (). Leflunomid, jak inne leki immunosupresyjne, może zwiększać podatność na zakażenia, zwłaszcza zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli i zapalenie płuc¹.

⚠ Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Leukopenia z liczbą leukocytów powyżej 2 G/L występuje często (), niedokrwistość i łagodna trombocytopenia niezbyt często (), a niedokrwistość aplastyczna, leukopenia z liczbą leukocytów poniżej 2 G/L oraz eozynofilia rzadko (). Agranulocytoza występuje bardzo rzadko ()¹.

⚠ Ciężkie uszkodzenie wątroby

Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, głównie aminotransferaz, występuje często (), a zapalenie wątroby oraz żółtaczka i cholestaza rzadko (). Ciężkie uszkodzenie wątroby, takie jak niewydolność wątroby i ostra martwica wątroby, które mogą prowadzić do zgonu, występuje bardzo rzadko ()².

⚠ Ciężkie reakcje nadwrażliwości i zapalenie naczyń

Łagodne reakcje alergiczne występują często (), a ciężkie reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne oraz zapalenie naczyń, w tym zapalenie naczyń z martwicą skóry, bardzo rzadko ()¹.

⚠ Ciężkie reakcje skórne

Nasilenie wypadania włosów, wyprysk, wysypka, świąd i suchość skóry występują często (), a pokrzywka niezbyt często (). Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy występują bardzo rzadko (), natomiast postać skórna tocznia rumieniowatego, łuszczyca krostkowa lub nasilenie łuszczycy, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) oraz owrzodzenie skóry mają nieznaną częstość ()².

⚠ Śródmiąższowe choroby płuc

Śródmiąższowe choroby płuc, w tym śródmiąższowe zapalenie płuc, które mogą prowadzić do zgonu, występują rzadko (), a nadciśnienie płucne ma nieznaną częstość ()¹.

Zaburzenia żołądka i jelit

Zapalenie okrężnicy, w tym mikroskopowe zapalenie okrężnicy, biegunka, nudności, wymioty, choroby błony śluzowej jamy ustnej, na przykład aftowe zapalenie i owrzodzenie, oraz bóle brzucha występują często (), zaburzenia smaku niezbyt często (), a zapalenie trzustki bardzo rzadko ()¹.

Zaburzenia układu nerwowego

Parestezje, ból głowy, zawroty głowy i neuropatia obwodowa występują często ()².

Zwiększenie ciśnienia tętniczego

Łagodne zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi występuje często (), a poważne zwiększenie ciśnienia tętniczego rzadko ()¹.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej występuje często (), hipokaliemia, hiperlipidemia i hipofosfatemia niezbyt często (), zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej rzadko (), a hipourykemia ma nieznaną częstość (). Anoreksja, zwykle nieznaczne zmniejszenie masy ciała oraz osłabienie występują często ()².

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe

Zapalenie pochewek ścięgien występuje często (), a zerwanie ścięgna niezbyt często ()¹.

Zaburzenia nerek oraz układu rozrodczego

Niewydolność nerek ma nieznaną częstość (), podobnie jak minimalne i odwracalne zmniejszenie stężenia, całkowitej liczby oraz ruchliwości plemników².

Zaburzenia limfoproliferacyjne

Stosowanie leków immunosupresyjnych zwiększa ryzyko wystąpienia nowotworów złośliwych, w szczególności zaburzeń limfoproliferacyjnych¹.

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a leflunomid

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych przypuszcza się, że czynny metabolit leflunomidu A771726 może wywoływać ciężkie wady wrodzone, dlatego stosowanie leku w ciąży jest przeciwwskazane. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia oraz do 2 lat po jego zakończeniu w ramach okresu oczekiwania, albo do 11 dni po zakończeniu leczenia po przeprowadzeniu procedury wymywania. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić, czy pacjentka nie jest w ciąży¹.

Zmniejszenie stężenia metabolitu A771726 w osoczu do wartości bezpiecznej, nie większej niż 0,02 mg/L, następuje samoistnie dopiero po około 2 latach od zakończenia leczenia. Kobiecie planującej ciążę, dla której ten okres jest za długi, zaleca się profilaktyczne przeprowadzenie procedury wymywania cholestyraminą lub węglem aktywowanym, a następnie potwierdzenie bezpiecznego stężenia metabolitu dwoma pomiarami w odstępie co najmniej 14 dni².

Karmienie piersią a leflunomid

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych badania na zwierzętach wykazały, że leflunomid i jego metabolity przenikają do mleka matki, dlatego kobiety karmiące piersią nie mogą stosować tego leku¹.

Produkty handlowe z leflunomidem

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Leflunomid Bluefish	tabletki powlekane 10 mg	Rp
Leflunomid Bluefish	tabletki powlekane 20 mg	Rp