Lamotrygina

Lek przeciwpadaczkowy z grupy blokerów kanałów sodowych bramkowanych napięciem, stosowany także jako lek stabilizujący nastrój (normotymik) w zapobieganiu epizodom depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Wydawany wyłącznie na receptę, dostępny tylko w preparatach jednoskładnikowych, w postaci zwykłych tabletek oraz tabletek do rozgryzania i żucia lub sporządzania zawiesiny, w mocach od 2 mg do 200 mg. Kluczowym elementem bezpiecznego stosowania jest powolne zwiększanie dawki na początku leczenia, które zmniejsza ryzyko ciężkich reakcji skórnych.

Działanie lamotryginy

Lamotrygina hamuje nadmierną, powtarzającą się aktywność elektryczną neuronów. Działa na kanały sodowe bramkowane napięciem w błonach komórek nerwowych, stabilizując je i ograniczając uwalnianie glutaminianu, czyli pobudzającego neuroprzekaźnika o kluczowym znaczeniu w powstawaniu napadów padaczkowych. Dzięki temu tłumi wyładowania odpowiedzialne za napady, nie wywołując przy tym istotnego działania uspokajającego w dawkach terapeutycznych.

Ta sama substancja działa również stabilizująco na nastrój u osób z chorobą afektywną dwubiegunową, gdzie służy do zapobiegania nawrotom epizodów, przede wszystkim depresyjnych. Mechanizm tego działania nie został w pełni wyjaśniony, ale prawdopodobnie także tutaj istotne znaczenie ma wpływ na kanały sodowe.

Farmakologia

Lamotrygina jest zależnym od stosowania i od napięcia blokerem kanałów sodowych bramkowanych napięciem. Hamuje powtarzające się z dużą częstością wyładowania neuronów oraz hamuje uwalnianie glutaminianu, neuroprzekaźnika odgrywającego kluczową rolę w powstawaniu napadów padaczkowych, i te działania prawdopodobnie odpowiadają za jej właściwości przeciwpadaczkowe¹.

Mechanizm działania leczniczego lamotryginy w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych nie został ustalony, chociaż prawdopodobnie istotne znaczenie ma tu interakcja z kanałami sodowymi bramkowanymi napięciem. W badaniach klinicznych z chorobą afektywną dwubiegunową typu I lamotrygina istotnie wydłużała czas do wystąpienia epizodu zaburzeń nastroju, a analizy pomocnicze wskazywały, że wydłużała przede wszystkim czas do wystąpienia epizodu depresyjnego².

Farmakokinetyka

Lamotrygina jest szybko i całkowicie wchłaniana z jelit, bez znaczącego metabolizmu pierwszego przejścia, dlatego jej biodostępność po podaniu doustnym jest wysoka. Stężenie maksymalne w osoczu (C_max) występuje po upływie około 2,5 godziny po podaniu, a spożycie posiłku nieznacznie wydłuża czas jego osiągnięcia, nie wpływając na stopień wchłaniania¹.

Wiązanie z białkami osocza wynosi około 55%, więc wystąpienie działań toksycznych związanych z wypieraniem leku z miejsc wiązania jest bardzo mało prawdopodobne, a objętość dystrybucji wynosi od 0,92 do 1,22 l/kg¹.

Metabolizm lamotryginy przebiega głównie na drodze glukuronidacji z udziałem enzymów UDP-glukuronylotransferazy (UGT), a powstałe pochodne glukuronidowe są następnie wydalane z moczem. Mniej niż 10% leku jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, a około 2% z kałem. Lamotrygina w niewielkim, zależnym od dawki stopniu indukuje własny metabolizm².

Średni klirens osoczowy u osób zdrowych wynosi około 30 ml/min, a średni okres półtrwania (t_½) w osoczu szacowany jest na około 33 godziny, w zakresie od 14 do 103 godzin. Na okres półtrwania silnie wpływają leki podawane jednocześnie: skraca się on do około 14 godzin podczas stosowania z lekami indukującymi glukuronidację, takimi jak karbamazepina i fenytoina, a wydłuża do około 70 godzin podczas podawania z walproinianem¹. U dzieci klirens w przeliczeniu na masę ciała jest większy, a okres półtrwania krótszy niż u dorosłych².

