Analogi GLP-1 wiązały się z niższym ryzykiem złamań w cukrzycy typu 2. U osób bez cukrzycy sygnał był odwrotny

Rozpoczęcie leczenia analogiem receptora GLP-1 u dorosłych z cukrzycą typu 2 wiązało się z o 21 proc. niższym trzyletnim ryzykiem złamania niskoenergetycznego niż rozpoczęcie leczenia inhibitorem DPP-4 (HR 0,79, 95% CI 0,76–0,83).¹ Autorzy podkreślają, że to emulacja badania klinicznego na danych z elektronicznej dokumentacji medycznej, a nie badanie randomizowane, więc na tej podstawie nie da się rozstrzygnąć związku przyczynowego.

Bezwzględna redukcja ryzyka złamania po 3 latach wyniosła 0,79 proc. (95% CI 0,60–0,99), co odpowiada NNT 126 (95% CI 101–168). Autorzy uznają tę wielkość za klinicznie istotną, ponieważ wyjściowe trzyletnie ryzyko dużego złamania osteoporotycznego w porównywalnych populacjach wynosi około 3–4 proc.

Analizę oparto na federacyjnej sieci TriNetX, obejmującej zanonimizowane elektroniczne dokumentacje medyczne z amerykańskich systemów ochrony zdrowia. Do kohorty weszli dorośli w wieku 50–90 lat z cukrzycą typu 2, którzy w latach 2015–2022 po raz pierwszy zaczęli przyjmować analog GLP-1 albo inhibitor DPP-4. Po dopasowaniu metodą propensity score porównano 66 803 pacjentów w każdej z grup i obserwowano ich do 3 lat. Średni wiek wyniósł 63,2 roku w grupie analogu GLP-1 i 63,8 roku w grupie inhibitora DPP-4.

Największe różnice dotyczyły złamań kręgów oraz biodra i kości udowej:

• kręgi – HR 0,68 (95% CI 0,63–0,73),
• biodro i kość udowa – HR 0,70 (95% CI 0,63–0,79),
• żebra – HR 0,83 (95% CI 0,77–0,91),
• dalsza część kości promieniowej i bliższa część kości ramiennej – bez istotnej zależności.

Odrębna analiza wrażliwości porównała użytkowników analogu GLP-1 nie z pacjentami na inhibitorze DPP-4, lecz z osobami, które nigdy nie stosowały leku z tej grupy, w osobno dobranej kohorcie podzielonej według obecności cukrzycy. W tym zestawieniu u osób bez cukrzycy typu 2 stosowanie analogu GLP-1 wiązało się z wyższym trzyletnim ryzykiem złamania (HR 1,13, 95% CI 1,04–1,23), podczas gdy u osób z cukrzycą typu 2 pozostawało ono niższe (HR 0,91, 95% CI 0,88–0,95), a różnica między podgrupami była istotna statystycznie (interakcja P < 0,001). Po roku obserwacji w grupie bez cukrzycy różnicy jeszcze nie było (HR 1,02, 95% CI 0,89–1,17).

Analiza mediacji wykazała, że zależność w cukrzycy typu 2 utrzymywała się niezależnie od zmian wskaźnika masy ciała i hemoglobiny glikowanej (HR 0,81, 95% CI 0,76–0,86), co autorzy wiążą z możliwym bezpośrednim działaniem na kość, wyraźnie zaznaczając, że zebrane dane takiego działania nie dowodzą. Wśród ograniczeń wymieniają brak randomizacji i możliwy wpływ czynników nierejestrowanych w dokumentacji, takich jak aktywność fizyczna, ryzyko upadków, zespół słabości, masa mięśniowa i wyjściowa gęstość mineralna kości, a także złamania leczone poza siecią uczestniczących placówek. Zwracają też uwagę, że ochronny sygnał był wyraźny w pierwszych dwóch latach i słabł w trzecim. O tym, że leki zwiększające ryzyko upadków nasilają u seniorów kolejne upadki i złamania, pisaliśmy w osobnym doniesieniu o badaniu TILDA.