Wenlafaksyna

Lek przeciwdepresyjny z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Wydawana wyłącznie na receptę, w preparatach jednoskładnikowych, w postaciach o przedłużonym uwalnianiu (tabletki i kapsułki) o mocy od 37,5 mg do 225 mg. Lek wielowskazaniowy, stosowany zarówno w depresji, jak i w zaburzeniach lękowych (lęk uogólniony, fobia społeczna, napady paniki). Do najważniejszych zagadnień przy jej wydawaniu należą zależny od dawki wzrost ciśnienia tętniczego, ryzyko zespołu serotoninowego, objawy odstawienne po nagłym przerwaniu oraz bezwzględny zakaz łączenia z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy.

Działanie wenlafaksyny

Wenlafaksyna jest lekiem przeciwdepresyjnym o podwójnym mechanizmie działania. Nasila przekaźnictwo dwóch amin w ośrodkowym układzie nerwowym naraz, hamując zwrotny wychwyt serotoniny i noradrenaliny, a w mniejszym stopniu również dopaminy. Tym różni się od popularnych leków z grupy SSRI, które działają głównie na układ serotoninowy. Nie hamuje monoaminooksydazy i praktycznie nie wpływa na receptory muskarynowe, histaminowe H1 ani alfa-adrenergiczne, dlatego rzadziej wywołuje typowe dla starszych leków przeciwdepresyjnych objawy antycholinergiczne, silną sedację czy niedociśnienie.

W preparatach o przedłużonym uwalnianiu substancja czynna uwalnia się stopniowo, co pozwala na wygodne dawkowanie raz na dobę i łagodzi wahania stężenia w ciągu doby.

Farmakologia

Mechanizm przeciwdepresyjnego działania wenlafaksyny polega na wzmocnieniu aktywności neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym. Wenlafaksyna i jej czynny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) są inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, a wenlafaksyna jest ponadto słabym inhibitorem zwrotnego wychwytu dopaminy. Obie substancje zmniejszają odpowiedź beta-adrenergiczną i wykazują bardzo podobne działanie w odniesieniu do całkowitego wpływu na wychwyt zwrotny neuroprzekaźników^1,2.

Wenlafaksyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, histaminowych H1 i alfa-adrenergicznych, nie hamuje też monoaminooksydazy ani nie wiąże się z receptorami opioidowymi i benzodiazepinowymi².

Farmakokinetyka

Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowana, głównie do czynnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny. Po podaniu doustnym wchłania się co najmniej 92% dawki, a całkowita biodostępność wynosi od 40% do 45%, co wynika z nasilonego metabolizmu pierwszego przejścia. Pokarm nie wpływa na biodostępność¹.

Po podaniu postaci o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenie (t_max) wenlafaksyny w osoczu występuje po około 5,5 godziny, a jej metabolitu po około 9 godzinach. Postać o przedłużonym uwalnianiu wchłania się wolniej niż postać o natychmiastowym uwalnianiu, ale stopień wchłaniania jest taki sam².

Wenlafaksyna i jej metabolit w niewielkim stopniu wiążą się z białkami osocza (odpowiednio 27% i 30%), a objętość dystrybucji wenlafaksyny w stanie stacjonarnym wynosi około 4,4 l/kg¹.

Metabolizm przebiega głównie z udziałem izoenzymu CYP2D6, który przekształca wenlafaksynę do czynnego metabolitu ODV, oraz w mniejszym stopniu CYP3A4 do mniej czynnej N-demetylowenlafaksyny. Średni okres półtrwania (t_½) wynosi około 5 godzin dla wenlafaksyny i około 11 godzin dla ODV².

Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, gdzie w ciągu 48 godzin z moczem usuwane jest około 87% dawki, w tym tylko około 5% w postaci niezmienionej. U pacjentów dializowanych i z ciężką niewydolnością nerek okres półtrwania jest znacznie wydłużony, a klirens zmniejszony, co wymaga zmniejszenia dawki¹.