Wskazania leków z lamotryginą

Wskazania obejmują dwa odrębne obszary, a wszystkie preparaty wydawane są na receptę.

W padaczce lamotrygina jest stosowana u dorosłych i młodzieży w wieku 13 lat i powyżej w leczeniu skojarzonym lub w monoterapii napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych, a także w napadach związanych z zespołem Lennoxa-Gastauta. W zespole Lennoxa-Gastauta stosowana jest w leczeniu skojarzonym, ale może być pierwszym lekiem przeciwpadaczkowym włączanym do terapii tego zespołu¹.

U dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 12 lat lamotrygina jest wskazana w leczeniu skojarzonym napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych oraz napadów związanych z zespołem Lennoxa-Gastauta, a w monoterapii w typowych napadach nieświadomości².

W chorobie afektywnej dwubiegunowej lamotrygina jest wskazana u dorosłych w wieku 18 lat i powyżej w zapobieganiu epizodom depresji u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I, u których występują głównie epizody depresji. Nie jest natomiast wskazana w doraźnym leczeniu epizodów manii ani depresji¹.

Dawkowanie lamotryginy

Dawkę zwiększa się powoli i stopniowo, według ściśle określonego schematu, ponieważ zbyt duża dawka początkowa lub zbyt szybkie zwiększanie dawki znacząco podnoszą ryzyko ciężkiej wysypki. Schemat zależy od wskazania, wieku oraz od jednocześnie stosowanych leków, które wpływają na glukuronidację lamotryginy: walproinian ją hamuje (wymaga dawek mniejszych), a leki takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon i ryfampicyna ją indukują (wymagają dawek większych)¹.

Wskazanie i grupa	Tygodnie 1–2	Tygodnie 3–4	Dawka podtrzymująca
Padaczka, dorośli i młodzież ≥13 lat, monoterapia	25 mg na dobę	50 mg na dobę	100–200 mg na dobę (u niektórych do 500 mg)1
Padaczka, dorośli i młodzież ≥13 lat, z walproinianem	12,5 mg na dobę	25 mg na dobę	100–200 mg na dobę1
Padaczka, dorośli i młodzież ≥13 lat, z induktorami bez walproinianu	50 mg na dobę	100 mg na dobę	200–400 mg na dobę (u niektórych do 700 mg)1
Padaczka, dzieci 2–12 lat, z walproinianem	0,15 mg/kg na dobę	0,3 mg/kg na dobę	1–5 mg/kg na dobę (maks. 200 mg na dobę)3
Padaczka, dzieci 2–12 lat, z induktorami bez walproinianu	0,6 mg/kg na dobę	1,2 mg/kg na dobę	5–15 mg/kg na dobę (maks. 400 mg na dobę)3
Choroba afektywna dwubiegunowa, dorośli ≥18 lat, monoterapia lub bez walproinianu i bez induktorów	25 mg na dobę	50 mg na dobę	100–200 mg na dobę (docelowo 200 mg)1
Choroba afektywna dwubiegunowa, dorośli ≥18 lat, z walproinianem	12,5 mg na dobę	25 mg na dobę	100 mg na dobę (maks. 200 mg)1
Choroba afektywna dwubiegunowa, dorośli ≥18 lat, z induktorami bez walproinianu	50 mg na dobę	100 mg na dobę	300–400 mg na dobę1

W chorobie afektywnej dwubiegunowej po sześciu tygodniach zwiększania dawki i osiągnięciu dawki stabilizującej można stopniowo odstawiać wcześniej stosowane leki psychotropowe lub przeciwpadaczkowe, dostosowując wtedy dawkę lamotryginy do zmieniającego się wpływu na jej metabolizm¹.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B według klasyfikacji Child-Pugh) dawkę początkową, dawkę w okresie zwiększania oraz dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć o około 50%, a u pacjentów z ciężką niewydolnością (stopień C) o około 75%¹. Ostrożności wymaga też stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek, u których może dochodzić do kumulacji metabolitu glukuronidowego².

