Semaglutyd w tabletce obniżył masę ciała o prawie 14%. Co drugi pacjent stracił ponad 15% wagi

Doustny semaglutyd w dawce 25 mg raz na dobę obniżył masę ciała o prawie 14% w ciągu 64 tygodni, wobec nieco ponad 2% w grupie placebo. To wynik badania OASIS 4, opublikowanego we wrześniu 2025 roku w „New England Journal of Medicine”¹. To ono stoi za rejestracją preparatu, o której pisaliśmy w tekście Komisja Europejska dopuściła Wegovy w tabletce.

Dla apteki ważniejsze od średniej jest to, ilu pacjentów osiągnęło próg, który widać na wadze. Masę ciała obniżyło o co najmniej 5% czterech na pięciu leczonych, a co drugi stracił ponad 15% wagi wyjściowej. Próg 20% osiągnął prawie co trzeci.

Odsetki podano dla 192 osób z grupy leku i 90 z grupy placebo, które miały pomiar w 64. tygodniu:

W liczbach bezwzględnych średnia masa ciała spadła o ponad 14 kg wobec około 2 kg w placebo, a obwód talii o ponad 12 cm wobec niecałych 3 cm. Wyjściowo uczestnicy ważyli średnio 106 kg przy wskaźniku masy ciała 37,5.

Badanie objęło 307 dorosłych bez cukrzycy w 22 ośrodkach w czterech krajach, przydzielonych do leku albo placebo w stosunku dwa do jednego. Kryterium włączenia był wskaźnik masy ciała co najmniej 30 albo co najmniej 27 przy jednej chorobie współistniejącej związanej z masą ciała. Wszyscy uczestnicy dostawali przy każdej wizycie poradnictwo dietetyczne z deficytem 500 kcal na dobę oraz zalecenie 150 minut aktywności tygodniowo, więc wynik dotyczy leku dołożonego do zmiany stylu życia, a nie zamiast niej.

Tolerancja

Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego zgłosiły trzy czwarte leczonych, wobec ponad 40% w grupie placebo. Jakiekolwiek zdarzenie niepożądane wystąpiło u ponad 90% uczestników w obu grupach.

Najczęstsze były nudności u prawie połowy leczonych i wymioty u prawie co trzeciego, wobec odpowiednio niecałych 19% i 6% w grupie placebo. Dalej zaparcia u co piątego, niestrawność u prawie co piątego i biegunka u niemal co szóstego. U około 5% odnotowano zaburzenia czucia w obrębie skóry, wszystkie o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym.

Mimo tak częstych dolegliwości leczenie z ich powodu przerwało 3,4% uczestników, wobec 2% w placebo. Przerwania z jakiejkolwiek przyczyny objęły około 7% i 6%. Zdarzeń poważnych było mniej w grupie leku niż w grupie placebo, blisko 4% wobec prawie 9%, a zgonów nie odnotowano w żadnej z grup.

Jak lek był przyjmowany w badaniu

Sposób podania odbiega od zwykłej tabletki i to jest informacja, która przyda się przy okienku. Uczestnicy połykali ją w całości, na czczo po nocnej przerwie, popijając nie więcej niż 120 ml wody, i odczekiwali 30 minut przed jedzeniem, innymi napojami oraz pozostałymi lekami doustnymi. Dawkowanie zaczynało się od 3 mg na dobę i rosło co cztery tygodnie przez 7 mg i 14 mg do docelowych 25 mg. Dawkę docelową przyjmowało na koniec ponad 80% osób, które ukończyły terapię.

Czego badanie nie wykazało

Przy ciśnieniu tętniczym różnicy między grupami nie wykazano, co autorzy stwierdzają wprost. Badanie nie oceniało też twardych punktów końcowych, takich jak zawał czy zgon². Wśród ograniczeń autorzy wymieniają brak aktywnego komparatora, czyli porównania z postacią do wstrzykiwań, przewagę kobiet w badanej grupie i to, że około jednej piątej uczestników nie ukończyło badania.

Warto wiedzieć, że w materiałach o leku spotyka się wartość około 17% zamiast prawie 14%. To nie pomyłka, tylko druga analiza z tej samej publikacji, obejmująca wyłącznie okres faktycznego przyjmowania leku. Wynik pierwszorzędowy, ten który opisuje całą grupę, jest niższy.