Wskazania leków z wenlafaksyną

Wszystkie preparaty wenlafaksyny są wydawane na receptę i mają ten sam zestaw wskazań, obejmujący zaburzenia depresyjne i lękowe. Różnią się jedynie mocą i postacią (tabletki lub kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), a nie zakresem zastosowania.

W zakresie zaburzeń depresyjnych wenlafaksyna jest wskazana w leczeniu epizodów dużej depresji oraz w zapobieganiu ich nawrotom¹.

W zakresie zaburzeń lękowych wenlafaksyna jest wskazana w leczeniu zaburzenia lękowego uogólnionego, fobii społecznej oraz zaburzenia lękowego z napadami lęku (napady paniki), z agorafobią lub bez agorafobii².

Wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży, ponieważ kontrolowane badania kliniczne nie potwierdziły jej skuteczności w tej grupie, a bezpieczeństwo stosowania poniżej 18 lat nie zostało ustalone¹.

Dawkowanie wenlafaksyny

Dawka zależy od wskazania. Dawka początkowa w większości wskazań wynosi 75 mg raz na dobę, natomiast maksymalna dawka jest wyższa w depresji (375 mg na dobę) niż w zaburzeniach lękowych (225 mg na dobę). Zwiększanie dawki przeprowadza się stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych, zawsze po ocenie klinicznej i w najmniejszej skutecznej dawce.

Wskazanie / grupa	Dawka początkowa	Dawka maksymalna
Epizody dużej depresji i zapobieganie ich nawrotom	75 mg raz na dobę	375 mg na dobę
Zaburzenie lękowe uogólnione	75 mg raz na dobę	225 mg na dobę
Fobia społeczna	75 mg raz na dobę	225 mg na dobę
Napady paniki	37,5 mg raz na dobę przez 7 dni, następnie 75 mg	225 mg na dobę
Łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności wątroby	zmniejszenie dawki zwykle o 50%	–
Ciężka niewydolność nerek (GFR poniżej 30 ml/min) lub hemodializa	zmniejszenie dawki o 50%	–
Dzieci i młodzież poniżej 18 lat	nie stosować	–

W napadach paniki leczenie rozpoczyna się od dawki 37,5 mg na dobę przez 7 dni, po czym zwiększa się ją do 75 mg na dobę³.

Lek przyjmuje się doustnie, podczas posiłku, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Tabletki i kapsułki o przedłużonym uwalnianiu należy połykać w całości, popijając płynem, i nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać¹.

Leczenie przeciwdepresyjne powinno trwać wystarczająco długo, zwykle kilka miesięcy, a po uzyskaniu remisji należy je kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy².

Istotne przeciwwskazania do stosowania wenlafaksyny

Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy

Wenlafaksyna jest bezwzględnie przeciwwskazana razem z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, przebiegającego z pobudzeniem, drżeniem i hipertermią. Leczenia wenlafaksyną nie wolno rozpoczynać przez co najmniej 14 dni od zakończenia leczenia nieodwracalnym IMAO, a jej stosowanie należy przerwać na co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia nieodwracalnym IMAO^1,2.

Środki ostrożności przy wydawaniu wenlafaksyny

Zależny od dawki wzrost ciśnienia tętniczego

U części pacjentów leczonych wenlafaksyną obserwowano zależne od dawki zwiększenie ciśnienia tętniczego, a po wprowadzeniu leku do obrotu opisywano przypadki podwyższonego ciśnienia wymagającego natychmiastowego leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy uzyskać kontrolę istniejącego nadciśnienia, a ciśnienie krwi kontrolować regularnie, zwłaszcza po rozpoczęciu leczenia i po zwiększeniu dawki. Szczególnej ostrożności wymagają pacjenci, u których wzrost ciśnienia mógłby pogorszyć współistniejące choroby serca¹.