Tabletki do rozgryzania i żucia lub sporządzania zawiesiny można rozgryzać, rozpuszczać w niewielkiej ilości wody pokrywającej całą tabletkę albo połykać w całości, popijając wodą, ale nie należy ich dzielić ani podawać w częściach². Zwykłe tabletki można stosować w całości lub podzielone, nie należy ich rozgryzać ani rozkruszać¹.

Istotne przeciwwskazania do stosowania lamotryginy

Poza nadwrażliwością charakterystyki produktów leczniczych nie wymieniają bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania lamotryginy. Wszystkie istotne ograniczenia mają charakter środków ostrożności i dotyczą sposobu prowadzenia leczenia, a nie całkowitego zakazu stosowania^1,2.

Środki ostrożności przy wydawaniu lamotryginy

Ciężkie reakcje skórne i powolne zwiększanie dawki

Niepożądane reakcje skórne występują zwykle w ciągu pierwszych ośmiu tygodni leczenia. W większości mają łagodne nasilenie i ustępują samoistnie, jednak informowano też o reakcjach zagrażających życiu, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Ryzyko ciężkiej wysypki jest wyraźnie związane ze stosowaniem dużych dawek początkowych, zbyt szybkim zwiększaniem dawki niezgodnym z zaleceniami oraz jednoczesnym przyjmowaniem walproinianu, dlatego nie wolno przekraczać zalecanych dawek początkowych ani tempa ich zwiększania. Ryzyko jest większe u dzieci niż u dorosłych. U każdego pacjenta, u którego wystąpi wysypka, należy natychmiast ocenić stan i odstawić lek, dopóki nie wykluczy się jej związku z lamotryginą¹. Nie należy ponownie rozpoczynać leczenia u pacjentów, którzy przerwali je z powodu wysypki, chyba że korzyści wyraźnie przeważają nad ryzykiem, a po przebytym zespole Stevensa-Johnsona, martwiczym oddzielaniu naskórka lub zespole nadwrażliwości z eozynofilią leczenia lamotryginą nigdy nie należy wznawiać².

Nosicielstwo allelu HLA-B*1502

Występowanie allelu HLA-B*1502 u osób pochodzenia azjatyckiego, głównie chińskiego Han i tajskiego, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka podczas leczenia lamotryginą. U pacjenta, u którego stwierdza się ten allel, należy szczególnie dokładnie rozważyć zastosowanie leku¹.

Zespół nadwrażliwości i limfohistiocytoza hemofagocytarna

Wysypce może towarzyszyć zespół nadwrażliwości z objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy oraz nieprawidłowe wyniki badań krwi, wątroby i nerek, który w rzadkich przypadkach prowadzi do rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego i niewydolności wielonarządowej. Wczesne objawy nadwrażliwości mogą wystąpić bez wyraźnej wysypki, dlatego w razie ich pojawienia się należy natychmiast ocenić stan pacjenta i przerwać leczenie, jeżeli nie można ustalić innej przyczyny¹. U pacjentów przyjmujących lamotryginę notowano także limfohistiocytozę hemofagocytarną, mogącą stanowić zagrożenie życia, która objawia się gorączką, wysypką, objawami neurologicznymi, powiększeniem wątroby i śledziony oraz zaburzeniami wyników badań krwi zwykle w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia i wymaga natychmiastowego odstawienia leku².

Ryzyko myśli i zachowań samobójczych

Myśli i zachowania samobójcze zgłaszano u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi w różnych wskazaniach, a metaanaliza badań kontrolowanych placebo wykazała niewielkie zwiększenie tego ryzyka. Pacjentów i ich opiekunów należy poinformować o konieczności zasięgnięcia porady lekarskiej w razie wystąpienia takich objawów, a pacjentów poddać ścisłej obserwacji, zwłaszcza na początku leczenia i przy zmianach dawki¹.

