Analogi GLP-1 wiązały się ze spadkiem beztłuszczowej masy ciała. Bez sygnału dla kości i stawów

Pytanie o utratę mięśni wraca przy wydawaniu leków inkretynowych, a odpowiadano na nie dotąd pojedynczymi badaniami. Belgijski zespół zebrał 60 publikacji – 46 badań z randomizacją, 13 badań na danych rzeczywistych i jedną analizę zgłoszeń – obejmujących łącznie 1 250 717 osób, i sprawdził trzy obszary naraz: kości, mięśnie i stawy¹.

Spadek beztłuszczowej masy ciała opisano na podstawie 28 porównań i utrzymał się we wszystkich analizach wrażliwości. Widoczny był przede wszystkim przy liraglutydzie i semaglutydzie, w zestawieniach z placebo. Autorzy zgłaszają jednak dwa zastrzeżenia. Pewność dowodu ocenili w skali GRADE jako niską, a zróżnicowanie wyników między badaniami było bardzo duże (I² 88 proc.). Sam ubytek wiążą głównie z utratą masy ciała jako takiej, a nie z odrębnym działaniem leku na mięsień, i podkreślają, że nie wiadomo, czy przekłada się on na siłę mięśni albo sprawność – tego badania nie mierzyły.

Wynik dotyczący kości idzie w innym kierunku niż sygnał, o którym pisaliśmy wcześniej. W tej metaanalizie różnicy w gęstości mineralnej kości ani w złamaniach nie wykazano, przy czym dotyczy to modeli, do których weszły oszacowania najpełniej skorygowane o czynniki zakłócające. Autorzy nie stwierdzają więc, że analogi GLP-1 chronią kości ani że im szkodzą.

O wcześniejszym sygnale wskazującym na niższe ryzyko złamań przy analogach GLP-1 u chorych na cukrzycę typu 2 pisaliśmy w lipcu. Nowy przegląd tego kierunku nie potwierdza, więc dopóki nie ma mocniejszych danych, przy okienku bezpieczniej mówić o braku wykazanego wpływu na kości niż o korzyści.

Praktyczne następstwo dotyczy dwóch pytań, które pacjenci zadają najczęściej. Na pytanie o kości i stawy odpowiedź brzmi, że w tym przeglądzie sygnału nie było. Na pytanie o mięśnie odpowiedź jest ostrożniejsza: ubytek beztłuszczowej masy ciała rzeczywiście widać, ale dowód jest słaby, a sama zmiana wygląda na następstwo chudnięcia, nie na osobne działanie leku. Autorzy wskazują pomiar siły i sprawności mięśni jako lukę wymagającą kolejnych badań.