Myśli samobójcze, zwłaszcza u młodych dorosłych i młodzieży

Depresja i inne zaburzenia psychiczne wiążą się ze zwiększonym ryzykiem myśli i zachowań samobójczych, które utrzymuje się do czasu uzyskania remisji. Metaanaliza badań z lekami przeciwdepresyjnymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat. Pacjentów, zwłaszcza z grupy podwyższonego ryzyka, należy ściśle obserwować na początku leczenia i przy zmianie dawki, a pacjenta i jego opiekunów uprzedzić o konieczności zgłaszania nasilenia objawów oraz myśli samobójczych². Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat, ponieważ w tej grupie zachowania samobójcze i wrogość obserwowano częściej niż w grupie placebo¹.

Objawy odstawienne i przerywanie leczenia

Należy unikać nagłego odstawienia wenlafaksyny, ponieważ po przerwaniu leczenia często występują objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, pobudzenie lub lęk, nudności, drżenie, ból głowy, zaburzenia widzenia i nadciśnienie. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu kilku pierwszych dni i u większości pacjentów ustępują w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych mogą być ciężkie lub przedłużać się na 2-3 miesiące lub dłużej. Dawkę należy zmniejszać stopniowo przez co najmniej jeden do dwóch tygodni, a u części pacjentów odstawianie może trwać miesiące².

Zespół serotoninowy

Podczas leczenia wenlafaksyną może wystąpić potencjalnie zagrażający życiu zespół serotoninowy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (tryptany, SSRI, inne SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, lit, tramadol i inne opioidy, ziele dziurawca zwyczajnego, suplementy tryptofanu) oraz leków przeciwpsychotycznych. Objawy obejmują zmiany stanu psychicznego, chwiejność autonomiczną z tachykardią i wahaniami ciśnienia, hipertermię oraz zaburzenia nerwowo-mięśniowe. Przy leczeniu skojarzonym z lekiem serotoninergicznym pacjenta należy uważnie obserwować, zwłaszcza na początku i po zwiększeniu dawki¹.

Choroby serca, tachykardia i wydłużenie odstępu QT

W trakcie leczenia, szczególnie dużymi dawkami, może dojść do przyspieszenia czynności serca, dlatego ostrożności wymagają pacjenci, u których tachykardia mogłaby zaostrzyć współistniejące choroby. Stosowania wenlafaksyny nie oceniano u pacjentów ze świeżym zawałem serca ani z niestabilną chorobą wieńcową. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano wydłużenie odstępu QTc, częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes i zaburzenia rytmu ze skutkiem śmiertelnym, zwłaszcza po przedawkowaniu lub u pacjentów z czynnikami ryzyka, u których przed przepisaniem leku należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka².

Hiponatremia

Podczas leczenia wenlafaksyną może wystąpić hiponatremia lub zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), częściej u osób w podeszłym wieku, odwodnionych, ze zmniejszoną objętością krwi krążącej lub przyjmujących leki moczopędne¹.

Ryzyko krwawień

Leki hamujące wychwyt serotoniny mogą zaburzać czynność płytek krwi i zwiększać ryzyko krwawień, od siniaków i krwawień z nosa po zagrażające życiu krwawienia z przewodu pokarmowego, a także zwiększać ryzyko krwotoku poporodowego. Wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u osób z predyspozycją do krwawień oraz przyjmujących leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe².

Drgawki

W trakcie leczenia wenlafaksyną mogą wystąpić drgawki, dlatego lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z drgawkami w wywiadzie, a w razie ich wystąpienia leczenie przerwać¹.

Jaskra z wąskim kątem przesączania

Wenlafaksyna może powodować rozszerzenie źrenic, dlatego zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym oraz zagrożonych ostrą jaskrą z zamkniętym kątem przesączania².

Mania, hipomania i zachowania agresywne

U pacjentów z zaburzeniami nastroju wenlafaksyna, jak inne leki przeciwdepresyjne, może wyzwolić manię lub hipomanię, dlatego wymaga ostrożności u osób z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi w wywiadzie własnym lub rodzinnym. U części pacjentów mogą wystąpić zachowania agresywne, zgłaszane przy rozpoczynaniu leczenia, zmianie dawki i jego przerywaniu¹.