Nagłe odstawienie leku w padaczce

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe odstawienie lamotryginy może wywołać nawrót napadów. Jeżeli nie ma konieczności nagłego przerwania ze względów bezpieczeństwa, na przykład z powodu wysypki, dawkę należy zmniejszać stopniowo przez okres dwóch tygodni. W chorobie afektywnej dwubiegunowej lek można natomiast odstawić bez stopniowego zmniejszania dawki¹.

Hormonalne środki antykoncepcyjne i zmiany dawki

Stosowanie połączenia etynyloestradiolu z lewonorgestrelem powoduje około dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy i zmniejszenie jej stężenia, co może prowadzić do utraty kontroli nad napadami, dlatego po rozpoczęciu antykoncepcji hormonalnej dawka podtrzymująca zwykle wymaga nawet dwukrotnego zwiększenia, a po jej zaprzestaniu zmniejszenia. Kobiety należy poinformować o potrzebie zgłaszania zmian w cyklu miesiączkowym, ponieważ nie można wykluczyć osłabienia skuteczności antykoncepcyjnej¹.

Zaburzenia rytmu i przewodzenia serca

U pacjentów leczonych lamotryginą odnotowywano zaburzenia rytmu oraz zapis EKG o typie zespołu Brugadów, a lek wykazuje słabe właściwości przeciwarytmiczne klasy IB i może spowalniać przewodzenie komorowe u osób z chorobą serca. Stosowanie lamotryginy u pacjentów z klinicznie istotną strukturalną lub czynnościową chorobą serca należy starannie rozważyć i w razie potrzeby skonsultować z kardiologiem przed rozpoczęciem leczenia, a jednoczesne przyjmowanie innych blokerów kanałów sodowych może zwiększać to ryzyko¹.

Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat w chorobie afektywnej dwubiegunowej

Stosowanie lamotryginy w chorobie afektywnej dwubiegunowej u pacjentów w wieku poniżej 18 lat nie jest zalecane, ponieważ w badaniu z odstawieniem leku nie wykazano znamiennej skuteczności, a zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych¹.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Nie badano wpływu lamotryginy na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak w badaniach klinicznych zgłaszano działania neurologiczne, takie jak zawroty głowy i podwójne widzenie, dlatego przed prowadzeniem pojazdów pacjent powinien ocenić, jak wpływa na niego leczenie. Chorzy na padaczkę powinni ponadto skonsultować z lekarzem kwestie prowadzenia pojazdów związane z samą chorobą¹.

Interakcje lamotryginy

Walproinian + lamotrygina

Walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, zmniejsza jej metabolizm i prawie dwukrotnie wydłuża jej okres półtrwania, przez co zwiększa stężenie leku i ryzyko ciężkiej wysypki. U pacjentów przyjmujących jednocześnie walproinian należy dlatego stosować schemat z odpowiednio mniejszymi dawkami początkowymi i wolniejszym ich zwiększaniem¹.

Induktory glukuronidacji (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna) + lamotrygina

Leki przeciwpadaczkowe uaktywniające enzymy, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon, oraz ryfampicyna indukują glukuronidację i przyspieszają metabolizm lamotryginy, skracając jej okres półtrwania i zmniejszając stężenie. U pacjentów przyjmujących je jednocześnie należy stosować schemat z większymi dawkami lamotryginy¹.

Karbamazepina + lamotrygina

Po wprowadzeniu lamotryginy u pacjentów przyjmujących karbamazepinę opisywano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, ataksja, podwójne widzenie, zaburzenia ostrości wzroku i nudności, które zwykle ustępowały po zmniejszeniu dawki karbamazepiny¹.

Lopinawir z rytonawirem i atazanawir z rytonawirem + lamotrygina

Połączenie lopinawiru z rytonawirem zmniejsza stężenie lamotryginy w osoczu mniej więcej o połowę wskutek indukcji glukuronidacji, a połączenie atazanawiru z rytonawirem zmniejsza jej pole pod krzywą o około 32%. U pacjentów przyjmujących te leki należy stosować odpowiednio dostosowany schemat dawkowania¹.