Cukrzyca, cholesterol i suchość w jamie ustnej

U pacjentów z cukrzycą leczenie wenlafaksyną może wpływać na kontrolę glikemii i wymagać dostosowania dawek insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Przy długotrwałym leczeniu należy okresowo oznaczać stężenie cholesterolu, którego istotny wzrost obserwowano u części pacjentów. Suchość w jamie ustnej zgłasza około 10% leczonych, co zwiększa ryzyko próchnicy i wymaga dbałości o higienę jamy ustnej².

Zawartość barwników azowych w kapsułkach

Kapsułki Oriven w mocy 150 mg zawierają barwniki żółcień pomarańczową (E 110) i czerwień Allura (E 129), a w mocy 225 mg karmoizynę (E 122), które mogą wywoływać reakcje alergiczne^4,5.

Ryzyko zaburzeń połykania i drożności przewodu pokarmowego

Tabletki Axyven nie odkształcają się w przewodzie pokarmowym, dlatego zwykle nie należy ich podawać pacjentom ze znacznym zwężeniem przewodu pokarmowego, z dysfagią lub z trudnościami w połykaniu tabletek. Lek można stosować jedynie u osób zdolnych połknąć tabletkę w całości¹.

Wpływ na prowadzenie pojazdów

Wenlafaksyna, jak każdy lek psychoaktywny, może zaburzać ocenę sytuacji, myślenie i sprawność psychomotoryczną, dlatego pacjenta należy uprzedzić o możliwości upośledzenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn¹.

Interakcje wenlafaksyny

Nieodwracalne inhibitory monoaminooksydazy + wenlafaksyna

Wenlafaksyny nie wolno stosować jednocześnie z nieodwracalnymi IMAO. Rozpoczęcie leczenia wenlafaksyną jest możliwe dopiero po co najmniej 14 dniach od zakończenia leczenia nieodwracalnym IMAO, a leczenie IMAO można rozpocząć po co najmniej 7 dniach od odstawienia wenlafaksyny. Opisywano ciężkie, niekiedy śmiertelne reakcje przy zbyt bliskim w czasie łączeniu obu leków².

Moklobemid i inne odwracalne inhibitory MAO-A + wenlafaksyna

Ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego charakterystyki obu preparatów odmiennie kwalifikują to skojarzenie: charakterystyka Oriven uznaje jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z odwracalnymi selektywnymi IMAO, takimi jak moklobemid, za przeciwwskazane², natomiast charakterystyka Axyven określa je jedynie jako niezalecane¹.

Linezolid + wenlafaksyna

Antybiotyk linezolid jest słabym odwracalnym i nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy i nie należy go podawać pacjentom leczonym wenlafaksyną ze względu na ryzyko ciężkich reakcji serotoninergicznych².

Leki serotoninergiczne + wenlafaksyna

Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z tryptanami, lekami z grupy SSRI i SNRI, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, litem, tramadolem i innymi opioidami, zielem dziurawca zwyczajnego lub suplementami tryptofanu zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Łączenie z prekursorami serotoniny, takimi jak suplementy tryptofanu, nie jest zalecane, a przy uzasadnionym klinicznie skojarzeniu z innym lekiem serotoninergicznym pacjenta należy uważnie obserwować¹.

Leki wydłużające odstęp QT + wenlafaksyna

Jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc, takich jak leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, makrolidy, leki przeciwhistaminowe i fluorochinolony, zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu. Należy unikać takich połączeń².

Inhibitory CYP3A4 + wenlafaksyna

Inhibitory izoenzymu CYP3A4, na przykład ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna czy rytonawir, mogą zwiększać stężenie wenlafaksyny i jej czynnego metabolitu, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu zaleca się ostrożność¹.

Leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe + wenlafaksyna

Wenlafaksyna może zaburzać czynność płytek krwi, dlatego u pacjentów przyjmujących antykoagulanty lub leki przeciwpłytkowe rośnie ryzyko krwawień i konieczna jest ostrożność².

Alkohol + wenlafaksyna

Pacjenta należy pouczyć, aby nie spożywał alkoholu, ze względu na jego wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, możliwość nasilenia zaburzeń psychicznych i niepożądanych interakcji z wenlafaksyną. Przypadki przedawkowania wenlafaksyny ze skutkiem śmiertelnym notowano głównie w skojarzeniu z alkoholem lub innymi lekami¹.

Metoprolol + wenlafaksyna

Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny i metoprololu zwiększa stężenie metoprololu w osoczu o około 30-40%, dlatego przy takim skojarzeniu zaleca się szczególną ostrożność².

Leki zmniejszające masę ciała + wenlafaksyna

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania wenlafaksyny z lekami zmniejszającymi masę ciała, w tym z fenterminą, dlatego takie skojarzenie nie jest zalecane. Wenlafaksyna nie jest wskazana w leczeniu otyłości¹.

Działania niepożądane wenlafaksyny

Do działań niepożądanych zgłaszanych bardzo często () należą nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy i pocenie się, w tym poty nocne^1,2.

⚠ Myśli i zachowania samobójcze oraz agresja

Myśli i zachowania samobójcze oraz agresja są działaniami o nieznanej częstości (), zgłaszanymi w trakcie leczenia wenlafaksyną lub tuż po jego przerwaniu, zwłaszcza we wczesnym okresie terapii oraz przy zmniejszaniu dawki i odstawianiu leku^1,2.

⚠ Zespół serotoninowy i złośliwy zespół neuroleptyczny

Zespół serotoninowy i złośliwy zespół neuroleptyczny występują rzadko (). Oba stany mogą zagrażać życiu i przebiegają z hipertermią, sztywnością mięśni oraz niestabilnością autonomiczną^2,1.

Objawy odstawienne

Objawy odstawienne po przerwaniu leczenia, zwłaszcza nagłym, występują często (). Do najczęstszych należą zawroty głowy, zaburzenia czucia i parestezje, zaburzenia snu, pobudzenie lub lęk, nudności, wymioty, drżenie, ból głowy, objawy grypopodobne, zaburzenia widzenia i nadciśnienie tętnicze².

Zwiększenie ciśnienia tętniczego i objawy naczyniowe

Nadciśnienie tętnicze oraz nagłe zaczerwienienie twarzy z uderzeniami gorąca są działaniem częstym (), a niedociśnienie ortostatyczne i niedociśnienie tętnicze występują niezbyt często ()^1,2.

⚠ Zaburzenia rytmu serca i wydłużenie odstępu QT

Tachykardia i kołatanie serca są działaniem częstym (). Częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór i wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG występują rzadko (), a kardiomiopatia stresowa (kardiomiopatia takotsubo) jest działaniem bardzo rzadkim ()^2,1.

Zaburzenia psychiczne

Bezsenność jest działaniem bardzo częstym (). Stan splątania, depersonalizacja, omamy, nietypowe sny, nerwowość, obniżone libido, zaburzenia orgazmu i pobudzenie występują często (), a mania, hipomania, uczucie oderwania od rzeczywistości, bruksizm i apatia – niezbyt często (). Majaczenie (delirium) jest działaniem rzadkim ()^1,2.

Zaburzenia układu nerwowego

Ból głowy, zawroty głowy i uspokojenie są działaniem bardzo częstym (), a akatyzja, drżenie, parestezje i zaburzenia smaku – częstym (). Omdlenia, skurcze miokloniczne mięśni, zaburzenia równowagi, nieprawidłowa koordynacja i dyskineza występują niezbyt często (), natomiast drgawki i dystonia – rzadko ()^2,1.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Nudności, suchość w jamie ustnej i zaparcia są działaniem bardzo częstym (), a biegunka i wymioty – częstym (). Krwawienie z przewodu pokarmowego występuje niezbyt często (), a zapalenie trzustki – rzadko ()^1,2.