Hormonalne środki antykoncepcyjne + lamotrygina

Doustne środki antykoncepcyjne zawierające etynyloestradiol z lewonorgestrelem powodują około dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy, zmniejszając jej pole pod krzywą i stężenie maksymalne średnio o 52% i 39%, natomiast sama lamotrygina nieznacznie zwiększa klirens lewonorgestrelu i zmienia stężenia hormonów przysadkowych. Rozpoczęcie lub zakończenie antykoncepcji hormonalnej zwykle wymaga dostosowania dawki podtrzymującej lamotryginy¹.

Paracetamol + lamotrygina

Podawanie 1 g paracetamolu cztery razy na dobę zmniejszało pole pod krzywą i stężenie maksymalne lamotryginy średnio o 20% i 25%¹.

Substraty transportera OCT2 (metformina, gabapentyna, wareniklina) + lamotrygina

Lamotrygina jest inhibitorem transportera kationów organicznych 2 (OCT2), dlatego jej jednoczesne podawanie z lekami wydalanymi przez nerki i będącymi substratami tego transportera, takimi jak metformina, gabapentyna czy wareniklina, może zwiększać ich stężenie w osoczu i wymaga ostrożności¹.

Działania niepożądane lamotryginy

Najistotniejsze klinicznie są rzadkie, ale zagrażające życiu reakcje skórne i nadwrażliwości. Poza nimi lek najczęściej wywołuje objawy neurologiczne i skórne, a profil działań niepożądanych jest zbieżny dla wszystkich preparatów, ponieważ zawierają tę samą substancję czynną.

⚠ Ciężkie reakcje skórne i wysypka

Wysypka skórna, zwykle grudkowo-plamista i pojawiająca się w pierwszych ośmiu tygodniach leczenia, jest działaniem bardzo częstym ()¹. Zespół Stevensa-Johnsona występuje rzadko (), a toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) bardzo rzadko (). Choć u większości pacjentów zmiany ustępują po odstawieniu leku, u niektórych dochodzi do nieodwracalnego bliznowacenia, a w rzadkich przypadkach do zgonu². Notowano także reakcje fotowrażliwości, występujące niezbyt często ()¹.

⚠ Limfohistiocytoza hemofagocytarna i zespół nadwrażliwości

Zespół nadwrażliwości oraz limfohistiocytoza hemofagocytarna, obie mogące zagrażać życiu, występują bardzo rzadko ()¹. Objawiają się gorączką, wysypką, powiększeniem węzłów chłonnych oraz nieprawidłowościami w wynikach badań krwi, wątroby i nerek, a limfohistiocytoza dodatkowo powiększeniem wątroby i śledziony oraz dużym stężeniem ferrytyny, i wymagają natychmiastowego przerwania leczenia².

⚠ Zaburzenia krwi

Zmiany hematologiczne, w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna i agranulocytoza, występują bardzo rzadko () i mogą, ale nie muszą, być związane z zespołem nadwrażliwości¹. Powiększenie węzłów chłonnych, chłoniak rzekomy oraz hipogammaglobulinemia zgłaszano z nieznaną częstością ()².

Zaburzenia układu nerwowego

Ból głowy jest działaniem bardzo częstym (), a senność, zawroty głowy, drżenie, bezsenność i pobudzenie występują często ()¹. Ataksja występuje niezbyt często (), oczopląs rzadko (), a chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, objawy pozapiramidowe i choreoatetoza oraz nasilenie objawów choroby Parkinsona u pacjentów z wcześniejszym rozpoznaniem bardzo rzadko ()².

⚠ Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych występuje rzadko () i w większości przypadków jest odwracalne po odstawieniu leku, jednak u wielu pacjentów nawracało po ponownym podaniu lamotryginy, często o większym nasileniu, dlatego u osób, które przerwały leczenie z tego powodu, nie należy go wznawiać¹.