⚠ Ciężkie reakcje skórne

Nadmierne pocenie się, w tym poty nocne, jest działaniem bardzo częstym (), a wysypka i świąd – częstym (). Pokrzywka, łysienie, siniaki, obrzęk naczynioruchowy i nadwrażliwość na światło występują niezbyt często (), natomiast zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka – rzadko ()^2,1.

⚠ Zaburzenia hematologiczne

Agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia i neutropenia występują rzadko (), a trombocytopenia jest działaniem bardzo rzadkim ()^1,2.

⚠ Reakcje anafilaktyczne

Reakcje anafilaktyczne są działaniem rzadkim ()^2,1.

Hiponatremia i SIADH

Zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) oraz hiponatremia występują rzadko ()^1,2.

Zaburzenia seksualne

Obniżone libido, zaburzenia orgazmu i brak orgazmu są działaniem częstym (), a zaburzenia erekcji i zaburzenia ejakulacji występują u mężczyzn. Zgłaszano długotrwałe zaburzenia czynności seksualnych utrzymujące się mimo przerwania leczenia².

Zaburzenia wątroby

Nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby są działaniem niezbyt częstym (), a zapalenie wątroby występuje rzadko ()^1,2.

Zaburzenia oka

Zaburzenia widzenia, zaburzenia akomodacji z niewyraźnym widzeniem i rozszerzenie źrenic są działaniem częstym (), a jaskra z zamkniętym kątem przesączania występuje rzadko ()^2,1.

Zaburzenia oddechowe i mięśniowe

Duszność i ziewanie są działaniem częstym (), hipertonia mięśniowa również częstym (), a śródmiąższowa choroba płuc, eozynofilia płucna i rabdomioliza występują rzadko ()^1,2.

Zwiększenie stężenia cholesterolu i zmiany masy ciała

Zmniejszenie i zwiększenie masy ciała oraz zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi są działaniem częstym ()².

Pełną listę działań niepożądanych zawiera ChPL każdego preparatu, punkt 4.8.

Ciąża a wenlafaksyna

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych brak jest wystarczających danych o stosowaniu wenlafaksyny u kobiet w ciąży, dlatego lek można stosować jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają nad ewentualnym ryzykiem. Stosowanie w ciąży lub krótko przed porodem może wywołać u noworodka objawy odstawienne oraz objawy działania serotoninergicznego, takie jak drażliwość, drżenie, hipotonia, nieustający płacz i trudności ze ssaniem lub spaniem, a niekiedy powikłania wymagające wspomagania oddychania lub dłuższej hospitalizacji. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka ani krwotoku poporodowego¹.

Karmienie piersią a wenlafaksyna

Zgodnie z charakterystykami produktów leczniczych wenlafaksyna i jej czynny metabolit przenikają do mleka kobiecego, a u niemowląt karmionych piersią zgłaszano płacz, drażliwość i zaburzenia snu, jak również objawy odstawienne po zaprzestaniu karmienia. Nie można wykluczyć działań niepożądanych u dziecka, dlatego decyzję o kontynuowaniu karmienia lub leczenia należy podjąć indywidualnie, uwzględniając korzyści z karmienia piersią i korzyści z leczenia dla matki².

Produkty handlowe z wenlafaksyną

Preparat	Postać	Kategoria dostępności
Axyven	tabletki o przedłużonym uwalnianiu 37,5 mg	Rp
Axyven	tabletki o przedłużonym uwalnianiu 75 mg	Rp
Axyven	tabletki o przedłużonym uwalnianiu 150 mg	Rp
Oriven	kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde 37,5 mg	Rp
Oriven	kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde 75 mg	Rp
Oriven	kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde 150 mg	Rp
Oriven	kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde 225 mg	Rp
Velaxin ER 75 mg	kapsułki o przedłużonym uwalnianiu 75 mg	Rp