Zaburzenia psychiczne

Agresja i drażliwość występują często (), splątanie, omamy oraz tiki ruchowe i głosowe bardzo rzadko (), a koszmary senne zgłaszano z nieznaną częstością ()¹.

Zaburzenia oka

Podwójne i niewyraźne widzenie występują niezbyt często (), a zapalenie spojówek rzadko ()¹.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Nudności, wymioty, biegunka oraz suchość w jamie ustnej występują często ()¹.

⚠ Zaburzenia wątroby

Niewydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby oraz zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby występują bardzo rzadko () i zwykle są związane z reakcjami nadwrażliwości, choć zgłaszano też pojedyncze przypadki bez oznak nadwrażliwości¹.

Łysienie oraz zaburzenia mięśni, stawów i kości

Łysienie występuje niezbyt często ()¹, a ból stawów, ból pleców i zmęczenie często ()². U pacjentów leczonych długotrwale informowano o zmniejszonej gęstości mineralnej kości, osteopenii, osteoporozie i złamaniach, choć mechanizm tego działania nie został poznany¹.

⚠ Zwiększenie częstości napadów padaczkowych

Zwiększenie częstości napadów padaczkowych zamiast ich zmniejszenia występuje bardzo rzadko (), a objawy napadów mioklonicznych mogą ulec pogorszeniu po zastosowaniu lamotryginy².

Zaburzenia nerek

Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, w tym z zapaleniem błony naczyniowej oka, zgłaszano z nieznaną częstością ()¹.

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a lamotrygina

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych duża liczba danych dotyczących kobiet stosujących lamotryginę w monoterapii w pierwszym trymestrze ciąży, obejmująca ponad 8700 przypadków, nie wskazuje na znaczące zwiększenie ryzyka poważnych wad wrodzonych, w tym rozszczepu wargi lub podniebienia. Jeżeli leczenie lamotryginą jest w czasie ciąży konieczne, zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki¹.

Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego, więc teoretycznie może zwiększać ryzyko uszkodzenia zarodka lub płodu przez zmniejszenie stężenia kwasu foliowego, dlatego przy planowaniu ciąży i we wczesnym jej okresie można rozważyć podawanie kwasu foliowego. Zmiany fizjologiczne w czasie ciąży mogą zmniejszać stężenie leku i grozić utratą kontroli nad napadami, a po porodzie jego stężenie może gwałtownie wzrastać, dlatego zaleca się monitorowanie stężenia lamotryginy przed ciążą, w jej trakcie i po porodzie oraz odpowiednie dostosowanie dawki².

Karmienie piersią a lamotrygina

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych lamotrygina przenika do mleka kobiecego w bardzo zmiennych stężeniach, przez co jej ogólne stężenie u niemowląt dochodzi do około 50% stężenia u matki i u niektórych karmionych dzieci może osiągać wartości wywołujące działanie farmakologiczne. Należy ocenić, czy korzyści z karmienia piersią przewyższają ryzyko dla niemowlęcia, a jeżeli matka leczona lamotryginą karmi piersią, dziecko trzeba obserwować pod kątem takich działań, jak nadmierne uspokojenie, wysypka i zbyt mały przyrost masy ciała¹.

Produkty handlowe z lamotryginą

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Lamitrin S	tabletki do rozgryzania i żucia / do sporządzania zawiesiny 2 mg	Rp
Lamitrin S	tabletki do rozgryzania i żucia / do sporządzania zawiesiny 5 mg	Rp
Lamitrin S	tabletki do rozgryzania i żucia / do sporządzania zawiesiny 25 mg	Rp
Lamitrin S	tabletki do rozgryzania i żucia / do sporządzania zawiesiny 100 mg	Rp
Lamitrin S	tabletki do rozgryzania i żucia / do sporządzania zawiesiny 200 mg	Rp
Symla	tabletki 25 mg	Rp
Symla	tabletki 50 mg	Rp
Symla	tabletki 100 mg	Rp